Web - Windows - iPhone
إِلهی إِلهی اِنّی اَبسُطُ اِلَيکَ اَکُفَّ التَّضَرُّعِ وَ التَّبَتُّلِ وَ الاِبتِهالِ
وَ اُعَفِّرُ وَجهی بِتُرابِ عَتَبَةٍ تَقَدَّسَتْ عَن اِدراکِ اَهلِ الحَقايِقِ
وَ النُّعوتِ مِنْ اُولِی الاَلبابِ اَن تَنظُرَ اِلی عَبدِکَ الخاضِعِ
الخاشِعِ بِبابِ اَحَديَّتِکَ بِلَحَظاتِ اَعيُنِ رَحمانِيَّتِکَ وَ
تُغَمِّره فی بِحارِ رَحْمَةِ صَمَدانيَّتِکَ اَی رَبِّ اِنَّهُ عَبدُکَ
البائِسُ الفَقيرُ وَ رَقيقُکَ السّائِلُ المُتَضَرِّعُ الأَسيرُ مُبتَهِلٌ اِلَيکَ
مُتَوَکّلٌ عَلَيکَ مُتَضَرِّعٌ بَينَ يَدَيکَ يُنادِيکَ وَ يُناجيکَ
و يَقُولُ رَبِّ اَيِّدنی عَلی خِدمَةِ اَحبّائِکَ وَ قَوِّنی عَلی عُبوديَّةِ
ص ۰۰حَضرَتِ اَحَديَّتِکَ وَ نَوِّر جَبينی بِاَنوارِ التَّعَبُّدِ فِی ساحَةِ قُدسِکَ
وَالتَّبَتُّل اِلی مَلَکُوتِ عَظمَتِکَ وَ حَقِّقْنی بالفَناءِ فی فِناءِ بابِ
اُلُوهِيَّتِکَ وَ اَعِنّی عَلی الَمُواظَبَةِ عَلی الاِِنعِدامِ فی رَحْبَةِ رُبُوبِيَّتِکَ
اَی رَبِّ اسقِنی کَأسَ الفَناءِ وَ اَلبِسنی ثَوبَ الفَنآءِ وَ اَغرِقنی فی
بَحرِ الفَناءِ وَ اجعَلنی غُباراً فی مَمَّرِ الاَحبّاءِ وَ اجعَلنی فِداءً
لِلاَرضِ الَّتی وَطِئَتْها اقدامُ الاَصفِياء فِی سَبيلِکَ يا رَبَّ العِزَّةِ
وَ العُلی اِنَّکَ اَنتَ الکَريمُ الرَّحيمُ المُتَعالِ هذا ما يُناديکَ بِه
ذلِکَ العَبدُ فی البُکُورِ وَ الاصالِ اَی رَبِّ حَقِّق آمالَهُ وَ
نَوِّر اَسرارَه وَ اشْرَحْ صَدرَهُ وَ اَوقِد مِصباحَهُ فی خِدمَةِ اَمرِکَ وَ عِبادِکَ
اِنَّکَ اَنتَ الکَريمُ الرَّحيمُ الوَهّابُ وَ اِنَّکَ اَنتَ العَزيزُ الرَّؤفُ الرَّحمن .
ع ع(١) ای دلبر مهربان پاک يزدان من از فضل بی پايان ايمان و ايقان
بخشيدی و ابواب عرفان گشودی جان بشارت يافت دل مسرّت
جست ديده بينا شد گوش شنوا گرديد انوار اشراق مشاهده شد
آهنگ ملأ اعلی استماع گرديد يزدان مهربانا چون هدايت شايان نمودی
و عنايت رايگان فرمودی در پناه خويش پناه ده و انتباه بخش از
اغيار محفوظ دار و از اشرار مصون کن تا همواره با ياران دل و جان مؤانست
کنيم و با اهل استقامت مجالست نمائيم و روز به روز بر محبّتت بيفزائيم
توئی مقتدر و توانا و توئی قادر و عزيز و بينا و شنوا . ع ع
ص ٢إلهی إلهی انّ عبادک الّذين اَيَّدْتَهُمْ بسلطانک و هَديْتَهُمْ بنور
برهانک و أرَيْتَهُمْ نار محبّتک الموقدة فی شجرة عرفانک قد توجّهوا
اِلی الوادی الايمن من البقعة المبارکة فی سيناء معرفتک رَبِّ
انّهُم ظُمّاء عُطّاش أَرْوِهِمْ مِن الغَيْث النّازل من سَحاب رحمتک
و انَّهُم هُيَماءٌ فی بادية محبَّتک فاْهدِهِم اِلی عتبة قدسک فی مرکز رحمانيّتک
و اجعل ابصارهم مُنوّرة بمشاهدة آياتک و آذانهُم مُتَلَذَّذٌ باصغاءِ
کلماتک و صُدورهم منشرحة بمشاهدة جمالک و قلوبهم طيّبة بفيض معرفتک
انّک انت الباذل المعطی الفضّال الکريم الرّحيم العزيز الودود . ع ع
ص ٣(٣) ای خداوند مهربان ما اسير دام هوائيم و حقير در دست اوهام
عجز صرفيم و فقر بحت ناتوانيم و نادان پريشانيم و بی سامان مستمنديم
و بی پيوند افتاده ايم بيچاره ايم توئی يزدان مهربان رحمی کن
فضلی بنما جودی کن عفوی بفرما تأييدی مبذول دار و توفيقی احسان کن
تا به قوّت تو به خدمت پردازيم مطيع امرت شويم و مُنقاد حُکمت گرديم
دل به نار محبّتت افروزيم و چون پروانه حول شمع موهبت بال و پر سوزيم
ديده از غير تو دوزيم و توجّه به آستان مقدّست اندازيم تا آنکه در انجمن
ملأ اعلايت با رخی تابان و جبينی مبين و قلبی تابناک و روحی مستبشر
مبعوث گرديم توئی قادر و توانا و توئی عالم و دانا . ع ع
ص ۴(۴) ای آمرزگار بزرگوار اين گرفتار زلف مشکبار را از بادهء محبّتت
جامی سرشار بخش بيدار و هشيار کن غمخوار و غمگسار گرد دلجوئی نما
و خوش خوئی عطا کن ثابت فرما و قائم وکامل کن مُقرّب درگاه
فرما و واقف و آگاه کن شعلهء جهانسوز بخش و نالهء جان سوز ده
شمع شب افروز فرما و آه دلسوز عطا کن ناشر نفحات فرما و آيات
باهرات کن به کوی خويش راه ده و به پرتو روی خويش روشن فرما
توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی بينا و شنوا وخداوند بيهمتا . ع ع
ص ۵(۵) ای پروردگار اين گنهکار شرمسار است و گرفتار هواجس اين
خاکدان تاريک و تار ای محبوب مهربان از نفس و هوی بيزار کن
و گرفتار محبّت خويش فرما تا از خود بگذرم روی تو جويم خوی تو خواهم
راه تو پويم از هر قيدی آزاد شوم و از هر غمی و بلائی دلشاد گردم
توئی بخشنده و دهنده و مهربان . ع ع(۶) إلهی إلهی انّ عبدک هذا انجذب بنفحات الازهار السّاطعة
الطِّيْبِ من حَديقة الاسرار و اشتعل بنار محبّتک بين الابرار
و اطْمَئَنَّ بالطافک المختَصّة بالاخيار رَبِّ اجعله نَشْوان من
رحيق المعانی الطّافح من الکأس الطّهور السّاری الجاری
فی بواطن اللّوح المحفوظ و الرَّقِّ المنشور رَبِّ اجعل تأييدک
قائِدَهُ و توفيقک رائِدَهُ و لحظات عين عنايتک حافظه و
جُنْدَ مَلکوتک حارسه حتّی يَفُوقَ الاَقْران و يَروق له کأس
الاحسان و ثبّته علی الايمان و اجعل له قدماً راسخة و قلباً طافحاً
بالاطمينان انّک انت الکريم المنّان و انّک انت الرّحيم الرّحمن . ع ع
ص ٧(۷) إلهی إلهی تری المخلصين خائِضين فی بحار الاشتياق
منجذبين الی نيّر الآفاق و مشتعلين بنار المحبّة فی اشدّ احتراق
و قد سالَت سُيُولُ الدّموع حبّاً بجمالک و قامت بقيامة
الآماق رَبِّ اجعل العارف غارفاً من عين التّسنيم و فارغاً
من غيرک فی هذا اليوم المبين و شارقاً من افق محبّتک
بنور ساطع بديع و بارقاً فی سحاب رحمتک يا ربَّ العالمين
و طارقاً باب موهبتک يا مَلاذ المقرّبين انّک انت الکريم
انّک انت العظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(۸) إلهی إلهی هؤُلاء عباد توجّهوا الی ملکوت رحمانيّتک و تشبّثوا
بذيل فردانيّتک و انقطعوا عن دونک و تَبَرَّؤُا عن غيرک و
اخلصوا وجوههم لوجهک الکريم و سلکوا فی المنهج القويم و الصّراط
المستقيم و ثبتوا علی الميثاق و اقتبسوا الانوار من نيّر الآفاق
و انجذبوا الی کوکب الاشراق و اتَّقَدَتْ فی قلوبهم نار الاشواق
الی ملکوت قدسک و لاهوت اُنسک و انْزَجَروا من الملأ الادنی
و انجذبوا لی الملأ الاعلی شوقاً اليک و توکّلاً عليک ای رَبِّ
أَنِر مصباحهم و نوّر صباحهم و قدّر نجاحهم و فلاحهم انّک انت الکريم
انّک انت الرّحيم انَّکَ انت الفَضّال القديم . ع ع
ص ٩(۹) ای پروردگار بيهمتا حمد ترا که شام ظلمانی را مبدّل به صبح نورانی فرمودی
و ذلّت ابديّه را به عزّت سرمديّه منتهی نمودی به خوان نعمت عظمی بخواندی
و از موائد و آلاء آسمانی عطا فرمودی فقير را غنی کردی و ذليل را جليل
فرمودی و اسير را بر سرير نشاندی بی وايه را بانوا کردی و بی پايه
و بيمايه را در ملکوتت ربح عظيم عطا فرمودی خداوندا چون در آغاز
واقف راز فرمودی تا انجام از جام الهام سرمست فرما و لطف بی پايان
مبذول دار رَبَّنا ثَبِّتنا علی الايمان و رَنِّحنا بصَهباء الاطمينان و
جَرِّعْنا من کأس الايقان و أَدْخِلْنا فی مَلکوت الرِّضا و أَوْفِ لنا کَيْلَ الوَفاء
ص ١٠کما انّکَ وَعَدْت اَحبّائک بالفَضل و الاحسان و العَفْو و الغفران انّک انت
الکريم انَّک انت العظيم انّک انت الرّبّ الرّحمن الحليم . ع ع
هُو اللّه(١٠) ای دلبر آفاق اين اهل اشراق را از حلاوت ساغر
محبّتت شيرين مذاق فرما توئی توانا. عبدالبهاء عباس
هُو اللّه(١١) ای دلبر مهربان ياران را مُونس دل و جان باش در
هر دمی از بحر الطاف شبنمی بفرست و در هر نفسی باده تازه ای
بنوشان و می پرست بگردان تا جام صهبای الهی به دستگيرند و طالبان را سرمست کنند و عاشقان را نشئه بادهء الست بخشند .
عبد البهاء عبّاس(١٢) ای پروردگار آن مشتاق ديدار را در ملکوتت بزرگوار کن و تاجی
از موهبت بر سر نه و خلعتی از هدايت کُبری در بر نما زبان ناطق ده
و بيان واضح بخش قوّت ملکوت بنما و تأييد روح القدس ظاهر کن
توئی مقتدر و توانا و توئی بخشنده و درخشنده و بينا. ع ع
هُو اللّه(١٣) إلهی إلهی قد انشئت بقدرتک خلقاًجديداً وخلقت و برئت و
احدثتَ کوراً سديداً و خلقت السّمآء و زيّنتها بمصابيح الهدی
و مهّدت ارضاً بيضآء و بقعة مُبارکة نورآء وطرّزتها بحدائق غلباء
ص ١٢و موّجتَ البحار و اجريتَ الانهار و امطرتَ السَّحاب و انّقْتَ
الرّياض و انبتْتَ العصف و الرّيحان فبدّدت من کلّ فاکهة زوجان
و ارسلتَ الرّياح مبشّرات برحمتک الکُبری و اشرقت الأرض
بنور موهبتک العظمی و حشرتَ الخلق الجديد فی هذا العصر المجيد
و تجلّيت عليهم بانوار فيضک الأبديّ الأشراق و هديتهم اِلی
منهج الوفاق حتّی يتنوّر بهم الآفاق فی يوم الميثاق رَبِّ اشدد
ازورهم و قوّ ظهورهم و کمّل سرورهم و تمّم نورهم و اشرح صدورهم
بتوفيقاتک الصّمدانيّة حتّی يکونوا نجوماً نورانيّة فی الآفاق الظّلمانيّة
انّک انت القويّ المقتدر العزيز الکريم و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ١٣اسئلک يا من بنفحة من نفحات قدسک تجدّدت قمايص هياکل الوجود
و اهتزّت و ربت حقايق الممکنة المکوّنة بانشائک و انبتت
من رياحين ذکرک و عرفانک بأن تؤيّد عبدک الّذی سرع اِلی
ظلّ ظليل فردانيّتک علی ذکر تقديسک فی ملکوتک ثمّ اشمله فی کلّ
االأحوال بلحظات اعين رحمانيّتک و احفظه عن الشّدائد فی تحت اجنحة
حفظک و کلائتک انّک انت المقتدر الحافظ القيّوم. ع ع
هُو اللّه(١٥) اَلحَمدُ لِلّهِ الَّذِيْ کَشَفَ اَلظَّلام وَ مَحَی الغَمامَ و کَشَفَ
الحِجابَ وَ اَزالَ النِّقابَ فَلاحَتْ اَنوارُهُ وَ شاعَتْ آثارُهُ وَ ظَهَرَتْ اَسْرارُهُ وَ فاضَتْ
ص ١٤سَحائِبهُ فَحَمَلَتْ اَرضُ الوُجودِ بِفَيْضِهِ و سَيْبِهِ و طَيِّبِ صيّبه وَ اهتَزَّت
وَ رَبَتْ وَ اَنْبَتَتْ رَياحينُ العِرفانِ وَ سَنابِلُ َخُضرِ الايقانِ وَ تَعَطَّرتِ
الآفاقُ بِنَفَحاتِ قُدسِهِ العابِقةِ عَلَی الجِهاتِ وَ التَّحِيَّةُ وَ البَهاءُ و الثَّناءُ
وَ الصَّلاةُ عَلَی الحَقايِقِ الرَّحمانِيَّة وَ الشَّقايِقِ الرَّبّانِيَّةِ الَّتی نَمَتْ و نَبَتَتْ
مِن ذلِکَ الفيض العَظيم وَ السَّيل الَّذی انحَدَرَ کَالبَحرِ المُتلاطِم المُتَدافِق
بِالْمَوْجِ الکَريم وَ التَّيّار المُرتَفِعِ اِليَ الأَوْجِ الرَّفيعِ إِلهی إِلهی لکَ
الحَمْدُ بِما اَوْقَدتَ نارَ مَحَبَّتِکَ الرَّبّانِيَّةِ فی قُطبِ الأمکانِ فی الشَّجَرَةِ
المُبارَکَةِ الَّتی لاَشرقِيَّةٌ و لا غَربِيَّةٌ و تَسَعَّرَتْ وَ تَلَظَّتْ و َ التَهَبَتْ حَتّی بَلَغَ
لَهيبُها اِلی الملأِ الاَعلی وَ بِذلِکَ اقْتَبَسُوا الَحقائِقُ النُّورانِيَّةُ من نار الهدی
و قالوا إِنَّنا آنَسْنا مِنْ جانِبِ الطّورِ ناراً إِلهی إِلهی زِدْ کُلَّ يَومٍ
ص ١٥فی لَهِيْبِها وَ اَجيْجِها حَتّی يُحَرِّکَ الْاَکوانَ زَفيرُها أَيْ رَبِّ اَضرِمْ
نارَ مَحَبَّتِکَ فی القُلُوبِ وَ انْفُخْ رُوحَ مَعرِفَتِکَ فی النُّفُوسِ وَ
اشْرَحْ بِآياتِ تَوْحيدِکَ الْصُّدُورَ وَ أَحْيِ مَنْ فِی القُبُورِ وَ نَبِّه
أَصحابَ الغُرورِ وَ عَمِّمِ السُّرورَ وَ الحُبُورَ وَ اَنْزِلِ الماءَ الطَّهُورَ وَ
اَدِرْ کَأساً مِزاجُها کافُورٌ فی مَحفِلِ التَّجَلِّی وَ الظُّهورِ اِنّکَ اَنتَ اَلمُعطِی الباذِلُ
الغَفُورُ وَ إِنَّکَ اَنتَ الرَّحمن الرَّحيم. ع ع
هُو اللّه(١٦) ای پروردگار عالميان در اين جهان به آتش عشقت بسوز و
در آن جهان به مشاهده روی مه رويت کامران فرما . در اين
عالم چون شمع بگداز و در آن عالم چون پروانه گرد شعله جمالت
ص ١٦پرواز ده توئی خجسته دلبر من و توئی فرخنده يار جان پرور من . ع ع
ص ١٧ده و در ملاذ رفيعت مسکن بخش شمع روشنی در قلبش بر افروز
و چشمه سلسبيلی از دلش جاری کن ابواب فيض بر رخش بر گشا
و اسرار غيب به فؤادش الهام فرما توئی نصير توئی ظهير
توئی مُجير توئی دستگير چون به تو پردازيم از همه چيز آزاديم
چون به پيمان و ايمان تو ثابت و استواريم از غير تو بيزاريم
پروردگارا رحم کن استقامت بخش . ع ع(١٨) ای پروردگار دردمندان را درمان کن و هوشمندان را محرم ايوان
افق علّيّين را به نور مُبين روشن نما و ساحت دلها را رشک گلزار و
گلشن کن هر يک از احبّا را نجم هُدی نما و هر يک از اهل وفا را کوکبی ساطع
در افق اعلی نهالهای حديقه رحمانيّت را طراوت و لطافت بخش و
نورسيدگان بارگاه احديّت را صباحت و ملاحت ده بندگان ديرينت
را انوار علّيّين فرما و آزادگان قديم را شهرياران اقليم نعيم کن رويشان
بر افروز و خويشان را مشک جان فرما و آفاق را معطّر نما و معنبر نما
دستشان يد بيضا نما و لفظشان لؤلؤ لالا برهانشان ثعبان مبين کن
ص ١٨و دليلشان سنوحات علّيّين ظهيرشان شديد القوی کن و نصيرشان
جنود ملکوت ابهی . ع ع(١٩) إلهی و ملاذی و کهف صونی و عونی فی شدائدی و بلائی انّی ابسط
اليک اَکُفَّ الضَّراعة و اَمُدُّ اليک ايدی الابتهال يا رَبِّی المتعال
و يا ذا الجلال و الجمال ان تُنَزِّلَ کلّ برکتک و موهبتک و سابقة
رحمتک و سابغَة نعمتک علی احبّتک الّذين هم شَمَلَتْهُمْ لحظات اعين
رحمانيّتک و جَذَبَتْهُمْ نسمات حديقة فردانيّتک و ثَمَلَتْ قلوبهم من اقداح
راح محبّتک و انْتَشَتْ ارواحهم من رحيق دِنان موهبتک و انشرحت
صدورهم بنور معرفتک و قرّت اعينهم بمشاهدة آياتک الکبری المشرقة من
ص ١٩افق ملکوتک ای رَبِّ هؤلاءِ جمع اَشْمِلْهُمْ بفضلک و لُمَّ شَعَثَهُمْ بجودک
و شَدِّدْ أَزْرَهُم باحسانک و قَوِّ ظهرهم بالطافک و آوُوا الی کهف الالفة
و الاتّحاد و جانبوا جنب الکُلفَة و الاختلاف و سکروا من اقداح الانصاف
و انتبهوا من سکر الاعتساف و ابتهلوا بقلوبهم الی ملکوتک الابهی
و تضرّعوا الی جبروتک الاعلی و جزعوا و فزعوا و شکوا بثّهم و حزنهم
اليک و اتَّکَأوا عليک و طلبوا رضائک و تمنّوا مرضاتک الی ان
اَيَّدْتَهُمْ علی هذه الموهبة الکبری و شَرَّفْتَهُمْ بهذه الخلعة الّتی نَسَجَتْها ايدی
رحمتک العظمی وَ جَمَعْتَهُم فی ظلّ خيام وحدة کلمتک العليا و شَدَدْتَ
بعضهم ببعض کالبنيان المرصوص بعنايتک الّتی سبقت ملکوت الاشياء
ای رَبِّ اجعل کأسهم طافحاً و کوکبهم لائحاً و صبحهم مشرقاً و افقهم لامعاً
ص ٢٠و بحرهم موّاجاً و سراجهم وهّاجاً ای رَبِّ ايّدهم بجنودٍ لم يَرَوْها
و انصرهم بملائکة ملکوتک الابهی و اجعلهم آيات کتابک المبين و ارفعهم
رأيات جنودک العظيم ای رَبِّ خُضْ بهم فی بحار رحمتک و نوّر بوجوههم
افلاک معرفتک و اجعلهم اعيناً صافية نابعة جارية و انطقهم بثناء نفسک
فی الأَبديّة الجامعة الزّاهيَة و افتح عليهم ابواب برکتک من سائر الجهات
و أَفِضْ عليهم سحاب موهبتک بامطار الفيوضات و فَرّحْ قلبی باستماع
اخبارهم الْمَسرَّةِ فی کلّ الاوقات و عَطِّرْ مشامی بنفحات حدائق قلوبهم
يا مالک الارضين و السّموات انّک انت المقتدر(٢٠) ای دلبر يکتای من آواره صحرايم و سر گشته باديه پيما در رهت
افتان و خيزان و سرمست پيمانه پيمان افتاده ام بيچاره ام دلداده ام
شيدائيم سودائيم رسوائيم ولی روی به سوی تو آرم و آرزوی کوی تو دارم در هجرانم
پر حرمانم بی سر و سامانم به لطف و عنايتت شايانم اسيرم مُجير شو
افتاده ام دستگير شو غريبم مُونس جان شو بی کسم مُعين دل و جان گرد از
جهان و جهانيان بيزار فرما و در پناه خويش منزل و قرار بخش از
مادون مستغنی کن و از عطای خويش بهره و نصيب ده گناه بيامرز خطا بپوش
ص ٢٢عفو و غفران فرما زيرا گنه کاريم بد رفتاريم در بحر عصيان مستغرقيم
توئی محبوب مهربان و توئی بخشندهء گناهان . ای پروردگار اقتدار ده
ثابت و پايدار نما بی صبر و قرار کن و مجنون جمال پر انوار نما مفتون آن
زلف مشکبار فرما تا بيگانه و خويش فراموش نمائيم و مانند دريا به جوش
و خروش آئيم و از پيمانهء پيمان مست و مدهوش گرديم توئی بخشنده و مهربان
و توئی آمرزنده و آموزندهء ياران . ع ع(٢١) ای جمال ابهی ای حضرت کبريا اين سر گشتگان گمگشتگان
کوی تو اند و سودائيان روی تو عنايتی فرما تا قلوبجلوه گاه روی تو گردد و صدور آتشکده های پر سوز انوار اسرار
بر سرائر بتابد و پرتو بينش بر بصائر زند . ع ع(٢٢) إلهی إلهی هذا عبد الْتَجأَ بباب احديّتک و تمسّک بذيل
رداء فردانيّتک و توجّه الی ملکوت قدس وحدانيّتک احْرُسْهُ
بعين عنايتک و احفظه فی کَهْف حفظک و کِلائتک و أَدْخِلْه فی ظلّ
شجرة رحمانيّتک و اجعله آية توحيدک و سِمَة تکريمک واغفر
لِلْأَمَةِ الّتی انتسبت اليه و أَغْرِقْها فی بحار عفوک و رحمتک و اجعلها
مقبولة فی عتبتک المقدّسة انّک انت الرّحمن و انّک انت الرّحيم
يا غفور يا کريم يا حليم . ع ع(٢٣) إلهی إلهی قد توجّهت الی مرکز رحمانيّتک و عتبة ربّانيّتک
ناحيتک المقدّسة عن اوهام بريّتک و ادعوک بکلّ جزعٍو فزع و ضَراعةٍ و تذلّلٍ و توجّه و اجتراحٍ و ابتهالٍ و انکسارٍ ان ترسل نفحات
قدسک علی مشام الابرار و تنفُخَ فی قلوب الاحرار نفثات روح الاسرار
و تجعلهم مَشاکِی الانوار و منائر مصابيح الآثار فی تلک الاقطار
رَبِّ أَنِرِ الوجوه بضياءٍ ساطعٍ من نيّر الظّهور و اشرح القلوب
بآيات باهرةٍ من شجرة الطّور و طيّب النّفوس برائحةٍ عابِقَةٍ
من حديقة ملکوت الابهی و أَسْمِعِ الآذان نغمات طيور الملأ الاعلی
حتّی يَتَرَنَّحُوا بصهباء محبّتک بين الوری و يفدوا ارواحهم فی
ص ٢٥سبيلک يا ذالأَسماء الحسنی و تَقَبَّلْ منهم فی مشهد الفِداء الدّماءَ المرشوشةَ
علی الغَبْراء و قَدِّرْ لهم کلّ مِنْحَةٍ و موهبة فی جنّة اللّقاء انّک انت
الکريم الرّحيم الوهّاب و انّک انت العزيز المقتدر التّوّاب لا اله الّا
انت رَبِّ المتعال . ع ع(٢٤) ای پروردگار ای آمرزگار ياران را مانند گل و ريحان
به رشحات سحاب عنايت طراوت و لطافت بخش و مرغانچمنستان حقيقت را به آهنگ ملکوت احديّت به نغمه و آواز آر
تشنگان باديهء اشتياق را از ماء معين در اين بهشت برين سيراب
ص ٢٦کن و پروانه های عشق و محبّت را حول سراج وهّاج پرواز ده و به
حرارت شعله نورانيّه بال و پر بسوزان تا مظهر « و لَنُحْيِيَنَّهُ
حَياتاً طَيِّبَةً » گردند و مطلع « بَلْ أَحْياءٌ عندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقون » شوند . ع ع
هُو اللّه(٢٥) ای پروردگار مهربان اين نفوس ندای ملکوت شنيدند و انوار شمس
حقيقت ديدند و در فضای جانفزای محبّت پريدند عاشقان روی تواند
و منجذبان خوی تو و آرزومند کوی تو و متوجّه به سوی تو و تشنه جوی تو
و مشغول به گفتگوی تو توئی دهنده و بخشنده و مهربان . ع ع
ص ٢٧(٢٦) إلهی تو بينا و آگاهی که ملجأ و پناهی جز تو نجسته و نجويم و به غير از
سبيل محبّتت راهی نپيموده و نپويم در شبان تيره نوميدی ديده ام
به صبح اميد الطاف بی نهايتت روشن و باز و در سحر گاهی اين جان
و دل پژمرده به ياد جمال و کمالت خرم و دمساز هر قطره ای که به عواطف
رحمانيّتت موفّق بحريست بيکران و هر ذرّه ای که به پرتو عنايتت مُؤيّد
آفتابيست درخشنده و تابان پس ای پاک يزدان من اين بنده
پر شور و شيدا را در پناه خود پناهی ده و بر دوستی خويش در عالم هستی
ثابت و مستقيم بدار و اين مرغ بی پر و بال را در آشيان رحمانی خود و در
شاخسار روحانی خويش مسکن و مأوائی عطا فرما . ع ع(٢٧) ای پروردگار بی انباز آن ابرار را در ظلّ عنايتت پرورش ده
و آن احرار را از جميع قيودات آزاد فرما در هر دمی شبنمی از رشحات
ابر عنايت عطا فرما و در هر نفسی نفحه مشکين نفسی بر مشامشان عرضه دار
تا به جان و دل به محبّتت روح و ريحان يابند و مانند نار مُوقده در نهايت
التهاب به آتش عشقت افروزند توئی مقتدر و توانا و توئی
کريم و رحيم و بينا . ع ع(٢٨) ای پروردگار ای پناه آوارگان تو آگاه فغان و آه صبحگاهی
عنايتی فرما و رحمتی کن تا جانهای مشتاقان به ملکوت احديّتت
ص ٢٩بشتابند و ارواح آوارگان در سايه رحمتت بياسايند فرقت پر حرقت
جانرا بگدازد و حرمان و هجران روان را مرده و پژمرده نمايد پس ای
خدای مهربان تأييدی بخش و توفيقی ده تا از اين دام و دانه برهيم و به آشيانه
رحمت بر پريم و در شاخسار وحدت در حديقه عنايت به انواع الحان
به محامد و نعوت تو مشغول گرديم . ع ع(٢٩) ای يگانه مولايم و ای مهربان دانايم اين دوستان حقيقی را از ابريق
رحيق مختوم بنوشان و اين ياران معنوی را از آثار تجلّی انوار گشايشی
بخش و بر عبوديّت درگاه چون عبد البهاء ثابت و مستقيم فرما انّک
انت المقتدر العزيز الوهّاب . ع ع(٣٠) إلهی إلهی هؤ لاء عباد توجّهوا الی ملکوت تقديسک من
اقصی البلاد الشّاسعة الارجاء القاصية الانحاء متبتّلينَ اليک
فی الغدوّ و الآصال متوکّلين عليک فی کلّ الشّئون و الاحوال
متضرّعين الی جبروت رحمانيّتک فی العشيّ و الاشراقبآيات احديّتک و نوّر ابصارهم بمشاهدة آيات توحيدک و أَطْرِبْ
آذانهم باستماع نغمات طيور القدس فی بحبوحة رياض رحمانيّتک
و خُضْ بهم فی حِياض فردانيّتک و أَنْطِقهم بثنائک فی غِياض
صمدانيّتک ای رَبِّ اجعلهم آيات توحيد مَتْلُوَّةً فی السن المخلصين
ص ٣١من خلقک و آثار تفريد مشهودةً علی انظار المقربّين من احبّائک
انّک انت العزيز المقتدر القدير و انّک انت الملک السّلطان المهيمن
الکريم . ع ع(٣١)تَبارَکْتَ يا رَبِّی الاعلی و تَعالَيْتَ يا رَبِّ الوری لقد تَنزَّهْتَ
و تَقَدَّسْتَ عن کلّ الشّئون و الآثار و لا تُدْرِکُکَ الابصار و لا تُحِيْطُ
بملکوتک الأَفکار قد عَجَزَتْ عَناکِبُ العقول ان تَنْسُجَ بِلُعابِ
ادراکها علی تلک الذِّروَة العليا و تَتَّخِذَ لَها أَوْکاراً و انّ المَشاعرَ
مَهْما رَقَّتْ و لَطُفَتْ و الادراکات مهما تَرَقَّتْ و تَعالتْ تَعْجَزُ
عن ادراک کُنه الکائنات الّتی نشئت بآيةٍ من آيات قدرتک
ص ٣٢و تَکَوَّنَتْ بِأَثَرٍ من آثار قلمک الأعلی فی عالم الابداع فکيف
ذات احديّتک سرّ الاسرار الغائب عن الابصار رَبِّانّ هؤلاءِ عبادک الأصفياء منکسرين الجناح مستبشرين الأرواح
خاضعين للأعتاب خاشعين لدی الباب ناطقين بالثّناءمنجذبين الی ملکوتک الأبهی فَقَدِّرْ لهم کلّ خير فی ملکوت الوجود
و اخْتَصِصْهُمْ بموهبتک الخاصّة بين اهل السّجود و أَوْصِلْهُمْ الی درجة
الشّهود و أَنِرْ ابصارهم بمشاهدة الآيات فی الانفس و الآفاق
و ايّدهم علی خدمتک بين اهل الاشراق و عبوديّتکمع اهل الوفاق و دُلَّهُم علی منْ يَدُلُّهُمْ الی نيّر الآفاق فی
ملکوت غيب السّموات فلا يدرکه العقول و الابصار و خَشِيَتْ
ص ٣٣لعزّته قلوب الاحرار رَبِّ اجعل لهم کأس الايقان دِهاقاً و زِدْهُمْ
وفاقاً و انفاقاً انّک انت المقتدر المتعالی العزيز الغفور الکريم
و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(٣٢) إِلهی إِلهی ترانی الفائِض العين بالْعَبَرات و المُلْتَهِب الأَحْشاء
بالزَّفرات مُتَأَوِّهاً بالحَسَرات خائضاً فی غِمار السَّکَرات
لِحِرْمانی عن مشاهدة جمالک و هجرانی عن ساحة قدسک رَبِّ
ارْحَمْ هذه الدّموع المُنْسَجِمَةَ و هذه القلوب المُضْطَرِبَةَ و قدّر لنا فوز اللّقاء
فی الملأ الأعلی و أَدِرْ علينا کأس العطاء فی الآخرة و الاولی
ص ٣٤و أَيِّدْنا علی طاعتک و اَجِّجْ فی القلوب نار محبّتک و أَزِلْ
عن الأَبصار کلّ غشاء و اکْشِفْ دُونَ الوجوه کلَّ غِطاء و نوّر
بصائر العقول بکلّ ضياء و اشرح کلّ الصّدور بنفحات قدسک
يا عزيز و يا غفور حتّی يکتشف البصائر حجباتٍ سادِلَةٍ علی السَّرائر
و تشاهد الأَبصار انوار الاسرار و يحيی القلوب بنسيمٍ رَخيمٍ من
رياض قدسک و تَنْتَعِشَ النّفوس بنفحات مُنْبَعِثَةٍ من حدائق
فضلک انّک انت الکريم الفضّال و انّک انت العزيز(٣٣) ای پروردگار اين گنه کار را بيدار کن هوشيار نما و از
هستی خويش بيزار کن نورانيّت آسمانی بخش نَفَس رحمانی بدم
زيور عالم انسانی نما راحت وجدانی ده قوّت ربّانی عطا فرما
توئی دهنده وبخشنده و مهربان و توئی مقتدر و توانا. ع ع
هُو المحبوب(٣٤) إلهی و محبوبی انّی اتَضَرَّعُ بروحی و فؤادی ان تقدّسنی من حبّ
غيرک و تُطَهِّرَنی عن التّعلّق بما سواک و اجعلنی يا إِلهی قلبی خَلِيّاً
فارغاً منزّهاً ممرّداً صافياً حتّی يَمْتَلِأَ بحبّ جمالک و يَتَوَلَّعَ بنار عشقک
ص ٣٦و ينجذب بنفحات قدسک رَبِّ اجعل روحی کأساً طافحة بصَهباء محبّتک
و فؤادی مرآة صافية مُنْجَلِيَةً من شمس جمالک و لسانی ناطقاً بذکرک
و أُذُنی صاغية لندائک و عَينی کاشفة لآياتک و مَشامی مُتَعَطِّراً
بنفحاتک و قدمی ثابتة فی دينک و فؤادی مستقيماً علی ميثاقک
و وجهی منوّراً بنور معرفتک انّک انت الکريم الرّحيم المعطی اللّطيف العزيز
المحبوب . ع ع(٣٥) رَبِّ اقطع حبل تعلّقی عن کلّ شیءٍ و قدّسنی عن کلّ شیءٍ
و جرّدنی عن کلّ شیءٍ و اخْلِصْ وجهی لوجهک الکريم لِأَنْقطعَ عمّا
ص ٣٧سواک فی هذا الموقف العظيم ای رَبِّ أَرِحْ روحی بنفحات
قدسک و قَلّب قلبی الی ساحة جودک و أَفْدِ فؤادی بشغف
حبّک و أَعْنِ عينی بمشاهدة آيات ظهورک حتّی يشغلنی عن سواک
و يجذبنی الی حِماک و ينطقنی بثناک و يَتَمَکَّنَ منّی تَمَکُّنَ الاشعّة
السّاطعة فی الْمَجالی الصّافية انّک انت الکريم الرّحيم المعطی الرّؤف . ع ع
هُو اللّه(٣٦) ای دلبر ابهی ای محبوب يکتا دل از هر دو جهان بر داشتيم
چون عَلَم محبّتت بر افراشتيم رخ از عالم و عالميان بر تافتيم چون روی
دلجوی تو يافتيم چشم از غير تو بر بستيم چون به جمال تو گشوديم ای
ص ٣٨معشوق حقيقی پرتوی در دلها افکن و جلوه ای در قلوب بنما تا از هر
قيدی آزاده گرديم و بکلّی گرفتار تو شويم شعله ميثاق گرديم و نجوم
بازغه از مطلع اشراق . ع ع(٣٧) ای متوجّه اِلی اللّه چشم از جميع ما سوی بر بند و به ملکوت ابهی
بر گشا آنچه خواهی از او خواه و آنچه طلبی از او طلب به نظری صد هزار
حاجاتت روا نمايد و به التفاتی صد هزار درد بی درمان دوا کند
و به انعطافی زخم ها را مرهم نهد و به نگاهی دل ها را از قيد غم برهاند
آنچه کند او کند ما چه توانيم کرد يفعل ما يَشاء و يَحکُمُ ما يُريد است پس سر
تسليم نه و توکّل بر رَبِّ رحيم به و البهاء عليک . ع ع
ص ٣٩(٣٨) ای خداوند مهربان اين دل را از هر تعلّقی فارغ نما و اين جان را
به هر بشارتی شادمانی بخش از قيد آشنا و بيگانه آزاد کن و به محبّت
خويش گرفتار نما تا بکُلّی شيدای تو گردم و ديوانه تو جز تو نخواهم
و جز تو نجويم و بغير از تو نپويم و بجز راز تو نگويم مانند مرغ سحر در
دام محبّت تو گرفتار گردم و شب و روز بنالم و بزارم و بگريم و بگويم
يا بهاء الابهی . ع ع(٣٩) ای پروردگار توانا اين بندگان نا توانت را از قيود هستی آزادی
ص ٤٠بخش و از دام خود پرستی رهائی ده جميع ما را در پناه عنايت منزل و
مأوی ده و کلّ ما را در کهف حفظ و حراست و انقطاع و حرّيّت از شئون
نفس و هوی نجات بخش تا جميع متّفق و متّحد شده در ظلّ خيمه يک رنگ
تو آئيم و از صراط گذشته در جنّت ابهی وحدت اصليّه داخل گرديم
اِنّک اَنتَ الکريم اِنّکَ انت الرّحيم لا اِله الّا انت القويّ القدير . ع ع
هُو الابهی(٤٠) ای پروردگار مهربان دوستان را در صون حمايت خويش محفوظ دار و
از کم و بيش بيزار کن از کون و امکان و آلايش اکوان منقطع فرما و به نفحات
لا مکان زنده و تر و تازه . ع ع(٤١) ای خداوند تو شاهد و آگاهی که در دل و جان جز آرزوی رضای تو مرادی
ندارم و جز در بزم ميثاق راهی و کامی نجويم شب و روز دردمند درد تو ام
و روز و شب مجروح تيغ و خدنگ تو جز به ملکوت ابهايت ناله و فغانی نکنم
و جز در پناه احديّتت امن و امان نجويم بيزار از هر بيگانه ام و به يگانگی
تو دل بسته ام از غير تو بيزارم و از ما دونت در کنار ای پروردگار موفّق
بدار تا از سودائيان تو گردم و از شيدائيان تو شوم سر دفتر مجنونان
روی تو گردم و رسوائيان کوی تو اين موهبت را شايان فرما و اين
عنايت را رايگان کن توئی پروردگار و توئی آمرزگار . ع ع
ص ٤٢(٤٢) ای خداوند مهربان عنايتی فرما و موهبتی بنما تا همّت اين
بينوايان بلند گردد و بند ها بگسليم و از بيگانگان بيزار شويم
و به تو دل بنديم و به تمامی در دام عشقت گرفتار شويم آتشی در
دل بر فروزيم و حجبات ما سوی بسوزيم و چشم از مادون بدوزيم
و به مشاهده جمال در ملکوت ابهايت باز کنيم . ع ع(٤٣) ای پروردگار به آنچه سزاوار است موفّق کن ای آمرزگار به آنچه
لايقست مؤيّد فرما اين دست ها به دامن عفوت پيوسته و اين دلها
به محبّتت مقيّد و بسته عنايت کن موهبت بخش . ع ع(٤٤) إلهی إلهی اِنّی أُغَبِّرُ جَبينی وَ أُعَفِّرُ وَجهی بِترابِ الذُّلِّ وَ
الاِنکسارِ اِلی ملکوتِ الاَسرارِ وَ اَدعُوکَ بقَلبٍ خاضِعٍ خاشِعٍ مُبتَهِلٍ
مُتَضَرِّعٍ مُجتَرحٍ منتَزِعٍ اِلی عَتَبَةِ قُدسِکَ فی عالَمِ الاَنوارِ اَن
تَخرُقَ حُجُباتِ الکَثَراتِ حَتّی يَتَجَلّی جمالُ الوَحدَةِ الأَصْلِيَّة فی
القُلُوب بِآياتٍ بَيِنّاتٍ رَبِّ اجْعَلْ اَحِبّائَکَ اَمواجَ بَحرِ اَحَدِيَّتِکَ وَ
نَسائِمَ رياض فَردانيَّتِکَ و نُجُومَ سَماءِ الاُلفَةِ وَ الْوِدادِ وَ لئالِئَ بُحورِ
المَحَبَّةِ وَ الرَّشادِ حَتَّی يَشْرَبُوا مِن مَعينٍ واحِدٍ وَ يستنشِقُوا من
هَواءٍ واحِدٍ و يَتَنَوَّروا بِشُعاعٍ واحِدٍ وَ يَتَوَجَّهُوا بِکُلِّيَّتِهِمْ اِلی
عالم التَّجْريْدِ وَ مَرکَزِ التَّوحيْدِ اِنَّک انتَ المقتَدِرُ
العَزيز الکَريمُ المتعالی المَجيدُ . ع ع(٤٥) ای پروردگار شکر ترا که اين بينوايان را پر نوا نمودی و اين
گمراهان را به راه هدايت دلالت فرمودی از ظلمت ضلالت
نجات بخشيدی و از فيض نورانيّت احديّت بهره و نصيب عطا کردی
بيگانه بوديم آشنا فرمودی بی مايه بوديم ثروت عظمی بخشيدی
عليل بوديم شفا دادی اسير بوديم شعلهء جهان سوز فرمودی
ای يزدان مهربان در پناه احديّتت حفظ فرما تا از شئون نفس و
هوی محفوظ مانيم و در صدف عون و عنايتت مانند لؤلؤ مکنون
مأمون و مصون مانيم در هر دمی به دم مسيحائی زنده فرما
ص ٤٦و در هر نفسی به نفس مشکباری مشاممان معطّر نما و بر عبوديّت آستان
مُقدّست موفّق کن . ع ع(٤٦) خداوند مهربانا اين جمع در ظلّ رحمت تو اند و اين نفوس متوجّه
به ملکوت تو خدايا بندگانيم کرم عنايت کن فقرائيم از کنز آسمانی
بخش نادانيم به حقايق اشياء دلالت کن ضعيفيم قوّت آسمانی
رسان فانی هستيم به عالم بقا در آر محتاجيم و منتظر تأييد تو اگر عنايتت
رسد قطره دريا شود ذرّه آفتاب گردد اگر از الطافت محروم ماند از
هر چيز بی بهره و نصيب شود پس عنايت کن و مرحمت فرما تا علم وحدت
عالم انسانی بلند نمائيم و نورانيّت آسمانی شرق و غرب را احاطه
ص ٤٧کند جميع احزاب متّحد شوند و حيات ابدی جويند و ترويج وحدت
عالم انسانی نمايند و صلح عمومی انتشار دهند توئی کريم توئی معطی
توئی مهربان . ع ع(٤٧) پاک يزدانا بينائی و شنوا و مقتدری و توانا صيت نبأ عظيم
در جميع اقاليم منتشر و پرتو شمس حقيقت در کلّ آفاق ساطع و باهر
ياران در نهايت روح و ريحان و دوستان منجذب روی آن مه
تابان زبانها به ذکرت همدم و قلوب به نفحات قدست مستبشر
دمبدم رويها همه سوی تو و دلها اسير کوی تو و جگر ها تشنه جوی
تو ندای اسم اعظمت زلزله در آفاق انداخته و قوّت کلمه اتمّت
ص ٤٨علم بر شرق و غرب افراخته مقبلان کلّ در نهايت تبتّل و ابتهال
و مؤمنان در کمال تضرّع به ملکوت جمال پروردگارا کلّ را تأييد فرما
و توفيق عطا کن تا سبب آسايش جهان آفرينش گردند و شرق و غرب
را آرايش بخشند سبب الفت و اتّحاد عالم گردند و خادم نوع بشر
شوند جميع امم را به جان و دل دوست حقيقی گردند و کافّه اديان را
در نهايت روح و ريحان يار روحانی شوند ظلمات بيگانگی محو کنند
و آواز يگانگی در جهان منتشر فرمايند خداوندا کلّ را در پناه خويش پناه
ده و به الطاف بی پايان شادمان و کامران فرما توئی مقتدر و توانا
و توئی بيننده و شنوا. ع ع(٤٨) ای پروردگار اين جوهر ابرار را يار و ياور باش کامکار کن
بزرگوار نما همواره مشام از نفحات قدس معطّر کن و در دو جهان روی
منوّر نما و خوی معنبر توئی دهنده و بخشنده و توانا. ع ع
(٤٩) ای پرودگار آرزوی اين بندهء درگاه آنست که ياران باختر
را بينم دست در آغوش دوستان خاور نموده اند و افراد انسانی
به نهايت مهربانی اعضای يک انجمنند و قطرات يک بحر طيور
يک گلشنند و لألی يک دريا اوراق يک شجرند و انوار يک
شمس توئی مقتدر و توانا و توئی قادر و عزيز و بينا . ع ع
ص ٥٠(٥٠) اشکرک يا إِلهی و احمدک علی ما کشفت الغمام و ازلت الظّلام
فاشرقت انوار الحقيقة و محت وجنة الاوهام رَبِّ هؤلآءِ عباد
هديتهم اِلی النّور المبين و دللتهم الی الصّراط المستقيم و اعطيتهم
الفوز المبين و منحت لهم الفيض العظيم و نجّيتهم من فلوات الاوهام
و انقذتهم من مفاوز الظّلام و اوردتهم علی الماءِ المعين و سقيتهم
من عين التّسنيم و کشفت لهم الحجاب و رفعت لهم النّقاب حتّی خلعوا
فی حُبّک العذار و اصطلوا بالنّار الموقدة فی سيناء الأسرار
و حنّوا اِلی ملکوت الأنوار رَبِّ اجعلهم نجوماً ساطعة و سرجاً لامعة
و اشجاراً باسقة حتّی يتناثر منهم الاثمار فی جنّة الآثار و ينجذب بهم
ص ٥١قلوب الأحرار اِلی ملکوت الجمال انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب
و انّک انت السّريع الحساب فی يوم الاياب . ع ع(٥١) ای پروردگار ياران را کامکار کن و به عبوديّتت همدم و
دمساز فرما قلوب را نورانی فرما و وجوه را رحمانی کن تا
بنيان محبّت و مهربانی در عالم انسانی تأسيس گردد و نوع بشر
به يکديگر مفتون ومهر پرور گردند شرق دست در آغوش غرب
نمايد فرنگ بی درنگ سبيل محبّت پويد ترک تاجيک راهمدم داند و هم آغوش و مهربان شمرد کلّ با هم در نهايت
الفت و يگانگی معاشرت و مصاحبت نمايند بيگانگی نماند
ص ٥٢ذکر اغيار نشود و همدگر را آشنا و يار و غمگسار گردند ای پروردگار
اين شب تار را روز روشن فرما و اين بغض و عداوت بين ملل را
به انس و محبّت مبدّل کن تا عالم آفرينش آسايش يابد و جهان
پر غرور از عالم الهی نصيب موفور جويد توئی مقتدر و توانا
و توئی بخشنده و درخشنده و بينا . ع ع(٥٢) خداوندا مهربانا کريما رحيما ما بندگان آستان توئيم و
جميع در ظلّ وحدانيّت تو آفتاب رحمتت بر کلّ مشرق و ابر عنايتت
بر کلّ می بارد الطافت شامل کلّ است و فضلت رازق کلّ
ص ٥٣جميع را محافظه فرمائی و کلّ را بنظر مکرمت منظور داری ای پروردگار
الطاف بی پايان شامل کن نور هدايت برافروز چشم ها را روشن
کن دلها را سرور ابدی بخش نفوس را روح تازه ده و حيات ابديّه
احسان فرما ابواب عرفان بگشا نور ايمان تابان نما در ظلّ عنايتت
کلّ را متّحد کن و جميع را متّفق فرما تا جميع انوار يک شمس شوند امواج
يک دريا گردند اثمار يک شجر شوند از يک چشمه نوشند از يک
نسيم به اهتزاز آيند از يک انوار اقتباس نمايند توئی دهنده و بخشنده و توانا . ع ع
ص ٥٤(٥٣) إلهی إلهی أَلّف بين قلوب احبّائک و وحّد نفوس اصدقائک و
اجعلهم متّحدين و متّفقين فی جميع الشّئون و اجمعهم علی معين رحمانيّتک بين
بريّتک وفی ظلّ راية فردانيّتک بين خلقک و احشُرْهم تحت لواء الوحدة
الانسانيّة واحفظهم فی صَون حمايتک عن کلّ بليّة انّک انت المقتدر
العزيز المهيمن الکريم الرّحيم . عبد البهاء عبّاس
ص ٥٥(٥٤) خدايا تاريکی نزاع و جدال و قتال بين اديان و شعوب و اقوام افق
حقيقت را پوشيده و پنهان نموده جهان محتاج نور هدايت است
پس ای پروردگار عنايتی فرما که شمس حقيقت جهان را کران به کران روشن نمايد .
عبد البهاء عبّاس(٥٥) ای خداوند مهربان به فرياد بيچارگان برس ای پاک يزدان
بر اين اطفال يتيم رحم فرما ای خداوند بی نياز اين سيل شديد را
قطع کن ای خالق جهانيان اين آتش افروخته را خاموش کن
ای داد رس به فرياد يتيمان برس ای داور حقيقی مادران جگر خون را
ص ٥٦تسلّی ده ای رحمان رحيم بر چشم گريان و دل سوزان پدران رحم نما
اين طوفان را ساکت کن و اين جنگ جهانگير را به صلح و آشتی مبدّل
فرما توئی بينا و شنوا . ع ع(٥٦) إلهی إلهی تَری قَدِ اشْتَدَّ الظَّلامُ الحالکُ عَلی کُلِّ المَمالِکِ
وَ احتَرَقتِ الآفاقُ مِنْ نائِرةِ النِّفاقِ وَ اشتَعَلَتْ نِيْرانُ الجِدالِ وَ
القِتالِ فی مَشارِقِ الاَرضِ وَ مَغاربِها فَالْدِّماءُ مَسْفوکَةٌ وَ الاَجسادُ
مَطروحَةٌ وَ الرُّؤُوسُ مَذْبُوحَةٌ عَلَی التُّرابِ فِی مَيدانِ الجِدالِ
رَبِّ رَبِّ ارْحَمْ هؤلاءِ الجُهَلاءِ وَ انْظُرْ اِلَيْهِمْ بِعَين الْعَفْوِ وَ
الْغُفرانِ وَ أَطْفِ هذِهِ النِّيرانَ حَتَّی تَنْقَشِعَ هذِهِ الْغُيُومُ
الْمُتَکاثِفَةُ فِی الآفاقِحَتَّی تُشرِقَ شَمْسُ الحَقِيْقَةِ بِاَنوارِ الوِفاقِ و يَنکَشِفَ هذا الظَّلامُ
وَ يَسْتَضِيْءَ کُلُّ المَمالِکِ بِاَنوارِ السَّلام رَبِّ أَنْقِذْهُمْ مِن غَمَراتِ
بَحْرِ البَغضاءِ وَ نَجِّهِمْ مِن هذِهِ الظُّلَماتِ الْدَّهْماءِ وَ اَلِّف بَينَ
قُلوبِهِمْ وَ نَوِّرْ اَبْصارَهُمْ بِنُورِ الصّلحِ وَ السَّلام رَبِّ نَجِّهِمْ مِن
غَمراتِ الْحَرْبِ وَ الْقِتالِ وَ أَنْقِذْهُمْ مِن ظَلامِ الضَّلالِ وَ اکْشِفْ عَن
بَصائِرِهِمْ الغِشاءَ و نَوِّرْ قُلوُبَهُمْ بِنُورِ الهُدی وَ عامِلْهُمْ بِفَضْلِکَ وَ
رَحمَتِکَ الْکُبْری وَ لا تُعامِلْهُمْ بِعَدْلِکَ وَ غَضَبِکَ الَّذِيْ يَرتَعِدُ مِنْهُ
فَرائِصُ الْأَقْوِياءِ رَبِّ قد طالَتِ الْحُرُوبُ وَ اشْتَدَّتِ الکُرُوبُ و تَبَدَّلَ کُلُّ
مَعمور ٍ بِمَطمُورٍ رَبِّ قَد ضاقَتِ الْصُّدُورُ و تَغَرْغَرَتِ النُّفُوسُ فَارْحَمْ
هؤلاءِ الْفُقَراءَ و لا تَتْرُکْهُمْ يُفَرِّطُ فِيْهِمْ مَنْ يَشاءُ بِما يشاءُ رَبِّ ابْعَثْ
ص ٥٨فی بِلادِکَ نُفُوساً خاضِعَةً خاشِعَةً مُنَوَّرَةَ الوُجُوهِ بِأَنوارِ الْهُدی
مُنْقَطِعَةً عَنِ الْدُّنْيا ناطِقَةً بِالْذِّکْرِ وَ الثَّناءِ ناشِرَةً لِنَفَحاتِ قُدْسِکَ
بَيْنَ الوَری رَبِّ اشْدُدْ ظُهورَهُم وَ قَوِّ اُزُورَهُمْ وَ اشْرَحْ صُدُورَهُم بِاياتِ
مَحَبَّتِکَ الکُبری رَبِّ اِنَّهُمْ ضُعَفاءٌ وَ اَنتَ القَوِيُّ الْقَدِيرُ وَ اِنَّهُمْ
عُجَزاءٌ وَ اَنتَ المُعِيْنُ الْکَرِيْمُ رَبِّ قَدْ تَمَوَّجَ بَحْرُ العِصْيانِ وَ لا تَسْکُنُ
هذِهِ الزَّوابِعُ الّا بِرَحْمَتِکَ الْواسِعَةِ فِی کُلِّ الْاَرْجاءِ رَبِّ اِنَّ النُّفُوسَ
فِی هِاوِيَةِ الهَوی فلا يُنْقِذُها اِلّا اَلْطافُکَ الْعُظْمی رَبِّ اَزِلْ ظُلَماتِ
هذِهِ الْشَّهَواتِ وَ نَوِّرِ الْقُلُوبَ بِسِراجِ مَحَبَّتِکَ الّذی سَيُضِیءُ مِنهُ
کُلُّ الْأَرْجاءِ وَ وَفِّقِ الْأَحِبّاءَ الَّذِيْنَ تَرَکُوا الْأَوْطانَ وَ الْأَهْلَ وَ الْوِلْدانَ
وَ سافَروا الِی الْبُلْدانِ حُبّاً بِجَمالِکَ وَ انْتِشاراً لِنَفَحاتِکَ وَ بَثّاً لِتَعاليمِکَ
ص ٥٩وَ کُنْ أَنِيْسَهُمْ فِی وَحْدَتِهِمْ وَ مُعِيْنَهُمْ فِی غُرْبَتِهِمْ وَ کاشِفاً لِکُرْبَتِهِمْ وَ سَلْوَةً
فی مُصِيْبَتِهِمْ وَ راحَةً فی مَشَقَّتِهِمْ و رَواءً لِغُلَّتِهِمْ وَ شِفاءً لِعِلَّتِهِمْ وَ بَرْداً لِلَوْعَتِهِمْ
إِنَّکَ اَنْتَ الْکَريْمُ ذُو الفَضْلِ العَظيمِ وَ إِنَّکَ اَنْتَ الْرَّحْمنُ الْرَّحِيْمُ . ع ع
ص ٦٠(٥٧) ای پروردگار مرا بيدار کن هشيار نما از غير خود بيزار کن و به محبّت
جمالت گرفتار نما نفخه روح القدس بخش و ندای ملکوت ابهی بگوش رسان
قوّت روحانی عطا کن و سراج رحمانی در زجاج قلب بر افروز از هر
بندی آزاد کن و از هر تعلّقی نجات ده تا جز رضای تو نطلبم و بغير از
روی تو نجويم و دون راه تو نپويم نفوس غافله را هشيار کنم و ارواح خفته را
بيدار نمايم تشنگان را آب حيات بخشم و مريضان را شفای الهی دهم
هر چند حقيرم ذليلم فقيرم امّا پشت و پناهم توئی و معين و ظهير هم توئی تأييدی
عنايت فرما که کلّ حيران گردند . خدايا توئی مقتدر و توانا و بخشنده و دهنده و بينا .
ع ع(٥٨) رَبِّ رَبِّ نَحْنُ عجزاءٌ و انت القويُّ القَديرُ و نحن اذلّاءٌ و اَنتَ
العزيز الجليل و نحن فقراءٌ و انت الغنيُّ الکريم اَيّدنا علی عُبوديّةِ
عَتَبَةِ قُدسِکَ وَ وفّقنا علی عبادتک فی مشارق ذکرکَ وَ قدّر لنا
نشر نفحات قُدسک بين خلقک و اشدد أُزورنا عَلی خِدمتِکَ
بين عبادکَ حَتّی نَهدی الأُمم الی اسمکَ الاَعظم وَ نسوق
الملَل الی شاطئ بَحر اَحديّتک الاَکرم ای رَبِّ نجّنا من علائق
الخلائق و الخطيئات السَّوابق و البليّات اللّواحق حَتّی نقوم
عَلی اِعلاءِ کَلمتِکَ بکلّ روح و ريحانٍ و نَذکر ک فی آناءِ اللّيل و
النّهارِ و ندعوا الکلّ الی الهُدی و نأمر بالتَّقوی و نُرتّل آيات توحيدک
بين ملأ الاِنشاء انَّک اَنتَ المُقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انتَ العَزيز القَدير . ع ع
ص ۶۲(٥٩) اللّهُمَّ يا إلهی تری وُجُوهاً نورانيّةً فيها نَضرةُ رَحمانيّتک و قلوباً
تتمدّد فيها جمال وحدانيّتک و صدوراً منشرحةً بآيات فردانيّتک
و افئدةً منجذبةً بنفحات رياض احديّتک و ابصاراً شاخصةً الی
ملکوت صمدانيّتک و آذاناً ممدودةً الی صوامع اللّاهوت لِتَسْمَعَ
ذکرک و ثنائکَ ای رَبِّ هؤلاءِ عبادٌ هاموا فی هيمآءِ حبّکَ و
اشْتَعَلوا بالنّار المُلتَهِبَةِ فی سدرةِ محبّتک و اهتزّوا و تمايلوا عند
تَنَفُّسِ نسيم عنايتِکَ و آووا الی کهفِ حفظکَ و حمايتکَ و وَلَعَتْ
السُنُهُمْ بمحامدکَ و نعوتکَ و تَأَنّقَتْ رياضُ ضمائِرهِم برياحين معرفتک
و تَدَفَّقَتْ حياض سرائرهم بمياهِ موهبتک ای رَبِّ احْشُرْهُمْ تَحتَ
ص ۶۳لِواءِ الميثاقِ بوجوهٍ نوراء وَ اجمَعْهُمْ فی ظلّ شَجرةِ انيسا بقلوبٍ
طافحةٍ بالسّرّآء و اغرقهم فی قلزم الکبرياء حتّی يخُوضُوا و يغُوصُوا فی
عمق الصّفات و الاسماء و يلتقطوا الخريدةَ النّوراءَ و اليتيمة العصماءَ و وفّقهُم
علی اعلاء کلمتک العليا و نشر آثارک فی کلّ الانحاءِ و انتشار نفحاتک
فی جميع الأرجاءِ و سطوعِ انوارِکَ مِنَ الاُفقِ الأعلی لِيَتَوَجَّهَ کلُّ الشُّعوبِ
و القبائلِ اِلی ملکوتک الابهی و يَتَخَلَّقُوا باخلاق تقديسک و شيَمِ توحيدکَ
فی عالمِ الانشاءِ و تَتَفَتَّحَ عَلی وجوهِ الکلِّ ابواب جَنَّةِ المَأْوی
و تتَمَدَّدَ مائِدةُ السَّماء و ينکشِفَ حجابُ الکَوْنِ عن جَنَّةِ الابهی انّکَ
انتَ مُؤيّدُ من تشاء علی ما تشاء بما تشاء و انّک انتَ المَلِکُ
المقتدرُ المُهيمِن القيّومُ . ع ع(٦٠) إلهی إلهی هذا طيرٌ کليل الجناح بطيْءُ الطّيران ايّدهُ بشديد القوی
حتّی يطيرَ الی اوجِ الفلاح و النّجاحِ و يُرفرِفَ بکلِّ سرورٍ و انشراحٍ
فی هذا الفَضاءِ و يرتفعَ هديرُهُ فی کلِّ الأرجاءِ باسمک الأعلی و تَتَلذَّذَ
الآذانُ من هذا النّداءِ و تقرَّ الاعينُ بمشاهدة آياتِ الهدی ربِّ
انّی فريدٌ وحيدٌ حقير ليسَ لی ظهيرٌ الّا انتَ و لا نصيرٌ الّا انت و لا مجيرٌ
ص ٦٥الّا انت وَفِّقْنی علی خدمتِکَ و ايّدنی بجنود ملائکتِکَ وَ انْصُرْنی
فی اعلاء کلمتک و أَنْطِقْنی بحکمتِکَ بين بَرِيَّتِکَ انّک مُعين الضُّعفاء
و نصير الصُّغراء و انّکَ انتَ المقتدرُ العزيز المختار . ع ع
هو اللّه(٦١) إلهی إلهی تری هذا الضَّعيفَ يتمنَّی القوّة الملکوتيّة و هذا
الفقيرَ يَتَرَجَّی کنوزکَ السّماويّة و هذا الظَّمآنَ يشتاق مَعينَ الحياةِ
الأَبديَّةِ و هذا العليلَ يرجوا شِفاءَ الغليلِ برحمتِکَ الواسِعَةِ الّتی اخْتَصَصْتَ
بها عبادَک المختارينَ فی ملکوتک الأعلی رَبِّ ليس لی نصيرٌ الّا انت
و لا مجيرٌ الّا انت و لا معينٌ الّا انت ايّدنی بملائکتِکَ علی نشرِ نفحاتِ
ص ٦٦قدسِکَ و بَثِّ تعاليمِکَ بين خيرةِ خلقِکَ رَبِّ اجْعَلْنی منقطعاً
عن دونک مُتشبّثاً بذيل عنايتِکَ مُخْلِصاً فی دينِکَ ثابتاً علی محبّتِکَ
عاملاً بما أَمَرْتَنِی به فی کتابِکَ انّک انت المقتدر العزيز القديرُ . ع ع
هُو اللّه(٦٢) إلهی إلهی ترانی مَعَ ذُلّی و عدم استعدادی و اقتداری مُهتَمّاً
بعظائم الامور قاصداً لاعلاءِ کلمتِکَ بين الْجُمهورِ نادياً لنشر تعاليمِکَ
بين العموم و انّی لا أَتَوَفَّقُ بهذا الّا أَنْ يُؤَيِّدَنی نفثاتُ روحِ القُدس
و ينصُرَنی جُنودُ ملکوتِکَ الأعلی و تُحيطَ بی توفيقاتُکَ الّتی تَجْعَلُ
ص ٦٧الذُّبابَ عقاباً و القطرة َ بحوراً و انهاراً و الذّرّاتِ شُموساً و
انواراً رَبِّ أَيِّدنی بقوّتک القاهرة و قدرتک النّافذة حتّی ينطقَ
لسانی بمَحامِدکَ و نُعوتکَ بين خلقِکَ و يطفحَ جنانی برحيقِ مَحبّتکَ
و معرفتِکَ انّک انت المقتدر علی ما تشاء و انّک علی کلّ شیءٍ قديرٌ . ع ع
هُو اللّه(٦٣) إلهی إلهی ترانی والهاً منجذباً الی ملکوتک الابهی و مشتعلاً
بنار محبّتِکَ بينَ الوری و مُنادياً بملکوتکَ فی هذه الدّيار الشّاسعةِ
الأَرجاءِ منقطعاً عمّا سِواک مُتوَکِّلاً عليک تارکاً الرَّاحةَ و الرَّخاءَ بعيداً
عنِ الاوطانِ هائماً فی هذه البُلدانِ غريباً طريحاً علی التّرابِ
ص ٦٨خاضعاً اِلی عَتبتِکَ العُليا خاشِعاً اِلی جبروتِکَ العُظمی مُناجياً
فی جُنْحِ اللّيالی و بطون الأَسْحار مُتضرِّعاً مُبتهِلاً فی الْغُدُوِّ و الآصالِ
حتّی تُؤَيِّدَنی علی خدمةِ امرِکَ و نشر تعاليمِکَ و اعلاءِ کلمتِکَ فی مشارقِ
الارضِ و مغاربِها رَبِّ اشدُدْ أَزْرِی وَ وَفِّقْنی علی عبوديّتِکَ بکُلِّ
القوی و لا تترکْنِی فريداً وحيداً فی هذه الدّيار رَبِّ آنِسْنی فی وَحْشتی
و جالِسْنی فی غُربتی انّک انتَ المُؤَيِّدُ لِمَنْ تشاء علی ما تشاء و انّک
انتَ القويّ القديرُ . ع ع(٦٤) ای پروردگار مهربان شکر ترا که مرا از مختارين نمودی نه مدعوّين
راه ملکوت بنمودی و بر مشاهده انوار لاهوت موفّق کردی نفحه حيات
ص ٦٩دميدی و دل و جان را زنده فرمودی و روح و وجدان را تر و تازه کردی
ای پروردگار اين گمنام را به محبّت خود شهير آفاق کن و اين بی نام و
نشان را به نور هدی معروف شرق و غرب نما جامی سرشار از باده محبّتت
به دست ده تا جهانيان را سرمست صهبا نمايم و تشنگان را به چشمه آب
حيات رسانم مشتاقان جمال را به محفل ديدار رسانم و عليلان را
به طبيب مهربان دلالت کنم توئی مقتدر و توانا و توئی دانا و بينا . ع ع
هُو اللّه(٦٥) ای دلبر آفاق اين ياران نورانی را در هر دم مظهر فيوضات
رحمانی فرما و مورد الطاف سبحانی کن مدد از محبّت حقيقی خود بخش
ص ٧٠و تجلّيات عشق حقيقی جلوه ده و به هيجان و فوران آر تا زمام اختيار
از دست رود هر يک کُره آتشبار گردند پرده های اوهام بسوزند
و حجبات نفوس را خرق نمايند و به ذکر تو ناطق گردند و خلق و خوی
تو بنمايند طالبان را عاشقان روی تو نمايند تشنگان را از چشمه
حيات بنوشانند و زنده نمايند تعاليم تو را به کردار و رفتار ترويج
فرمايند نفحات يوم ظهور منتشر کنند و نسيم گلشن جنّت ابهی به مرور
آرند شرق را زنده کنند و غرب را تر و تازه نمايند خيمه وحدت
عالم انسانی بر افرازند و علم نور مُبين بلند کنند آتش عشق بر افروزند
صخره صمّا را بگدازند چشمهای کور را به قوّت تو روشن نمايند و آشفته
و شيدای تو آنچه سزاوار دلبری است مُجری دار توئی معشوق آفاق
ص ٧١(٦٦) ای پروردگار و آمرزگار و کردگار از فضل عميم و کرم جليل آفاق وجود را
به انوار موهبت روشن فرمودی و به اشعّه ساطعه آفتاب بخشايش جهان
آفرينش را منوّر کردی ابر نيسان عنايتت جهان ايجاد را سبز و خرّم نمود
و فيض محيط اعظمت کائنات را حلّهء جديد خلق جديد بپوشانيد الطافت
عالم وجود را احاطه کرد و احسانت غيب و شهود را شامل شد از فضل اعظمت
مطلع هُدی را روشن نمودی و صبح تقوی را لائح و فيض نُهی را سائل
ص ٧٢و سيل ندا را صائل فرمودی افق محبّتت را به انوار عرفان مزيّن و مشرق
معرفتت را به تجلّيات ايقان منوّر کردی فيض جليلت را مقطوع نفرمودی
و لطف عميمت را ممنوع نداشتی الفت قلوب را نعمت عظمی فرمودی
و محبّت نفوس را رحمت کبری دين مبينت را انوار آفاق کردی وشرع
شريفت را آفتاب سبع طباق .ای پاک يزدان قوّت و قدرتی عنايت فرما و عون و عنايتی مبذول
کن تا به وصايا و نصائحت قيام نمائيم و به نفحات خلق و خويت
به احيای عالم و امم پردازيم به موجی از امواج بحر اعظمت جهان ايجاد پر از
لئالی حکمت گردد و به فيضی از بحر رحمتت فضای امکان رشک روضه جنان
گردد پای استقامتی عنايت فرما و قوّه ثبوت و رسوخی ببخش تا بر آنچه
ص ٧٣سبب اعلاء کلمه امر تو است قيام نمائيم و بر هدايت من علی الارض بايستيم . ع ع
(٦٧) إلهی إلهی أَيِّدْ أَحِبّائَکَ المُخلِصينَ عَلَی الاقتفاء بِالنُّورِ
المُبينِ وَ وَفِّقْ عَبيدَکَ المُقَرَّبِيْنَ عَلی نَشرِ نَفَحاتِکَ بَين العالمينَ
حَتّی يَلتَهوا عَنْ شُبُهاتِ النّاقِضينَ بِتَبليغِ دينِکَ المُنير و بَثِّ
تَعاليمِکَ وَ إِشاعَةِ آثارِکَ و إِذاعَةِ بَيِّناتِکَ بَيْنَ الخافِقيْنَ
إِنَّکَ اَنتَ الکَريمُ الرَّحيمُ العَزيزُ الوهّابُ وَ إِنَّکَ اَنتَ المُقتَدِرُ
المُتَعالِی الْقَويُّ المُختارُ . ع ع(٦٨) إلهی إلهی أَئِنُّ بکلّ تَذَلُّلٍ و انکسارٍ و خضوعٍ و خشوعٍ وَ ابْتِهالٍ تَبَتُّلاً اليک
مُتَضَرِّعاً بين يَديک ان تُدِيْمَ عَلَيّ لحظاتِ أَعْيُنِ رحمانيّتک و تُؤَيِّدَنی
علی الثّبوت و الرّسوخ علی کلمة وحدانيّتک و توفِّقنی علی نشر
آياتک الکُبری و رفع رايات بيّناتک السّاطعة علی الأَرجاء و بَثِّ
آثار موهبتک العُظمی و ايقاد نار محبّتک فی القلوب و الأَحشاء
ای رَبِّ نَوِّرِ الوجوهَ بالنّور السّاطع من فيض غيب ملکوتک الابهی
و اشرح الصُّدورَ بشعاعٍ لامعٍ من مَلَئِکَ الاعلی و انْعَشِ الأَرواحَ
بنفحاتِکَ الهابَّةِ مِنْ جنَّتک العُلْيا و أَرِحِ النّفوسَ بنسائمِ قدسٍ
ص ٧٥مُنتشرةٍ من حديقتک الغَلْباءِ و عزّتکَ القاهرةِ عَلی الأَشياءِ إِنَّ
القلوبَ اشْتَدَّتْ عليها الکُروبُ لا مُغِيْثَ الّا انتَ و لا مجيرَ الّا انتَ
و لا ظهيرَ الّا انتَ رَبِّ احْفَظْ عبادَک المخلصينَ بِصَوْنِ حمايتِکَ
وَ احْرُسْ أَرِقّائَکَ الثّابتينَ بِعَيْنِ عَوْنِکَ و عنايتِکَ و اسْتُرْ قْصورَ
الْمُوقنينَ بِذَيْلِ عفوک و کَلائَتِکَ انّکَ انتَ الحافظُ الکريمُ الرّحيمُ . ع ع
هُو اللّه(٦٩) اللّهُمَّ يا إلهی انّی أَضَعُ جَبينی علی عَتَبةِ قدسکَ و فِناءِ بابِ احدِيَّتکَ و
أَدْعُوْکَ بقلبٍ خافقٍ و دمعٍ دافقٍ و صدرٍ شائقٍ أَنْ تَنْتَصِرَ عبدَکَ المنتظرَ لظهور
آيات فضلک و عنايتک الْمُضْطَرِمَ بنار محبّتک ربِّ انّک لتراهُ
ص ٧٦يَطْوِی المِهاد و يقطع الجبال و يرکض فی بَرِّيَّةِ الْتَّبَتُّلِ و الابتهال
و يَدْعوا اهلَ الضّلال الی نور الهُدی علی مَمَرِّ الأَيّام و اللّيالِ رَبِّ تراه
ليس له سکون و قرار يَتَحَمَّلُ جوارحَ اللَّيلِ و طَوارِقَ النَّهار و يَهرَعُ الی
الدّيار ليبشّر بظهور ملکوت الانوار و سطوع انوار نيّر الاسرار و لَمْ تَأْخُذْهُ
لَومَةُ لائمٍ و لا طَعْنَة ُ شاتِمٍ و لا ضَرْبةُ لازِبٍ عَنِ النِّداءِ بملکوتک الابهی
رَبِّ مَهِّدْ له السَّبيلَ و اشْفِ بِه العَليلَ و أَرْوِ به الغَلِيْلَ و أَسْقِ به السَّلْسَبِيْلَ
کُلَّ ظَمآنٍ هام فی بيداءِ الفِراقِ تَوَقَّدَ بنار الاحتراقِ و تَمَنَّی التَّجَرُّعَ
مِنْ کأسِ دِهاقِ الميثاقِ حتَّی يَتَلَئْلأ وَجْهُهُ بنورٍ ساطعٍ بينِ اهلِ الفِراقِ
و يتزلزلَ به ارکانُ اهل النّفاقِ انّک انتَ الکريمُ الرّحيمُ المعطِی
البَرُّ الرَّؤفُ الْمُسْتعانُ . ع ع(۷۰) ای پروردگار اين رجال بندگان تو اند و اين نساء کنيزان تو
از غير تو بيزارند و به محبّت تو گرفتار از جهان و جهانيان منقطع و
در کنارند و مشتاق پرتو تجلّی و جلوهء انوار و به نار محبّتت افروخته اند
و مانند پروانه حول شمع ميثاق بال و پر سوخته اند ثابتند و مستقيم و
قائمند به نور مبين بلبلان گلشن توحيدند و طيور حديقهء تقديس
پروردگارا تأييد کن و به نفثات روح القدس زنده نما و از روح متولّد کن
و در چشمهء ايّوب تعميد فرما تا کلّ پاک و مقدّس شوند و مانند شمع
نورانی در عالم انسانی برافروزند توئی مقتدر و توانا و توئی بخشنده و مهربان. ع ع
هُو اللّه(٧١) ای خداوند بيهمتا ای ربّ الملکوت اين نفوس سپاه
آسمانی تواند امداد فرما و به جنود ملأ اعلی نصرت کن تا هر يک نظير
اردوئی شوند و آن ممالک را به محبّت اللّه و نورانيّت تعاليم
الهی فتح کنند ای خدا ظهير و نصير آنها باش و در بيابان و کوه
و درّه و جنگلها و درياها و صحرا ها مونس آنها باش تا به قوّت ملکوتی
و نفثات روح القدس فرياد زنند توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی
دانا و شنوا و بينا . ع ع(٧٢) ای خداوند بی انباز اين حقيقت مبتهله را مانند شمع روشن کن
تا در هر جمع به ذکر تو مشغول گردد نور هُدی بر افروزد و در انجمن
رحمن مانند سراج بسوزد و به ياران نور بخشد ای خداوند روحی در
دلها بدم که همدم تو گردند و شوقی در قلوب بينداز که به ذکر تو
دمساز شوند جانها را شور و ولهی ده و دلها را وجد و طربی بخش
که هر دم روحی تازه يابند و به سروری بی اندازه رسند
ای خداوند مهربان ياران را روح و ريحان بخش و تأييدی آسمانی
فرما تا تشنگان را سلسبيل هدايت دهند و گمگشتگان را به سبيل
عنايت دلالت کنند توئی مقتدر و توانا و شنونده و بينا . ع ع
ص ٨٠(٧٣) پروردگارا يزدانا مهربانا اين بنده تو از اقصی بلاد شرق
به غرب شتافت که شايد از نفحات عناياتت مشامهای اين نفوس
معطّر شود نسيم گلشن هدايت بر اين ممالک بوزد نفوس استعداد
الطاف تو يابند قلوب مستبشر به بشارات تو گردند ديده ها مشاهده نور
حقيقت نمايد گوشها از ندای ملکوت بهره و نصيب گيرد ای پروردگار
دلها را روشن کن ای خداوند مهربان قلوب را رشک گلزار و
گلشن فرما ای محبوب بيهمتا نفحات عنايت بوزان انوار احسان
تابان کن تا دلها پاک و پاکيزه شود از تأييدات تو بهره و نصيب گيرد
اين جمع راه تو پويند راز تو جويند روی تو بينند خوی تو گيرند
ص ٨١ای پروردگار الطاف بی پايان ارزان فرما گنج هدايت رايگان
کن تا اين بيچارگان چاره يابند توئی مهربان توئی بخشنده توئی دانا
و توانا . ع ع(٧٤) رَبِّ رَبِّ ايّد عبادک الأصفياء علی الحبّ و الولاء بين الوری و
وفّقهم علی نشر الهُدی من الملأ الأعلی بين اهل الأرض کلّها انّک انت
المقتدر العزيز القويّ القدير الوهّاب و انّک انت الکريم اللّطيف الرّؤف المنّان. ع ع
ص ٨٢(۷۵) پروردگارا مهربانا شکر ترا شاهراه هدايت بنمودی و ابواب
ملکوت بگشودی و بواسطه شمس حقيقت تجلّی فرمودی کوران بينا
نمودی و کران شنوا کردی مردگان زنده فرمودی و فقيران
اغنيا کردی گمراهان را راه بنمودی و تشنگان را به چشمه هدايت
دلالت کردی ماهيان لب تشنه را به دريای حقيقت رساندی و
مرغان آواره را به گلشن عنايت دعوت فرمودی پروردگارا جمعی
هستيم بندگان تو و فقيران تو دور افتاده ايم مشتاقان تو تشنه چشمه
توئيم و دردمند درمان توئيم در ره تو قدم نهاديم و مقصد و آرزوئی
جز نشر نفحات تو نداريم تا نفوس فرياد اِهدِنَا الصّراطَ المستقيم بر آرند و
ديده به مشاهده انوار روشن نمايند از ظلمات جهالت برهند و طائف
ص ٨٣حول سراج هدايت گردند بی نصيبان نصيب برند و محرومان محرم راز
شوند پروردگارا به عين عنايت نظر نما تأييدی آسمانی فرما نفثات
روح القدس مبذول دار تا به خدمت موفّق گرديم و مانند ستاره های
روشن در اين اقاليم به نور هدايت بدرخشيم توئی مقتدر و توانا و توئی
عالم و بينا . ع ع(٧٦) اللّهمّ يا من ماج بحور الطافه و هاج نسيم عنايته علی کلّ قائمٍ علی اعلاء
کلمته و کلّ سارعٍ الی مشهد الفداء بقلب طافح بالحبّ و الولآء و نطق بالثّناء
بين الوری علی جماله الأبهی رَبِّ ايّد کلّ من دَلَعَ لسانه بالبيان فی
نشر نفحاتک و انْحَدَرَتْ منه شقايق البُرهان إِيضاحاً لحجّتک و تلاطم
ص ٨٤کالطّمطام الجهنام القَمقام بذکرک و تَغَرَّد هديرَ الورقاء فی رياض معرفتک
و زَئَرَ زئير الضَّرغام فی أَيْکَةِ موهبتک رَبِّ جَرِّعْهُمْ کأساً طافحة من الهُدی
و رَنِّحْهُمْ بِسُلافِ الصَّهباء و أَنْطِقْهم بابدع البُرهان و أَلْهِمْهم بِالْحُجَجِ و البيان
و عَلِّمْهم جواهر التّبيان انّک انت الکريم انّک انت المؤيّد القويّ
العزيز القدير لا اله الّا انت رَبِّ اللّطيف الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(٧٧) رَبِّ ايّد هؤلاءِ علی اعلاء کلمتک بين الوَری و نشر نفحات
رياض قدسک فی کلّ الانحاء و اعلاء ذکرک علی الغبراءحتّی يرتفع ضَجيج التّهليل و التّکبير الی الملأ الأعلی انّک انت
ص ٨٥المقتدر علی ما تشاء و انّک انت القويّ القدير . ع ع
هُو اللّه(٧٨) رَبِّ رَبِّ انّی اشکرک بلسان ناطق بذکرک و قلب ثابت
علی عهدک و روح مُترصِّدٍ لانْجازِ وعدک علی ما خلقت حقيقة
طيّبة زاهِيَة و کينونة راضية مَرْضِيَّة و جعلتها آية الرّحمة بين البريّة
و سراج الهُدی يوقد و يضیءٌ بنور العرفان بين اهل الامکان
رَبِّ رَبِّ انْفُثْ فی روحه نَفَس الرّحمن و أَطْلِقْ لسانه فی مضمار
الذّکر و البيان و أَلْهِمْهُ آية الهُدی بين الوری و نوّر به البصائر
و قَرِّرْ به الأَعين النّواظِرَ و طَيِّبْ به الخواطِرَ و صَفِّ به الضّمائر
ص ٨٦و زَيِّنْ به السَّرائِرَ حتّی يهدی اهل الضَّلال الی منهج الصّواب و
يَقُودَ الظِّماءَ العِطاشَ الی الماء الفُرات و يُعَطَّرَ مَشام اهل الاشراق
برائحة طيّبة من الرَّوضة الغنّاء و الحديقة الغَلْباء انّک انت
المعطی الکريم المؤيّد لاولی الالباب لا اله الّا انت العزيز الوهّاب . ع ع
هُو اللّه(٧٩) يا إِلهی و محبوبی و مقصودی و مطلوبی ترانی مُناجياً فی الايّام و اللَّيالی
و متضرّعاً اليک بقلبی و لسانی و مُبتهلاً الی ملکوتک بروح منجذب الی
ملکوتک الرّبّانيّ أن تؤيّد الّذين سمعوا النّداء و لَبُّوا الدُّعاء و انجذبوا
الی ملکوتک الأعلی و اشتعلوا بالنّار الموقدة فی سدرة سيناء و وَجَّهُوا وجوههم
ص ٨٧اليک بين الوری و رَتَّلُوا آيات الهُدی بين ملأ الانشاء و نطقوا بالثّناء
و رفعوا راية التّقوی و سرعوا الی مشهد الفِداء بقلوب خافقة بالحبّ و الولاء
و أَقاموا الحُجَج و البرهان بين خلقک علی اثبات امرک بقّوة ارْتَعَدَتْ
به فَرائِص اولی النُّهی رَبِّ اجعل هؤلاءِ مصابيح الدُّجی و مفاتيح ابواب السّماء
و رايات الکلمة العليا و آيات الکتاب المبين فی زُبُرِ الاوّلين و صحف الآخرين
حتّی يتوکّلوا عليک و يُسْرِعُوا اليک و يَتَمَنُّوا الشّهادة بين يديک انّک
انت الکريم انّک انت العظيم و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(٨٠) رَبِّی و منتهی أَملی و غاية رجائی انّی أَرْجُوک مُتضرّعاً الی عتبتک
السّامية و ساحتک المقدّسة العالية و رحبتک الواسعة الفضاء ان تؤيّد
ص ٨٨هذا العبد علی القيام علی النّداء باسمک بين الملأ و الاسْتِغاثَةِ الی
ملکوتک الأعلی انّک انت المؤيّد لمن تشاء و انّک انت المعطی الرّحيم. ع ع
هُو اللّه(٨١) اللّهمّ يا إِلهی و محبوبی هؤلاءِ عبادک الّذين سمعوا ندائک و لَبُّوا
لخطابک و اجابوا دعائک و آمنوا بک و اَيْقَنوا باياتک و اقرّوا بحجّتک
وَ أَذعَنوا لبرهانک و سلکوا فی سبيلک و اتَّبَعوا دليلک و اطّلعوا باسرارک
و أَدْرَکوا رموز کتابک و اشارات صحائفک و بَشائِر زُبُرِک و الواحک
و تمسّکوا بذيل ردائک و تشبّثوا بِأَهداب انوار کبريائک و ثَبَتَتْ اقدامهم
علی عهدک و رَسَخَتْ قلوبهم علی ميثاقک ای رَبِّ أَضْرِمْ فی قلوبهم
ص ٨٩نار الانجذاب و طَيِّرْ فی حدائق صدورهم طيور العرفان و غَرِّدْ فی رياض
نفوسهم وُرْقَ المحبّة بابدع الايقاع و الالحان و اجعلهم آيات محکمات
و رايات مُشْتَهِرات و کلمات تامّات و اعْلِ بهم امرک و ارفع بهم اعلامک
و أَشْهِر بهم آثارک و انصر بهم کلمتک و اشْدُدْ بهم أَزْرَ احبّتک و انطقهم
بثنائک و الهمهم القيام علی مرضاتک و نوّر وجوههم فی ملکوت
قدسک و تَمِّمْ سُرورهم بتأييدهم علی نصرة امرک ای رَبِّ نحن
ضعفاء قَوِّنا علی نشر نفحات تقديسک و فقراء أَغْنِنا من خزائن
توحيدک عُراة أَلْبِسْنا من خِلَعِ تکريمک خطاة اغْفِرْ لنا ذنوبنا بفضلک
و جودک و غفرانک انّک انت المؤيّد الموفّق العزيز القويّ القدير . ع ع
ص ٩٠(٨٢) إِلهی إِلهی هذا عبدک المُنْجَذِبُ اِلی جمالک الأبهی المُتَوَقِّدُ القلب
بنار محبّتک بين الملأ المُنْهَمِرُ الدَّمْعِ بذکرک فی جُنْحِ اللّيالی الظَّلْماء المُنْصَرِمُ
الصّبر لمحبّة جمالک الأبهی اَلمُسْتبشر الوجه برحمتک الکُبْری المُنْشرح
الصّدر بآيات توحيدک بين الوری المُتَغَرِّبُ فی الغَرْب تارکاً الوطن
الأحلی المُتحمِّل اِلَعناء فی سبيلک يا رَبِّی الأعلی رَبِّ انّه ترک الرّاحة
و الرّخاء و التَّرَفَ و الرَّفْهَ و السّکون و القرار وَ هَرَع الی تلک العُدْوة
القُصوی أَرضاً لم تَطَئْهُ اَرْجُلُ اجداده و الآباء نشراً لنفحاتک رَفْعاً
لراياتک اعلاءً لکلماتک ايضاحاً لبيّناتک رَبِّ رَبِّ اجعله آية
موهبتک و راية معرفتک و نار محبّتک و سِمَةَ مِنْحَتِکَ مؤيّداً بملائکتک و
ص ٩٢مُوَفّقاً بعونک و رعايتک مصوناً بحفظک و حمايتک محفوظاً بحفظک و
کلائتک حتّی تنتشر آثارک فی تلک الأَرْجاء و يلوح انوارک فی
تلک الأَنْحاء و يَصِلَ ندائک الی آذان اهل الوفاء و يظهر برهانک
لملأ الانشاء و کلّ شیءٍ بيدک لا نَمْلِکُ لانفسنا نفعاً و لا ضرّاً
و لاحياة و لا نشوراً ای رَبِّ انّا ضُعَفاءٌ قوّنا بفضلک و فُقراءٌ
أَغْنِنا بجودک و عُجزاءٌ أَنْجِدْنا بجنودک و بُکْمٌ أَنْطقنا بثنائک
و امواتٌ أَحْيِنا بروحک تؤيّدُ من تشاء و توفّقُ من تشاء و تُعلّمُ
من تشاء و تُنْطِقُ من تشاء و تؤيّدُ من تشاء بما تشاء انّک انت
القويّ المقتدر المتعال . ع ع(٨٣) إِلهی و محبوبی انّی اتقرّب اليک بنفحات قدسک الّتی عطّرت
الآفاق و اتوسّل اليک بحقايق المنجذبة المقدّسة المنطبعة بآيات
موهبتک من کلّ الجهات ان تؤيّد عبدک هذا علی اعلاءِ کلمتک
و اشراق انوارک و إِنْبات زَرْعِکَ و إِشْهار کلمتک وَ لَمِّ شَعَثِ
احبّائک و جَمْعِ شَمْلِ اصفيائک و إِيقادِ نار محبّتک فی قلوب
أَوِدّائک و تَرْنيْحِ أَوِدّاتک بصهباء الميثاق يا نور الآفاق و
نيّر الاشراق انّک انت المقتدر الحاکم فی يوم التّلاق .
هُو اللّه( ٨٤) ای بی نياز ياران را محرم راز نما و آئينهء غمّاز کن تا در جهان
ص ٩٣نغمه و آوازی اندازند و آهنگ و شهنازی بنوازند که جهان
وجود به اهتزاز آيد و دلبر وحدت انسانی پرده براندازد و در انجمن
عالم جلوه نمايد . ع ع(٨٥) سبحانک اللّهمّ يا إِلهی لک الحمد و لک الشّکر علی ما أَنْعمت و آتَيْتَ و
والَيْتَ و أَعْطَيْتَ فَاخْتَرْتَ عباداً مخلصين لک الدّين بين العالمين و اخْتَصَصْتَهُمْ
بالاقتباس من نورک المبين و الانجذاب الی جمالک المنير و السّلوک علی صراطک
المستقيم رَبِّ انّ النّفوس غافلةٌ عن ذکرک و القلوب محرومةٌ عن حبّک
و الابصار محجوبةٌ من ملکوت الجمال و العقول ذاهلةٌ عن مرکز الجلال الّا هؤلاءِ
الّذين ثبتوا علی الميثاق و ترکوا النّفاق و اقتبسوا نور الاشراق و صَمّوا
ص ٩٤عن النّعاق و قاموا علی خدمة امرک فی الآفاق و تَرَنَّحوا من کأسٍ دِهاق
و لهم الحظّ الأَوْفَر و خير خَلّاق من فيضک المُنْهَمِر وَ صَيْبِ سَحابک المدرار
و يَنْبُوع الفضل و الجود النّابع باشدّ انبثاق رَبِّ اجعلهم آيات الهُدی و رايات
العلی و کلمات التّقوی و جيوش الملأ الأعلی و ملائکة السّماء حتَّی يَتَنَوَّرَ بهم
شرق الارض و غربها و ينتشر بهم ذکرک فی جنوبها و شمالها و يَتَرَبَّی
کلُّ الوری فی هذه النَّشْأةِ الدّنيا بالاسماءِ الحسنی و المثل الأعلی رَبِّ
ارفع بهم لواء الوحدة بين البشر و راية المحبّة بين الوری حتّی ترجع الکثرات
الی مرکز الوحدة و الآيات و تَنْشَقَّ حجبات البغضاء و تَضْمَحِلَّ مَعالِمُ الشَّحْناءِ و
تزول الضَّغينة و العدوان فی عالم الانسان و يرجعوا الی الوفاق بعد
النّفاق و يبدّلوا البَغضاء بالوَلاء و يَنْتَهوا فی الخَيْبَةِ و الشَّقی و يَرْجُوا الفوز
ص ٩٥و الفلاح و يستَغيِثوا بک فی الجَهْر و الخَفاء و يَتَبادَروا الی الباقيات
الصّالحات فی عالم الفلاح ربِّ اشْدُدْ ظُهورهم علی خدمتک و قوِّ أُزورهم
علی عبادتک و اشرح صدورهم بنور معرفتک و نَوِّرْ ابصارهم بمشاهدة طلعتک
و أَرِحْ ارواحهم بمعانی موهبتک و طَيِّبْ نفوسهم بمظاهر رأفتک انّک
انت الکريم الرّحيم العزيز المعطی الوهّاب لا اله الّا انت الغفور العفوّ
الحَفِيُّ الخَفِيُّ الالطاف . ع ع(٨٦) إِلهی إِلهی هؤلاءِ عباد قرّت اعينهم بمشاهدة الجمال و الْتَذَّتْ آذانهم
باستماع النّداء من ملکوت الجلال و طابت نفوسهم بحصول الآمال و انْتَعَشَتْ
ارواحهم من اقداح راح دارت فی محفل الاجلال قد خضعت لکلمتک منهم
ص ٩٦الاعناق و ذلّت لامرک منهم الرّقاب و خشعت لعظمتک منهم الاصوات
وَ عَنَتْ منهم الوجوه لسلطانک يا حيّ و يا قيّوم و اعترفوا بوحدانيّتک و اغْتَرَفُوا
من بحر رحمانيّتک و اقتربوا الی ملکوت احديّتک و انجذبوا بنفحات قدسک
و اشتعلوا بنار محبّتک رَبِّ ايّدهم علی ما تحبّ و ترضی و انشر علی رؤوسهم
لواءَ الحمد فی سائر الارجاء و اکتبهم فی کتاب السُّعَداء و تَوِّجْهُمْ باکاليل باهرة
ساطعة علی القرون و الاعصار و أَغْرقهم فی بحار الانوار و أَسْمعهم من انغام الاسرار
و أَدْخلهم فی زُمرة الابرار و اجْعلهم من جُنود الملأ الأعلی مجنّدة فی ملکوت
الابهی حتّی يفتحوا مدائن القلوب و اقاليم الارواح بقوّة ذکرک يا فالق الاصباح
انّک انت الکريم العزيز الوهّاب و انّک انت التّوّاب الرّحيم لا اله الّا انت الغفور الکريم . ع ع
ص ٩٧(٨٧) اللّهمّ يا فاتح مدائن القلوب بنفحات القُدس فی اليوم المشهود
و هادی الامم الی الاسم الاعظم و الوصول الی مقام محمود
تری عبادک المخلصون منجذبون بالنّفحات يُرتّلون الآيات
و يتمرّون فی البيّنات و يَتْلُونَ الکتاب فی الغُدُوِّ و الآصال
و تتهلّل وجوههم بانوار ملکوتک السّاطعة علی الآفاق رَبِّ اجعل
لهم قَدَم صدق عندک و مقاماً عليّاً فی جبروت قدسکو ايّدهم علی هداية الخلق بنور الحقّ و تَرْوِيَةِ الظِّماءِ العطاش
بماءٍ مَعينٍ فی جنّة الابهی و تفريح القلوب ببشارةٍ کُبری
و تنوير الابصار بمشاهدة الانوار و تطهير الآذان باستماع
ص ٩٨الالحان و احياءِ النّفوس بروح الحَيَوان انّک انت العزيز
الکريم المنّان و انّک انت المقتدر المهيمن علی الامکان لا اله
الّا انت العزيز الوهّاب . ع ع(٨٨) اللّهمّ يا واهب العطايا تختصّ برحمتک مَنْ تشاء من البرايا
تهدی من تشاء بفيضک الاعظم و تؤيّد من تشاء علی ما تشاء
انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب رَبِّ رَبِّ ايّد عبدک
العانی لسلطنتک اللّائذَ ببابک الملتجی الی حِصنکَ الحصين
و المتمسّک بحبلک المتين المنجذب الی نورک المبين علی خدمة
ص ٩٩(٨٩) إِلهی إِلهی انت الّذی احاطت قدرتک و ظهرت سلطنتک
و عَمَّت رحمتک و اشرقت انوار موهبتک من افق الميثاق
علی اهل الاشراق اَی رَبِّ ايِّدِ الثّابتين علی اعلاءِ کلمتک فی
الآفاق و اجعلهم آيات توحيدک الباهرة للأَحدْاق و نجوم سماء
موهبتک البازغة فی مطلع الوثاق و جُنود ملکوت تقديسک
الهاجمة علی صفوف الشّقاق و جموع جبروت تفريدک المجتمعة
ص ١٠٠تحت راية الاتّفاق انّک انت الموفّق المؤيّد العزيز المقتدر
العزيز الوهّاب . ع ع(٩٠) رَبِّ و رجائی ايّد هؤلاءِ الابرار علی نشر الانوار من ملکوت
الاسرار فی تلک الاقطار و اجعلهم ناشرين لنفحات القدس فی
تلک الدّيار و ناطقين بثنائک بين الاخيار و رافعين لاعلام
الهُدی و واضعين لاساس التّقوی و منجذبين الی ملکوتک الابهی
انّک انت الکريم انّک انت العظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ١٠١(٩١) إلهی إلهی ترانی مبتهلاً الی سماءِ بهاء رحمانيّتک و متضرّعاً الی
إِعلاءِ مقام ربوبيّتک و مُلْتمساً بعتبة قدس الوهيّتک و راجياً لحضرة عزّ
احديّتک أَن تؤيّد عبدک الّذی ناجاک بمجامع قلبه فی خَفْيّ سِرِّه و
جَليِّ جَهْره طالباً مرضاتک مُتَمَنِّياً رضائک مُتَأَجِّحاً بنار محبّتک مُتَبَلِّجاً
بنور معرفتک مُتَلَجِّجاً کالبِحار بذکرک و مُتموّجاً کالطَّمطام الزَّخّار بنعتک
عند ما مَرَّغَ جبينه بتراب حضرة قدسک و عَفَّر وجهه بِفِناءِ عَتبةِ أُنْسک
و تَنَوَّر بَصرهُ بمشاهدة آياتک و تَعَطَّر مشامُّه بنفحات عبَقَتْ من البقعة
المبارکة و أَنْعَشَ روحه بنسمات تَنفَّسَتْ من الرّوضة المقدّسة و رجع منک اليک
و توکّل عليک و تضرّع لديک ان تؤيّد حين الرّجوع علی اعلاءِ لواءِ الوهيّتک
ص ١٠٢علی اعلی الأَتلال و نشر شِراع امرک فی سُفُن النّجاة و السّعی البليغ و الجهد
العظيم فی سطوع انوارک عن مَطْلع الکائنات و اشتهار کلمتک العليا بين الوری
ای رَبِّ هَيِّئْ له من امره رَشَداً و يَسِّرْ له ما يرضی و يَتَمَنَّی و أَنْطِقْ لسانه
بالثّناء و أَلْهِمْ قلبه باسرارک المُوْدَعَةِ فی حقايق الاشياء و اجعله رايةً
من راياتک و آيةً من آياتک و معنیً من معانی کتابک المسطور
و سرّاً من اسرارک فی الرَّقِّ المنشور و اللّوح المحفوظ . ع ع
هُو اللّه(٩٢) إِلهی إِلهی هؤلاءِ عبادک المنجذبون الی ملکوت تقديسک
مُرَتّلون لآيات توحيدک مبتلهون الی جبروت عظمتکاعلاء کلمتک و اظهار قدرتک و قوّتک انّک انت المقتدر العزيز الکريم .
هُو اللّه(٩٣) اللّهمّ يا بادع الاکوان و بادی الالطاف و سابق الاحسان و جزيل
الأَسْعاف تری عبادک المخلصين متوجّهين الی ملکوتک خاشعين
الی جبروتک منجذبين الی انوار لاهوتک مشتاقين لجمالک کاشفين
لاسرار امرک قائمين علی خدمتک مطمئنّين بحولک و قوّتک قد اجتمعوا
و ارتبطوا و اتّفقوا علی اعلاءِ کلمتک و إِشهار ذکرک و نشر نفحاتک و العمل
ص ١٠٤بوصاياک رَبِّ أَنْجِز بما وعدْتَ فی مُحْکم کتابک بصريح کلماتک فی
زُبُرِک و الواحک نَصِّرْ المخلصين علی نشر النّفحات و تأييد المقرّبين بملائکة
السّموات و تقوية النّاشرين للآثار و الآيات و تکريم المنجذبين الی جمال
الرّحمن رَبِّ هؤلاءِ عباد نُقَباء قد قاموا علی نشر انوار الهُدی فی تلک
الاقاليم الشّاسعة الارجاء رَبِّ حقّق امانيْهِمْ وَ انْصُرْ موالِيْهِمْ و لَطِّفْ معانيهم
و اشکر مَساعيهِمْ انّک انت القويّ المقتدر المؤيّد العزيز المنّان .
ای خدای مهربان ياران جانفشانند و دوستان ساعی به دل و جان
تا پرتو حقيقت بتابد و ابر رحمت ببارد و نسيم جنّت ابهی بوی خوشی
به مشامها رساند گلخن امکان گلشن توحيد گردد و خار زار جهل گلزار
عرفان شود خارستان بغض و کين بهشت برين شود تا جميع بشر در
ص ١٠٥ظلّ رايت محبّت اللّه جمع و حشر گردند و ظلّ ممدود احاطه به جميع وجود
کند و سرادق صلح اکبر بر اين توده اغبر سايه افکند آثار اعتساف
نماند دلبر حبّ و انصاف جلوه نمايد شمع يگانگی بر افروزد پردهء بيگانگی
بسوزد ای پروردگار تأييدی کن ای پروردگار توفيقی بخش ای دلبر
مهربان جلوه ای فرما ای آفتاب جهانبان از ملکوت پنهان
اشراقی فرما درماندگانيم بيچارگانيم آوارگانيم بيسر و سامانيم
مستحقّ عنايتيم و مستعدّ ظهور حمايت موفّق بر خدمت نما و مؤيّد
بر عبوديّت کن توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی بخشنده و تابنده و مهربان . ع ع
ص ۱۰٦(٩٤) إِلهی انت الّذی سبقت رحمتک و سَبَغَتْ نعمتک و تَمَّتْ
حجّتک و کَمُلَ برهانک و ظهر سلطانک و برز اقتدارک و أَکْمَلْتَ
لعبادک دينک المبين و مددْت صراطک المستقيم و اظهرت منهجک
القويم فاحفظه يا إِلهی عن تحريف العالمين و بِدَعِ المُبْتَدِعِيْنَ
و احفظ حصن امرک عن المارقين بقدرتک يا ارحم الرّاحمين و
بسلطانک النّافذ فی ملکوت السّموات و الأرضين و البهاء و الرَّوْحُ
علی عبدک الّذی جعلته ثابتاً علی امرک العظيم و راسخاً علی حبّک بين العالمين . ع ع
ص ١٠٧(٩٥) إِلهی إِلهی ترانی مُضْطَرِمَ الفؤاد و مُنسَجِمَ الدُّموع و مُضطربَ القلب
مِن خَشية سَطوة قَهرک کانّی الحُوتُ المُتَبَلبِلُ علی الترّاب و الطّيرُ
الواقعُ فی مَخالِب العُقاب خوفاً من غضَبک يا واضع العهد و
الميثاق اَيْ رَبِّ أَغِثْنِی مِنِ اضْطرابی و خلّصنی من اضْطِرامی
و نَجِّنی من قَلَقی و أَدْرِکْنی من اضْطراری و تَجَلَّ عليَّ بتجلّی السّکون
و الاطمينان فی جميع الشؤون و الرّاحة و الأَمان يا حيُّ يا قيّومُ
و ارزقنی قلباً مطمئنّاً و صدراً منشرحاً و روحاً مستبشراً و فؤاداً
مُنْتَعِشاً و عيناً ناظرةً و جَبْهَةً ناضِرةً و بصيرةً ساهرةً و لساناً
ناطقاً و فکراً ثاقباً و نطقاً بليغاً و بياناً فصيحاً انّک انت المعطی الکريم البديع العطوف . ع ع
ص ١٠٨(٩٦) إِلهی إِلهی هؤلاءِ عباد توجّهوا الی ملکوت رحمانيّتک و تضرّعوا الی جبروت
فردانيّتک و ابتهلوا الی حضرة احديّتک أَنْ تُثَبِّتَهُمْ علی امرک و
تُوَفّقهم علی الأستقامة علی ذکرک ای رَبِّ ارْضَ عَنْهُمْ و أَرْضِهِمْ
عنک و أَدْخلْهم مَدْخَلَ صدق و اخرجهم مَخْرَجَ صدق وثبّت اقدامهم
علی عهدک و ميثاقک و اجعل لهم مخرجاً و ارزقهم من حدائق قدسک
و أَنْعِمْ عليهم بجودک و فضلک انّک انت الکريم الوهّاب أَی رَبِّ
قد اشتدّت الزَّوابعُ و غارَت المنابعُ و انْقَعَرَتْ أَعْجازُ الأَشجارِ
و تَناثَرَتِ الأَثمار و اصْفَرَّتِ الاوراق أَرْسِلْ نسيمَ عنايتک و
أَمْطِرْ سحابَ رحمتک حتّی تَتَعَرَّقَ الأَشجار و تَشْتَدَّ الاثمار و تَخْضَرَّ
ص ١٠٩(٩٧) ای پروردگار در اين کور عظيم به سلطان مبين تجلّی فرمودی و در حشر
اکبر به جمال انور اشراق نمودی اين قرن سلطان قرون و اين عصر
نو بهار اعصار در جميع شئون و چون به جميع جهات و مراتب اين کور را
ممتاز از ساير ايّام ظهور مظاهر احديّت فرمودی محض سدّ باب خلاف
و شقاق و قطع ريشه انشقاق و دفع شبهات و منع ارتياب در کتاب
اقدست که ناسخ کلّ کتب و صحف است به نصّ جليل قاطع حق را از باطل
واضح فرمودی و جميع مدّعيان محبّت را از ثدی عذرای کتاب اقدست
سی سال به لبن عهد و ميثاق پرورش دادی و در جميع الواح و صحائف
ص ١١٠متمسّک به عهدت را نوازش و ستايش نمودی و متزلزل و ناقض را
نفرين و نکوهش فرمودی پس به اثر قلم اعلايت کتاب عهد را مرقوم
نمودی و لوح ميثاق را نگاشتی تا مجال شبهه و ارتياب نماند و امر
و مقرّ امراللّه چون آفتاب واضح و روشن باشد و هيچ نفسی نتواند رخنه
نمايد و در امر مبارکت که سبب اعظم اتّحاد عالم و دافع اختلاف امم
است رائحه خلاف و نفاقی افکند و اين بنيان عظيم را خراب کند
و اين جنّت ابهی را خارستان جفا نمايد حال نو هوسانی چند
در فکر نقض ميثاق افتادند و بی خردانی چند در صدد قلع و قمع
اين بنيان در سرّ بلکه اليوم جهاراً تيشه بر ريشه ايمان و پيمان و امرت
زنند و سيف بر هيکل ميثاقت روا دارند در هر دقيقه به ظلمی بر خيزند
ص ١١١و جفائی وارد آرند و فرياد مظلومی بلند کنند الواحت را که
به نصّ صريحت مبيّن واضح و مشهود به اوهام خويش معنی کنند و
در جيب و بغل نهند و استدلال بر اوهامات و ترّهات خود کنند و
بر بندگان مظلومانت استهزاء نمايند تيری نماند که پرتاب ننمودند
سهم و سنانی نماند که روا نداشتند طعنی نماند که نزدند زخمی نماند
که وارد نياوردند ای پروردگار تو آگاهی ای آمرزگار تو ملجأ و پناهی
ای کردگار تو گواهی دوستان ثابتت گرفتارند تو نجات بخش
و ياران راسخت مبتلايند تو رهائی ده علم مبينت را بلند کن و ثعبان
مبين را اجازت بخش تا از آستين کليمت به درآيد فَإِذا هِيَ تَلْقَفُ
ما يَأْفِکُونَ و البهاءُ علی کلّ ثابتٍ علی عهد اللّه المحکم المتين . ع ع
ص ١١٢(٩٨) ای ياران حقيقی دست شکرانه به ساحت اقدس دلبر يگانه بلند
کنيد و آغاز اين راز و نياز نمائيد که ای پروردگار ستايش و نيايش
و شکر و پرستش ترا سزاوار که موفّق و مؤيّد بر ثبوت و رسوخ بر عهد و
پيمان نمودی و قوّت تمسّک بر عروة الوثقی بخشيدی هر پرده
را از پيش ديده دريدی و هر حائلی را از صراط مستقيم بر انداختی و
هر مانعی را از مشاهده نور مبين بپرداختی چشم ها را روشن فرمودی
و ثابتين بر ميثاق را شمع انجمن کردی عهد را در آفاق امم چنان
بلند نمودی که هر پير و برنا و کودک و بزرگ و دانا و يار و اغيار و
بيگانه و آشنا و ناتوان و توانا مجبور بر اعتراف گشتند و مجال انکار
ص ١١٣به جهت نفسی باقی و بر قرار نماند پس بايد آن ياران با وفا در هر آن
صد هزار شکر به درگاه احديّت نمايند که به اين تأييد و توفيق و استقامت
مُوفّق گشتند . ع ع(٩٩) ای پروردگار اين بنده گنه کار را در ظلّ شجره عنايت ملجأ
و پناهی بخش و بر حقيقت اسرارت آگاهی ده بر عهد و ميثاقت
ثابت و محکم بدار و بر پيمان ايمانت استوار فرما چه که ارياح افتتان
شديد است و صَرصَر امتحان غبار انگيز خدايا ثابت بدار خدايا نابت
کن خدايا محفوظ و مصون دار و محظوظ و مأمون بنما توئی مقتدر
و توانا و توئی حافظ بی نظير و همتا . ع ع(١٠٠) پاک يزدانا بی مثل و مانندا بيهمتا خداوندا وحدک لا شريک لک
لا نظير لک لا مثيل لک لا شبه لک تفرّدْتَ فی الوهيّتک و ربوبيّتک
و تعزّزْتَ بوحدانيّتک و فردانيّتک کلّ عبادک و ارقّائک
و آياتک الدّالّة عليک فی ملکوت خلقک ليس لأحد وجود و ليس لأحد
شهود حين ظهورک و يوم بطونک و زمن اشراقک و يوم فراقک
کما قلت فی محکم کتابک عِبادٌ مُکْرَمُوْنَ لا يَسْبِقُوْنَهُ بِالْقَوْلِ و هُمْ بِأَمْرِهِ
يَعْمَلُونَ ثَبِّتْنا اللّهمّ علی دينک القويم وصراطک المستقيم و اسْتَقِمْنا
علی العهد و الميثاق و اجعلنا مِنْ اهلِ الوفاق . عبد البهاء ع
ص ١١٥(١٠١) ای پروردگار اين نفوس مشتاق ديدارند و سودائيان زلف مشکبار
هر دم فريادی نمايند و آه وفغانی بر آرند و استدعای عنايتی کنند
و موهبتی طلبند توئی بخشنده و مهربان و توئی رحيم و رحمان و توئی واهب
فضل بی پايان ای خداوند بخشنده اين نفوس را ثابت عهد نما راسخ
پيمان کن منجذب به نفحات تقديس نما و متذکّر به آيات توحيد کن مشمول
لحظات عين رحمانيّت نما و مجذوب جمال نورانيّت کن هر دم تأييدی
جديد بخش و هر نَفَس نَفَس رحمان به مشام بخش توئی مقتدر و توانا و توئی
دهنده و بخشنده و دانا . ع ع(١٠٢) ای خدای مهربان شکر ترا که بيدار نمودی و هشيار کردی چشم بينا
دادی گوش شنوا احسان نمودی به ملکوت خويش دلالت کردی و به سبيل
خود هدايت فرمودی راه راست بنمودی و در سفينه نجات در آوردی خدايا
مرا مستقيم بدار و ثابت و راسخ کن از امتحانات شديده محفوظ بدار و در حصن حصين عهد و ميثاقت مصون و مأمون فرما توئی توانا و توئی بينا و توئی شنوا
ای خدای مهربان دلی عطا کن که مانند زجاج به سراج محبّتت روشن باشد
و فکری عطا کن که به فيض روحانی جهان را گلشن نمايد توئی بخشنده و مهربان
و توئی خداوند عظيم الاحسان . ع ع(١٠٣) پروردگارا مرا مستقيم بر امرت بدار و در امتحان ثابت بر محبّت کن
و در دريای عنايتت مشتغرق فرما توئی دهنده و مهربان . عبد البهاء عبّاس
هُو اللّه( ۱۰۴) يکتا خداوند مهربانا هر چند استعداد و قابليّت مفقود است و مشکلات
استقامت در بلايا غير محصور ولی قابليّت و استعداد امريست موهوب تو
خدايا استعداد بخش و قابليّت ده تا به استقامت کبری موفّق آئيم و از
اين جهان و جهانيان درگذريم و نار محبّتت بر افروزيم و مانند شمع بسوزيم
و بگدازيم و روشنی بخشيم ای رَبِّ ملکوت از اين جهان اوهام برهان
ص ١١٨و به جهان بی پايان برسان از عالم ناسوت بيزار کن و به مواهب ملکوت
کامکار فرما از اين نيستی هستی نما برهان و به هستی حيات ابديّه موفّق فرما
سرور و شادمانی بخش و خوشی و کامرانی عطا فرما دلها را آرام بخش
و جانها را راحت عطا کن تا چون به ملکوت صعود نمائيم به لقايت فائز
گرديم و در انجمن بالا مسرور و شادمان باشيم توئی دهنده و بخشنده و توانا . ع ع
هُو الابهی(١٠٥) أيْ رَبِّ ثَبِّتْ اقدامنا علی صراطِک و قوِّ قلوبَنا علی طاعتک
وَ وجِّه وجوهنا لجمالِ رَحمانِيَّتِکَ و اشْرَحْ صدورَنا بآياتِ وحدانِيَّتِکَ
و زيِّن هياکِلَنا برِداءِ العطاءِ و اکْشِفْ عن بَصائِرنا غشاوةَ الخطاءِ
ص ١١٩وَ أَنِلْنا کأْسَ الْوَفاءِ حتَّی تَنْطَلِقَ الْسِنَةُ الحقايقِ الذّاتيَّةِ بالثَّناءِ فی
مشاهد الکبرياءِ و تَجَّلَ يا إِلهی علينا بالخطابِ الرَّحمانيّ و السِّرِّ
الوجدانيّ حتّی تُطْرِبَنا لذّةُ المناجاتِ المنزَّهةِ عن هَمْهمةِ الحروف و
الکلماتِ المقدّسةِ عن دمدمةِ الالفاظِ و الاصواتِ حتَّی تستغرقَ
الذَّواتُ فی بحرٍ من حلاوةِ المناجاتِ و تُصْبِحَ الحقايقُ مُتحقَّقةً
بهويَّة الفناءِ و الانعدامِ عند ظهورِ التَّجلّياتِ ايْ رَبِّ هؤُلاءِ
عباد ثبتوا علی عهدک و ميثاقک و تمسّکوا بِعُرْوَةِ الاستقامةِ
فی امرِک و تشبّثوا بذَيْلِ رداءِ کبريائک اَی رَبِّ ايّدهم بتأييداتک
و وفّقهم بتوفيقاتک وَ اشْدُدْ أَزْرَهُمْ علی طاعَتِک انّکَ انتَ
العزيزُ المقتدرُ القديرُ . ع ع(١٠٦) ای پروردگار بيچارگانيم به درگاه تو پناه آورده ايم پريشان روزگاريم
در بارگاه تو سر و سامان جوئيم افتادگانيم الطاف تو را نگرانيم
ما را بر عهد و ميثاق خويش ثابت و مستقيم فرما و از سهام شبهات
محفوظ دار و در ظلّ صون و حمايت خويش جای ده و از امتحان و افتتان
ما را مصون دار توئی مقتدر و توانا . ع ع(١٠٧) ای پروردگار بی انباز مقدّسی و منزّه رحيمی و مهربان مجيری و
و دستگيری اين بيچارگان را در پناه خود منزل ده و اين افتادگان را
ص ١٢١در کهف حفظ و حمايت خويش از شرّ اهل نفاق محفوظ دار انت الحافظ
المقتدر العزيز القدير . ع ع(١٠٨) ای يزدان بی انباز نياز آريم و نماز که اين بندگان را به راز
خويش دمساز نما و از آواز هاتف ملأ اعلی مستمع فرما بر صراط عهد
و پيمانت ثابت قدم کن و به ذکر جمال مبارکت همدم نما از جام احديّتت
بنوشان و از شهد عنايتت بچشان و به فضل عظيم جمال قديمت فائز کن
اين بنده درگاهت را به بارگاه احديّتت راه ده و اين اميدوار رحمتت
را نوميد مگردان و بر پيمان و ايمان محکم و استوار نما . ع ع
ص ١٢٢(١٠٩) ای پاک يزدان من و خداوند مهربان من قوّتی ده که تا
مقاومت غوائل بسيط زمين نمائيم و قدرتی بخش که چون بحر محيط
موج بر ساحل شرق و غرب زنيم . ع ع(١١٠) ای پروردگار ستايش و نيايش و شکر و پرستش تو را سزاوار
که موفّق و مؤيّد بر ثبوت و رسوخ بر عهد و پيمان نمودی و قوّت تمسّک
بر عُروة الوثقی بخشيدی هر پرده را از پيش ديده دريدی و هر حائلی را
از صراط مستقيم برانداختی و هر مانعی را از مشاهده نور مبين بپرداختی
ص ١٢٣چشمها روشن فرمودی و ثابتين بر ميثاق را شمع انجمن کردی عَلَم
عهد را در آفاق امم چنان بلند نمودی که هر پير و برنا و کودک و
بزرگ و دانا و يار و اغيار و بيگانه و آشنا ناتوان و توانا مجبور بر اعتراف
گشتند و مجال انکار به جهت نفسی باقی و بر قرار نماند پس بايد آن
ياران با وفا در هر آن صد هزار شکر به درگاه احديّت نمايند که به اين
تأييد و توفيق و استقامت موفّق گشتند . ع ع(١١١) ای خداوند بيمانند اين ياران مستمند را در عهد الست
ثابت قدم دار و از باده عنايت سر مست فرما و به نفحات الطاف
ص ١٢٤مهتزّ کن و به مواهب اين کور مقدّس مخصّص نما انّک انت الکريم الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(١١٢) إلهی انت مَلاذی و کَهْفُ آمالی و منتهی أَملی و غاية رجائی
انّی ابتهل الی ملکوت رحمانيّتک أَن تؤيّد هذا العبد علی ما تحبّ
و ترضی برحمتک الّتی سبقت الأَشياء انّک انت المقتدر علی
کلّ شیءٍ يا اله من فی الأرض و السّماء ای رَبّ طهّر النّفوس
عن شئون الغافلين عن ذکرک المُعترضين علی امرک الغافلين
عن ميثاقک المحتجبين عن اشراقک انّک انت الکريم الرّحيم الغفور . ع ع
ص ١٢٥(١١٣) ای پروردگار اين ياران تواند و بندگان آستان تو
آشفتهء روی تو اند و آواره کوی تو سودائيان محبّتند و شيدائيان
عشق حضرت احديّت ای دلبر زيبا پرتو جلوهء عنايت بنما
تا به شوق و شور آيند و اسرار يوم النّشور بنمايند رخی بر افروزند
و جهانی بسوزند پرده بر اندازند و جان آزاده سازند دوستان
قديمند و ياران و نديم فضل عظيم بنما و باب لطف قديم بگشا
تا هر يک اختری نورانی گردند و خاوری رحمانی ای رَبّ
هؤُلاءِ صَفْوَتُک الّذين اصْطَفَيْتَهُم بظهور حبّک و ارْتَضَيْت لهم الاستفاضة
من نورک و اغرقتهم فی بحار شهودک و سَقَيْتَهُم من الماءِ الطّهور
ص ١٢٦من يد ساقی مطلع ظهورک أَيْ رَبِّ احفظهم من طوار الشّبهات
و حوادث اهل المتشابهات و اجعلهم آيات محکمات و رايات
منتشرات و انواراً ساطعةً فی کافّة الجهات و حياضاً مُتَدَفِّقَةً
و رياضاً مُوَنَّقةً حتّی ينتشر بهم نفحات قدسک فی الآفاق و
يَسْتَضِیءَ کلّ الأَرْجاء من نور الاشراق انّک انت القادر العزيز
المقتدر الجبّار . ع ع(١١٤) إلهی إلهی هذا عبد توجّه الی ملکوت رحمانيّتک و توکّل الی جبروت
فردانيّتک و اسْتَأْنَسَ بالنّار الموقَدَةِ فی سدرة وحدانيّتک و احْتَيا
ص ١٢٧بروح المناجات فی ظلّ کلمة ربّانيّتک ای رَبِّ ثبّت قدمه علی امرک
و اشرح صدره بنورک و بشّر روحه بفتوحک و انْشُرْ به ذکرک و أَنْطِقْهُ بثنائک
و أَلْبِسْهُ رداءَ الخلوص فی امرک و أَدْخِلْه فی جَنّة الخلود بلطفک انّک
انت المقتدر الرّؤف الکريم الرّحيم . ع ع(١١٥) إلهی و مؤيّد المخلصين و الثّابتين علی عهدک و المطمئنّين بوعدک
وفّق عبيدک هؤُلاءِ علی عبوديّة عتبة قدسک و اجعلهم آيات
الهُدی و نجوم التّقی السّاطعة من افق العلی اللّامعة من الأَوج
الاعلی و ثبّت اقدامهم حتّی لا تَزَلَّ من شبهات اهل الهَوی انّک تحفظ من تشاء
بقدرتک القاهرة بکلّ الاشياء انّک انت(١١٦) إِلهی إِلهی ايّد عبادک المخلصين علی الثّبوت علی ميثاقک
العظيم ثمّ احفظهم فی صون حمايتک من کلّ ظَلُومٍ و زَنيمٍ و مُعْتَدٍ اثيمٍ
و اعْلِ بهم کلمتک بين العالمين و انشر بهم حکمتک فی کلّ اقليم
شاسِعَةِ الارجاءِ انّک انت القويّ القدير . عبد البهاء عبّاس
هُو الابهی(١١٧) إلهی إلهی هؤُلاءِ عباد ترکوا کلّ ذيل و تعلّقوا بذيل رداء کبريائک
وَ وَلُّوا وجوههم عن کلّ شطر و توجّهوا الی وجه رحمانيّتک و قطعوا
الآمال عن کلّ الأَبواب و قصدوا باب رحمتک أَيْ رَبِّ آنِسْهُمْ
ص ١٢٩فی وَحْشَتِهِمْ و جالسهم فی وَحْدتهم و نوّر ابصارهم بمشاهدة جنود
تأييدک النّازلة من ملکوتک الأَبهی و اشرح افئدتهم بسطوع انوار
تقديسک عليهم من ملئک الأَعلی و ثبّت اقدامهم علی دينک
العظيم وَ اهْدِهِمْ علی الأِسْتِضائَةِ من نورک المبين و احفظهم
فی حِصنک الحصين و قصرک الَمَشِيْد و اجعلهم آيات التّوحيد
الدّالّة عليک و رايات التّجريد الخافِقَة بنسائم القدس بين
يديک و اجعلهم سُرُجاً ساطعة بانوارک و نجوماً بازغة فی آفاقک
و کواکباً لامعة فی سمائک و طيوراً صادِحَةً فی رياضک و
حِيْتاناً سابِحةً فی حياضک اَی رَبِّ أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فی مصيبتک
و احاطتهم الحسرة فی رزيّتک و تَسَعَّرَتْ نيران الحرمان فی قلوبهم
ص ١٣٠و نَفَذَتْ سهام الهجران فی صُدورهم و احترقت منهم الفؤاد و
تفَتَّتَتْ منهم الاکباد اِرْحَمهم برحمانيّتک و أَشْفِقْ عليهم بفضلک
و وهّابيّتک و احْرسهم من سهام الشّبهات و حجبات الاشارات
و اجعلهم کالجبال الرّاسيات فی عهدک القديم و ميثاقک الغليظ
لئلّا تُزَلْزِلَهُمُ العواصف و الأَعاصِيْرُ و تحرکّهم القواصف و الزَّوابِعُ
الهابَّةُ من شطر قلوب المُسْرِفينَ ثمَّ أَنْزِلْ عليهم کلّ خير قدّرته
للمقرّبين و خَصَّصْتَ به المخلصين و اجعلهم يَدْعُوْنَ باسمک و ينادون
بظهورک و ينشرون انفاسَ طِيْبِ ثنائک انّک انت القويّ القدير . ع ع
ص ١٣١(١١٨) ربّنا انّا نَتوجّه اليک و نتضرّع بين يديک و نذکرک بالتّهليل و التّکبير
و نُثْنِی عليک بالتّسبيح و التّقديس يا من تَنَزَّهَ عن التّشبيه و التّنزيه فَتَعالَيْتَ
عن کلّ ذکرٍ و ثناءٍ فی عالم الابداع و تَقَدَّسْتَ عن کلّ نعتٍ و علاءٍ
فی حيّز الاختراع انشأت النّشأَة الاولی بآية من آيات قدرتک فی
عالم الامکان و خلقت هذا الکون الاعظم بسلطان نافذ فی
حقيقة الانسان فکلّ تسبيح و تقديس و تنزيه و تمثيل و تشبيه ذِکْرٌ من حيّز
العجز و النّسيان و انّک مُتعال متقدّس عنها و عمّا احاطت به عقول اهل
العرفان و کلّ ما فی الکون يا إِلهی راجع الی حيّز الحدود و القيود حتّی الاطلاق
ص ١٣٢و انّک متعال عن ذلک ولو کانت من اعظم ما يتصوّر فی عالم
الکيان لأَنّ التّنزيه شأن من شئون عبادک و التّقديس سمة من
خصائص ارقّائک و التّشبيه حقيقة منبعثة من افکار خلقک و انّک انت
مُبَرّاً عن کلّ ذلک و مُعرّاً عن جميع ما يصل اليه لطائف الادراک
فالعزّة و الکمال و العظمة و الجلال من خصائص اصفيائک و لکنّ النّفوس
يتصوّرون شئونا عالية و صفات سامية و ينعتون بها کينونتک
الصّمدانيّة و الحال انّ تلک المراتب العليا و الحقايق المُثْلی و الشُّئون
المُتعالية النّوراء ترجع الی الحقيقة الرّحمانيّة السّاطعة اللّامعة فی الجانب
الأَيمن من البقعة المبارکة وادی طُوی و دون ذلک اوهام يتصوّرها
الافکار فی عالم الانشاء و انت متعال متقدّس عن حيّز الادراک و لا تتميّز
ص ١٣٣بادقّ المعانی فی اوج الاوهام السّبيل مسدود و الطّلب مردود لا اتّصال
و لا انفصال و لا الوجدان و لا الفقدان فأَبْدَعْتَ کينونة لامعة و حقيقة
ساطعة و ارجعت الوجود اليها و دعوت السّجود لديها و امرتَ بالوفود
فی ساحتها و الورد فی فنائها و مادون ذلک اوهام واهية و صور
خالية و لک الحمد يا إِلهی بما هديت المخلصين الی ذلک المرکز الاعلی و دعوت
المقرّبين الی الملکوت الابهی و دللت المنجذبين الی مرکز يطوفه الملأ الأعلی
و اوردت الظِّماء العطاش علی الماء المعين و نوّرت الاعين بمشاهدة نور المبين
و فتحت الابواب علی وجوه المشتاقين و أَنْزَلْتَ من سحاب رحمتک غيثاً
هاطلاً وابلاً علی هذه الارض الهامدة الخامدة البائرة و أَنْبَتَّ منها
الريّاحين و زيّنتها بکلّ زوج بهيج إِلهی إِلهی تری عبادک المخلصين منتشراً
ص ١٣٤فی الأَقاليم و تشاهد أَرقّائک الموقنين متشتّتين فی کلّ الجهات
بين الغافلين يَدْعُون النّاس الی عين اليقين و يَهْدونهم الی صراط المستقيم
و يَسْقونهم من عين التّسنيم و لکنّ المعاندين يَرْمونهم بسهام نافذة و يهجمون
عليهم کالذّئاب الکاسرة و السّباع الخاسرة و يُذِيْقُونَهُم العذاب
الأَليم رَبِّ انصرهم بجنود من ملکوتک الکريم و ايّدهم بفضلک البديع
و أَنْجِدْهُمْ بسلطانک المبين و مَهِّد لَهُمُ السّبيل يا رَبِّی الجليل انّک انت
ذو فضل عظيم علی عبادک المخلصين لا اله الّا انت الرَّبُّ الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ١٣٥(١١٩) ای پاک پروردگار مهربان ستايش ترا لايق و سزا که از ماء مهين
خلق نمودی و در اعلی غرف علّيّين مقرّ و مستقرّ عنايت فرمودی از شجرهء
مبارکه انبات نمودی و به نيسان فضل پرورش دادی و به نسائم عهد و ميثاق
مهتزّ فرمودی . ع ع(۱۲۱) اللّهمّ يا ملجأی و ملاذی و مبدئی و معادی و مأمنی و معاذی
و انيس قلبی فی وحشتی و سکون فؤادی فی دهشتی و سَلْوَتی فی
وحدتی و راحتی فی بلائی ترانی مُکبّاً علی وجهی فی تراب العبوديّة
تَذَلّلاً لربوبيّتک و مُتَرامياً علی عتبة حضرتک الرّحمانيّة تَخَضّعاً لسلطان
الوهيّتک و مُعَفِّراً جبينی علی الغبراء ابتهالاً و تَضَرّعاً و انکساراً الی
ص ١٣٨ملکوت فردانيّتک لک الحمد يا إِلهی بما ايّدتنی علی العبوديّة
المحضة و الرّقّيّة الخالصة و الفناء الصِّرف و المحويّة البَحْتَةِ فی فناء
مظاهر نفسک و مطالع امرک و مشارق آياتک و مجالی بيّناتک
فکيفَ عند اشراقِ شمسِ حقيقتِکَ النَّوراء و ظهور مَثَلِک الأَعلی
کينونتِکَ اللّاهوتيّةِ و ذاتيّتِکَ الملکوتيّةِ و حقيقةِ نفسِکَ الرّحمانيّةِ
تَعالَيْتَ يا إِلهی عن ادراکی و ادراک الممکنات و تَقَدَّسْتَ
يا محبوبی عن ذکری و ذکر الموجودات وحدک لا شريک لکتفرّدْتَ بوحدانيّتک و تنزّهْتَ بفردانيّتک اللّهمَّ اقبل ذُلّی و
انکساری بباب احديّتک و زِدْ فی فقری و مَسْکَنَتی و جَزَعی و
ص ١٣٩ابتهالی و ضراعتی بِفِناء ربوبيّتک و ثَبِّتْنی علی عبوديّة احبّائک
و الخضوع و الخشوع لدی اصفيائک و أَلْبِسْنی هذا القميص الّذی
هُوَ حياتُ روحی و نجات نفسی و عزّة ذاتی و شرف کينونتی
و علوّ هويّتی و سلطنة حقيقتی و فخری و مباهاتی و هو دِرْعی الأَوقی
و حَظِّيَ الأَوفی و سدرتی المنتهی و مسجدی الاقصی و جنّتی المأوی
و فردوسی الأَعلی و استغفِرُکَ عن کلّ صفةٍ غير هذه الصّفةِ العليا
و أَتوبُ اليک عن کلّ سمةٍ دون هذه السّمة النّوراء فانّها مَثَلِيَ الأَعلی
و طَريقتيَ المُثْلی و اسْتغفرُکَ استغفرُکَ يا رَبِّی الأَبهی . ع ع
ص ١٤٠(١٢٢) يا إِلهی لَو خَلَقتَ فی کُلِّ جُزْءٍ مِنْ أَعضائی أَلْسُناً ناطقةً
بافصح اللّغات وَ مَعانِيَ رائِقةً فائِقةً عن حدُودِ الأِشاراتِ وَ
حَمَدْتُکَ و شَکَرْتُکَ فی الدُّهورِ وَ الاَحقابِ لَعَجَزْتُ عَنْ أَداءِ فَرائِضِ
شُکری لِفَضلِکَ و اِحسانِکَ بما وَفَّقتَنی عَلی الايمان بِمَظهَر رَحمانيّتک
وَ مَطلَعِ فردانيّتک و مَشرِقِ آياتِکَ الکُبری وَ مَهبَطِ انوار قَيُّوميَّتِکَ
فی قُطبِ الانشاء و أَيَّاً ما تَدعُوا فَلَهُ الأَسماءُ الحُسنی وَ کَشَفْتَ عَن
بَصری الغَشاوَةَ الحاجبةَ لِلابصارِ وَ أَسْمَعْتنی نَغَماتِ طُيُورِ القُدسِ عَلی
افنانِ دَوْحَةِ البَقاءِ و أَسْقَيْتَنی مِن کأس الکافور وَ الماءِ الطَّهُورِ مِن يَدِ
ساقی عِنايَتِکَ فی هذَا الظُّهورِ الاعظمِ الاَمنعِ الاقدسِ المبارَکِ الکَريمِ . ع ع
ص ١٤١(١٢٣) بسم اللّه الرّحمن الرّحيم الحمدُ للّه رَبِّ العالمين اللّهمّ يا إِلهی و
ملجأی و ملاذی انّی کيفَ اذکرک بابدع الاذکار و افصحِ المحامدِ
و النّعوت يا عزيز يا غفّار و أری انَّ کلّ فصيحٍ و بليغٍ و ناطقٍ و
واصفٍ کَلَّ لسانه فی نعتِ آيةٍ من آياتِ قدرتِکَ و وصفِ
کلمةٍ من کلماتِ إِنشائِکَ و انَّ طيور العقولِ انکسرت أَجْنِحَتُها
عن الصّعود الی هواءِ قدسِ احديّتِکَ و عناکبَ الاوهام عجزت
أَنْ تنسج بلعابها فی اعلی ذِرْوَةِ قِباب عرفانک اذاً لا مفرّ لی اِلّا
الاقرارَ بالعجز و القصورِ و لا مقرَّ لی الّا وَهْدَةَ الفقر و الفتور فاِنَّ
العجز عن الادراک عينُ الادراکِ و القصورَ عينُ الحصولِ و الاعترافَ
ص ١٤٢بالفقرِ عينُ الاقتراف رَبِّ ايّدنی و عبادک المخلصين علی
عبوديّة عتبتک السّامية و التّبتّل الی حضرتک الرّحمانيّة و التخشّع
لدی باب احديّتک ای رَبِّ ثَبِّت قدمی علی صراطِکَو نَوّر قلبی بشعاعٍ ساطعٍ من ملکوت اسرارک وَ انْعَشْ روحی بهبوبِ
نسمةٍ هابّةٍ من حدائِقِ عفوِک و غفرانِکَ و فرّح فؤادی بنفحةٍ
منتشرةٍ من رياض قدسک و بيّض وجهی فی افق سماءِ تَوْحيدِکَ
و اجعلنی من عبادک المخلصين و من ارقّائک الثّابتين الرّاسخين . ع ع
هُو الأبهی الأبهی(١٢٤) پروردگارا آمرزگارا چگونه زبان بستايشت گشايم و پرستش و نيايش
ص ١٤٣نمايم تقرير عين تقصير است و تحرير دليل نادانی در اين امر عسير زبان
آلتی است مُرکّب از عناصر صوت و بيان عرضی است از عوارض به آلت
عنصری و صوت عارضی چگونه توان نعت و ستايش حضرت بيچون گفت
آنچه گويم و جويم از مدرکات عالم انسانی است و در تحت احاطه عالم بشری
نتائج فکريّه چگونه بمعارج الهيّه رسد و عنکبوت اوهام چگونه به لعاب
ظنون و افهام بر رفرف تقديس تند جز بيان عجز چاره ای نه و بغير
از اعتراف به قصور بهانه ای نيست تو غنيّ متعالی و مقدّس از ادراک عقول اهل کمال ... ع ع
هُو الابهی(١٢٥) لک الحمد يا رَبِّی الکريم علی هذا الفضل العظيم و لک الشّکر
ص ١٤٤يا مولای القديم علی هذا اللّطف الجزيل اِنّک انت الرّحيم
و انّک انت البَرُّ الرّؤف الکريم . ع ع(١٢٦) ای خداوند يکتا ای پروردگار بيهمتا ستايش و نيايش تو را
که اين اکليل جليل را بر سر اين ضعفا نهادی و اين رداء عزّت ابديّه را بر
دوش اين فقرا دادی پرتو تقديست بر هيکل ترابی زد انوار جهان ابدی
ظاهر شد شعلهء عنايتت از نار موقده ظاهر شد و قلوب را حيات
جاودانی داد شکر تو را بر اين موهبت و بر اين عنايت و بر اين رحمت
که اين ضعفا را به آن مخصّص داشتی توئی کريم و رحيم و مهربان . ع ع
ص ٥١٤(١٢٧) خدايا شکر ترا که اين دل و جان به جانان رساندی و اين بی بهره را
نصيب بی پايان بخشيدی اين گمگشته را به کوی خويش خواندی و اين
سر گشته را در پناه خود سر و سامان دادی توئی دهنده و بخشنده و پاينده و مهربان . ع ع
هُو الابهی(١٢٨) پروردگارا ستايش ترا سزاست که اين بی کسان را به خيام عنايتت
راه دادی و اين فقيران را به کنز غنايت دلالت فرمودی و اين ذليلان را
به عزّت قديمه هدايت کردی حمد ترا شکر ترا ای پروردگار . ع ع
ص ١٤٦(١٢٩) ای دلبر يکتا ای محبوب بيهمتا شکر ترا که اين بيچاره آواره را به جميع
عنايات و الطاف مفتخر و متباهی فرمودی و در ظلّ ممدود شجره انيسا مأوی بخشيدی . ع ع
هُو اللّه(١٣٠) خدايا ترا شکر باد که اين بيگانه را آشنای خويش نمودی و اين
بيچاره را به پناه خود راه دادی تشنه جان سوخته را آب حيات بخشيدی
و ماهی لب تشنه را به عذب فرات در آوردی لک الحمد علی ذلک
انّک انت الکريم الرّحيم الوهّاب . ع ع(۱۳۱) الحمد للّه الّذی تَجَلَّی بجماله و ظهر بعظمة جلاله و اشرق بنور وجهه و لاح بضياء طلعته و نوّر الکائنات بطلوع صبح صفاته فانصعق الطّوريّون فی سيناء الامر
و تحيّرت الرِّبِّيُّوْنَ فی بقعة القدس و خَرّوا مَغْشِيّاً و انصعق الرّاسخون ثمّ
افاقوا و قالوا سبحانک انّنا تُبْنا اليک و انّک انت التّوّاب الرّحيم
اَی رَبِّ کَشَفْتَ الغطاء و أَلقَيْتَ القناع و تجلَّيْتَ علی کلّ الاقطاع و
نوّرْتَ الأَرجاء و فتحْتَ مِنّا البصائر و الأَبصار و رزقْتَنا مشاهدة
تلک الأَنوار و شَقَقْتَ منّا الآذان و أَسْمَعْتنا ندائک بالسّرّ و الإِجهار
و شَرَحْتَ منّا الصّدور و هَتَکْتَ لنا عن سرّ امرک المستور و اوقدْتَ
فی زُجاجات القلوب مصابيح النّور و رَفَعْتَ المُسْتَضْعَفِيْنَ من حضيض الذُّلِّ
ص ١٤٨و الهَوانِ الی أَوْج العرفان و جعلتهم ائمّةً و جعلتهم الوارثين و البهاء السّاطع
اللّامع الباهر من ملکوت الابهی تَغَشَّی و تَجَلَّلَ السّدرة المنتهی و المسجد
الاقصی و الهيکل المکرّم الّذی خضع بسلطانه السّلطنة الکبری و ذَلَّتِ
الرّقاب لعظمته وَ عَنَتِ الوجوه لقدرته الّتی احاطت الارض و السّماء . ع ع
هُو اللّه(١٣٢) ای پروردگار ستايش ترا که اين بينوا را بانوا کردی و
اين مستمند را به گنج روان دلالت فرمودی اين قافله گمگشته را
به کعبه مقصود هدايت فرمودی و اين ماهی تشنه لب را از معين
ص ١٤٩عين تسنيم نوشانيدی پس اگر در دهان صد هزار زبان بگشايم
و به هر زبان حمد و ستايش تو نمايم از عهده شکر الطافت
در نيايم که چنين موهبتی مبذول فرمودی و چنين احسان رايگان
داشتی ای يزدان مهربان ثابت نما و نابت کن مستقيم فرما
و در محفل اسرار همدم و نديم کن ای کريم توئی صاحب فضل
عظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(١٣٣) ای بهآء آسمانی ما ضعيفيم و تو توانا ما فقيريم و تو کنز غنا
تأييدی فرما جان و دل را سرور ابدی بخش و حيات سرمدی ده
ثابت بر ميثاق بدار و از اهل نفاق بيزار کن روحی جديد بدم
ص ١٥٠قوّتی شديد بخش پردهء اوهام بدر انوار اسرار برفروز توئی مهربان توئی توانا.
عبدالبهاء عبّاس(١٣٤) ای مهربان يزدان من محض عنايت روح وجود دميدی
و خلعت حيات بخشيدی و از چشمه هدايت نوشانيدی و ندای
الست به سمع اين عبد رسانيدی و بانگ سُبحان رَبِّی الابهی
مسموع فرمودی و در ظلّ شجره انيسا مأوی دادی و از کأس ميثاق
نوشانيدی و به فضل مخصوص مخصّص داشتی و به فوز عظيم موفّق نمودی
حال ای پروردگار اين مسکين را عَلَم مبين فرما و اين حزين را
در افق منير روشن کن توئی فضّال و مهربان . ع ع(١٣٥) ای بخشنده و درخشنده و مهربان شکر ترا که شاهراه حقيقت
نمودی و عنايت فرمودی و صبح روشنی طالع نمودی و فضای
گلشنی واسع بگستردی در ظلّ شجره انيسا مأوی بخشيدی و بزم الست
آراستی و از جام ميثاق سر مست فرمودی و در زمره ثابتان اين
دوستان را محشور نمودی ای مهربان توئی مؤسّس عهد و پيمان
ای يزدان توئی ملجأ و پناه راسخان ای منّان توئی مُذلّ بيخردان
و منتقم از متزلزلان . ع ع(١٣٦) ای منتها آرزوی عاشقان ای دليل گمگشتگان اين بنده
ضعيف را به الطاف بی پايان بنواختی و اين بيچاره ذليل را به درگاه
احديّتت رساندی اين تشنهء سوخته را از عين عنايت نوشاندی
اين بيجان افسرده را به نسيم رحمت تر و تازه نمودی شکر ترا که از
فضل اکبر نصيب اوفر عنايت فرمودی و به روضهء مبارکه مُشرّف
کردی از فيض ملکوت ابهايت بهره بی پايان ميطلبم موفّق فرما
عنايت کن . ع ع(١٣٧) ای پروردگار ستايش و نيايش ترا لايق و سزاوار که
اين مرده افسرده را جان بخشيدی و اين گمگشتهء سر گشته را به دار الامان
راه دادی اين بی سر و سامان را در مأمن الطاف پناه دادی
و اين تشنهء سوخته را به رحيق مختوم و ماء عذب حيوان سيراب
فرمودی چه که به هدايت کبری فائز داشتی و به موهبت عظمی مخصّص کردی
کردگارا شکر ترا حمد ترا نيايش ترا . ع ع(١٣٨) رَبّی رَبّی ابتهل الی ملکوت وحدانيّتک و جبروت فردانيّتک
ان تَصُوْنَ هذا العبد فی ظلّ حفظک و حمايّتک و تحفظه فی کهف
عنايتک و کلائتک انّک انت الحافظ الکريم . ع ع(١٣٩) يا مَن نَطَقَ اَلسُنُ الکائِناتِ بآيات المحامِدِ وَ النُّعوتِ فی تَسبيح
ذاتِهِ وَ هُوَ مُنَزَّهٌ عَنْهُ وَ دَلَعَ ديک السَّناء بِالثَّناءِ فی تَوْحيدِ
أَوصافِهِ و هُوَ مُقَدَّسٌ عَنْهُ لَقَد ذَهَلَتِ العُقولُ يا إِلهی وَ حارتِ النُّفوسُ
يا مَحْبوبی فی إِدراکِ ذَرَّةٍ مِن حقايقِ الأِبداعِ فَکَيفَ حَقيقَتُکَ الرّحمانيّةُ
المُتعالِيَةُ عَنْ عِرفانِ مَطالِعِ الأَنوارِ فی عالَمِ الأِختراعِ فَلَيْسَ لِأَحَدٍ
ص ١٥٥سَبيلٌ اِلی الأِدراکِ وَ أَنّی لعناکِبِ الأَوهامِ أَن تَنْسِجَ بِلُعاب الظُّنونِ
عَلی أَعلی قِبابِ الأَفلاکِ و کُلُّ دَليلٍ عَليلٌ فی الدَّلالةِ اِلی
مَلَکوتِک الجَليلٍ فَکَيْفَ عِرفانُ هُويَّتِکَ المُنَزَّهَةِ عَمّا مَيَّزَهُ
مَظاهِرُ التَّوْحيدِ فی مَقامِ التَّمْجيدِ اِذاً يا إِلهی ما شَأْنُ نَفْسِيَ الّتی هِيَ
دُونَ التُّرابِ اَن تُثْنِيَ عَلَی العَزيزِ الوهّاب وَ وا أَسَفا عَلی إِدراکی وَ
هُو أَعْجَزُ مِنْ جَناح الذُّبابِ فَکيَفَ الوُصولُ الی ساحَةِ الجودِ مِن رَبِّ
الأَرْبابِ و التَّفَوُّهُ بِجَوامِع الکِلَمِ وَ فَصْلِ الخِطابِ مالِی إِلّا أَن
أُخاطِبَ نَفْسِی يا إِلهی وَ أَقُوْلَ أَطْرِقْ کَری أَنْ تَطِيْرَ فی هذَا الفَضاءِ اَما
تَرَی العُقابَ کَسِيرَ الجَناحِ نَسِيلَ الرّياشِ فی أَوْج هذا القِبابِ فَکَيفَ
تَخُوْضُ فی عُبابِ هذَا البحرِ الخِضَمِّ الّذی لَيسَ لَهُ قَرارٌ اِذاً
ص ١٥٦يا إِلهی زُجَّ بِی فِيْ بِحارِ الحَيرَةِ و الهَيمانِ وَ خُضْ بِی فِيْ غِمارِ المَحْوِ وَ
الوَلَهِ وَ الوِجدانِ وَ اجْعَلْنِيْ آوِی اِلی وَکْرِ صَمْتی وَ سُکوتی و حِرمانی
و أُقِرُّ وَ اعْتَرِفُ بِذُلِّی و مَسْکنَتِی و فَقْری وَ فاقَتِی رَبِّ أَنْسِنِی
نَفْسی و نَجّنِی مِن هَوانی وَ احْرُسْنی مِنَ الطّغيانِ وَقِنی مِن وَساوِسِ
الشَّيْطان وَ احْفَظْنِيَ الوُقُوعَ فی حَبائِلِ العُجْبِ وَ الکِبرياءِ و السُّقُوطَ فی
مَهاوی العِزّ وَ الإِسْتِکبارِ و أَلْهِمْنِی يا إِلهی الذُّلَّ وَ الإِنکسارَ إِلی
عَتَبَةِ قُدْسِکَ الْمُتَلَئْلِئَةِ بِالأَنْوارِ وَ أَلْهِمْنِيَ الثُّبُوتَ عَلَی العَهدِ
وَ الميثاقِ وَ لَوِ اشْتَدَّتِ السّاقُ بالسّاقِ وَ اِنَّ إِلَيْکَ المَساقُ رَبِّ أَطْفِ
ناری وَ اهْدِنِی اِلی ما بِهِ نُورِی وَ جَنِّبْنِی ظِلال الضَّلالِ وَ وَفِّقْنِی
عَلَی الخُضُوعِ و الخُشوعِ وَ الْحَقِّ و الإِضْمِحْلالِ إِلهی إِلهی إِلی مَتی حِرمانِی
ص ١٥٧وَ حَسْرَتی و هَوانِی فی هذِهِ البَيْداءِ الَّتِی لا رَجاءَ فی أَرْجائِها وَ
خَوضِيْ فی بِحارِ العِصيانِ الَّتی لا قَرارَ لَها رَبِّ رَبِّ احْفَظْنِی
مِن شَرِّ نَفْسی وَ طُغْيانِی وَ احْرُسْنی بِعَين رِعايَتِکَ و کِلائَتِکَ
عَنْ هَوانی وَ عِصْيانی اِنَّکَ اَنتَ الحافِظُ المُؤَيِّدُ المُقتَدِرُ العَزيزُ
الکَريم إِلهی إِلهی اِنَّ المُقَرَّبينَ مِن عِبادِکَ وَ المُخْلِصِيْنَ مِن
أَصْفِيائِکَ الَّذِيْنَ جَعَلْتَهُمْ آياتِ التَّوْحِيْدِ وَ راياتِ التَّفْرِيْدِ فی
مُلْکِکَ و أَلْقَيْتَ کَلِمَةَ التَّقْدِيْسِ وَ عَلَّمْتَهُمُ المَعانِيَ الْکُلِّيَّةَ السَّارِيَةَ
الجارِيَةَ فی بَواطِن کَلِماتِکَ المُبتَلُونَ بِاضْطِهادِ أُولِی الطُّغْيانِ وَ
طَواغِيتِ الظُّلْمِ وَ العُدْوان تَراهُم يا إِلهی يُرَتِّلُونَ آياتِکَ و يَتْلُوْنَ
کَلِماتِکَ و يَحْشُرونَ تَحتَ راياتِکَ و يَقُصُّونَ اَحسَنَ القَصَصِ فی کِتابِکَ
وَ يَقْتَبِسُونَ مِن نورِکَو يَتَأَجَّجُونَ بِنارِ مَحَبَّتِکَ وَ يَتَمَنَّوْنَ الفِداءَ فِی سَبيلِ الهُدی و يَتَحَمَّلُونَ
کلَّ بَلاءِ طَلَباً لِلرِّضاءِ يَرْضَوْنَ بِالْقَضاءِ حُبّاً بِجَمالِکَ الأَبهی رَبِّ أَنْعِمْ
صَباحَهُم وَ أَنِرْ مِصْباحَهُمْ وَ قَدِّرْ فَوْزَهُمْ وَ فَلاحَهُم وَ أَرِحْ اَرواحَهُمْ بِنَفَحاتِ
قُدْسٍ تَعْبَقُ فِی مَحافِلِهِمْ و نَسائِمِ اُنْسٍ تَمُرُّ فِيْ مَجامِعِهِمْ وَ طِيْبِ أَنفاسٍ
يَنْتَشِرُ فِی صوامِعِهِمْ إِنَّکَ اَنتَ الکَريم ُ إِنَّکَ اَنتَ الرَّحيمُ لا إِلهَ إِلّا
أنتَ الفَضّالُ الباذِلُ المُعْطِی المُنْعِمُ الرَّؤُفُ العَظِيمُ .
هُو الابهی(١٤٠) اللّهُمَّ يا إلهی اَتَضَرَّعُ اليک بِکلِّ عجزٍ وَ ابْتهالٍ و ضراعَةٍ
و انکسارٍ أَنْ تَصُوْنَ هذا العبدَ من شدائد الامتحان و الافتتان
ص ١٥٩و ثَبِّتْ قَدَمَيْه عَلی صراطکَ الممدود يا رَبّی الرّحمن و احفظه من سهام
الشّبهات و نِصال المفتريات و أَسْمِعْهُ من نغمات عندليب
العَهد فی حديقة الميثاق ليستقيم عَلی أَمرکَ العظيم يا رَبَّ الأَرضين
و السّموات و البهآء عليه و علی کلّ موقن بالآيات . ع ع
هُو الابهی(١٤١) إلهی و ملجأی و ملاذی و معتمدی اسئلک بشمس فلک
رحمانيّتک و نيّر سماء وحدانيّتک و مطلع فردانيّتک و هيکل قيّوميّتک
و جمال احديّتک المشرق اللّائح المنير ان تشمل عبدک بنظر عين عنايتک
ص ١٦٠و تحفظه فی کهف حفظک و کلائتک انّکَ انت المقتدر علی ما تشاء
و اِنّک انت العزيز القويّ الکريم . ع ع(۱۴۲) إِلهی إِلهی هؤلاءِ عبادک الأتقياء و ارقّائک الأصفياء عَبَدَةُ عتَبتک
المقدّسة الرّحمانيّة و خَضَعَةُ حضرتک الرّبّانيّة و خشعة جلال ربوبيّتک
السّبحانيّة و الرُّکَّعُ لعظمتک الباهرة و السُّجَّدُ لقدرتک القاهرة رَبِّ
انّهم آمنوا بنورک المبين السّاطع من الافق المنير و اشتعلوا بنار محبّتک
بنفثات روح القدس بين العالمين ربّ ايّدهم علی عبوديّة سدرتک
المقدّسة عن اوهام المُبْطِلِيْنَ و اجعلهم ثابتين علی دينک المبين و مستقيمين
فی امرک بين العالمين لا تُزَعْزِعُهُمْ اوهام الغافلين و لا تُزَلْزِلُهُمْ
ص ١٦١سَطوة الظّالمين بل تَتَهَلَّلُ وجوههم فی نيران الامتحان کمعادن الکريمة
الفِضَّة و العِقْيان رَبِّ اجعلهُمْ صُوَراً نورانيّة و هياکل رحمانيّة و آيات
سبحانيّة و اشجاراً باسِقةً فی جنّة الأَبهی انّک انت المقتدر علی ما تشاء
و انّک انت القويّ القدير . ع ع(١٤٣) خداوندا پاک و مقدّسی و بی نياز و منزّهی اين بنده بيچاره را
در پناه حضرت احديّتت ملجأ و پناه بخش و در ظلّ سدره بی منتهايت
مسکن و مأوی عنايت کن . ع ع(١٤٤) رَبِّی و سلطانی و مليکی و مالکی انّی ادعوک بلسانی و جنانی
و وجدانی ان تُلْبِسَ عبدک هذا قميص صَوْنک و رِداءَ عونک و
دِرْعَ حمايتک و ايّده علی ذکرک و ثنائک بين بريّتک و أَنطِقْه
بنعوتک و محامدک فی محافل توحيدک و مجامع تقديسک انّک
انت القويّ المقتدر العزيز القيّوم . ع ع(١٤٥) ای پروردگار ای کردگار مهربان بندگانت در اطراف و اکناف
مُتفرّق و متشتّت و پريشان سرگردان بی سر و سامان در هر نفسی در
ص ١٦٣دامی گرفتار و در هر يومی در بومی سرگردان به ياد تو دل خوشند
و به نار محبّتت در آتش سر گشتهء کوی تو اند و آشفته روی و موی تو
عنايتی کن مرحمتی نما که کلّ در ظلّ ممدود و سايهء خيمهء محمود در تحت
لواء مقصود مجتمع گردند و بر ارائک و سُرر متقابلين جالس گردند و از کأس
موهبت نوشند و از صهباء عنايت سر مست گردند توئی قادر و توانا
ای پروردگار اين سراجهای روشن را از ارياح امتحان و افتتان
محافظت فرما و اين طيور بال و پر شکسته را در حديقه فضل آشيانه بخش
اين بی نصيبان را نصيب ده و اين درماندگان را درمانی عنايت کن
توئی کريم توئی رحيم توئی عليم . ع ع(۱۴۶) ای پروردگار اين نفوس آشفته روی تو اند و گمگشتگان کوی تو
و عاشقان خلق و خوی تو سرمت جام تواند و پرندگان بام تو
مرغان دست آموز عنايتند و بلبلان شيدای گلهای حقيقتتشنگان چشمه رحمتند و آوارگان اقليم مرحمت ای آمرزگار گناه
بندگان غفران نما و پناه به بيچارگان بخش توئی خدای مهربان و
توئی صاحب عفو و غفران ضعيفان را قوّت بخش و عليلان را
شفا عنايت فرما و مستمندان را ارجمند کن و افسردگان را اشتعال
بخش از شرّ افتتان عظيم محفوظ و از صدمات امتحان شديد مصون بدار
ص ١٦٥بر عهد و ميثاق مستقيم کن و بر پيمان و ايمان مستديم در ظلّ ملکوت
ابهايت منزل ده و در پناه جبروت اعلايت مأوی بخش توئی مقتدر
و توانا توئی شنونده و بينا . ع ع(١٤٧) پروردگارا مهربانا نفوسی در اين محفل روحانی در نهايت تبتّل و
تضرّع حاضر شديم و توجّه به ملکوت تو نموديم و آرزوی تأييد و توفيق مينمائيم
تا با يکديگر متّحد و متّفق گرديم و مانند شهد و شير بهم بياميزيم
و سبب ظهور وحدت عالم انسانی گرديم با دلی پاک و جانی تابناک
مناجات کنيم و طلب حاجات نمائيم پرورگارا نظر به گناه منما
به فضل و عنايتت معامله فرما گناه ببخش عطا بفرما نار محبّتت
ص ۱۶۶برافروز و پردهء اوهام و نفس و هوی بسوز ما را از شرّ نفس محفوظ
و مصون بدار و در ظلّ حمايتت راحت و آسايش بخش توئی مقتدر و توانا . ع ع
هُو اللّه(١٤٨) ای پروردگار اين ياران را بنواز و به آتش عشق بگداز و به رازت دمساز
نما موهبت ملکوت ابهايت رايگان کن و رحمت افق اعلايت شايان فرما
زيرا منجذب جمال نورانيند و زنده از نفس رحمانی سبزه چمنزار حقيقتند و
شکوفه بوستان معرفت آواره تواند و بيچاره تو افتاده تواند و دلداده تو
ص ١٦٧در ظلّ جناح احديّتت از امتحانات شديده حفظ فرما و در پناه رحمانيّتت از حوادث
زمانه محروس دار توئی مقتدر و توانا و توئی حاضر و بينا . ع ع
هُو الابهی(١٤٩) ای خداوند بی مانند ما بندگان خاکساريم و تو بزرگوار گنه کارانيم
و تو آمرزگار اسير و فقير و حقيريم و تو مجير و دستگير موران
ضعيفيم و تو سليمان پر حشمت سرير فلک اثير محض فضل حفظ فرما
و صون و عون خويش دريغ مفرما خدايا امتحانت شديد است
و افتتانت هادم بنيان زُبَر حَديد ما را حراست کن و قوّت
بخش مسرور فرما شادی ده و چون عبد البهاء بر عبوديّت آستان موفّق نما . ع ع
ص ١٦٨(١٥٠) ای رحمن ای يزدان بنده ای هستم ضعيف و نحيف و
نا توان ولی در پناه فضل و موهبت تو پرورش يافتم و از ثدی عنايت
شير خوارم و در آغوش رحمتت در نشو و نمايم ای خداوند هر چند
مستمندم ولی هر مستمندی به عنايت تو ارجمند است و هر توانگری
بی الطافت فقير و حاجتمند ای پروردگار تأييدی فرما که
اين حمل اعظم را قدرت تحمّل ماند و اين عنايت کبری را محافظه
توانم زيرا قوّه امتحان شديد است و سطوت افتتان عظيم
کوه کاه گردد و جبل خردل شود تو آگاهی که در ضمير جز ذکرت نجويم
و در قلب جز محبّتت نخواهم بر خدمت احبّايت قائم نما
ص ١٦٩و بر عبوديّت آستانت دائم کن توئی مهربان و توئی خداوند کثير الاحسان . ع ع
هُو اللّه(١٥١) ای دلبر آفاق شکر ترا که ديده به ديدارت روشن گرديد و
دل و جان از نفحات قدست غبطه گلزار و چمن شد نفحات انس
مرور يافت و نفثات روح القدس منتشر شد جان به جانانرسيد و دل راه به بارگاه يافت و به سرّ مکنون و رمز مصون آگاه شد
ای پروردگار در صون حمايت مأوی ده و در کهف عنايت ملجأ
و پناه بخش ای مهربان اگر بنوازی جوهر وفا و حقيقت عطا
است و اگر بگدازی مستوجب عذاب و جفا است آنچه شايانآستانست رايگان فرما و آنچه لايق حقايق است ارزان کن
ذليلی را به صرف موهبت عزيز ملکوت فرما و حقيری را به نهايت
رأفت مظهر فيض لاهوت نما ای پروردگار حفظ کن صيانت فرما
تا قدم نلغزد و به اسفل درجات نرسد توئی مقتدر و عزيز و توانا
و توئی عالم و بينا و دانا انّک انت الغفور الرّحيم . ع ع
ص ١٧١(١٥٢) ای پروردگار اين آوارگان را بسايه خويش در آوردی و سر و سامان
دادی نيستی را هستی دادی و نابود را وجود بخشيدی تشنگان را آب
گوارا دادی و گرسنگان را سفره مهنّا گستردی و نعمت مهيّا رايگان نمودی
پس در هر موردی ملجأ و پناه باش و در هر مقصدی مُعين و مُستعان گرد
توئی مقتدر و توانا توئی دهنده و شنونده و توانا و بينا . ع ع
ص ١٧٢(١٥٣) ای پروردگار اين گروه جان نثار ياران ديرينند و با هم
همدم و همنشين گفتگو شيرين و شکرين و بزم مانند بهشت برين زيرا
روی تو جويند راه تو پويند راز تو گويند و هر دم در جستجويند که آنچه
شايان اين روزگار است بيابند و جهان بيارايند ای بخشنده چرنده
و پرنده را پناهی و به راز درون آگاه جويندگان را يابندگان کن
و آرزومندان را شادمان فرما تشنگان را سيراب کن وآزردگان را آسايش دل و جان بخش ستايش تو را که راه نمودی
و رهبر فرمودی و بخشش افزودی و اين مرغان را به آشيانه و لانه
و کاشانهء بلند راه بنمودی توئی بينا و دانا و توانا و شنوا . ع ع
ص ١٧٣(١٥٤) ای خداوند مهربان اين ياران سر گشتهء کوی تواند و دلداده روی تو
و متوجّه به ملکوت تو از صهبای ايمان سر مستند و در محفل ميثاق جام اشتياق در
دست محتاج الطافند و مشتاق موهبت آسمان ای پروردگار اين
نفوس را مورد عنايت فرما و ملحوظ نظر رحمانيّت کن هر يک را شمعی روشن
فرما تا به نور هدی آن اقليم را منوّر نمايند جميع را با اين عبد در عبوديّت
آستان مقدّس شريک و سهيم کن ای پروردگار نفوس ضعيفه را قوی
کن و ديده مشتاقان را به مشاهدهء جمال ملکوت منوّر فرما تا کلّ به قوّتی ملکوتی
و فيضی جبروتی و موهبتی آسمانی ونفسی رحمانی و تأييدی ربّانی بر خدمتت
ص ١٧٤قيام نمايند شبهات اهل ارتياب را زائل کنند و طالبان را بيان حجّت
و برهان نمايند مريضان را شفا دهند و فقيران را رؤف و مهربان گردند
بيچارگان را ملجأ و مأوی شوند و افسردگان را مشتعل نمايند توئی مقتدر و توانا
و توئی خداوند مهربان . ع ع(١٥٥) ای پروردگار اين نفوس طيّبه طاهره را ابناء ملکوت فرما و اين وجوه
نورانی را سراجهای رحمانی کن اين قلوب زنده را سرشار از باده محبّتت
فرما و اين جانهای آزاد را به بشارات کبری فرح و مسرّت بی منتهی بخش
زبانها را به ذکرت ناطق کن و ديده ها را به مشاهده انوار ملکوتت روشن فرما
ای پروردگار فيض آسمانی بخش و حيات ابدی کرم فرما و اين نفوس را
ص ١٧٥به قوّتی ملکوتی و موهبتی آسمانی و اخلاقی رحمانی و مواهبی سبحانی و
انجذابی قلبی و بشارتی روحی و تأييدی روح القدسی موفّق و مؤيّد فرما
توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی عالم و واقف و بينا . ع ع
هُو اللّه(١٥٦) ای پروردگار مهربان اين انجمن بجهت نصرت کلمة اللّه و روح القدس
تشکيل شده تأييد و توفيق بخش و مؤيّد به قوّه آسمانی نما تا اين انجمن چون
شعله نورانی بر افروزد و انوار رحمانی مبذول دارد و اطراف را روشن کند
تعاليم آسمانی ترويج نمايد و به وحدت عالم انسانی خدمت کند نفوس را
از ظلمات عالم طبيعت منسلخ نمايد و به نورانيّت الهيّه روشن نمايد تعميد
به روح و نور و حيات ابديّه بخشد . عبد البهاء عبّاس
ص ١٧٦(١٥٧) پاک يزدانا جمعيم پريشان تو بيگانه ايم خويشان تو افسرده ايم
شعله ئی بر افروز پژمرده ايم دلها را به آتش محبّتت بسوز هر چه
هستيم آشفته روی تو ايم و سر گشتهء کوی تو بيچاره ايم و آواره افتاده ايم
پر آه و ناله ذرّاتيم ولی در هوای تو اوج يافتيم قطراتيم ولی در موج يم
تو شتافتيم اين خفتگان را بيدار فرما و اين آوارگان را هوشيار
اين سيّاره های باختر را اختران خاور کن و اين گياههای بی ثمر را
درختان بارور اگر چه ما موران ذليليم امّا تو سليمان پر حشمت سلطنت
جليل اگر چه ما خوار و گنهکاريم امّا تو بزرگوار و آمرزگار در استعداد
ص ١٧٧و استحقاق نظر مفرما و در تعيّنات و قابليّات ملاحظه مکن در فضل و
جود خويش بر بيگانه و خويش نظر نما اگر موج دريای بخشش و دهش
اوج گيرد عالم آفرينش را مستغرق نمايد اگر انوار ساطعهء خورشيد
آمرزش بدرخشد ظلمات حالکه سيّئات و خطيئات را به پرتوئی
محو نمايد تجلّی فضل ماء طهور است و فيض اصل صهباء کأس مزاجها کافور
آن هر آلوده ئی را پاک نمايد و اين هر افسرده و پژمرده ئی را
چابک و افروخته و چالاک ای پروردگار اين حروف مفرده را
کلمات تامّات کن و اين کلمات مجمله را آيات باهرات تا
حجج بالغه گردند و رحمت سابقه حقيقت فائقه شوند و نعمت سابغه
مصابيح عُلی گردند و مفاتيح ابواب تقی نجوم هدی شوند و رجوم
ص ١٧٨نفس و هوی حقيقت فائضه گردند و عروق وشريان نابضه اشجار
بوستان تو شوند و ازهار گلستان تو ای خداوند مهربان اين جمع
پريشان هر يک از کشوری و بومی و مرزی و ثغوری يکی شرقی
و ديگری غربی يکی جنوبی و ديگری شمالی همچنانکه اين بيچارگان
را در ملک ادنی در اشرف نقطه از ثَری بعد از بقاع عليا
جمع فرمودی اميدواريم که به فضل و جودت و عنايت و موهبتت
در اشرف نقطه از ملکوت اعلی جمع فرمائی تا کلّ در ظلّ سدره منتهی
بيارميم و به نعمت فوز به لقا فائز گرديم رَبِّ حَقِّق ذلک بفضلک و جودک. ع ع
ص ١٧٩(۱۵۸) ای يزدان مهربان و بخشنده و درخشندهء زمين و آسمان ما جمعيم
پريشان تو مستمنديم درويشان تو آوارگانيم بيچارگان و افتادگانيم
آشفتگان افسردگانيم پژمردگان دردمنديم درمانی بخش رنجوريم
دوائی عنايت کن افسرده ايم شعله ئی ده پژمرده ايم لمعه ئی بيفشان
بيگانه ايم آشنا کن پروانه ايم پرسوختهء شمع وفا فرما تشنه ايم و به خون
دل آغشته چشمهء خوشگوار برسان و از آب حيات بنوشان ولوله
در شهر انداز و آشوبی در آفاق افکن تا دلها حيران تو گردد و جانها قربان تو. ع ع
ص ۱۸۰(١٥٩) پروردگارا مهربانا اين جمع محبّان و دوستان تو عاکف کوی تواند و
دلداهء روی تو و آشفتهء راه در جستجوی تو اند پريشانند و دل ريشانند و بی سر و سامانند
رحمی فرما و مرحمتی کن تا در ظلّ سدره رحمانيّت به لحظات عين عنايت منظور گردند و در سايهء جناح موهبت و خيام مرحمت بيارمند تشنگان زلال الطافند بر بحر
اعظم وارد کن و گمگشتگان باديه اشتياقند به قباب وصلت راه بنما اسير زنجير
حبّ تو اند از هر قيدی آزاد فرما و دليل راه راست رضای تو اند دلالت فرما
تشنه سلسبيل تو اند سيراب کن و خسته تير هجران تو اند به نفحات بشارت وصل
مسرور فرما حال که جمال نورانی از افق امکانی مستور فرمودی به نسائم رياض
ص ١٨١ملکوتت جان احسان کن و فيوضات شفاهيّهء کلماتت را منع فرمودی
فيوضات غيبيّهء روحانيّه را ارزان کن پاک يزدانا متضرّع به درگاه احديّتند
به فرياد رس و مبتهل به باب حضرت واحديّتند ملجأ و پناهی ببخش توئی مقتدر
و مهربان توئی توانا و رحمن . ع ع(١٦٠) رَبِّ ايّد هذا الجمع علی رضاک و انشر بهم نفحات القدس فی الآفاق
و ثبّت بهم الاقدام علی صراطک المستقيم فانّ الشبّهات شاعت و ذاعت
فی کلّ الجهات و جنود الارتياب قد تفرّقت فی کلّ الاکناف رَبِّ
احفظ سفينة امرک عن زوابع الزّلزال و احرس حصن عهدک عن هجوم
افواج الاختلاف انّک انت الحافظ المقتدر العزيز الجبّار . ع ع
ص ١٨٢(١٦١) ای خدای مهربان دوستان قديمت که نديم ياد روی تو اند و نزيل
کوی تو اگر چه به ظاهر در باديه هجرانند و مبتلای حرمان و لی بحقيقت
مَحرمان خلوتخانه راز تو اند و مُحرمان کعبه بی نياز تو و مستمعان نغمه و آواز
طيور چمنستان معانی و مستان جام سرشار رحمانی ای پروردگار اين
مرغان چمن را از دست زاغ و زغن برهان و اين بلبلان گلشن اسرار را
آواز و ترانهء گلبن حقايق ابرار تعليم فرما اين ماهيان تشنه لب را به بحر بی پايان
بيفکن و اين قافله های گمگشته را به راه کوی خويش هدايت فرما و اين
تشنگان وادی ايمن را به معين صافی ايّوب هذا مُغْتَسَلُ باردٌ و شراب دلالت
ص ١٨٣کن ای پروردگار اين جمع پريشان هر چند ضعيف و نا توانند ولی در بين
ملأ امکان لشکر حياتند و سپاه نجات پس به جنود ملکوت ابهايت تأييد
فرما و به ملائکهء ملأ اعلايت تقويت بخش تا سپاه ممات را پريشان نمايند
و صفوف ظلمات را به نور هدی در هم شکنند ای پروردگار اگر پشه ضعيف را
مدد فرمائی نسر طائر گردد و اگر ذباب نحيف را تأييد نمائی عقاب کاسر
شود و صَقْر صاقر گردد ظلّ زائل را اگر تجلّی فرمائی نور باهر شود
و خاک خاسر را اگر فيض رسانی حديقه فائق گردد پس هر چه نمايد قوّهء تأييد
نمايد ظلمات ضلالت است که شرق و غرب را احاطه نموده است و با نور هدايت
در اين کور اعظمت در جنگ و ستيز است و سهم و سنانش بس تند و تيز و لشکرش
بسيار خونريز پس سپاهی انبوه و لشکری پر شکوه يعنی انواری ساطع و اسراری
ص ١٨٤لامع در حقايق و معانی در ميدان قلوب دوستان بر انگيز تا به اين قوّهء
ملکوتی ظلمات دلها را پراکنده نمايند . ع ع(١٦٢) خداوند مهربانا کريما رحيما اين جمع را به شمع محبّت روشن نما و
اين نفوس را به نفثات روح القدس زنده کن انوار آسمانی ببخش و موهبت
کبری مبذول دار تأييدات غيبيّه برسان و مکاشفات روحانيّه ارزان
فرما ديده ها را به نور هدی روشن کن و دلها را به فيوضات نا متناهی
غبطه گلشن نما ارواح را بشارت کبری ده و نفوس را به موهبت عظمی
مفتخر نما ای پروردگار فقيرانيم گنج ملکوت ارزانی نما ذليلانيم در ملکوتت
ص ١٨٥عزيز فرما بی سر و سامانيم در پناهت ملجأ و مأوی ده طالبانيم به الطاف
بی پايان رهبری نما ساکتانيم نطق فصيح بخش بی قوّتيم قدرت
ملکوت احسان فرما پروردگارا آمرزگارا خطا ببخش عطا بده گناه بيامرز
ما را آداب رحمانی بياموز توئی دهنده توئی بخشنده توئی مهربان . ع ع
هُو اللّه(١٦٣) پروردگارا آمرزگارا اين جمع پريشان تو اند و عاشقان جمال تو
در اين معبد جمع شده اند رضای تو طلبند الطاف تو جويند عفو و
مغفرت تو خواهند خداوندا ما اطفاليم تو پدر مهربان ما ذليلانيم
تو عزيز بی مثل و بی همتا خدايا در نهايت عجزيم و تو قدرت محض ما فقيريم
ص ١٨٦و تو غنی ما نا توانيم تو توانا خدايا عفو گناه فرما و در پناه خود منزل ده
از ظلمات ناسوت نجات بخش به نورانيّت لاهوت روشن فرما
و از عالم طبيعت نجات ده و به عالم حقيقت رسان خدايا تشنگانيم
عذب فرات بخش گرسنگانيم مائده آسمانی کرم کن مريضيم شفای
ابدی عنايت فرما فقيريم کنز ملکوت ببخشا در ظلّ عنايت خود مأوی بخش
تا چشم به مشاهدهء انوار تو روشن کنيم و به گوش شنوا ندای تو را اصغاء نمائيم
خدايا مشام ما را باز کن تا رائحه گلشن عنايت استشمام کنيم خدايا ما را
قوّت بخش تا در سبيل تو سلوک نمائيم در عالم ناسوتيم به عالم لاهوت
هدايت کن ابواب ملکوت بگشا الطاف خود را شامل کن و فيض خود را
کامل فرما توئی غفور توئی رحمان توئی رحيم و توئی بخشنده و مهربان . ع ع
ص ١٨٧(١٦٤) ای يزدان مهربان آن جمع پريشان تو اند و آن انجمن ياران تو
ديده ها باز است و دلها به محبّتت دمساز و گوشها به اسرار مکنونت همراز
ای بی نياز آواز خوشی از مرغان آن چمن به گوش اين انجمن برسان تا
نغمه طيور شنوند و به وجد و سرور آيند و به تسبيح و تقديس ربّ غيور
پردازند ای پروردگار آن جمع ابرار را بپرور و بنواز و دلها به نار محبّتت
بگداز آشنای راز فرما و کلّ را همدم راز و نياز فرما تا به ملکوت
اسرار پی برند و از زمره ابرار شوند و سر خيل احرار گردند جان باقی
بخش و از عالم فانی بی نياز و غنی فرما در سايه خيمه ملکوت در آر و از فيض
ص ١٨٨لاهوت بهره بخش زندگی جاويد ده و از تعاليم جديد مستفيض فرما
هر يک را شمع روشن کن و مانند سلطان گل در گلشن بلبل گوينده کن و جمال
فريبنده نما نهال جويبار هدايت کن و ثمره موهبت ببار آر تا غرب را
شرق نورانی نمايند و باختر را خاور سپهر برين فرمايند توئی مقتدر و
توانا و توئی عزيز و عظيم و بينا . ع ع(١٦٥) ای خداوند اين جمع مستمند را خردمند نما و اين ديوانه ها را هوشمند
کن اين گرگان را آهوان برّ وحدت نما و اين خونخواران را خوی
فرشتگان بخش ای پروردگار به استعداد و لياقت معامله مفرما الطاف
ص ١٨٩و عنايت مبذول دار اگر اين وحوش را به حال خويش گذاری ذی روحی
از آن اقليم باقی نماند جميع راجع به جحيم گردند و به عذاب اليم افتند
پس به فضل و موهبت خويش اين نادانان را دانا کن و اين جمع پريشانرا
در ظلّ عنايت مجتمع فرما صلح و صلاح بخش و از سيف و سلاح بيزار
نما آشتی و دوستی و راستی و حقيقت پرستی عنايت کن توئی مقتدر و توانا
و توئی عالم و قادر و بينا . ع ع(١٦٦) پاک يزدانا اين جمع را شمع عالم کن و اين انجمن را گلزار و گلشن
محفلش را روضه رضوان کن و مشرقش را مطلع انوار رحمن از نفحات
ص ١٩٠مشکينش مشام عاکفين کوی دوست را معطّر کن و از نسيم عنبرينش
دلهای محرمان حريم مقصود را مفرّح نفوس را در ظلّ جناح رحمتت
حفظ فرما و قلوب را در صون حمايت حضرت احديّتت جای ده
تأييدات افق ابهايت را ارزان کن و موهبت ملأ اعلايت را شايان
اگر چه کلّ طيور بی پر و باليم لکن در حدايق امرت لانه و آشيانه داريم
و به در گاه احديّتت پناه آريم و از تو عون و مدد می طلبيم و ياری و ياوری
جوئيم چون به خود نگريم خويش را از ذرّه کمتر و از پشه کهتر و پست تر
يابيم و چون دريای بخشش و عطای ترا بينيم ذرّات را آفتاب انور
بلکه روشن تر مشاهده کنيم ای بخشنده مهربان خطای اين بينوايان
را به ذيل عطا بپوش و جفای اين مدهوشان را تبديل فرما به جوهر
ص ١٩١وفا و عقل و هوش نفوس را همّتی ديگر عطافرما و شوری ديگر در
سر ها افکن تا عزّت جاويد طلبند و لذائذ عالم جديد آهنگ عالم بالا
کنند و افق اعلی جويند و به انجمن کبريا پويند و از ملکوت ابهی فيض
برند عالم ظلمانی نورانی شود و عرصه شيطانی ساحت رحمانی
گردد و خطّه خاک فردوس برين گردد و گلخن فانی گلشن باقی
شود توئی مقتدر و توانا و شنونده وبينا . ع ع(١٦٧) ای خداوند آن نفوس پاک را تابناک کن و از حضيض خاک به اعلی
درجه افلاک رسان دلها را حدائق معانی کن و جانها را جنّت رحمانی
ص ١٩٢فرما به جنود ملأ اعلی آن جمع با وفا را مظفّر و منصور کن و به فضل موفور مخصوص
فرما آيات توحيد کن و رايات تمجيد فرما و روز به روز بر تأييد بيفزا
ای يزدان آن جمع پريشان تواند و آن انجمن آشنا و خويشان تو بخشش
بی پايان رايگان فرما و الطاف پنهان ارزان کن تا آنکه هر يک
در اين گلشن حقيقت گلبن هدايتی گردند و هر نفس به نفس رحمانی ناشر نفحه
طيّبهء هدايت شود زبان به بيان گشايند و لسان به برهان مشغول نمايند
اقامه حجّت قاطعه کنند و ادلّه ساطعه اثبات نمايند در جنّت ابهی
بلبل معانی گردند و در انجمن اعلی سبب طرب و شادمانی شوند توئی مقتدر
و عزيز و توانا و توئی حاکم و غالب و خداوند بيهمتا . ع ع
ص ١٩٣(١٦٨) ای دلبر آفاق و ای معشوق هر بندهء مشتاق اين نفوس به فضل و
موهبت نفيسند و اين اشخاص اهل اخلاص هر يک ماهی تشنه لبند
و در غايت عطش آرزوی دريای تو نمايند و مرغان چمنستان هدايتند
و به تسبيح و تهليل تو پردازند مشتاقان روی دلجوی تو اند و مفتونان
خلق و خوی تو و شب و روز به جان و دل در جستجوی تو و در آرزوی وصول
شهر و کوی تو دلبرا دلها را بربا دلدارا به اميد وصال نوازش نما
دل نشينا به رجای وصال کام آنان را شيرين فرما کلّ را سرمست
بادهء سرور کن و از جذب و شوق و وله و شور نصيب موفور بخش دلها خرم
کن و جانها به جانان رسان هر چند اين جهانی اند به جهان ديگر آگاه فرما
ص ١٩٤و از نسيم گلشن ملکوت ابهی مشامها معطّر فرما قوّت آسمانی بخش و
قدرت ربّانی ده نطق فصيح عنايت کن و بيان بليغ بياموز تا هر يک
در اين گلستان الهی مانند طيور آسمانی گلبانگ حقايق و معانی زنند
و آهنگ معنوی بلند نمايند ای خدای مهربان اين موهبت ارزان
فرما و اين عنايت شايان و رايگان کن توئی مستعان و توئی منّان
لا اله الّا انتَ الرَّبُّ المُعطِی الکريمُ العزيزُ الوهّاب . ع ع
هُو اللّه(١٦٩) پروردگارا مهربانا اين جمع توجّه به تو دارند مناجات به سوی تو
ص ١٩٥نمايند در نهايت تضرّع به ملکوت تو تبتّل کنند و طلب عفو و غفران
نمايند خدايا اين جمع را محترم کن اين نفوس را مقدّس نما انوار هدايت
تابان کن قلوب را منوّر فرما نفوس را مستبشر کن جميع را در ملکوت
خود داخل فرما و در دو جهان کامران نما خدايا ما ذليليم عزيز فرما
عاجزيم قدرت عنايت فرما فقيريم از کنز ملکوت غنی نما عليليم شفا
عنايت کن خدايا به رضای خود دلالت فرما و از شئون نفس و هوی
مقدّس دار خدايا ما را بر محبّت خود ثابت نما و بر جميع خلق مهربان فرما
موفّق بر خدمت عالم انسانی کن تا به جميع بندگانت خدمت
نمائيم جميع خلقت را دوست داريم و به جميع بشر مهربان باشيم
خدايا توئی مقتدر توئی رحيم توئی غفور و توئی بزرگوار . ع ع
ص ١٩٦(١٧٠) ای جمال قديم و ربّ کريم ياران پر فورانند و دوستان
عاکف آستان کلّ توجّه به کوی تو دارند و آرزوی مشاهده روی تو
صادقند و صابر متوجّهند و ناظر جانفشانند و قربان و دلسوخته
از آتش هجران در محفل ذکر مجتمعند و در مجمع انس متذکّر ولی با
زبانی گويا و گوشی شنوا و چشمی بينا و دلی لبريز به حبّ و وفا
ای پروردگار به جنود ملأ اعلی نصرت نما و به جيوش ملائکهء محبّت
و صفا اعانت کن نغمات قدس بفرست و محافل انس معطّر نما
فيض قديم مبذول دار و فوز عظيم شايان نما نور حقيقت جلوه ده
ص ١٩٧بفرست باران موهبت ببار چمن هدايت بيارا رياحين معانی
انبات کن و سلطان گل را تاج موهبت بر سر نه و بلبلان روحانی
را به غزلخوانی بخوان و حقايق و معانی تعليم ده توئی پروردگار
توئی کردگار توئی مجلّی طور در کشور انوار و عَلَی الأحبّاءِ البهآء و الثّناء . ع ع
هُو اللّه(١٧١) ای پروردگار دلها را روشن کن ای خداوند مهربان قلوب
ص ١٩٨را رشک گلزار و گلشن فرما ای محبوب بيهمتا نفحات عنايت بوزان
انوار احسان تابان کن تا دلها پاک و پاکيزه شود از تأييدات تو
بهره و نصيب گيرد اين جمع راه تو پويند راز تو جويند روی تو بينند
خوی تو گيرند ای پروردگار الطاف بی پايان ارزان فرما . گنج هدايت رايگان
کن تا اين بيچارگان چاره يابند توئی مهربان توئی بخشنده توئی دانا و توانا .
هُو الابهی(١٧٢) اللّهمّ يا فالق الأِصْباح و مُحْيی الأَرواح فی أَجْداث الأَشباح
و مْنْعِشَ القلوب من اقداح راح الفلاح الّتی تُوْقَدُ و تُضِیءُ
ص ١٩٩و لاح و اضاء و باح بنور تفريدک و سرّ تجريدک عن الامثال
و الأَشباه أَن تجمع شمل هذا الجمع فی ظلّ شجرة وحدانيّتک
و تَلُمَّ شَعَثَ هذا الحزب تحت کلمة فردانيّتک و تَجْعَلَهُمْ آية احديّتک
و سمة قيّوميّتک و شعلة نورانيّتک و لمعة سطعت فی آفاق
مملکتک أَيْ رَبِّ اجمع کلّ منتشر و وحّد کلّ مُتَکَثِّر ٍ و ارْتُقْ
کلّ مُتَفَتِّقٍ و اجمع احبّتک فی محافل الذّکر و الثّناء و أَدْخِلْ
ارقّائک فی مجامع النّور و البهآء و اجعلهم أَزِمَّةً واحدة ناطقة
بمحامدک و نعوتک بين ملأ الانشاء ثابتة علی عهودک بين الملأ
خاضعة خاشعة صادعة قانتة متضرّعةً الی ملکوتک الأَبهی
ص ٢۰٠مبتهلة الی افقک الأَعلی ای رَبِّ نحن ضعفاء ايّدنا بقوّتک
و فقراء أَغْنِنا بموهبتک و اذلّاء عَزِّزنا بباب احديّتک فی
ظلّ کلمتک انّک انت الکريم الرّحيم الوهّاب . ع ع
هُو الابهی(١٧٣) پاک يزدانا محبوب مهربانا اين ياران آشفتهء بوی تو اند و سر گشتهء کوی تو
از هر قيدی رستند و به محبت تو پيوستند از جهان و جهانيان بيزارند و به عشق
تو مفتون و گرفتار جز عنايتت هيچ دردی را درمان نخواهند و در سبيلت هيچ
زخمی را مرهم نجويند همواره آرزوی بخشش بی پايان نمايند و تمنّای الطاف
بيکران کنند ای بخشندهء مهربان اين ذليلان خويش را عزيز فرما
ص ٢٠١و اين اسيران محبّتت را امير کن و به فلک اثير برسان و در جانفشانی بر سرير
عزّت ابديّه استقرار ده توئی مقتدر و توانا و توئی بينا و شنوا لک الحمد
علی ما أَدْلَلْتَ و لک الشّکر بما وَفَيْتَ نحمدک و نشکرک علی العطاء و نَتَضَرَّعُ
اليک فی کلّ صباح و مساء . عبدالبهآء عبّاس(۱۷۴) ای پروردگار آمرزگار اين مرغان بی آشيان را در حديقهء
ثبات و استقامت در شاخسار سدرهء منتهی پناه عنايت فرما و اين
ماهيان لُجّهء توحيد را در بحر اعظم عنايتت غوص ده و اين بی سامانان
صحرای محبّتت را در کهف منيع و ملاذ حفظ و حراستت منزل
ص ۲۰۲و مأوی احسان کن تا به عون و فضل و جودت در سماء وجود چون انجم
هدايت بدرخشند و در انجمن عالم چون چراغهای محبّت الله روشن و
منوّر گردند امطار غمام رحمت باشند و اشعّهء آفتاب افق حقيقت
لسانی ناطق گردند و فضلی سابق شوند چشمی بينا باشند و گوشی شنوا
داری پربار گردند و گلزاری با نفحات مشکبار امواج دريای آثار قدم
شوند و نسائم گلشن اسم اعظم مهبط الهام باشند و مشرق انوار
و مظهر الطاف ربّ مختار در ملأ مقرّبين محشور گردند و در زمرهء مخلصين
معدود و معروف از حرارت محبّت اللّه چون شعلهء سوزان باشند
و در فرقت جمال منّان ابری گريان به وفای الهی رويشان روشن گردد
و به عنايت حضرت يزدانی دلهاشان لاله زار و گلشن هر يک
ص ٢٠٣در امرالله علم مبين گردند و در استقامت بر عهد و پيمان حصن متين. ع ع
هُو اللّه(١٧٥) ای پروردگار اين جمع ياران تواند و به جمال تو منجذبند و به نار محبّت
مشتعلند اين نفوس را ملائکهء آسمانی نما و به نفحه روح القدس زنده فرما
لسانی ناطق بخش و قلبی ثابت عطا فرما قوّه آسمانی ده و سنوحات
رحمانی بخش و مروّج وحدت بشر فرما و سبب محبّت و الفت عالم
انسانی فرما تا ظلمات مهلکهء تعصّب جاهلی به انوار شمس حقيقت محو و زائل گردد
و اين جهان ظلمانی نورانی شود و اين عالم جسمانی پرتو جهان روحانی
گيرد و اين الوان مختلفه مبدّل به يک رنگ گردد و آهنگ تسبيح
به ملکوت تقديس تو رسد توئی مقتدر و توانا . ع ع(١٧٦) إلهی إلهی هؤلاء عباد اجتمعوا فی المحفل الرّوحانيّ بوجه نورانيّ
مُتَضَرِّعينَ اليک أَنْ تؤيّدهم علی خدمة امرک فی هذا القرن المجيد
و اعلاء کلمتک فی هذا اليوم البديع و نشر نفحاتک فی مشارق الأرض
و مغاربها بِعَوْنک و صَوْنک العظيم رَبِّ ايّدهم لکلّ ما يتمنّونه بفضلک
و جودک انّک انت الرّحمن الرّحيم ذوالفضل العظيم و انّک انت المعطی
المؤيّد الموفّق الکريم . ع ع(١٧٧) ای پروردگار اين جمع محض محبّت به اين محفل آمدند و با کمال
حبّ و وفاق حاضر شدند خدايا رويها را منوّر کن ارواح را به بشارت
کبری مستبشر فرما چشم ها را به مشاهده آيات هدی روشن کن و گوشها
را به استماع ندای اعلی ملتذّ فرما پروردگارا خطا کاريم تو مغفرت
کن گنه کاريم تو عفو فرما در پناه خود پناه ده نقصان را به غفران کامل کن
اين نفوس را از عالم اوهام برهان و به حقيقت دلالت بنما تا تحرّی حقيقت
کنند از عالم ناسوت دور شوند و به عالم ملکوت نزديک گردند از
جهان ظلمانی به فضای نورانی در آيند از ظلمات امکان برهان و به انوار
لامکان منوّر فرما مظاهر انوار کن و مطالع اثمار نما از غير بيزار فرما
ص ٢٠٦و مطّلع بر اسرار نما ای پروردگار تو آمرزگاری و دانا تو بخشنده ئی
و توانا و توئی قادر و بينا . ع ع(١٧٨) خداوندا آمرزگارا اين مجمع را تأييد کن و توفيق بخش تا عالم
را به نور اتّحاد روشن نمايد شرق و غرب را به پرتو محبّت و نور اتّفاق
منوّر کند ای بخشندهء مهربان دلها را به نفثات روح القدس زنده
کن و رويها را مانند شمع افروخته نما تا جهان را نورانی کنند و
نفوس را رحمانی نمايند توئی بخشنده توئی دهنده و توئی مهربان . ع ع
هُو اللّه(١٧٩) اللّهمّ يا ربَّ الحقايق و المعانی انظر الی ذلک الجمع
ص ٢٠٧الرّحمانيّ و الحزب الرّبّانّی بلحظات عين عنايتک و احفظهم
بجنود حفظک و حمايتک و احرسهم بحَرَسِ حفظک و کِلائتک
و ايّدهم علی الوفاق و وفّقهم علی الثّبات فی الاتّحاد و انزل
عليهم البرکات و قدّر لهم الخدمات انّک انت القويّ الکريم
الرّحمن الرّحيم . ع ع(١٨٠) إلهی إلهی هؤلاءِ ثُلَّةٌ منجذبة الی ملکوت رحمانيّتک و عُصْبَةٌ
متوجّهة الی جبروت فردانيّتک رَبِّ اجعل قلوبهم مرايا تنطبع
فيها شمس الحقيقة بفيوضاتها السّاطعة علی الأَرجاء و اجعل السنتهم
ناطقة بذکرک بين الوری و اعينهم قَرِيْرَةً بمشاهدة آياتک الکبری
و آذانهم مُلْتَذَّةً باستماع نغمات الملأ الأعلی و وجوههم منوّرة بشعاع
ص ٢٠٨ساطع من نور الهُدی انّک انت المقتدر علی ما تشاء و انّک
انت القويّ القدير . عبدالبهاء عبّاس(١٨١) خداوندا اين نفوس را ياری کن و بزرگواری بخش و از هر قيدی
عاری فرما و نگاهداری کن و دلداری ده و به جميع آمال و آرزو بر خورداری
بخش توئی بخشنده و دهنده و مهربان . ع ع(١٨٢) إلهی إلهی اِنَّ هذِهِ اَلْعُصْبَةَ الکُبری وَ الْثُّلَّةَ العُظمی قامَتْ
عَلی خِدْمَتِکَ وَ تَرويجِ الفُنُونِ بِعَزمٍ مَوْفُورٍ بِلا قُصُورٍ و فُتُورٍ رَبِّ
اقْبَلْ مِنْهُم هذَا الْإِنْفاقِ وَ أَيِّدْهُمْ بِجُنودِکَ فی يَومِ الْمِيْثاقِ وَ
اجْعَلْهُم الآياتِ الکُبْری بَيْنَ الْوَری إِنَّکَ اَنتَ المُقتَدرُ عَلی ما
تَشاءُ وَ إِنَّکَ اَنتَ الْقَوِيُّ القَدِيرُ .(١٨٣) إلهی إلهی هؤُلاءِ عِبادٌ خَرَقُوا الْحُجُباتِ وَ هَتَکُوا الْسُّبُحاتِ
وَ فَتَکُوا هَياکِلَ الشُّبُهاتِ وَ اسْتَغْنَوْا عَن الْإِشاراتِ وَ انْجَذَبُوا
بِالْبِشَاراتِ تَرَکُوا الْمَنْهَجَ الْسَّقِيْمَ وَ سَلَکُوا الْصِّراطَ المُستَقِيْمَ وَ
اسْتَنْشَقُوا رائِحَةَ جَنَّةِ الْنَّعِيْمِوَ قَرَّتْ أَعْيُنُهُمْ بِمُشاهَدَةِ الْنُّورِ الْمُبينِ وَ طَفَحَتْ قُلُوْبُهُمْ بسُرُورٍ
عَظيمٍ فِی هذَا الْقَرنِ المَجِيدِ وَ الْعَصْرِ الْکَريمِ رَبِّ أَيِّدْهُمْ بِجُيُوشِ
الملأِ الْأَعْلی وَ اشْدُدْ أُزُوْرَهُمْ بِجُنُودِ مَلَکوُتِکَ الأَبْهی وَ نَوِّرْ
أَبْصارَهُمْ بِمُشاهَدَةِ آياتِ قُدرَتِکَ فِی الأَرْضِ وَ السَّماءِ وَ طَيِّبْ
سَرائِرَهُمْ بِمَوْهِبَتِکَ الْکُبری وَ نَوِّرْ ضَمائِرَهُمْ بِشُعاعٍ ساطِعٍ مِنْ
اُفُقِکَ الأَبهی اِنَّکَ اَنتَ المُقتَدِرُ المُتَعالِی الْعزيزُ الْقَديرُ وَ
اِنَّکَ اَنتَ الْرَّحْمنُ الرَّحِيْمُ . عبدالبهاء عبّاس
هُو اللّه(١٨٤) رَبِّ و رجائی و غاية آمالی تری عبادک المخلصين قاموا
علی خدمتک بين العالمين و بذلوا ارواحهم حبّاً بجمالک المنير
ص ٢١١و انجذبوا الی الافق المبين و سلکوا الصّراط المستقيم و شربوا
من ماءِ معين و رَوَوْا من عين التَّسْنيم و نطقوا بثنائک وَ استَکْثروا
عطائک وَ وَلَهوا فی لقائک وَ شُغِفُوا بجمالک و اخلصوا وجوههم
لوجهک قد عقدوا المحافل و اشتغلوا بذکر الاسرار فی المجامع و
اجتمعوا علی حُبّک و قاموا علی خدمتک و ما نغموا منهم الی ان
رتّلوا آياتک و بيّنوا بيّناتک رَبِّ اجْعَلِ الْحِصارَ مأمناً للابرار
و مرکزاً لمشرق الاذکار و مصدراً لصدور الانوار و اجعل ذلک
المحفل الحافل مَحْفوفاً بالفيض الکامل و الفوز الشّامل انّک انت
المقتدر العزيز الواهب الحافظ الکريم و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ٢١٢(١٨٥) ای پروردگار اين جمع را مظهر عواطف رحمانيّه فرما و مطلع الطاف
سبحانيّه نما از بحر بی کران سيراب کن و از آفتاب مطلع حقيقت
روشن و تابان نما فيضی بخش که انوارش در صبح ابدی منتشر عنايتی کن
که آثارش در ملک سرمدی مشتهر توئی مقتدر و توانا و توئی بخشنده و
مهربان انّک انت الکريم المتعال . ع ع(١٨٦) رَبِّ و مُؤَيِّد کُلِّ جمعٍ انْعَقَدَ لِإِعلاء کَلمةِ رَحْمانيَّتِکَ وَ مُوَفِّقَ
کُلِّ عُصْبَةٍ اتَّفَقَتْ علی خِدمةِ عَتَبَةِ فردانيّتک اَسألُک بجمالِکَ
ص ٢١٣الْمُسْتَتِرِ فی عَوالِم غَيبِکَ الأَبهی اَن تَشمُلَ هؤلاءِ بِلَحظاتِ عين
رَحمانِيَّتِکَ وَ تُؤَيِّدَهُمْ بِشَديدِ القُوی وَ تُشَدِّدَ أَزْرَهُمْ بِقُوَّتِکَ
النّافِذَةِ الجاريةِ فی کلّ الاَشياءِ اِنّکَ اَنتَ سَميع الدُّعاءِ وَ اِنّکَ
لَعَلی کلّ شَيْء قَديرٌ. ع ع(١٨٧) ای پروردگار اين نفوس دوستان تو اند واين جمع ياران تو و اين انجمن
پريشان تو از نسيم عنايت مهتزّند و از شميم موهبت مشام معطّر تجلّی رحمتی
کن و تسلّی موهبتی بخش دلها آزاد کن و جانها را زنده به بخشش و عطای مزداد
نما در صون حمايتت صيانت فرما و در امر عظيم و سلطان مُبينت استقامت
بخش خلق جديد کن و روح تفريد بدم آتش حبّ و اتّحاد در قلوب برافروز
و پردهء اوهام مختلفه بسوز ثابت و راسخ کن نابت و باسق فرما
ص ٢١٤ابواب عطا بگشا جام صفا به دور آر بزم عنايت بيارا و موائد موهبت
نازل فرما تا سمائی گردند ملکوتی شوند انت الکريم . ع ع
هو اللّه(١٨٨) ای پروردگار اين جمع را شمع روشن فرما و نفوس را تأييد کن
رويها را نورانی نما و خويها را گلزار و گلشن فرما جانها را به نفثات
قدس زنده کن و نفوس را به هدايت کبری نفيس فرما بخشش آسمانی
مبذول کن و موهبت رحمانی شايان فرما و در کهف حفظ و حمايت
خويش محفوظ و مصون دار الطاف بی پايان شامل کن و عنايات
مخصوصه کامل فرما توئی دهنده و بخشنده و دانا . ع ع
ص ٢١٥(١٨٩) إلهی إلهی ايّد عبدک المتضرّع بباب احديّتک علی التّمسّک
بذيل رداء کبريائک و التّشبّث بالعروة الوثقی الّتی لا انفصام لها
بحولک و قوّتک ای رَبِّ اشرح صدره بانوار توحيدک و نوّر سَريرتَهُ
باسرار تقديسک و حَقِّقْ حقيقته بآيات تفريدک و يَسِّرْ آماله
بفضلک و جودک و تقديرک ای رَبِّ انّه عبد خاضع خاشع
بباب احديّتک مُتَذَلِّلٌ مُبتهل مُرتّل صُحُف ربُوبيّتک مشتعل بنار
سدرة عبوديّتک اجعل له مخرجاً فی جميع الامور و ايّده فی
کلّ الشّئون و اکشف عنه الغموم و نَجِّه من الهُمُوم انِّکَ اَنتَ
الحَيُّ القيّوم و اِنّکَ اَنتَ الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ٢١٦(١٩٠) ای پروردگار اين گنهکار را از اغيار بيزار نما و به محبّت خويش
گرفتار نما از بند و کمند هوی وهوس رها کن و در دام محبّت جمال ابهی
بيفکن تا آنچه غير اوست فراموش کنم و از بادهء محبّتت سرمست و
مدهوش گردم. ای خداوند نادانم و به گمان خويش گرفتار چاره ای
کن و اين افتاده را از نفس امّاره نجات بخش هر دم وسوسه ای نمايد
و در هر نَفَس دام تازه ای نهد ای خداوند تو نجات بخش و رهائی
ده و به نفحات قدس خويش چاره ای کن شايد اين دل از عالم آب
و گل رهائی يابد و در اوج رحمانی پروازی نمايد و به روح انقطاع بياسايد. ع ع
ص ٢١٧(١٩١) اللّهمّ يا جاذب القلوب بمغناطيس المحبّة الفائضة علی الوجود و مُحْيی
العظم الرَّميمِ بروح مُنْعِشَة للافئدة و النّفوس و المشرق بنور القديم
علی آفاق الاکوان و المُعْطِی لکلّ شيْءٍ نصيباً من رحمة الواسعة المحيطة
بالامکان انّی ادعوک و ارجوک انْ تَنظر الی عبدک "وليّ" بلحاظ
عين رحمانيّتک الخَفِيّ وَ تَشْمُلَهُ بالطاف فيضک الجليّ وَ تَجعله کوکباً
مُتَلَأْلِأً فی تلک الحَوالَی الغُدْوَةِ القُصْوی و الاقاليم الشّاسِعَةِ الأَرجاء
انّک اَنتَ الکريم الوَهّاب لا اله الّا انت المقتدر العَفُوُّ التَّوّاب . ع ع
ص ٢١٨(١٩٢) ای خدای يگانه اين بنده خويش را طراز ديباج کينونات فرما
و اين عبد خود را در بين ملأ امکان به تاج عبوديّت سر فراز کن اين
بينوا را به صرف عنايت پر نوا کن و اين بی سر و سامان را در پناه خويش
سر و سامانی بخش از کأس انقطاع بنوشان و از جام عنايت سر مست
نما بنده ضعيف چه تواند و پشهء نحيف چه پرواز نمايد اوج عزّت
کجا بال و پر مرغ ذلّت کجا ای پروردگار تو تأييد فرما
تو توفيق بخش انّک انت الکريم . ع ع(١٩٣) ای دوستان حق دست شکرانه به ساحت حضرت ذوالجلال
بلند کنيد و بگوئيد ای يزدان رحمن مهربانی و آمرزگار پروردگاری
و کردگار خطا بپوش عطا ببخش عدل بهل فضل بنما زنده کن پاينده نما
بيگانکی ببر يگانگی بده جام صهبا بنوشان و باده ملأ اعلی بچشان
سرمست و مخمور کن آباد و معمور نما شبستان دلها را روشن کن
و گلستان جانها را پر گل و ياسمن نما تأييد ملکوت ابهی بفرما و
نصرت ملأ اعلی ببخش توئی مقتدر و توانا . ع ع(١٩٤) ای پروردگار اين دوستان ياران تو اند و اين جمع
عاشقان پريشان تو ملجأی جز پناه تو ندارند و مأمنی بغير از بارگاه
تو نجويند پس مدد فرما و عنايت و نصرت فرما و هدايت و به آنچه
رضای خودت است دلالت کن و بر امرت مستقيم و استوار بدار
بيچارگانيم آوارگانيم درماندگانيم افسردگانيم پژمردگانيم جانی
ببخش روانی بده دری بگشا گشايشی بنما سر و سامانی بخش درد
را درمانی بنما زخم را مرهمی کن و زهر را شکری نما ظلمات را انوار
کن و زحمات را راحت آشکار جز تو ندانيم جز تو نجوئيم جز نامت نگوئيم
جز در باديه محبّتت نپوئيم مرحمت فرما عنايت کن هدايت بخش انّک
انت القويّ القدير. ع عآستانند و اين ياران از حرارت محبّت شعله سوزان به ياد تو چون
بحر موّاجند و در انجمن توحيد چون سراج وهّاج هر يک موجی
در بحر عنايتند و هر يک دُرجی از لئالی هدايت در سحر گاه
با دلی آگاه بگريند و بزارند و در شبانگاه به ياد جمالت بخوابند
و بيارامند توئی بخشنده و مهربان و توئی پاينده و رحمن ای
بی نياز مردگان را بيامرز و بازماندگان را بنواز درماندگان را درمان شو
و آزادگان را پناه و امان از قصور در گذر و ذنوب ببخشا تو ستّاری تو آمرزگار . ع ع
ص ٢٢٢(١٩٦) ای خداوند بخشنده کوکب بخشايشت بر جهان آفرينش درخشنده
و دريای احسانت موّاج بر کائنات گشته ابر رحمتت در فيضان است
و نار محبّتت در فوران باغبان احديّتت در خيابانهای دلها به طرّاحی
گلهای معارف پرداخته و طراوت و لطافت بی نهايت يافته نسيم
حديقهء وحدانيّتت جهان را زنده نموده و پرتو آفتاب موهبتت قلوب
دوستان را منوّر فرموده جام صهبای محبّتت عاشقان را سر مست
کرده و آهنگ بديع ملکوتت ذرّات کائنات را به جنبش و حرکت
آورده از هر سمتی صوت تهليل و تکبير بلند است و از هر کرانه آهنگ
ص ٢٢٣تسبيح و تقديس مرتفع از هر گوشه شور و ولوله و در هر بيشه نعره پر انديشه
در هر حديقه طيور ملکوتت در نغمه و آواز و در هر گلشنی بلبل توحيدت
به گلبانگ معنوی دمساز آفاق در اهتزاز است و اقطار به صيت
و آوازت دمساز و ذرّات وجود در اوج موهبت در پرواز اين جمع
پريشان را در انجمن عنايتت مجتمع فرما و اين گروه بی سر و سامان
را در پناه موهبتت ملجأ و مأوی بخش اين خطّه تشنه را سيراب فرما
و اين سراب فرقت را به شراب وصلت تبديل نما درختان بی برگ
را پر گل و شکوفه نما و بينوايان ناتوان را زاد و توشه ده بال و
پر شکستگان را بال و پری عطا کن افتادگان را دستگير شو و بيچارگان
را مجير و ظهير طفلان شير خوار را از ثدی عنايت شير ده و کودکان
ص ٢٢٤بی زبان را در مهد موهبتت بپرور نفوس را از نفس و هوی مقدّس
کن و صدور را به نور هُدی منشرح نما دلها را از هر آلايشی پاک و
مطهّر کن جانها را به بخشايش خلق عظيم گلشن اسرار فرما ای
پروردگار گنه کاريم ترحّم فرما ای بزرگوار ستمکاريم عفو و مغفرت
کن در هر دامی گرفتاريم آزادی بخش در حبس و زندانيم مطلق
العنان کن اين ظلمات قلوب را به نور هدی تبديل فرماو اين شهوات نفوس را به روح تُقی مبدّل کن تا در هوای جانفزای
انقطاع پرواز نمائيم و بياد روی و خويت دمساز گرديم توئی
مقتدر و توانا و توئی شنوا و بينا . ع ع(١٩٧) اللّهُمَّ يا إِلهی و جذبَة فؤادی و وله قلبی و فَرح روحی و مُؤْنسی فی
وَحدَتی و سَلوتی فی وحشتی و راحتی فی کُربتی و ملجأی و ملاذی
فی غربتی ترانی تَشَتُّتی و تَفَرُّقی و تَوَجُّعی و شَعَثی و اغبراری و فقری
و اضطراری و تسمَع ضَجيجی و أَجيجی و تَأَوُّهی و تَلَهُّفی و زَفيری بِفِناءِ بابِ
احديّتک و انّنی راضٍ بقضائک و صابرٌ علی بلائک و عاجزٌ عن ثنائک
مشتعل بنار ولائک إِنْ حَرَّمْتنی أَنتَ العادل فی حکمک و قضائک
إِنْ قَرَّبْتنی فأَنتَ الفضّال بجودک و احسانک اسألک بنور وجهک
الکريم أَنْ تُؤيّد هذا العبد فی روحه أَن يَسْتَبْشرَ بنفحات وحيک و
فی قلبه أَن يشتعلَ بنار محبّتک و فی لسانه أَن ينادِيَ باسمک و فی جسمه
ص ٢٢٦أَن يقومَ علی خدمتک إِنّک أَنتَ الجوادُ الوهّاب الکريمُ . ع ع
هُو اللّه(١٩٨) إلهی إلهی اَنِلْنی کأسَ العَطاء و نَوِّر وَجهی بِنور الهُدی وَ
ثَبِّتْنِی علی الوَفاءِ و اسْتَقِمْنِی علی عهدک الأَوْفی وَ اجْعَلْنِی من عبادِک الأَصفياء
و افتَح علی وَجهی ابواب الرَّخاءِ وَ اجْعَلْ لی مخرجاً و ارْزُقْنِی مِنْ
حَيْثُ لا أَحْتَسِبُ مِنْ کُنوزِ السَّماءِ و اجْعَلنی مُتَوَجِّهاً الی وجهک الکريم
مُخلِصاً وجهی لَکَ يا رحمن و يا رحيم إنَّکَ بالثّابتين و الرّاسخين
فی ميثاقک لَرَؤُفٌ کريمٌ الحمدُ لِلّهِ رَبِّ العالمينَ . ع ع
ص ٢٢٧(١٩٩) ای خداوند مهربان مور ضعيفم حشمت سليمانی بخش
ذرّهء فانيم از پرتو شمس حقيقت نمايان فرما قطره ام امواج
دريا بخش پشه ام عقاب اوج عزّت فرما ذليلم در ملکوتت
عزيز کن بی نام و نشانم نشان تأييد بخش . ع ع(۲۰۰) ای محبوب بی انباز اين نفوس ياران تو اند و بندگان آستان تو
و سرمست صهبای تو اند و سرگشتهء صحرای تو تشنهء سلسبيل تو اند و پيروان
دليل جليل تو تأييد فرما توفيق عطا کن تا آنکه هر يک آيت هُدی
گردند و موهبت ملأ اعلی مظاهر اسرار توحيد شوند و مطالع انوار
تجريد جنود ملکوت شوند و جيوش حيات بخش حيّ لايموت سپاه
نفس و هوی را در هم شکنند و پناه رحمت و تقوی جويند سبب حيات
شوند و روح نجات بخشند ای پروردگار ای آمرزگار عنايتی فرما که کلّ حريفان
بزم الهی گردند و سر مستان بادهء موهبت حضرت يزدانی . ع ع
ص ٢٢٩(٢٠١) ای يزدان مهربان اين نفوس ياران تو اند و اين جمع پريشان تو
مفتون انوار جمالند و مجنون آن زلف مشکبار دلداده تواند و افتاده تو
بيچاره تواند و آواره تو از خويش و بيگانه بريدند و به يگانگی تو پيوستند
و ترا پرستيدند ابناء ناسوت بودند نو رسيدگان ملکوت نمودی
گياه صحرای حرمان بودند نهالهای گلشن عرفان فرمودی خاموش
بودند گويا کردی مخمود بودند روشن فرمودی ارض هامدهبودند گلشن معانی کردی اطفال عالم انسانی بودند به رشد
و بلوغ ملکوتی رساندی ای مهربان آنان را در پناه خويش ملجأ
و امان بخش و از امتحان و افتتان محفوظ فرما مدد غيبی بخش
ص ٢٣٠و فيض لاريبی مبذول دار ای دلبر مهربان آنان جسمند و تو جانی
جسم را طراوت و لطافت به فيض روح است لهذا محتاج تأييدند
و مشتاق نفثات روح القدس در اين امر جديد توئی توانا و توئی دهنده
و پرورنده و بخشنده و آمرزنده و درخشنده از جهان پنهان . ع ع
هُو اللّه(٢٠٢) ای يزدان مهربانم و آرزوی دل و جانم يارانت را عنايتی فرما
و دوستانت را موهبتی بخش عاشقانت را دلنشين باش و مشتاقانت را
يار و مونس جان و قرين دلها به آتش عشقت افروختند و جگر ها به نار محبّتت
سوختند کلّ آرزوی قربانگاه عشق کنند تا جان را رايگان فدا نمايند
ص ٢٣١ای پروردگار عنايتی فرما و هدايت کن و نصرت روحانيّه بخش و
به موهبت آسمانی سر افراز نما رَبِّ ايّدهم بفضلک و جودک و اجعل
وجوههم النّورانيّة سُرج الهدی فی محافل العرفان و آيات الالطاف
فی مجالس التبّيان انّک انت الرّحمن و انّک انت الکريم المستعان . ع ع
هُو اللّه(٢٠٣) پاک يزدانا تأييدی بخش و توفيقی فرما تا بيگانه و خويش فراموش
کنيم و از هر ذکری خاموش گرديم و از نسائم رياض تقديست به جوش و
خروش آئيم ای پروردگار بنده خويش را آيتی باهره فرما و رايتی مشتهره
نجمی بازغ کن و کوکبی بارق هر دردی را درمان کن و هر زخمی را مرهم لطف
ص ٢٣٢و احسان هر جمعی را شمع روشن کن و در هر انجمنی طوطی خوش سخن . ع ع
هُوالابهی(٢٠٤) إلهی إلهی ادعوک فی خفيّات قلبی و بلسان سرّی
و جهری أَن تؤيّد عبدک المُسْتجير بباب احديّتک علی ذکرک
و ثنائک و نشر شراع سفينة آياتک ای رَبِّ أَنْجِدْهُ
بجنود ملکوتک و أَنزل فی نَصْرِه آية جبروتک و قدّر له کلّ خير
فی عوالمک انّک انت المقتدر العزيز المحبوب ای رَبِّ
أَنزل علی کلّ الاحبّاء سکينة من عندک و ثبّتهم علی الميثاق
ثبوتاً يَکُنْ رُجوماً علی اهل الشّقاق انّک انت الوهّاب . ع ع
ص ٢٣٣(٢٠٥) ای قويّ قدير کلّ در قبضه قدرت اسيريم تو مجير تو دستگير
عنايتی کن و موهبتی فرما ابواب فضل بگشا و نظر الطاف افکن
نسيم جانبخش بفرست دلهای مشتاق را زنده کن ديده ها را
روشن کن و ساحت دلها را رشک گلزار و چمن نما بشارت به ارواح
ده و مسرّت به جانها بخش قوّت قديمه ظاهر نما و قدرت عظيمه
باهر طيور نفوس را در هوای ديگر پرواز ده و محرمان ناسوت را
به اسرار ملکوت دمساز کن قدم ثابت بخش قلب راسخ عطا فرما
ما گنه کاريم تو آمرزگار ما بندگانيم تو پروردگار بی سر و سامانيم
ص ٢٣٤تو ملجأ و پناه بر نشر نفحاتت تأييد کن بر اعلاء کلماتت توفيق بخش
بی سران را سروران کن بينوايان را گنج روان بخش ناتوانان را
توانائی بخش و ضعيفان را قوّت آسمانی ده توئی پروردگار توئی
آمرزگار توئی داور کردگار . ع ع(٢٠٦) ای پروردگار هر چند گنهکارم ولی به بخششت اميدوار مستمندم
و فقير توئی ارجمند و مجير دردمندم و حقير توئی درمان هر عليل و اسير
خداوندا تأييدی بخش و توفيقی احسان فرما تا به خدمت کوشم و رداء موهبت
پوشم و سلسبيل عنايت نوشم و البهاء عليک . ع ع(٢٠٧) پروردگارا آمرزگارا اين بندگان را پناه توئی واقف
اسرار و آگاه توئی جميع ما عاجزيم و تو مقتدر و توانا جميع ما گنه کاريم
و توئی غافر الذّنوب و رحيم و رحمن پروردگارا نظر به قصور ما منما
به فضل و موهبت خويش معامله کن خطاء ما بسيار است ولی
بحر رحمت تو بی پايان عجز مابسيار است و لکن تأييد و توفيق
تو آشکار پس تأييد ده و توفيق بخش و ما را به آنچه سزاوار درگاه
تست موفّق نما دلها را روشن کن و چشم ها را بينا نما و گوشها را
شنوا کن مردگان را زنده فرما و مريضان را شفا بخش فقيران را
غنی نما و خائفان را امنيّت بخش و ما را در ملکوت خويش قبول نما
ص ٢٣٦و به نور هدايت روشن کن توئی مقتدر توئی توانا توئی کريم
توئی رحيم و توئی مهربان . ع ع(٢٠٨) رَبِّ رَبِّ لَکَ الحَمدُ وَ الْشُّکْرُ بِما هَدَيْتَنِی سَبيلَ المَلَکُوتِ وَ
سَلَکْتَ بی هذَا الصِّراطَ المُسْتَقِيْمَ اَلمَمدُودَ وَ نَوَّرْتَ بَصَری
بِمُشاهَدَةِ الأَنوارِ وَ أَسْمَعْتَنِی نَغَماتِ طُيُورِ القُدسِ مِن مَلَکُوتِ
الأَسْرارِ وَ اجْتَذَبْتَ قَلبی بِمَحَبَّتِکَ بَيْنَ الأَبْرارِ رَبِّ أَيِّدْنِی
بِرُوح القُدسِ حَتَّی أُنادِيَ بِاسْمِکَ بَينَ الأَقْوام وَ أُبَشِّرَ بِظُهُورِ
مَلَکُوتِکَ بَينَ الأَنام رَبِّ اِنّی ضَعيفٌ قَوّنی بِقُدرَتِکَ وَ سُلطانِکَ
وَ کَليلُ اللِّسانِ أَنْطِقْنِی بِذِکرِکَ وَ ثَنائِکَ وَ ذَليلٌ عَزِّزنی
بِالدُّخُولِ فی مَلَکوتِکَ وَ بَعيدٌ قَرِّبْنِی بِعَتَبَةِ رَحمانيّتکَ رَبِّ
اجْعَلْنِی سِراجاً وَهّاجاً وَ نَجماً بازِغاً وَ شجَرةً مُبارَکَةً
ص ٢٣٧مَشْحُونَةً بِالأَثمارِ مُظَلِّلَةً فی هذِهِ الدِّيارِ إِنَّکَ أَنْتَ العَزيزُ
المُقتَدِرُ المُختارُ . ع ع(٢٠٩) إلهی إلهی تَری ضَعْفِيْ وَ ذُلِّيْ وَ هَوانِيْ بَينَ خَلقِکَ مَعَ ذلِکَ
تَوَکَّلْتُ عَلَيکَ وَ قُمْتُ عَلی تَرْويجِ تَعاليمِکَ بَينَ عِبادِکَ الأَقوياءِ
مُعْتَمِداً علی حَولِکَ وَ قُوَّتِکَ رَبِّ اِنَّ طَيْراً کَلِيْلَ الجَناحِ
أَرادَ اَن يَطِيْرَ فی هذَا الفَضاءِ الَّذِی لايَتناهی فَکَيفَ يُمکِنُ هذا
اِلّا بِعَوْنِکَ وَ عِنايَتِکَ وَ تأييدکَ وَ توفيقِکَ رَبِّ ارْحَمْ
ضَعْفِی وَ قَوِّنی بِقُدرَتِکَ وَ رَبِّ ارْحَمْ عَجْزِی أَيِّدْنِی بِقُوَّتِکَ
وَ قُدرَتِکَ رَبِّ لَو تُؤَيِّدُ بِنَفَثاتِ الرُّوْحِ أَعْجَزَ الوَری لَبَلَغَ
المُنی وَ تَصَرَّفَ کَيفَ يَشاءُ کَما اَيَّدْتَ عِبادَکَ مِنْ قَبْلُ وَ کانُوا أَعْجَزَ
ص ٢٣٨خَلقِکَ وَ أَذَلَّ عِبادِکَ وَ أَحْقَرَ مَنْ فِی أَرضِکَ وَ لکِن بِعَوْنِکَ وَ
قُوَّتِکَ سَبَقُوا أَجِلّاءَ خَلقِکَ وَ اَعاظِمَ بَريَّتِکَ وَ کانُوا ذُباباً
فَاسْتَنْسَروا بِفَضلِکَ و َ عنايتِکَ وَ أَصْبَحُوا نُجُوماً ساطِعَةً فی اُفُقِ
الهُدی وَ طُيُوراً صادِحَةً فی أَيْکَةِ البَقاء وَ أُسُوداً زائِرَةً فی غياضِ
العِلم وَ الْنُّهی وَحيتاناً سابِحَةً فی بُحُورِ الْحَياةِ بِرَحمَتِکَ الکُبری
اِنَّکَ اَنتَ الکَريمُ القَويُّ العَزيزُ الرّحمنُ الرَّحيمُ. ع ع
هُو الابهی(٢١٠) إلهی اَنتَ مَرجَعی وَ مَلجئی وَ مَهرَبی وَ مَلاذی اِنّی أَتَشَفَّعُ
لَدَيکَ بِقُطْبِ سَماءِ اَحَدِيَّتِکَ و مَرکَزِ دايِرَةِ رَحمانيَّتِکَ وَ
مَنْطِقَةِ فَلَکِ صَمَدانيَّتِک وَ نَيِّرِکَ الْدُّرَهْرَهَةِ الْدُّرِّيّ فی أَوْجِ
رَبّانِيَّتِکَ أَنْ تُؤَيِّدَ هذَا العَبدَ المُحتاجَ وَ أَوقِدْهُ کَالسِّراجِ
الوَهّاجِ وَاجْعَلْهُ سَحاباًمِدراراً بِالْماءِ الثَّجاجِ إِنَّکَ اَنتَ المُقتَدِرُ المُوَفِّقُ المُؤَيِّدُ
عَلَی السُّلُوکِ فی هذَا المِنهاجِ الواضِحِ السَّويِّ وَليسَ لَهُ اَمْتٌ وَ
لا اعْوِجاجٌ اَی رَبِّ انْفُخْ فيهِ رُوحَ الحَياتِ وَ اجْعَلْهُ مِنَ الآياتِ
الباهِراتِ إِنَّکَ اَنتَ رَبُّ النُّجُومِ الزّاهِرَةِ وَ رَبُّ الفَلَکِ الأعَلی . ع ع
هُو الابهی(٢١١) ای خداوند مهربان اين اسيران زنجير محبّتت را دستگير
شو و ملجأ و پناه و مجير نفحات قدس از گلشن عنايت بفرست و
ساحت دلها را گلستان موهبت کن و چمنستان حقيقت نما از
ص ٢٤٠غير خود بيزار کن و به راز و نياز دمساز فرما مور حقير را سليمان
اقليم جليل کن و ذرّه فقير را امير اوج اثير فرما قطره را موهبت
بحر بخش و سبزه را طراوت و لطافت شجره اخضر عطا فرما کلّ
ياران تو اند و بندگان درگاه تو فضل و جود مبذول دار و در اين يوم
مسعود تأييد مخصوص مشهود کن توئی بخشنده و مهربان و درخشنده
و تابان . ع ع(٢١٢) إلهی إلهی هؤُلاءِ عبادک الّذين استظلّوا فی ظلّ شجرة وحدانيّتک
وَ احْتَمَوْا بِحِمی قدس ربوبيّتک ای رَبِّ وفّقهم علی رضائک و اجذبهم
بنفحاتک إِنَّکَ اَنتَ القويّ القدير . ع ع(٢١٣) سبحانک اللّهمّ يا إِلهی انّی اتذلّل اليک و ابتهل الی ملکوت رحمانيّتک و
جبروت فردانيّتک خاضعاً خاشعاً عند احبّائک عبداً طائفاً لاصفيائک
اسئلک بکلمتک النّافذة فی حقايق الاشياء و لَمْعتک النّورانيّة الَّتی
سَطَعتْ وَ لَمَعَتْ و اشرقتْ علی الآفاق الشّاسعة الأَرْجاء ان تجعل احبّائک
مظاهر الطافک و مطالع احسانک و مشارق عرفانک و معادن حبّک
و مواقع نجومک و مصادر آثارک و اجعلهم يا إِلهی ثابتين علی عهدک و ميثاقک
و راسخين علی امرک و عرفانک حتّی يقوموا علی خدمتک و تؤيّدهم بنصرتک
و تجعلهم نجوم موهبتک و رُجُوْماً لکلّ مارقٍ ناکث ناقض فی مملکتک إِلهی إِلهی
ص ٢٤٢هؤلاءِ فقراء ببابک أَغْنِهِمْ بکنز ملکوتک و اَذِلّاء فی فنائک عَظِّمْهُمْ بِقُوَّةِ
جَبَروتِکَ و صُغَراء فی مُلکِکَ فاجْعَلْهُمْ کُبراء فی عَتَبَةِ لاهوتِکَ إِنَّکَ
أَنْتَ المُؤَيِّدُ المُوَفِّقُ العَزيز الکَريم . ع ع
هُو الابهی(٢١٤) رَبِّ اَيّد عبدک الّذِی اسْتَشرَقَ انوار اَحديّتک من
مصباح هدايتک و سمع ندائک الأَحلی المر تفع من ملکوتک
الأَبهی و ايّده بشديد القوی و نوّر قلبه بالآية الکبری و اشرح
صدره بفيوضاتک الأَعلی من جبروتک الأَسمی انّکَ مالک الآخرة و الأُولی. ع ع
ص ٢٤٣(٢١٥) إلهی إلهی انّ عبدک هذا قد انجذب بنفحات حديقة قدسک
الغَنّاء و اشتعل بنار محبّتک المُلتهبة بين القلوب و الأَحشاء و
يناجيک فی جُنْحِ اللّياليِ الظَّلماء و يَدْعوک حتّی تجعله آية رحمتک
بين الوری رَبِّ وَفِّقْه لما يحبّ و يرضی انّک انت الکريم الرّحيم الوهّاب . ع ع
هُو(٢١٦) اللّهمّ يا منعش القلوب من هُبُوب نسائِم عنايتک و شارِحَ الصُّدورِ بطلوع
انوار موهبَتِکَ إنّی أُکِبُّ بِوَجْهی عَلَی التّرابِ خاضعاً خاشعاً
ص ٢٤٤متمنّياً تجلّيات موهبتک لأَوِدّائک فانظر يا إِلهی اليهم بلحظات
اعين الرّحمانيّة ثمّ انْفُخْ فيهم روحَ حياتٍ يطيرُ بهم الی الأوجِ الأعلی
و الذّروة العليا مشهدِ الفِداء بجميع الشُّؤونِ و الاطوار حتّی يکونوا آياتِ
الهدی بينَ الوری و انجماً ساطِعةَ الأَنوار من الملأ الأَعلی انّک
انت المُعطِی اللّطيفُ الوهّابُ . عبد البهاء عبّاس
هُو الله(٢١٧) اللّهمَّ يا واهبَ العطاءِ و يا کاشفَ الغطاءِ و يا ذا الرَّحمةِ الّتی سبقتِ
الأَشياءَ اسأَلک بنورِ وجهِکَ الکريمِ و صاحب الخُلْقِ العظيم أَنْ
ص ٢٤٥تُقَدِّرَ لِعَبْدکَ المُتَجَرِّدِ عن شُؤُونِ الهَوی النَّفْسِ الزَّکِيَّةِ الرّاضيةِ بالقضاءِ
الفوزَ بمشاهِدِ الکبرياءِ فی الآخرة و الأُولی و اجْعَلْهُ آية الهُدی
و رايةَ التَّقوی و ملحوظاً بِلِحاظِ أَعْيُنِ الرَّحمانيّة يا ذا الأَسماءِ الحسنی
انّک انت الکريم الرّحيم و اِنَّکَ اَنتَ الفَضّال العليم الحکيم . ع ع
هُو(٢١٨) إلهی إلهی اَنتَ محبوبی و رَجائی و مقصودی و مُنائی انّی بکلِّ
تَضرّعٍ و تَبتّلٍ أُناجيکَ أَنْ تَجْعَلَنِی مَنارَ محبّتِکَ فی بلادِکَ
و مصباحَ معرفتکَ بين خلقِک و رايَةَ موهِبَتکَ فی مملکتک
و اجْعَلْنِی من عبادک المنقطعين عن دونِک المقدّسينَ عَنْ کلِّ الشُّؤُونِ
ص ٢٤٦المُنزَّهينَ عَنْ شَوائبِ أَهلِ الظّنون و اشرَحْ صدری بروح التَّأييد
من ملکوتک و نوّر بَصری بمشاهَدةِ جُنُود التَّوفيق المتتابع عَليَّ مِن
جَبَروتک انّک اَنتَ المقتدرُ العزيز ُالقديرُ . ع ع
هُو الابهی(٢١٩) إلهی إلهی هؤلاءِ نفوس خضعتْ أَعْناقُهُم لسلطنتک وَ خشعتْ أَصْواتهم
من عظمتک و انشرحت صدورهم بآيات توحيدک و انجذَبت قلوبهم بنفحات
قدسک رَبِّ ايّدهم بتأييداتک و وفّقهم بتوفيقاتک و أَنزلْ عليهم بَرکةً
من عندک انَّک اَنتَ المقتدر العَزيز المهيمن القيّوم . عبدالبهاء عبّاس
ص ٢٤٧(٢٢٠) إلهی إلهی هؤلاءِ عِبادٌ مُخلِصُونَ مُنجَذِبون مُشتَعِلُونَ
بِنارِ مُحَبَّتِکَ يُنادونَ بِاسمِکَ وَ يَنْطِقُونَ بِالثَّناءِ عَليکَ وَ
يَتَوَقَّدُونَ بِالنّارِ المُشتَعِلَةِ فی سِدرَةِ رَحمانيَّتِکَ وَ يَستَفيضُونَ
مِن اَمطارِ سَحابِ فَردانيّتِکَ و يَتَضَرَّعونَ اِلی مَلَکُوتِ وَحدانيَّتِکَ
وَ لا يَبتغُونَ اِلّا رِضائَکَ و يَرْضَوْنَ بِقَضائِکَ رَبِّ انْصُرْهُمْ
بِجُنُودٍ منَ الملأِ الأَعلی و اَيِّدهُمْ بِشَديدِ القُوی وَ اجْعَلْ
وُجُوهَهُم ساطِعَةً بِاَنوارِ الهُدی حَتّی يَکُونوا آثارَ رَحمتِکَ بَينَ
الوَری وَ أَجْزِلْ عَلَيْهِم العَطاءَ وَ اکْشَفْلَهُمُ الغِطاءَ وَ اخْتَصِصْهُمْ بِمَوهبَتِکَ الَّتی لا تَتَناهی اِنَّکَ اَنتَ
اَلکَريم اِنَّک اَنتَ العَظيم اِنَّکَ اَنتَ الرَّحمنُ الرَّحيمُ .
هُو الابهی(٢٢١) إلهی إلهی إِنَّ هؤُلاءِ عِباد لَبُّوا للنِّداءِ وَ أَجابوا داعِی الحَقِّ
بقلب طافِح بالمحبّة و الولاء و صدر منشرح بآيات الوفاء و أَعْيُنٍ
ناظرة الی الملکوت الأَعلی رَبِّ اجعلهُمْ سُرُجاً نورانيّة و نجوماً
حُبِّيَّةً و اشجاراً باسِقَةً و أَنهاراً دافِقَةً و رياضاً مُؤَنَّقَةً و حِياضاً
مُتَدَفِّقَةً و امْدُدْهُمْ بِجُنُود من الملأ الاعلی و انصرهُمْ بِملائکة
السَّماءِ وَ أَيِّدْهُمْ بشديد القُوی اِنَّکَ اَنتَ القويّ القدير العَزيز الکريم .
عبد البهاء عبّاس(٢٢٢) اللّهمَّ هؤلاءِ عباد نَسَبْتَهُمْ بجمالک وَ أَخَذْتَهُمْ تَحت ظِلّ جَناح
عَنقاء مَشرِقِ اَحديّتک أَيِّدْهُمْ فی جميع الشُّئون و الأَحوال
عَلَی التَّدرُّج فی مَدارِج العلم و الفضل و الکَمال و اجْعَلْهُمْ مظاهر
المواهب و مَطالِعَ الأِحسان فی کلّ شيْءٍ من آثار قدرتک فی
الأِمکان انَّکَ اَنتَ الکريمُ الرَّحيمُ المَنّان . ع ع
إلهی إلهی هذا عَبد تَرک النّفس و الهوی و اشتعل بنار محبّتک
المُلْتَهِبَةِ بين الضُّلُوع و الأَحشاء و انقطع عمّا سواک وَ خضَع لسلطانک
و خشع لعظمتک و تذکّر بذکرک و انشرح صدره بآيات توحيدک
ص ٢٥٠رَبِّ رَبِّ قدّر له کلّ خير قدّرته لأحبّائک و اشْدُدْ أَزْرَهُ علی عبادتک
و يسّر له امره بفضلک و رحمتک و اجعله آية توحيدک بين خلقک
ناطقاً بذکرک ساجداً لعتبتک مُتوکّلاً عليک متشبّثاً بذيل
کبريائک اِنَّک انتَ الکريم الرّحيم العزيز الوهّاب . ع ع
هُو اللّه(٢٢٣) يا ربّ الملکوت و القدرة و الجبروت ترانی مُسْتغيثاً بک و مُسْتجيراً
بباب رحمتک و مُسْتضيئاً من انوار احديّتک و مُسْتعيناً بعونک و عنايتک
رَبِّ أَغِثْنِی بفضلک و احسانک و امْدُدْنِی بجودک و غنائک
رَبِّ قَوِّمْ طريقی اليک و قَوِّ توَکّلی عليک و لا تَکِلْنی بنفسی و لا تَدَعْنی
فی هَيْماءِ الأَهواء و قرّبنی الی عتبتک النَّوراء و يَسّر لی غاية المُنی و احْرسنی
ص ٢٥١بِعَين رعايتک فی هذِهِ النَّشْئَةِ الأُولی إِنَّکَ انت الکريم إنَّکَ انتَ الحليم
و إِنَّکَّ اَنتَ البرّ الرّؤف الرّحيم . ع ع(٢٢٤) رَبِّ و رجائی و غاية آمالی هؤلاءِ عبادٌ الْتَجَئُوا الی کهفک
المنيع و آووا الی ملاذک الرّفيع و ابتهلوا الی ملکوتک العظيم
و تضرّعوا الی جبروتک الجليل متذلّلين بِفِناء باب احديّتک
متضرّعين بساحة قدس الوهيّتک سائلين من رحمتک طالبين
من الطاف موهبتک أَنْ تستجب دعائهم و تستمع ندائهم و
تشرح صدورهم بايات توحيدک و تُجَلِّی بصرهم بمشاهدة انوار تفريدک
ص ٢٥٢و تُشَنِّفَ آذانهم باستماع کلماتک و تُنْعِش قلوبهم بنفحاتک و ترُيحَ
ارواحهم بنزول مياه تجلّيک يا مُجَلِّيَ علی الطّور و منزل الماء
الطَّهُور و ناشر الرَّقِّ المنشور إِنَّکَ اَنتَ المعطی المقتدر العزيز الغفور . ع ع
هُو اللّه(٢٢٥) اللّهمَّ يا إلهی اِنّی أُعَفِّرُ جَبينی وَ أُغَبِّرُ وَجهی بتراب الذُّلِّ
و العجز و الانکِسار مبتَهلاً اِليک فی العَشِيّ و الأَبْکار مُتَضَرِّعاً بين
يَدَيْکَ فی جُنْحِ اللّيل البَهْيم و ضُحَی النَّهار أَنْ تُوَيِّدَ عَبدک
الأوّابَ الخاضع الخاشع التَّوّاب بجنود القوّة و القدرَة و جُيوش
ص ٢٥٣العزّة و السَّطوة علی کلّ مُعْتَدٍ مُرْتاب و اثيم فی الکتاب و عَتّلٍ
زَنيم من اهل الحجاب ثمّ افتَح علی وجهه کلّ باب اِنَّک اَنتَ
العزيز الوهّاب . ع ع(٢٢٦) اللّهمَّ يا إلهی انّ هذا عبدک المبتهل اليک المُتَضَرِّع بباب
احديّتک الثّابت الرّاسخ علی عهدک و ميثاقک النّاطق
بثنائک المتذکّر بذکرک المُنْجَذِب اليک المشتعل بنار محبّتک
اللّهمَّ أَيِّدْه و شَيِّدْهُ بقوّتک و قدرتک و اجعله آية ملکوتک
الأبهی حتّی يُثَبِّتَ الضّعفاء علی عهدک و ميثاقک يا ربَّ
السّلطنة العُظمی و يُشَوِّقَ الکَسْلی عَلَی القيام عَلی امرک يا ذا القوّة
ص ٢٥٤القاهرة عَلَی الأَشياء و يُبْرِءَ کلَّ أَکْمَهٍ بنور العرفان و يَشْفِيَ کلَّ
مريض بروح الايقان و يُنْطِقَ کلَّ صامت بابدع البيان
و احسن تبيان ای رَبِّ اجعله آيتک الکبری و مَطْلَعَ موهبتک
العُظمی و مَظْهَرَ آثار رحمتک الّتی سبقت الأشياء يا مالک الآخرة
و الأُولی و بارِکْ له فی جميع الأُمور انّک انت المقتدر الغفور . ع ع
هُو الابهی(٢٢٧) اللّهمَّ يا إلهی قد بَعَثْتَ الهَيکلَ المُکَرَّم و الطِّلَسْمَ الأَعظم علی
شکل التَّربيع فی هَيْئَةِ التَّثْلِيْت فَتَبارَکْتَ يا رَبّی العليّ العظيم
فَکانَ عَرشَک الجليل و سريرَک القويم و صُبْحَکَ المبين و نورَک
ص ٢٥٥السّاطع علی العالمين فکلّ مُشتاق ابْيَضَّتْ عيناه من حزن
الفراق ارْتَدَّ بنفحات قميصک بصيراً و کلّ عَليلٍ مُقبلٍ أَمسی صحيحاً
بَرِيئاً و کلّ أَصَمٍّ طالبٍ غدا سميعاً و کلّ عطشانٍ أَصْبَحَ رَيّاناً
و کلّ جائعٍ أَضحی شَبْعاناً إِلهی إِلهی أَيِّدْ عبدک هذا علی نَوال
حشمةٍ ملکوتيّةٍ و شَهامَةٍ جبروتيّةٍ و عزّةٍ رحمانيّةٍ و حياةٍ ابديَّةٍ
و مکانةٍ سرمديّةٍ حتّی تَنْتَشِرَ فی الآفاق مَآثِرُهُ و يُطَبِّقَ الأَرضَ
صِيْتُهُ و مفاخرهُ . ع ع(٢٢٨) رحمانا رحيما کريما شرق و غرب از انوار مشرق جمال منوّر است
و مشام روحانيان از نفحات قدست معطّر خداوندا بندگان را در ظلّ
ص ٢٥٦عنايت پناه ده نادانان را بر اسرار حقيقت آگاه کن بيچارگان را
ملجأی بخش و آوارگان را سر و سامانی ده دلهای شکسته را مسرور کن
و مرغان بال شکسته را پرواز ده تشنگان را از سلسبيل عنايت
بنوشان و فقيران را از گنج ملکوت مستغنی فرما طفلان را در مهد عنايت
پرورش ده تا به بلوغ برسند مريضان را به درمان آسمانی درمان فرما
تا صحّت و عافيت يابند خداوندا کوران را بينا کن و کران را شنوا
نما مردگان را زنده کن و پژمردگان را تر و تازه فرما نوميدان را اميدوار
کن و محرومان را به هر عطائی سزاوار فرما توئی بخشنده توئی دهنده
و توئی مهربان ای پروردگار هر چند ضعيفيم ولی تو قوی هستی و
هر چند فقيريم تو غنی هستی و هر چند ذليليم تو عزيز هستی پس نظر به فقر و
ص ٢٥٧ضعف مفرما بلکه آنچه مقتضای غنای مطلق و قوّت و قدرت تست
ارزانی کن توئی رحيم توئی رحمن توئی بخشنده توئی مهربان . ع ع
هُو الابهی(٢٢٩) ای ياران روحانی من شب و روز در ياد روی شما هستيم
و روز و شب به ذکر رخ های دلجوی شما دمی نياسائيم ونفسی برنياريم مگر آنکه عجز و نياز کنيم و به مناجات دمساز گرديم که :
ای يار پنهان ای مقصود دو جهان ای محبوب مهرباناين بيچارگان اسير عشق تو اند وآن بينوايان مستجير آستان
هر شامی از فراق ناله کنند و هر صبحی از هجوم اهل نفاق
ص ٢٥٨فرياد و فقان برآرند در هر دمی به غمی همدمند و در هر نَفَسی
به ظالم بد نَفْسی مبتلا با وجود اين حمد ترا که چون آتشکده پر شعله اند
و چون مه و مهر پر نور و پرتو افشان چون علم در امر قد برافراخته اند
و چون مردان در ميدان تاخته اند چون شکوفه شکفته اند و
و چون گل خندان و شادمان پس ای مهربان اين نفوس قدسيّه
را به تأييدات ملکوتيّه موفّق فرما و اين جانهای پاک را
مظاهر آيات لولاک کن انّک انت الکريم الرّحمن الرّؤف الرّحيم.
هُو الله(٢٣٠) إلهی إلهی انّی ابتهل بلسانی و اتضرّع بجنانی ان تجعل لعبدک
هذا حظّاً موفوراً من الحقايق و المعانی رَبِّ أَضْرم بين ضلوعه و
ص ٢٥٩الأحشآء نار المحبّة و الولآء و بيّض وجهه بنور الهدی حتّی تقرّ عينه
بمشاهدة آياتٍ خضعت لها رقاب الکبر آء و خشعت منها اصوات
أُولی النّهی رَبِّ اجعل له مخرجاً و قوّم له منهجاً و أَوقد له سراجاً
وهّاجاً فی زجاج الحيات انّک انت القويّ العزيز الودود لا اله
الّا انت البرّ الرّحيم الرّؤوف . ع ع(٢٣١) إلهی إلهی هؤلاءِ عباد توجّهوا الی ملکوت رحمانيّتک و تعلّقوا
بأَهدابِ رداء فردانيّتک و أَخْلَصوا وجوهَهُم بجمالک و آمنوا بطلعة وحدانيّتک
و کلمة ربّانيّتک " النّقطة الأُولی و العليّ الأعلی " الّذی بَشَّرَ من فی
الأَرض و السّماء بظهورک الاعظم شمس حقيقتک النَّوْراء و اشتعلوا بالنّار الموقدة
ص ٢٦٠فی سدرة السّيناء و سمعوا النّداء المرتفع فی البقعة المبارکة وادی طُوی من جمالک
الأَبهی و تمسّکوا بالعروة الوثقی "الآية الکبری " ميثاقک العظيم الّذی
يَتَمَوَّجُ أَعْلامُهُ علی الصَّرح المَشِيْد فی هذه الفتنة العظمی ای رَبِّ ايّدهم
بشديد القوی و انْصُرْهُمْ بجنود مجنّدة فی الملأ الأَعلی و أَنْزِلْ عليهم ملائکة
التَأييد تَتْرَی و اشْدُدْ أُزُوْرَهُمْ بقوّة عهدک يا ذا العطاء و ثبّت اقدامهم و قَوِّ
ظهورهم بتأييدک يا ربَّ السَّموات العُلی انَّک اَنتَ المقتدر علی ما تشاء و
انَّک لَعَلی کلّ شيْءٍ قدير . ع ع(٢٣٢) ای پروردگار اين دوستان ياران تو اند و سر مست پيمانهء پيمان
تو همه پرورده آغوش بخششند و شيرخوار پستان دهش خداوند
ص ٢٦١آفرينش اگر مستمندند ولی هوشمندند اگر ناتوانند ولی زورمندند چه که
تو پشتيبانی تو ياور مهربانی در جهان کيهان سر بلند نما و در ايوان
يزدانی جای بده در انجمن بالا رو سفيد فرما و در اميد بگشا و از
بخشش آسمانی بهره بخش شب تيره را روز فرما و روز نوروز را فيروز کن
توئی توانا توئی بينا توئی شنوا توئی بيهمتا توئی مهربان . ع ع
هُو اللّه(٢٣٣) پروردگارا هر چند مور ناتوانيم ماه تابان گردان پشه ذليليم
پادشه جليل فرما چاه افتاده ايم عزيز مصر فرما بيچاره ايم قويّ
عصر فرما محتاج و مضطرّيم غنی و توانگر نما جز تو نخواهيم و به غير از تو
ص ٢٦٢(٢٣٤) ای خداوند مهربان اين بنده آستان را روح مؤيّد کن و نور
مُجسّم فرما آرزوی دل و جان بخش و پاسبان عتبهء عُليا فرما موفّق
به نفثات روح القدس کن و در صون حمايت محفوظ و مصون دار
در دنيا مورد عطا کن و درجهان بالا محبوب اصفيا فرما شفای حقيقی بخش
و اطمينان نفس عطا کن در دو جهان به عتبهء مقدّسه مشرّف فرما
إِلهی إِلهی هذا عبدک المنجذب بنفحات قدسک المشتغل بذکرک المشتعل
بنار محبّتک قد تَأَجَّجتْ فی قلبه شعلة الهُدی و توَقَّدَتْ نيران الشّوق
بين ضلوعه و الأحشاء و قام بالوفاء فی عتبة قُدسک العُليا رَبِّ رَنِّحْهُ
ص ٢٦٣من کأس مزاجها کافور و ادخله فی حديقة السّرور بالفضل الموفور و يسّر له
کلّ معسور و استجب دعائه و وفّقه فی جميع الامور رَبِّ انّه اتّبع الهدی
بين عُصْبَةٍ من اهل الهوی و ثُلَّةٍ من اولی الشَّقی قدّر له ما يَتَمَنَّی
و اجعل له مقاماً عَلِيّا . ع ع(٢٣٥) إلهی إلهی هذا عبدک الّذی لَبّی لندائک و صدَّق بکلماتک
و آمَنَ بآياتک و اطّلع بحججک وَ بيِّناتکَ وَ اسْتَوْ قَدَ من نارک و استَهدی
من نورک و خَرَّ مَغْشِيّاً منصعقاً من تجلّيک فی يوم ظهورک و ابتلی فی
سبيلک و اشتدّت عليه ازمّة البلاء من ظهور جبينک و ذاق کلّ علقم
ص ٢٦٤حبّاً لجمالک و شرب کلّ کأس مزاجها حنظل شوقاً للقائک و احتمل کلّ ذلّة
طلباً لرضائک و خاض فی کلّ بحر من الضّرّاء و البأساء شغفاً بحبّک
ای رَبِّ وفّقه علی ما تحبّ و ترضی و اشدد ازره بفضلک يا رَبّی الاعلی
و قَوِّهُ علی طاعتک يا مالک الآخرة و الأُولی و أَنزل عليه رحمتک يا
بهاء اللّه الأبهی و أَسْبِغْ عليه نعمتک يا مليک الأرض و السّماء و اجعله
قائماً بين عبادک علی إِعلاء کلمتک يا مؤيّد من تشاء انَّک اَنتَ الموفّق
المقدّر المقتدر العزيز الوهّاب . ع ع(٢٣٦) ای پروردگار عفوّی و غفوری و آمرزگاری خطا ننگری
عطا پروری گناه بپوشی پناه ببخشی و در جوار رحمت کبری منزل و
ص ٢٦٥مأوی دهی ای ايزد مهربان اين نفوس را در سايهء الطاف
جای ده و در کهف رحمت مأوی بخش از گلخن فانی برآر و در گلشن
باقی در آر ظلمت ذُنوب محو کن و از شب تاريک نجات بخش
و در جهان روشن شمع های انجمن فرما توئی دهنده و بخشنده و
تابنده و درخشنده و آمرزنده و مهربان . ع ع(٢٣٧) سبحانک اللّهمّ يا إلهی ترانی مُکِبّاً بوجهی علی تراب الذّلّ و الانکسار
و أَتذلّل الی ملکوتک الاعلی و أَتَشَوَّقُ الی مشاهد الکبرياء خاضعاً لسلطنتک
خاشعاً لعظمتک مُتَضرّعاً الی حضرة رحمانيّتک مُبْتهلاً الی ملکوت فردانيّتک
ص ٢٦٦مُقِرّاً بالخطاء مُتَمَنِّياً للعطاء مُسْتَکْشِفاً للغطاء مُنْتظراً لفيض سحاب
رحمتک علی المعاهد و الرُّبی رَبِّ قد احاطت قدرتک الأَشياء
و ظهرت سلطنتک و عظمتک و سلطانک ظهور الشّمس فی کبد السّماء
و نفذت کلمتک فی حقيقة الاکوان و ارتفع ندائک فی قطب الامکان
و انتشرت انوارک السّاطعة الفجر علی مطالع الآفاق و اشتهرت آثارک
البديعة الاشراق فحارت من مشاهدته البصائر و الأَحْداق فما من
ارض الّا شاع فيها صيت امرک الکريم و ما من اقليم الّا و ارتفع فيه علمک
المبين فاسْتَنْفَرَ ندائک کلّ الوری و اهتزّ منه المنجذبون بنفحاتک
الطّيّبة الشَّذا لک الحمد يا إِلهی علی هذه الموهبة الکبری علی الأَصفياء
و لک الشّکر علی هذه الرّحمة العظمی علی الأَرِقّاء النّقباء بما جعلتهم آيات
ص ٢٦٧التّوحيد فی هذا العصر المجيد و رايات التّقديس فی هذا القرن الجديد
رَبِّ رَبِّ ايّد الضّعفاء بشديد القوی و أَجِرِ الأَذلّاء فی جوار رحمتک العظمی
و اشدد ازور نفوس تهلّلت وجوههم بانوارک و تهلّلت السنهم بذکرک و
ثنائک و اجعلهم اشجار حديقتک النّوراء و ازهار شجرتک الطُّوبی و اوراق
سدرتک المنتهی و اوراد جنّتک العليا انّک انت الکريم الرّفيع الجناب
رحيب الفناء وسيع الرّحاب و انّک انت المجير المغيث العزيز
العظيم الکريم الوهّاب . ع ع(۲۳۸) ای پروردگار اين ابرار را از ملکوت اسرار پی در پی تأييد و
توفيق فرست و بر هر خير موفّق فرما زيرا سزاوار هر عنايتند و لايق هر
موهبت و عليهم البهاء الابهی . ع ع(٢٣٩) ای منجذبان جمال ابهی در هويّت قلب بحور محبّت ياران پر موج
و هيجان و از صهبای مودّت دوستان پر نشئه و سکران آنی نميگذرد
مگر آنکه به خاطر آئيد و دمی نميرود مگر آنکه ياد شويد در آستان مقدّس
به کمال تضرّع و ابتهال نياز ميشود که ای قويّ قدير کلّ در قبضهء قدرت
ص ٩٢٦اسيريم تو مجير تو دستگير عنايتی کن موهبتی فرما ابواب فضل
بگشا و نظر الطاف افکن نسيم جانبخش بفرست دلهای مشتاقان
را زنده کن ديده ها را روشن کن و ساحت دلها را رشک گلزار و
چمن نما بشارت به ارواح ده و مسرّت به جانها بخش قوّت قديمه
ظاهر نما و قدرت عظيمه باهر طيور نفوس را در هوای ديگر پرواز ده
و محرمان ناسوت را به اسرار ملکوت دمساز کن قدم ثابت بخش
قلب راسخ عطا فرما ما گنه کاريم تو آمرزگار ما بندگانيم تو پروردگار
بی سر و سامانيم تو ملجأ و پناه بر نشر نفحات تأييد کن بر اعلاء کلماتت
توفيق بخش بی سران را سروران کن بينوايان را گنج روان بخش
نا توانان را توانائی بخش و ضعيفان را قوّت آسمانی ده توئی پروردگار
ص ٢٧٠توئی آمرزگار توئی داور کردگار ای ياران اين مناجات را
به کمال تضرّع و ابتهال به درگاه مليک ملکوت جلال بخوانيد و طلب تأييد
کنيد اميد از فضل قديم و روح جديد ربّ مجيد آنست که اين مسئول
مستجاب گردد . ع ع(٢٤٠) ای پروردگار اين عالم ظلمانی را جهان انوار فرما و مظاهر
شيطانی را ابرار و اخيار کن ابر رحمت بلند فرما و باران موهبت
ببار و نسيم جانپرور بوزان و انوار شمس حقيقت ساطع فرما تا اين
گياه پژمرده طراوت و لطافت يابد و درختان بی برگ و شکوفه
سبز و خرم گردد کوران بينا شوند و کران شنوا گردند نادانان
ص ٢٧١دانا گردند و جاهلان واقف اسرار يزدان شوند توئی مقتدر
و مقدّر و مصوّر و مهربان انَّک انت العزيز الکريم المنّان . ع ع
هُو اللّه(٢٤١) ای پروردگار تأييد بخش و توفيق عنايت کن اين ابر تيره را
زائل کن و اين غمام هائل را متلاشی و باطل نسيم جانبخش بوزان و
دلهای مرده را زنده کن باران رحمتی ببار و اين گياه افسرده را تر و تازه
نما حدائق قلوب را جنّت ابهی کن و حقايق نفوس را رياض ملأ اعلی
ای قدير رجای اين عبد را بپذير توئی توانا توئی بيهمتا . ع ع
ص ٢٧٢(٢٤٢) إِلهی إِلهی هذا عبدک الّذی انشرح صدره بنفحات قدسک
و انجذب فؤاده بالآيات المتتابعة النّازلة من ملکوت تقديسک
رَبِّ أَذِقْهُ حلاوة تأييدک و أَسْکِرْهُ من رحيق عنايتک و نوّر بصره
بمشاهدة سطوع سراج توفيقک و اجعل قلبه روضة من رياض توحيدک
مُؤَنَّقاً برياحين الحقايق و المعانی ناطقاً بثنائک و اجعل کينونته
حَوْضاً من حياض تقديسک مُتَدَفِّقاً بمياه حمدک و شکرک أَی رَبِّ
انّه توجّه الی وجهتک الرّحمانيّة يَسِّرْ لهُ آماله بجودک و فضلک و
رحمتک انَّک اَنت الکريم الرّحيم الرّؤف الغفور . ع ع
ص ٢٧٣(٢٤٣) إِلهی إِلهی هؤلآءِ عَبدَةُ عتبتک المقدّسة النَّوراء و خَدَمَة ساحة
قدسک بين الوری ناطقون بذکرک و ناظرون إِلی اُفقک ومُرَتِّلُون لآياتک و مُرَوِّجُونَ لدينک هُداةُ خلقک و حُماةُ شريعتک
حَفَظَةُ حصنک الحصين و جنودُ مَعاقِلِکَ العظيم بتأييدک يا ربَّ العالمين
رَبِّ رَبِّ ايّدهم بقوَّتک الرَّبّانيّة و موهبتک الرّحمانيّة و ملائکتک
النّورانيّة و الهاماتک الغيبيّة و فيوضاتک الصّمدانيّة انّک انت
الکريم انّک انت الرّحمن الرّحيم و انّک انت المعطی العزيز المقتدر
الحکيم . ع ع(٢٤٤) ای بی نياز آن مرغان چمن را پرواز ده و آن بلبلان گلشن را
به غزلخوانی دمساز نما و به آواز ملکوت ابهايت همراز کن وجد
و طربی در قلوب انداز و جذب و ولهی در افئده و ارواح
افکن تا هر يک با چنگ و دف و نی هی هی آغاز نمايد و صفت
حمد تو گويد تا هيکل عالم به اهتزاز آيد به هلهله و ولوله آهنگ
چنگ الهی را به ملکوت ابهی رساند . ع ع(٢٤٥) ای دانای راز اين بنده پر عجز و نياز را به تأييد و توفيق خويش
ص ٢٧٥همدم و همراز نما افسر عنايت کبری بر سر نه و خلعت موهبت عظمی
در بر کن بر سرير عزّت ابديّه بنشان و به اوج اثير رسان اين بنده
شيفتهء روی تو است و سر گشتهء کوی تو و متوجّه به سوی تو
از جهان و جهانيان در گذشت و به نشر آيات توحيد پرداخت
سبب شور و وله ياران است و باعث هدايت ديگرانفرما تا ابواب فتوح را مفتوح بينند و فضل موفور را مشهود يابند
توئی رحمن توئی رحيم توئی معطی و توئی کريم . عبدالبهاء عبّاس
ص ٢٧٦(٢٤٦) اللّهمَّ يا إلهی و سيّدی و سندی عليکَ اعْتمادی و اتِّکالی
و بحبلِ فضلِکَ تَشَبُّثی و ببابِ احديّتک تَوَسُّلی و بنفحاتِ قدسک
حياتُ قلبی و بجذباتِ جمالِ وَحْدانيَّتِکَ وَلَهُ فُؤادی و بالأَنوار
المُشْرِقَةِ مِن اُفقِ فردانيّتکَ فَرح روحی و بنسائم مَهَبِّ عِنايَتک
اهتِزاز کينونتی و بتَجلّياتِ ملکوتِ رحمانيّتِکَ انبعاثُ ذاتی
و بتأييداتِ مَلَأِکَ الأَعلی نصرتی و عُلُوُّ کلمتی و بتوفيقاتِ ملکوتکَ
الأَبهی ظفری و سُمُوُّ هِمَّتی و بحبّک نجاتی و بعرفانِکَ حياتی و بِعَوْنِکَ
ثباتی و بفيضِ غمامِ جُودِکَ رَواءُ غُلَّتی و بزلال عينِ فضلِکَ
ص ٢٧٧بَرْدُ لَوعَتی و بِدِرْياقِ حکمتک شِفاءُ عِلَّتی إِلهی إِلهی لا تُخَيّبْ
آمالی و لا تنظُرْ الی اعمالی و سوءِ حالی و فَرْطِ هوانی و شِدَّةِ
حرمانی و کَثرةِ عصيانی عامِلْنی يا إِلهی بما يليقُ لِعُلُوِّ کبريائِکَ و
لا تعامِلْنی بما يليقُ لِدُنُوِّ ذلّی و فقری و خذلانی إِلهی إِلهی الأَعينُ
مترصّدةٌ لِنُزول مواهبک إِلهی إِلهی القلوبُ منتظرةٌ لظهورِ
انوار عواطفک فاشْدُدْ أَزری بِقوَّتکَ القاهِرةِ علی الموجوداتِ
و قَوِّ ظَهْری بقدرتِکَ الغالبةِ علی الممکناتِ و نَوِّر بصری بانوارکَ
السّاطعةِ من مشرقِ الکلماتِ و اشرَحْ صدری بآياتکَ الباهِرَةِ
من مطالع الظّهورات و قَوِّ جُندی براياتِکَ المرتفعةِ علی اتلالِ
افئدةِ حقائقِ المقدّسةِ النّاطقةِ فی الأَرضينَ و السّمواتِ إِنَّکَ
ص ٢٧٨أَنت المقتدر علی ما تشاء وَ إِنَّک أَنتَ القويُّ العزيزُ القديرُ . ع ع
هُو اللّه(٢٤٧) پاک و مقدّسا و بيچون و منزّها پرستش ترا سزا که بسا بی سر و پائی را
سرور دو جهان نمودی و بسيار سر گشته و سودائی را مقرّب آستان فرمودی
پشهء پر رعشه را توشهء عقاب بخشيدی و شهرهء بيشهء آفاق کردی ديگر چه
انديشه از هر جفا پيشه که تيشه بر ريشهء خويش زند و نيش بر قلب بد انديش خود
خدايا تأييد فرما توفيق بخش برهان برسان بنواز و به نار محبّتت بگذار
توئی بخشنده و مهربان . ع ع(٢٤٨) ای يزدان مهربان سرا پا گنهيم و خاک رهيم و متضرّع در هر صبحگهيم
ای بزرگوار خطا بپوش و عطا ببخش وفا بفرما صفا عنايت کن تا نور
هدايت تابد و پرتو موهبت بيفزايد شمع غفران بر افروزد و پرده عصيان
بسوزد صبح اميد دمد ظلمت نوميد زائل گردد نسيم الطاف بوزد
و شميم احسان مرور نمايد مشامها معطّر گردد رويها منوّر شود توئی
بخشنده و مهربان و درخشنده و تابان . ع ع(٢٤٩) پاک يزدانا کلّ گنه کاريم و تو آمرزگار جميع جامع عيوبيم و تو کاشف
کُروب گناه اين عاصيان را در لوح محفوظ ثبت مفرما و از رقّ منشور
محو کن نظر به استحقاق و استعداد مفرما به آنچه شايان آستان رحمانيّت
است معامله فرما غفران صفت جليل است و عفو و صفح از اعظم نعوت
آن خداوند مجيد پس گناه اين بيچارگان را ببخش و از قصور اين عاصيان
در گذر ذنب اين عبد اعظم ذنوب و گناه اين بی پناه بزرگتر از کوه پر شکوه
اوّل قصور اين بی سر و سامان را ببخش پس گناه هر عاصی نادان
توئی بخشنده و مهربان و توئی آمرزنده و مستعان . ع ع
ص ٢٨١(٢٥٠) ای حيّ توانا پناه گنه کاری و بخشنده و آمرزگار ما غرق خطائيم
و تو دريای عطا ما در ظلمات عصيانيم و تو آفتاب فضل و احسان
پروردگارا نظر به قصور مفرما و بحسب لياقت و عجز موفور ما معمول مدار
ذليليم و عليل عزيز کن جليل فرما درمان بخش درياق اعظم
عفو و غفران مبذول دار آمرزگارا به عصيان مگير هر حيرانی را
تو مجيری و دستگير از عالم ناسوت بيزار نمودی و در جهان ملکوت
کامکار کن از حيّز آفات رهانيدی به گلشن الطاف برسان توئی
بخشنده و دهنده و رهاننده و پاينده و مهربان . ع ع(٢٥١) ای يزدان مهربان غريق بحر عصيانم طريق غفران بنما سراسر
قصورم از دام غرور رهائی بخش جسمانيم روحانی نما امکانيم رحمانی
کن تشنه ماء مَعينم به عين تسنيم دلالت فرما مشتاق ديدارم مشاهده
انوار ميسّر فرما از خود بيزارم گرفتار خويش کن از عالميان در کنارم
نفحه زلف مشکبار به مشامم آر سرگردانم سر و سامان بخش بيچاره ام
آواره ام پناه ده مشتاقم به وثاق وصال در آر در احتراقم نور اشراق ببار
ضعيفم توانا نما فقيرم از کنز غنا عطا کن دردمندم درمان ده جريحم مرهم
عطا کن گرفتارم رهائی بخش پر گناهم از ذلّت عصيان برهان در ظلّ
ص ٢٨٣عنايت مسکن بخش و بصرف موهبت معامله فرما تا پی به جهان ديگر
برم و به کشور ديگر رهبر شوم از کأس طهور سر مست گردم و در ميخانه محبّت
می پرست شوم توئی قادر و توانا و توئی کريم و رحيم و پر عطا . ع ع
هُو اللّه(٢٥٢) ای آمرزگار همه گنه کاريم و جفا کردار تو آمرزنده ئی تو
بخشنده ای مهربان در قدر و لياقت منگر در فضل و عفو بنگر
ما را در بحر غفران غريق کن و در جنّت ابهی با ملأ اعلی رفيق
توئی رحيم توئی رحمن . ع ع(٢٥٣) ای آمرزگار هر چند سزاوار عذابيم و مستحقّ عقاب ولی تو
خداوند مهربانی و کوکب ساطع افق غفران پرتوی مبذول دار
و اشراقی بفرما تا ظلمات ديجور زائل گردد و اشراقات نور باهر
شود توئی مقتدر و توانا و توئی ناظر و بينا لک الشّکر و لک الحمد و الثّناء . ع ع
هُو اللّه(٢٥٤) ای پروردگار من گنه کارم و تو آمرزگار مدهوش از خمر غفلتم
هوشی عنايت کن مشغول به اذکار جهان پر غمم گوشی عنايت فرما
ص ٢٨٥تا آهنگ ملأ اعلی بشنود و گلبانگ عندليب قدست استماع نمايد
و نفحات طيور شکور به قوّه واعيه احساس کند ای پروردگار پرده
از چشم بردار تا مشاهده آيات کبری کنم و ملاحظه دقايق اسرار کبريا
نمايم دل را جانی ببخش و جان را روح و ريحانی عطا فرما که سزاوار
اين قرن عظيم باشد و لايق اين عصر مجيد . ع ع(٢٥٥) ای متوجّه الی اللّه ديده به ملکوت غيب جبروت باز کن و به اين
مناجات آغاز نياز کن که : ای مهربان تو ستر کن و بپوش خطا از ما
عطا از تو جفا از ما وفا از تو گناه از ما پناه از تو بيماری از ما شفا از تو
ص ٢٨٦(۲۵۶) ای پروردگار ای کردگار ما گنه کاريم و تو آمرزگار و ما مقصّريم
و تو بزرگوار هر چند عصيان مانند دريای بی پايان ولی عفو و غفران
تو اعظم از آن چون نور بخششت بدرخشد ظلمات عصيان هر چند تاريک
و حالک باشد ظلّ زائل گردد و چون ماء طهور از ملکوتت ای ربّ غفور
نازل شود اوساخ خطا هر چند عظيم باشد مفقود گردد و سيّئات بدل
به حسنات موفور شود ای خداوند اين بنده مستمند را به اوج بلند برسان
و اين عبد مسکين را در درگاه احديّتت پناه ده هر چند پر گناهيم در جوار رحمت
ص ۲٨٧کبری مأوی بخش زيرا تو بخشنده و مهربانی و عفوّ و غفور بر اهل جهان
آنچه سزاوار رحمت است شايان فرما و آنچه لايق عنايت است
مبذول دار توئی رحمن توئی يزدان توئی حنّان توئی منّان . ع ع
هُو اللّه(٢٥٧) إلهی إلهی نحن عبيدٌ لُذْنا بعَتَبتکَ العليا وَ الْتَجَأْنا بموهبتک
العظمی فاحفظ عبادک فی صون حمايتک و أَنزل علينا سِجال رحمتک
و أَدخلنا فی کهف رعايتک نحن عباد ضعفاء و اَنت الجليل و الکريم
علی البرايا ينبغی لفضلک العظيم ان تعفو عن کلّ عبد اثيم
ص ٢٨٨ربَّنا لا تُؤاخِذنا باعمالنا و لا تعذّبنا بسَخَطک يوم يقوم الابرار
و الاشرار فی موقع الحساب عند العزيز الجبّار رَبَّنا نحن خَطَأَة
و انت العفوّ الغفور بَدِّل سيّئاتنا بالحسنات وَ قِنا من شرّ انفسنا
لانّها امّارة بالسّوءِ فلا قوّة و لا حَوْلَ لنا الّا بتأييدک يا ربّنا الغفور
انّک انت العزيز الکريم الودود لا اله الّا انت الرّحيم الرّحمن العطوف الرّؤف . ع ع
هُو الابهی(٢٥٨) ای خداوند مهربان ما گنه کاريم و تو آمرزگار و ما تبه کاريم
و تو عفوّ غفّار هر چند موج گنه اوج گرفته است ولی به عفو وغفرانت
معتمديم و هر چند سيل عصيان در نهايت طغيان است ولی به بخشش و
ص ٢٨٩احسانت متوسّليم ای خدای پر عطا خطا بپوش دريای رحمت
به جوش آور و جام مغفرت بنوشان هر چند ظلمت ذنوب شديد است
ولی مه تابان مغفرتت بس منير ای خداوند اين مستمند را در ايوان
بلند جای ده و ارجمند فرما و در فلک غفران اختر تابان کن و
در سايه درخت اميد مسکن و مأوی بخش توئی غفور و توانا . ع ع
(٢٥٩) ای پروردگار خطيئات اين نفوس را عفو کن و سيّئات اين ذليلان
را ستر نما تو واقفی تو عالمی تو مطّلعی تو آگاهی ما گنه کاريم ما خطا کاريم
ما غافليم ما ذاهليم تو عفوّی تو غفوری تو بزرگواری تو آمرزگاری
انّک انت التّوّاب السّتّار . ع ع(٢٦٠) يا رَبّی الأَبهی و مولائی الأَعلی انّی بکلّ عجز هو من خصائص
الامکان و لوازم الحُدوثِ و الکِيان أَتقرّب الی ملکوت قدرتک
الّتی هی من خصائص الوجوب و صفات القِدم و الوجود الّذی
تقدّس عن ادراک الظّنون و الاوهام و اقول رَبِّ ارحمنی بفضلک
و جودک و احسانک يا کريم و يا منّان و ارحم عبدک هذا المبتهل
اليک فی اللّيل و النّهار انّک انت الکريم الرّحيم المتعال و البهاء عليه . ع ع
هُو اللّه(٢٦١) ای پروردگار هر چند گنه کاريم ولی غفران تو اعظم از هر گناه
ص ٢٩١هر چند ظلمت عصيان ظاهر و عيان ولی کوکب رحمتت درخشنده تر
از مه تابان پرتوی آن ظلمت را محو نمايد و موجی آن خس و خاشاک
را زائل کند ای پروردگار ای آمرزگار بخششت آفرينش را
حيات جديد بخشيد و خورشيد احسانت از افق امکان بدرخشيد
با وجود اين مواهب عاصيان را چه غم و چه باک جميع ملتجی بکهف
منيع و لائذ به ملاذ رفيع موهبتی عطا فرما که سراج قلوب به نور
هُدی روشن گردد و حدائق نفوس به بهار دائمی گلشن شود
توئی بخشنده و مهربان و آمرزندهء هر پژمرده پر عصيان انّک
انت الرّحمن يا عظيم الغفران و انّک انت العفوّ الغفور المُستعان .
ع ع(٢٦٢) ای پروردگار گنه کارم و تو آمرزگار قاصرم و تو غافر در ظلمت عصيانم
و تو نور غفران پس ای خداوند مهربان خطا ببخش عطا بده گناه بيامرز
پناه عطا کن در چشمه ايّوب غوطه ده و از جميع علل و امراض شفا بخش پاک و
مقدّس کن و از فيض تقديس نصيب عطا فرما تا حزن و اندوه زائل گردد و فرح و سرور
حاصل شود يأس مبدّل به اميد گردد و خوف منقلب به رجا توئی عفوّ و غفور
و توئی بخشنده و مهربان . ع ع(٢٦٣) پروردگارا آمرزگارا هر چند گنهکارم ولی جز تو پناه ندارم شکر ترا
که در اين آوارگی کوه و صحرا و بيچارگی و آزردگی در دريا باز به فرياد رسيدی
ص ۲۹۳و تأييد فرمودی و توفيق بخشيدی و به خدمت آستانت سزاوار کردی
موری را قوّت سليمانی بخشيدی و پشه ئی را شير بيشهء رحمانی فرمودی
قطره ئی را موج دريا دادی و ذرّه ئی را به ذروهء الطاف رساندی هر چه
بود از تو بود والّا خاک ضعيف را چه قوّتی و وجود نحيف را چه قدرتی
پروردگارا به گناه مگير پناه ده عصيان مبين غفران نما در لياقت منگر
باب عنايت بگشا توئی مقتدر و توانا توئی عالم و بينا. ع ع
ص ۲۹۴) ۴(٢٦ رَبِّ يسّر الأمور و اشرح الصّدور و اسمح بالفضل الموفور و ادخلنا
فی جنّة السّرور و الحبور برحمتک يا عزيز و يا غفور. ع ع
هُو اللّه(٢٦٥) ای خداوند بزرگوار ابرار را از هر آفتی محفوظ دار و
احرار را در صون حمايتت باقی و بر قرار کن تأييد فرما
توفيق بخش سر فراز کن محرم راز فرما بی نياز کن و به فضل
ص ٢٩٥محبّتت چاک فرما تا جميع موهبت عالم انسان گردند و به فضل
قديمت اميدوار شوند إِلهی إِلهی نحن عبيدٌ لُذْنا بعتبتک
العليا و الْتَجَأْنا بموهبتک العظمی فاحفظ عبادک فی صون
حمايتک و أَنزل علينا سِجال رحمتک و أَدخلنا فی کهف رعايتک
نحن عباد ضعفاء و انت الجليل الکريم علی البرايا ينبغی لفضلک
العظيم ان تعفو من کلّ عبد اثيم ربَّنا لا تؤاخِذْنا باعمالنا و
لا تعذّبنا بسَخَطِکَ يوم يقوم الأبرار و الأشرار فی موقع الحساب
عند العزيز الجبّار رَبّنا نحن خَطَأَة و انت العفوّ الغفور بَدِّل سيّئاتنا
بالحسنات و قِنا من شرّ انفسنا لأَنَّها امّارةٌ بالسّوءِ فلا قوّةَ و لا حَوْلَ
ص ٢٩٦لنا الّا بتأييدک يا رَبَّنا الغفور انّک انت العزيز الکريم الودود
لا اله الّا انت الرّحيم الرّحمن العطوف الرّؤف . ع ع
ص ٢٩٧(٢٦٦) ای بهاء ابهی ای شمس حقيقت ملأ اعلی ای نيّر اعظم ملکوت غيب
اخفی اين بندگان الوارت شيفته روی تواند و آشفته موی تو سر مست
جام تواند و می پرست ميکده مدام تو بسته دام تو اند و مرغ
شباهنگ بام تو گلهای چمن تو اند و سبزه جويبار گلشن تو
تأييد و توفيق بخش که در راه محبّتت جانفشانی نمايند و در ظلّ عنايتت
کامرانی ای يزدان مهربان توانائی ده تا به خدمت امرت قيام
نمايند و بينائی بخش تا اسرار احديّتت کشف کنند وقوّت نطق عنايت
کن تا به ثنايت مشغول گردند و در ظلّ الطافت محفوظ . ع ع
ص ٢٩٨(٢٦٧) پروردگار مهربانا ياران سر گشتهء کوی تو اند و دلبسته روی
تو مشتاق ديدارند و گرفتار حسرت و حرقت بيحدّ و شمار سوی تو
پويند روی تو جويند راز تو گويند تأييد فرما توفيق بخش تا در
عبوديّت استقامت نمايند و به خدمت پردازند محفل انس بيارايند
و در ظلّ عنايت بياسايند و به قربانگاه عشق بيايند و روی و موی
به خون خويش بيالايند ای دلبر آسمانی ياران شايان عنايت و
مهربانی و تو دانی آنچه خواهی می نمائی عون توئی صون توئی
بخشندهء دو کون توئی انت التّوّاب الرّحيم . ع ع
ص ٢٩٩(٢٦٨) ای معشوق اين شيدائيان و مقصود اين سودائيان پريشانيم
جمعيّت خاطری عطا فرما مستمندانيم توانگر کن دردمنديم درمانی عنايت نما
مجروح و موجوعيم مرهمی مرحمت فرما گمگشتگانيم هدايت کن تشنگانيم
سيراب نما آشفتگانيم راحت و سکون ده ذليليم پرتو عزّت بخش
افتاده ايم دستگير شو آزردگانيم شادمانی بخش افسردگانيم حرارت
و شوقی عطا فرما به خدمت دوستانت موفّق نما و به عبوديّت
يارانت مؤيّد کن اينست منتهی آرزوی دل و جان اينست منتهی آمال
جنان و وجدان . ع ع(٢٦٩) إلهی إلهی هؤلاءِ عبادٌ أَقَرّوا بکلمة وَحدانيّتک و اعْترفوا
بظهور فردانيّتک عن مشرق رحمانيّتک و اشتعلوا بالنّار
المُوْقَدَةِ فی سدرة ربوبيّتک و ابتهجوا باشراق نور الوهيّتک
من مطلع ظهور هويّتک فَتَمَوَّجَتْ بحور محبّتک فی صدورهم
و تَلَعْلَعَتْ لئالئُ معرفتک فی نُحُورِهِمْ و لاحت انوار موهبتک
فی جِباهِهِم و سطعت اشعَّة عنايتک من وجوههم و خضعت رقابهم
لعزّتک وَ ذَلَّتْ أَعْناقُهم لعظمتک و عَنَتْ وجوههم لکلمتک أَی
رَبِّ اجعلهم آيات امرک فی بلادک و رايات مجدک بين عبادک
و شعائر دينک فی مملکتک و مظاهر جودک فی بريّتک وَ سُرُجَ
ص ٣٠١محبّتک فی مطلع البقاء و سواطع برهان ظهورک بين الملأ و بواهر
عرفانک بين اهل الانشاء أَی رَبِّ اجعلهم اعين رحمانيّتک
للوری و اشجار فضلک الْمُثْمِرَةِ باثمار الوفاء و سُحُبَ کرمک الماطِرة
علی الغَبْراء و نسائم هدايتک الهابَّة من مَهَبِّ النَّدی و نفحات
رياض احديّتک من الحدائق الغلباء و رشحات غمام موهبتک
لأَهل جنّة المأوی اِنَّک اَنتَ المقتدر العزيز الوهّاب أَی رَبِّ
هؤلاءِ فقراء لاذُوا بذيل عنايتک و ضعفاء آوُوا اِلی رُکن علائک
و مُرَضاء ابتهلوا الی ملکوت شفائک قدّر لهم کلّ خير بفضلک العظيم . ع ع
ص ٣٠٢(٢٧٠) إلهی إلهی هذا نجم بَزَغَ من اُفق الثّبوت علی ميثاقک
و طيرٌ مَرْسُوحٌ طار فی هوآء بهاء عهدک و اشتياقک و غوّاصُ
حقيقة خاضَ فی عمق بحار الوفاء فی محبّتک و هذا جُذْوَةُ نارٍ مُوْقَدَةٍ
من سدرة رحمانيّتک و قام بکلّ قوّة فی اثبات عهدکو اعلاء کلمتک و نشر شعائرک و ظهور آثارک و سطوع انوارک
أَی رَبِّ انّه من ايادی امرک ايّده بجنود ملکوتک ووفّقه علی نصرة امرک و نشر آثارک و حشر المتفرّقين عن ظلّک
انّک انت القويّ القدير . ع ع(٢٧١) ای پروردگار مهربان اين ياران خويش را از بيگانه و خويش بيزار نما و
بنفحات رياض ملکوت ابهايت همراز و دمساز فرما چشم ها را به مشاهدهء
انوار روشن نما و جانها را گلزار و چمن قلوب را حديقه وفا کن و صدور را
معين فيوضات ملأ اعلی فيض روح القدس ارزان فرما و قوّت روح الامين
رايگان کن تا دوستانت به قوّت لاهوتی و قدرت ملکوتی و سطوت
جبروتی و تأييدی سمائی و جنودی آسمانی و نفسی رحمانی و بخششی يزدانی
و يد بيضائی کليمی و نفحه مسيحائی و خلّتی خليلی و محبّتی حبيبی و جمالی يوسفی
و اشتياقی يعقوبی و صبری ايّوبی بر خدمتت قيام نمايند رَبِّ وفّقهم علی
ص ٣٠٤(٢٧٢) إلهی و رجائی هذا عبدک الّذی توجّه اليک و تشبّث بذيلک
و تمسّک بحبلک و اجتهد فی اعلاء کلمتک و سَعی فی امرک و دار
بلادک الی ان رجع اليک و سکن فی جوارک و استجارک فیاشرف بقاعک أَی رَبِّ اشْمَلْهُ بلحظات عين رحمانيّتک
و ايّدهُ علی خدمة کلمة وحدانيّتک و وفّقه علی الاستقامة الکبری
و الثّبوت و الرّسوخ بين الوری و اجعله ناطقاً بالثّناء و ناظراً
الی ملکوتک الأعلی و متوجّهاً الی جبروتک الأَبهی انّک انت الکريم
الوهّاب . عبد البهاء ع(٢٧٣) اللّهمَّ يا مَلْجَئِيَ المنيع و ملاذِيَ الرّفيع و غِيَاثی و عياذی و ملاذی
انّی اتضرّع الی سدرة رحمانيّتک و حضرة فردانيّتک ان تنزّل کلّ تأييدک
و توفيقک علی عبدک الّذی قد وُلد فی مهد محبّتک وَ رَضَع من ثَدْی
معرفتک و تَرَبَّی فی حجر عبوديّتک و نشأ فی حِضن روحانيّتک حتّی
بلغ أَشُدَّهُ بفضلک و ادرک رُشْدَهُ بعنايتک و اخلص وجهه لوجهک و
توجّه اليک بمجامع قلبه متوکّلاً عليک أَی رَبِّ انّه يتَمنّی کلّ خدمة فی
عتبة قدسک و يَبْتَغِی تمام العبوديّة فی باب احديّتک حتّی يصبح
ناشراً لنفحات رحمتک و منادياً بامرک فی مملکتک و متذکّراً بذکرک
ص ٣٠٦بين عبادک و هادياً لأَهل الضّلال الی مَعين رحمانيّتک و بذلک يتقرّب
اليک و يَدْنُو الی حضرة قدسک رَبِّ رَبِّ ايّده علی هذه الموهبة العظمی
و وفّقه علی هذه المنقبة الکبری و اشرح صدره بنور معرفتک و أَطْلِقْ
لسانه بنفثات روح قدرتک و اجعله مُرَتِّلاً لآيات التّوحيد فی محافل
التّجريد و مُتَرَنِّماً بالحان التّقديس فی رياض التّفريد و متنزّهاً فی فردوس
المعانی بمشاهدة انوارک الرّحمانيّ و التّحدُّث بنعمتک بين خلقک
بظهور آثار موهبتک علی هيکله النّورانيّ انّک انت الکريم انّک
انت الرّحيم و انّک انت ذو فضل عظيم . ع ع(٢٧٤) ای خداوند بيهمتا اين نفوس پر شوق و وله را به رحمت بی پايان موفّق
فرما تا مواهب عالم انسانی گردند و مظاهر الطاف ربّانی در گلستان
هدايت گلهای پر طراوت گردند و در رياض حقيقت درختانی در نهايت
لطافت ای خداوند بر خدمت خويش موفّق فرما و از بيگانه و
خويش مستغنی کن در هر دمی شبنمی فرست تا گلشن قلوب سبز و خرم گردد
و رياحين فيض عنايت برويد . ع ع(٢٧٥) ای پدر آسمانی جُنود ملکوت داری و ملائکهء روحانی ما بيچارگان
مرغ بال و پر شکسته ايم ولی در فضای ملکوت پرواز آرزو کنيم ماهيان
تشنه لبيم دريای آب حيات طلبيم پروانه عالم ناسوتيم آرزوی سراج
لاهوت داريم در نهايت ضعف و بی قوّتيم ولی خود را به صف عالم ميزنيم
پس ای ربّ الجنود تأييد فرما تا سپاه انوار ظفر يابد و لشکر ظلمات
شکست خورد ما را به خدمت ملکوت موفّق دار و بر اسرار الهی مطّلع نما
و به سلطنت سرمدی بشارت ده و از حيات ابديّه بهره و نصيب بخش
زبان را گويا کن و ديده ها را بينا نما تا مشاهدهء عالم ملکوت کنيم و به نطق
فصيح ستايش جمال و کمال تو نمائيم توئی بخشنده و مهربان . عبد البهاء عبّاس
ص ٣٠٩(٢٧٦) خدايا ما ضعيفيم تو قوی کن ما نادانيم تو دانا فرما خدايا
فقيريم غنای ملکوتی ده خدايا مرده ايم حيات سرمدی بخش خدايا
ذلّت محضيم در ملکوت عزيز فرما اگر تأييدات آسمانی شامل گردد
هر يک از ما ستاره درخشنده گردد واِلّا از خاک پست تر شود خدايا
تأييد کن نصرت فرما ما را غالب بر نفس و هوی کن و از عالم طبيعت
نجات ده خدايا به نفثات روح القدس زنده فرما تا به خدمت
تو قيام نمائيم و به عبادت تو مشغول گرديم و با نهايت صدق و
صفا به انتشار آثار ملکوتت پردازيم توئی مقتدر و توانا و توئی
بخشنده و مهربان . ع ع(٢٧٧) ای پروردگار بيچارگانيم چاره فرما بی سر و سامانيم پناهی بخش
پراکنده ايم مجتمع فرما به گلهء خويش پيوسته کن بی نصيبانيم بهره و نصيب
بخش تشنگانيم به چشمه حيات دلالت کن ضعيفانيم قوّتی ده تا
به نصرت امرت بر خيزيم و در سبيل هدايتت جانفشانی کنيم . ع ع
هُو الابهی(٢٧٨) ای پروردگار عبدالبهاء خاکسار را به خدمت ابرار موفّق فرما
و اين بنده بی سر و پا را به عبوديّت احرار مؤيّد کن تا در انجمن عالم به نور محبّتت
ص ٣١١روشن گردد و چنان اشراقی نمايد که ظلمت کلفت زائل گردد و حقيقت
الفت رخ بگشايد آفاق انسانی نورانی گردد و صلح و سلام و آشتی
و فلاح فيض رحمانی شود وحدت اصليّه جمال بنمايد و روابط قديمه شاهد
انجمن عالم گردد هر يک ديگری را جان فشان شود و هر فرد سائر افراد
را قربان گردد کلّ در ظلّ عبوديّتت در آيند و از بحر احديّتت نصيب برند
آيات مُصحف توحيد شوند و رايات لشکر تجريد گردند تا جهان فانی
نمونه عالم باقی شود و فرح و شادمانی جلوه عالم انسانی . ع ع
(٢٧٩) ای يار مهربان و مونس دل و جان آن آشنا را از بيگانگان
ص ٣١٢حفظ و حمايت فرما و سبب انتشار نور هدايت کن مظهر موهبت نما
و موفّقيّت عطا فرما تا به خدمتت پردازد و به عبوديّتت شتابد توئی
مقتدر و توانا و توئی بخشنده و دهنده و تابنده و پرورنده و مهربان . ع ع
هُو اللّه(٢٨٠) إلهی إلهی هذا عبدک ترک کلّ ذکر و اشتغل بذکرک و غَضَّ
الطَّرْفَ عن کلّ جهة و توجّه الی ملکوت رحمانيّتک و اعرض عن
کلّ الوجوه و اخلص وجهه لسلطان ربوبيّتک و ابتهل الی حضرة
الوهيّتک أَن توفّقه علی خدمة امرک و اعلاء کلمتک و ظهور آثارک
و بروز انوارک أَی رَبِّ اجعله آية ذکرک و راية حبّک و
ص ٣١٣سراج ثنائک و عَلَم نَعْتِک و مُحافظ عهدک و ميثاقک و مُروّج دينک
و مُهَيِّجَ نسيم رياض عنايتک و مُبْهِجَ قلوب احبّتک انّک انت
المقتدر العزيز الغفور الرّحيم . ع ع(٢٨١) رَبِّ رَبِّ فديتُ کلّ احبّائک بروحی و ذاتی و کينونتی
و فؤادی و حقيقتی و صفاتی رَبِّ اجعلنی تراباً يَطَئُهُ قدوم
احبّائک و غباراً مُثاراً من نِعال أَرْجُلِ أَوِدّائِکَ رَبِّ
وفّقنی علی خدمة کلّ انسانٍ قام علی عُبوديّة نفسک و ايّدنی
ص ٣١٤علی عُبوديّة کلّ حقيقة منجذبة الی نور جمالک حتّی أَفتخر بها
فی ملکوت الغيب و الشّهود انّک انت المعطی الکريم(٢٨٢) رَبِّ و رجائی انّ عبدک هذا يرجو الالطاف و يَتَمَنَّی الوصول
الی رضاک و يَستَغيثُ الی ملکوت عُلاک رَبِّ أَيِّدْه علی ما يتمنّی
و وفّقه علی خدمة الأَحبّاء و عبوديّة الأَصفياء و أَلْبِسْهُ رداءَ القبول
فی عتبتک العليا انّک انت الکريم الوهّاب . ع ع(٢٨٣) خدايا اين چه فضليست که عنايت فرمودی و اين چه احسانيست
که ارزان کردی قلوب را حکم قلب واحد دادی و نفوس رااجساد را ادراک روح و روان اين ذرّات ترابيّه را به شعاع
آفتاب رحمانيّه نمايش و وجودی عنايت کردی و اين قطرات
فانيه را به امواج بحر احديّت هيجان و طوفان مرحمت فرمودی
ای توانائی که کاه را قدرت کوه عنايت کنی و خاک را جلوه گاه
آفتاب پر شکوه فرمائی لطف و مرحمتی که بر خدمت امرتقيام نمائيم تا در بين ملأ امکان شرمسار نگرديم . ع ع
ص ٣١٦(٢٨٤) رَبِّ ايّدنی علی خدمة احبّائک و شرح صدور أَرِقّائِک
و تَطْيِيْبِ قلوب اصفيائک و إِراحَةِ ارواح أَوِدّائِکَ حتّی اقوم
بروحی و جسدی و فؤادی علی ما تحبّ و ترضی من عبوديّة
عبادک النُّقَباء النُّجَباء انّک انت المؤيّد لمن تشاء علی ما تشاء
و انّک انت القويّ القدير . ع ع(٢٨٥) ای پروردگار اين بندهء ضعيف را با دوستانت در آستان
ص ٣١٧عبوديّتت مقرّ و مأوی بخش تا به شروط عبوديّت قيام و جان
و دل و تن در کمال سرور نثار نمائيم توئی معطی و مؤيّد در جميع شئون . ع ع
(٢٨٦) اللّهُمَّ إِنّی أَتَضَرَّعُ يا مُغيثی وَ أَتَذَلَّلُ يا مجيری و أَتَوَجَّعُ
يا طَبيبی وَ أُناجيکَ بِلِسانی و روحی وَ جَنانی وَ أَقول إِلهی إِلهی قَد
اَحاطَتِ اللَّيْلَةُ الدَّلماء کُلَّ الاَرجاءِ وَ غَطَّتْ سَحابُ الاِحتِجابِ
کُلَّ الآفاقِ وَ اسْتَغْرَقُوا الْأَنامُ فی ظَلامِ الْأَوهامِ وَ خاضَ الظَّلامُ
فی غِمارِ الجَوْرِ و العُدْوانِ ما أَری اِلّا وَمِيْضَ النّارِ الحامِيَةِ
المُتَسَعِّرَةِ مِنَ الهاوِيَةِ وَ ما أَسمَعُ اِلّا صَوتَ الرُّعُودِ المُدَمْدَمِ
مِنَ الآلاتِ المُلْتَهِبَةِ الطّاغِيَةِ النّارِيَةِ وَ کُلُّ اقليمٍ يُنادِی بِلسانِ الخافِيَةِ
‹‹ ما أَغْنی عَنِّی مالِيَه هَلَکَ عَنّیسُلطانِيَه ›› قد خَبَتْ يا إِلهی مَصابيحُ الهُدی وَ تَسَعَّرَتْ نارُ الجَوی
وَ شاعَتِ العَداوَةُ وَ البَغضاءُ وَ ذاعَتِ الضَّغِيْنَةُ وَ الشَّحْناءُ عَلی وَجهِ
الغَبراء فَما أَرَی اِلّا حِزبَکَ المَظلومَ يُنادی بِأَعْلَی النِّداءِ حَيَّ عَلَی
الوَلاءِ حَيَّ عَلَی الوَفاءِ حَيَّ علی العَطاء حَيَّ عَلَی الهُدی حَيَّ عَلَی الوِفاقِ
حَيَّ عَلی مُشاهَدَةِ نور الآفاقِ حَيَّ عَلَی الحُبِّ وَ الفَلاحِ حَيَّ عَلَی الصُّلحِ وَ
الصَّلاحِ حَيَّ عَلی نَزعِ السِّلاحِ حَيَّ عَلَی الاِتِّحادِ وَ النَّجاحِ حَيَّ عَلَی
التَّعاضُدِ وَ التَّعاوُن فِی سَبيلِ الرَّشادِ فَهؤُلاءِ المَظلُومُون يَفْدُونَ
کُلَّ الخَلق بِالْنُّفُوسِ وَ الْأَرْواحِ فی کُلِّ قُطرٍ بِکُلِّ سُرورٍ وَ انْشِراحٍ
تَراهُمْ يا إِلهی يَبکُونَ لِبُکاءِ خَلقِکَ وَ يَحْزَنُونَ لِحُزنِ بَريّتکَ وَ يَتَرَأَّفُونَ
بِکُلِّ الوَری وَ يَتَوَجَّعُونَ لِمَصائِبِ أَهلِ الثَّری رَبِّ أَنْبِتْ أَباهِرَ الفَلاحِ
ص ٣١٩فی جَناحِهِم حَتّی يَطِيْروا إِلی أَوْجِ نَجاحِهِمْ وَ اشْدُدْ أُزُوْرَهُمْ فی خِدمَةِ
خَلقِکَ وَ قَوِّ ظُهُورَهُم فی عُبُوديَّةِ عَتَبَةِ قُدسِکَ إِنَّکَ أَنتَ الْکَرِيْمُ
إِنَّکَ أَنتَ الرَّحِيمُ لا إِلهَ إِلّا أَنْتَ الْرَّحْمنُ الْرَّؤُفُ القَدِيْمُ . ع ع
هُو الاَبهی(٢٨٧) قُل لَکَ الحَمدُ بِما هَدَيْتَنِی اِلی مَطلَعِ أَنوارِ رَحمانيّتِکَ وَ دَلَلْتَنِی
إِلی مَشرِقِ آثارِ فَرْدانِيَّتِکَ وَ سَقَيْتَنِی کأساً دِهاقاً مِن صَهْباءِ الْعِرْفانِ
وَ أَسْکَرْتَنِی مِن سُلافِ رَحيقٍ عَتَقَ فی دِنانِ الإِيقانِ وَ جَعَلْتَنِی آيَةَ الهُدی
و رايَةَ التُّقی أَلْقَيْتَ عَلَيَّ الکَلِمَةَ الالهِيَّةَ فی قلبٍ امْتَلَأَ حُبّاً وَ وَفاءً
ص ٣٢٠أَسْئَلُکَ بِالْأَشِعَّةِ السّاطِعَةِ مِن سِراجِ الميثاقِ أَنْ تُؤَيِّدَنی عَلی
خِدْمَة اَمرِکَ وَ عَهدِکَ بَينَ مَعْشَرِ الآفاقِ وَ تَمُنَّ عَلَيَّ بِالإِقتِباسِ مِن
نورِ الإِشراقِ حَتّی تَشْخَصَ الأَحْداقُ مِن نورِ الأَنوار وَ سُطُوعِ ضِياءِ
الأَسرارِ فی الأَقطارِ اِنَّکَ اَنتَ المُقتَدِرُ العَزيزُ الجَبّارُ . ع ع
هُو الابهی(٢٨٨) إِلهی إِلهی انّی بِکُلِّ خضوع و انکسار اتضرّع الی ملکوت الاسرار
ان تؤيّد و توفّق الحقيقة النّورانيّة الّتی اقتبست الانوار من شمس
رحمانيّتک و الکينونة الرّوحانيّة الّتی استضائت من انوار
ص ٣٢١احديّتک اَی رَبِّ هذا نجم بزغ فی افق محبّتک و هذا شجر
نبَت فی رياض معرفتک و هذا فَرع تَفَرّع من شجرة فردانيّتک
ای رَبِّ ايّده علی خدمتک و وفّقه علی القيام علی ذکرک و ثنائک
و قَرِّرْ عينَ ابيه أَن تشاهد انجذابه بنفحات قدسک و موفَّقيَّته
علی حمل الأَمانة الکبری بفضلک و جودک انّک انت الکريم
المعطی العزيز الودود . ع ع(٢٨٩) ای بنده حق دست شکرانه به درگاه خداوند يگانه بلند نما
و بگو ای بها جان جانم به فدايت ای دلبر نازنينم ایيار دلنشينم عنايتی فرما که در ملکوت ابهايت با رخی روشن و وجدانی
ص ٣٢٢چون گلزار و چمن راه يابم و در خدمت امرت کوشم و جان در رهت
افشانم و خاک ره احبّايت گردم انّکَ انتَ الکريم الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(٢٩٠) رَبِّ و رجائی اِنّی اتوسّل اليک بنقطة فردانيّتک و حجاب وحيک
و کلمة ربوبيّتک أَنْ تؤيّد عبدک هذا بنغمات قدسک و رَوْح مناجاتک
و التّذلّل و الانکسار فی حضرة احديّتک و الاکتشاف لأَسرار کتاب ربوبيّتک
انّک انت الکريم انّک انت الرّحيم و انّک انت البَرّ الرّؤف الحليم . ع ع
ص ٣٢٣(٢٩١) إِلهی إِلهی هؤلاءِ عباد خُضَّعٌ لکلمتک العليا و خُشَّعٌ فی عبوديّتک
وَ رُکَّعٌ فی باب احديّتک و سُجَّدٌ لعظمتک منقطعين عن دونک منجذبين
بنفحات قدسک مُرَتِّلِيْن آيات توحيدک منشرحين الصّدر بالاشعّة
السّاطعة من افق احديّتک باذلين الرّوح فی سبيلک مستمرّين علی ذکرک
مستمدّين من فيوضاتک رَبِّ ارحمهم بفضلک و احسانک و اجعلهم آيات
التّقديس بين خلقک و رايات التّنزيه فی بلادک رَبِّ اشْدُدْ أُزُوْرَهُمْ
و قَوِّ ظُهُوْرَهُمْ علی عبوديّة عتبتک العالية و عبادتک ليلاً و نهاراً و الالفة
مع احبّائک عَشِيّاً و ابکاراً انّک انت الکريم انّک انت العظيم انّک
انت الرّحمن الرّحيم . عبد البهاء عبّاس(٢٩٢) ای دلبر مهربان اين ياران سر مست جام پيمانند و در محبّتت سر گشته
و باديه پيما از فراقت پر احتراقند و به اشراقت در نهايت اشتياق
از ملکوت غيب جهان پنهان تجلّی عنايت نما و پرتو موهبت افشان
هر دم فيضی جديد فرست و فضلی بديع پديد فرما ای پروردگار
ما ناتوانيم تو توانا مورانيم و تو سليمان ملکوت ابهی عنايتی فرما
موهبتی بنما تا شعله ئی زنيم و لمعه ئی نثار کنيم قوّتی بنمائيم و خدمتی مجری
داريم سبب نورانيّت اين جهان ظلمانی گرديم و روحانيّت در اين
ص ٣٢٥خاکدان فانی دمی نياسائيم و خود را به شئون فانيه نيالائيم بزم هدايت
بيارائيم و به خون خويش آيات محبّت بنگاريم خوف و خطر بگذاريم شجر
پر ثمر شويم و در اين جهان بی بنيان سبب ظهور کمالات عالم انسان
گرديم انّک انت الکريم الرّحيم الغفور التّوّاب . ع ع
ص ٣٢٦(٢٩٣) خداوندا رحيما کريما عبادت را به سرچشمه حيات ابدی
برسان و از عذب فرات سرشار کن بندگانت را در خلد برين داخل فرما
و از شراب کأس کان مزاجها کافورا سر مست کن قلوب را به انوار
رحمتت نورانی کن ديده ها را روشن نما نفوس را مصدر الهامات
حيّ قدير فرما و ارواح را مهابط علوم لدنّی ابواب ملکوتی را بر قلوب
يارانت باز کن و به هدايت کبری فائز نما فقيران را از بحر بخششت
نصيبی ده و از رشحات دريای بی نهايتت وجودات عالم کون را
طراوت و لطافت بخش توئی بخشنده و توانا و توئی دانا وبينا . ع ع
ص ٣٢٧(٢٩٤) ای خدای پر عطا خطا بپوش و بخشش رايگان و آمرزش بی پايان
مبذول فرما چشمها را باز و گوشها را با راز دمساز کن تا در اين
کور عظيم آيات توحيد تجسّم نمايد و حقيقت تجريد تحقّق يابد چه که سزاوار
اين کور نورانی چنين موهبت رحمانی است . ع ع(٢٩٥) أَنَّی لی يا إلهی أُطْلِقُ عِنان محامدی و نعوتی فی مِضْمارٍ أَعْجَزَ
فوارس الملکوت و کيف أَطِيْرُ فی فضاء ذکری و بيانی وقد کَلَّتْ
اجنحة القدس عن الرَّفْرَفَةِ فی سماء علاء بهاء سناء اللّاهوت
ما لی الّا الخمول فی زاوية النّسيان و الصّمت و السّکوت فی وهَدَةِ
ص ٣٢٨العجز و الهَوان و اقول رَبِّ لا تُؤاخذنی بما خطر لی البيان
و التّبيان و لا تعذّبنی بما نسيت عجزی و ذُلِّی و الهَوان فی
هذا الميدان و لا تَکِلْنی علی نفسی لانّها خاطئةٌ خائضةٌ فی
غمار العصيان و لا تَدَعْنی بذاتی مستغرقاً فی بحار الغفلة و الطّغيان
فادعوک بلسان التّذلّل و الانکسار فارحم يا إِلهی عبدک الّذی
اقبل اليک بقلب منجذب الی الانوار و روح مستبشر بِخَفِيِّ الاسرار
و صدرٍ منشرح بآيات رحمتک بين الابرار رَبِّ مَکِّنْهُ فی
ارضک و اذْکُرْهُ فی سمائک و قدّر له کلّ خير فی ملکوت انشائک
انّک انت الکريم الرّحيم العزيز المقتدر الوهّاب لا اله الّا انت
الرّبّ الغفور المستعان . ع ع(٢٩٦) ای بی نياز ستايش ترا سزاست که اين گمگشتگان را به
شاهراه هدايت دلالت فرمودی و اين تشنگان را به عين عنايت
رساندی و اين درماندگان را در ظلّ کلمه الهيّه پناه دادی انّکَ انت الکريم . ع ع
هُو اللّه(٢٩٧) ای محبوب دلها ياران ثابت را بنواز و آئينهء قلوب را از ما سِوی
ممتاز فرما تا آهنگ و آواز اهل راز به ملکوت بی نياز رسد و جانها
همراز عشق و محبّت دلبر طنّاز گردد ای مهربان ياران را نورانی فرما
رحمانی کن ربّانی فرما آسمانی کن يزدانی نما تا هر يک در گلشن
ص ٣٣٠توحيد بلبل تجريد گردند و گلبانگ تقديس زنند و بيان معانی فرمايند
غافلان را بيدار کنند نادانان را هشيار نمايند جاهلان را دانا نمايند
گمگشتگان را راه هُدی بنمايند توئی ملجأ و پناه هر بنده آگاه و توئی
فرياد رس هر بيچاره پر گناه ای ربّ غفور ياران تحمّل جفای موفور نمودند
و در دست اهل غرور گرفتارند حالت مشکور دارند و در طوفان بلا
آهنگ سرور زنند و به الحان طيور حيرت بخش مدارک و شعور شوند
تجلّی الطاف فرما و اهل اعتساف را انصاف بخش بيگانگان را
آشنا کن و اغيار را يار فرما ای رحمن و رحيم فضل عظيم مبذول فرما
و رحمت قديم شايگان کن توئی کريم و رؤف و رَبِّ عظيم لا اله الّا انت
المقتدر المؤيّد الموفّق المعين . ع ع(٢٩٨) ای خداوند بی نياز اين دلها را به راز خويش دمساز کن و از
بيگانه و خويش بی نياز فرما از جام صبوحی در صبح احديّت بنوشان
و از جام الست سرمست نما اين بندگان واله و شيدای تو اند
و اين مشتاقان آشفته و پريشان تو سر گشتهء کوی تو اند و پر جذبه در
روی تو و گله آهوی تو در بيابان هجران سر گشته و سر گردان هستيم
و در وادی حرمان پريشان بدرقه عنايت بفرست و پيک هدايت
تا بوئی از کوی تو به مشام در آيد و پرتوی از رويت در کلبه احزان
اين حسرت زدگان افتد ظلمت ديجور به نور تبديل گردد و گلخن
ص ٣٣٢حرمان گلشن احسان گردد توئی توانا و بينا و شنوا . ع ع
هُو اللّه(٢٩٩) ای پروردگار ملجأ بيچارگانی و ملاذ آوارگان فضل و عطايت درمان
هر دردی و خوان نعمتت در هر پست و بلندی به انوار بخشايش عالم هستی را
آرايش بخشيدی و به موهبت کبری جهان بی پايان را آسايش عطا فرمودی
ای آمرزگار درماندگانيم ولی موهبتت بی پايان افتادگانيم ولی رحمتت
دستگير بيچارگان اسير نفس و هوائيم ولی عنايتت مجير بينوايان ای کريم
منهج قويم بنما و قلب سليم بده به فيض جليل بنواز و جنّت نعيم بخش و از عذاب
اليم برهان هدايت رهبر کن حيات جانپرور بخش دانائی عطا کن
ص ٣٣٣بينائی ده شنوائی احسان نما تا به حقيقت امور پی بريم پرده بدريم
و از فوز عظيم نصيب گيريم در جميع مراتب به يگانگی آشنا گرديم و از
ذلّت بيگانگی آزاد شويم توئی مقتدر و توانا و توئی بينا و شنوا عنايت
فرما هدايت کن عزّت ابدی عطا فرما از ذلّت نادانی خلاصی
بخش انّک انت الغفور الکريم العزيز الوهّاب . ع ع
هُو اللّه(٣٠٠) ای خدای يگانه غافلان آشنا را بيگانه شمرند و يار را اغيار پندارند
صبح هدايت را شام ظلمت تصوّر کنند و عين تسنيم را ماء حميم شمرند و بر ياران تو
ص ٣٣٤ظلم و ستم نمايند درياق را سمّ لايطاق دانند و شهد جانپرور را تلختر از زهر
پندارند خدايا تو رها بخش و آگاه کن بيدار نما و هشيار فرما از ظلمات نجات ده
و به مرکز انوار هدايت فرما و أَخْرِجْهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَی النُّورِ وَ اهْدِهِمْ إِلَی الْصِّراطِ
الْمَمْدُوْدِ وَ أَدْخِلْهُمْ إِلَی الْمَقامِ الْمَحْمُودِ وَ ظَلِّلْ عَلَيْهِم اللِّوآءَ الْمَعْقُوْدَ بِأَنامِلِ قُدْرَتِکَ
فِی هذَا الْعَصْرِ الْمَوْعُوْدِ إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيْزُ الْوَدُوْدُ . ع ع
هُو اللّه تعالی(٣٠١) پاک يزدانا خداوند مهربانا آوارگان کوی تو ايم و مشتاقان
روی تو و عاشقان خوی تو بيچاره ايم افتاده ايم ذليليم حقيريم
ضعيفيم رحمتی فرما و موهبتی عنايت کن از قصور در گذر و خطايای
ص ٣٣٥بی پايان بپوش هر چه هستيم از تو ايم و آنچه گوئيم و شنويم
وصف تو گوئيم و روی تو جوئيم و راه تو پوئيم تو خداوند مهربانی
و ما گنه کار بی سر و سامان پس ای ابر رحمت رشحاتی ای گلشن عنايت
نفحاتی ای بحر موهبت موجی و ای آفتاب عنايت پرتوی رحم فرما
عنايت کن قسم به جمالت که جز خطا متاعی نه و به غير از آمال اعمالی نه
مگر پردهء ستّاريّت بپوشاند و حفظ و حمايتت شامل گردد و الّا
اين ضعفا را چه توانائی که به خدمتت پردازند و اين فقرا را چه غنائی
که بساط عزّت بگسترانند توئی مقتدر و توانا تأييد کن توفيق بخش
اين نفوس پژمرده را به رشحات ابر موهبت طراوتی عنايت کن
و اين حقايق مبتذله را به اشراقات شمس احديّت روشنائی بخش
ص ٣٣٦اين ماهيان تشنه لب را به دريای رحمتت افکن و اين غافله گمگشته را
به پناه احديّتت دلالت کن گمگشتگان را به عين هدايت دلالت کن و
آوارگان را در پناه عزّتت مأوی بخش تشنگان را از سلسبيل موهبت
بنوشان و مردگان را به حيات ابديّه زنده کن کوران را بينا فرما
و کران را شنوا کن و گنگان را گويا نما و افسردگان را بر افروز
غافلان را هشيار کن و خفتگان را بيدار نما و مغروران را متنبّه در هر کار
توئی بخشنده توئی مهربان انّک انت الکريم المتعال . ع ع
هُو اللّه(٣٠٢) ای خداوند مهربان بصيرتها را روشن کن گوشها را شنوا نما
ص ٣٣٧دلهای مرده را زنده کن نفوس خواب را بيدار نما خداوندا ما را از هر
قيدی آزاد فرما و به جهان نا محدود خويش دلالت کن خداوندا
عنايتی فرما که تو را بشناسيم و عاشق جمال تو باشيم جويای شمس حقيقت
باشيم از هر افقی طالع شود طالب رائحه طيّبه باشيم از هر گلی انتشار
يابد خداوندا ما را از عالم محدود نجات ده و به جهان نا محدود خويش
رسان تا در سبيل تو سلوک نمائيم جستجوی تو نمائيم و مشاهدهء جمال و کمال
تو کنيم توئی بخشنده توئی مهربان توئی قادر و توانا . ع ع
ص ٣٣٨(٣٠٣) پروردگارا آمرزگارا جمعی هستيم پريشان تو هستيم هر چند بيگانه ايم
ولی خويشان تو هستيم بی سر و سامانيم و بی چاره و بی درمان خستهء هر
تيريم و زخمی هر شمشير درمانی از داروخانه رحمتت عنايت فرما و مرهمی از
درياق فاروق اعظمت مرحمت کن تا اين دلهای شکسته را سلوتی حاصل
گردد و اين جانهای پژمردهء افسرده را راحت و مسرّتی ميسّر شود
اين شام احزان را صبح روشنی از پی در آيد و اين سمّ نقيع را
شهد بديعی تسکين بخشد . عبد البهاء ع(٣٠٤) اللّهمّ يا هادی الضّالّين الی المنهج القويم و يا دالَّ الظّالّين الی
صراط المستقيم و يا مؤيّد المخلصين علی نشر نفحات قدسک بين العالمين و يا مُحيی
العظم الرّميم من نفثات روح القدس فی قلوب المقرّبين انّی اتوسّل
بذکرک الحکيم متشبّثاً بذيل رداءِ الکبرياء مُنقطعاً عمّا فی الأرض و السّماء
مُتضرّعاً الی ملکوتک الأعلی مُبتهلاً الی عتبة احديّتک العليا خاضعاً
خاشعاً مُتَصَدِّعاً لامرک بين الوری أَن تکشف الغِطاء عن بصائر اهل
الهوی و تدعوهم الی مشاهدة آياتک الکبری السّاطعة الفجر علی کلّ الأَرجاء
الباهرة البرهان فی کلّ الأَنحاء رَبِّ رَبِّ انّ اللَّيلة اللَّيْلاء و الظّلمة الدّهماء
ص ٣٤٠تمنع اهل الغبراء عن مشاهدة انوار الجمال و ملاحظة آيات الجلال رَبِّ
اکشف هذا الظّلام الحالک لِيَلوُحَ افق التّوحيد علی کلّ المسالک
و يجد کلّ الوری سبيل الهدی و يُلَبُّوا للنّداء و ينجذبوا الی افق التّقديس بقلبٍ
خافقٍ بالولاء و دمعٍ دافقٍ بحرارة محبّتک المُضْطَرِمَةِ فی القلوب و الأَحشاء
رَبِّ انّ سَمِّيَ عبدک المعترف بالعجز و الفناء قد تَوجّه الی عتبة قدسک
المعطّرة الأَرجاء و يدعوک لکلّ ضراعة و إِلحاح و يطلب لاحبّائک الأَصفياء
عونک و صونک و عنايتک و فضلک الأَوْفی رَبِّ أَجِبْ له الدّعاء
و اسمع له النّداء و قدّر لِصَفْوَةِ خلقک التّدرّج فی اعلی مراتب العُلی و الوصول
الی الغاية القصوی و الورود علی الورد المَوْرُودِ الأَحلی و الوفود علی فِناءِ باب
احديّتک الأَعلی رَبِّ سَهِّلْ لهم الأُمور و بَدِّلْ کلّ مَعْسورٍ بِمَيْسور و أَدخلهمْ
ص ٣٤١فی حديقة السُّرور و أَذِقْهُمْ حَلاوَة کَأْسک الطَّهور و أَنْعِمْ عليهم بِالطافک
الخَفِيّ من أَعْيُنِ أَهل الغرور من اصحاب القبور رَبِّ قد تَزعزع مَتاجِرهُمْ و
خَفَّت مَکاسِبهُمْ و تَشَتّت شمل أُمورهِمْ فاجْمَع الشَّتاةَ بفَضلک يا مُعطی يا رزّاق
و بَدِّلْ ضَرّائَهم بالسَّرّاء و شدَّتهم بالرَّخاء و أَنْعِمْ عليهم بِسَعَةِ العَيْشِ و الهَناءِ
و نَجِّهِمْ من الاضطراب و الطَّيْش و العَناءِ و قدّر لهم فی ملکوتک کلّ خير
و ادفع عنهم بقوّة جبروتک کلّ ضَيْر حَتّی يُداوموا السّير فی الطّريقة المُثْلی
و يَسْتَغْنُوا عن الغير فی الحياة الدّنيا و ينشروا أَنْفاثَ طِيْبٍ عَبَقَتْ من
جَنَّةِ الأَبهی إِنَّک أَنت المقتدر العزيز القويّ القدير . ع ع
ص ٣٤٢(٣٠٥) ای بی نياز بندگان و کنيزان را بنواز و آرزوی جميع را
شايان و رايگان ساز به اوج محبّت پرواز ده و با طيور حديقه الطاف
همراز و دمساز نما قوّتی ديگر بخش و حالتی خوشتر عطا فرما چشم از
خطا بپوش و عزّت و برکت در اين جهان و آن جهان عطا فرما
راحت و آسايش ده و به نصايح و وصايای خويش آرايش بخش
و از آزمايش برهان بخششت جهانگير است و الطافت مجير و
دستگير هر مستجير عدم را موهبت وجود بخشيدی و سر گشتگان را به ظلّ
ممدود رساندی و تشنگان را به ماء مورود وارد نمودی ، کرمت
عميم است و فضل و جودت عظيم عنايتت آفتاب است و مشقّات
ص ٣٤٣و مشکلات خلق ظلمات پرتوی بينداز و جميع ياران و اماء رحمن
را راحت ساز توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی دارنده و رهاننده
و بيننده و مهربان . ع ع(٣٠٦) رَبِّ و رجائی انّ هؤلاءِ أَرِقّائُک و امائک قد توجّهوا الی ملکوت
رحمانيّتک و ابتهلوا الی جبروت فردانيّتک و تشبَّثوا بذيل رداء کبريائک
و تمسّکوا بأَهدابِ إِزارِ ولائک ای رَبِّ افتح عليهم ابواب البرکات
و ارزقهم من کلّ الثّمرات انّک انت الکريم الوهّاب . ع ع
ص ٣٤٤(٣٠٧) ای پروردگار مستمندانيم مرحمتی کن و فقيرانيم از بحر غنا نصيبی بخش
محتاجيم علاجی ده ذليلانيم عزّتی ببخش جميع طيور و وحوش
از خوان نعمتت روزی خوار و جميع کائنات از فيض عنايتت بهره بردار
اين ضعيف را از فيض جليل محروم مفرما و اين ناتوان را از توانائی
خويش عنايتی بخش رزق يومی را رايگان ده معيشت ضروری را
برکتی احسان فرما تا مستغنی از دون تو گرديم و بکلّی به ياد تو افتيم
راه تو پوئيم روی تو جوئيم راز تو گوئيم توئی توانای مهربان و توئی رازق عالم انسان . ع ع
ص ٣٤٥(٣٠٨) پروردگارا مور ضعيفم و پشهء نحيف بال و پری شکسته دارم و پائی
از دوری باديهء حسرت خسته چشم گريانم بين و جگر سوزانم نظر فرما
آه و فغانم جمع طيور را به فرياد آورده و آه پر حسرت قلبم چون شعلهء سوزان
به جان جهان آتش زده از افق ابهايت فيض انوار کن و از ملکوت
اعلايت بذل اسرار نما ای نيسان عنايت بارش و ريزش ارزان
کن و ای شمس حقيقت تابش و درخشش فراوان بنما شايد اين قلوب
افسرده تازه و زنده گردد و اين نفوس مرده حيات بی اندازه يابد . ع ع
ص ٣٤٦(٣٠٩) ای پاک يزدان من اين ياران با وفا مفتون روی تو اند و مجنون
موی تو و سر گشتهء کوی تو و تشنهء جوی تو نظر عنايتی فرما و موهبتی
مبذول دار که هر دم روحی جديد يابند و حياتی بديع خواهند به وصايا
و نصائح تو پردازند و درس عشق و محبّت بياموزند و به موجب تعاليم رحمانی
روش و سلوک نمايند ای خدای مهربان اين بندگان از بيوفايان
جفا ديدند و در هر روزی بلائی کشيدند و تحمّل مشقّتهای بی پايان نمودند و
صبر و تحمّل کردند و زبان به شکرانه گشودند و از شدّت محبّت گريستند
و خنديدند و در نهايت سرور و بشاشت آتش ظلم و ستم را گلزار و گلشن
ص ٣٤٧يافتند چون غنچه شکفتند و مانند گل جلوه نمودند ای خداوند يکتا
اين نفوس مطمئنّه را جام عطا بخش و اين قلوب راضيهء مرضيّه را نشئهء صهباء
احسان کن تا ياد کمال و جمالت باده گردد و به نغمه و ترانه پردازند و
سامعين را فرح و وله بخشند و طالبان را به جذب و طرب آرند جام عشق
به دور آرند و باده سرور و شادمانی ابدی بنوشند و بنوشانند
خدايا اين مستمندان را توانگر فرما و اين مظلومان را ارجمند کن
و اين سرگشتگان را سر و سامانی ده و اين محزونان را سرور ابدی
بخش توئی مقتدر و توانا و توئی بخشنده و مهربان . ع ع
ص ٣٤٨(٣١٠) ای خداوند بيمانند مقدّس از بيگانه و خويش و پيوند دردمندان
توئيم درمانی عنايت فرما مستمندان توئيم سر و سامانی مرحمت کن
مدهوش جام الستيم جوشی بده و باده نوش بزم محبّتيم خروشی
احسان کن گوشها منتظر ندای سروش برسان هوشها مترصّدالهام بفرما اين بندگان را بنواز و اين افتادگان را بردار گنه کاريم
بيامرز افسردگانيم بر افروز پژمردگانيم به نار محبّتت بسوز توئی معطی
و توانا و آشنا . ع ع(٣١١) ای پروردگار آمرزگاری و ای کردگار بزرگواری پس ياران
مشتاق را بهره ئی از اشراق ده و عشّاق روی خويش را پرتوی
از دلبر آفاق بخش آوارگان باديه هجران را به حريم وصال در آر
و گمگشتگان صحرای فراق را محرم حرم وصال کن عاشقان را از حرمان
نجات ده و آشفتگان را در بزم قرب سر و سامان بخش صامتان را
ناطق کن و قانطان را اميدوار فرما بيگانگان را آشنا کن و
محرومان را محرم راز فرما مخمودان را برافروز و منجمدان را به نار
محبّتت بسوز طريق هُدی بنما و ابواب ملکوت ابهی بگشا بنيان
حسد و بغضا برانداز ايوان محبّت و وفا برافراز و بيچارگان را چاره ساز
ص ٣٥٠ای دلبر مهربان هر بينوائی سر گشتهء تو و هر مرغ بی پر و بالی
گرفتار موی تو و هر سر گشته و سر گردانی ناظر به سوی تو و هر سوخته دلی
تشنه جوی تو و جهانيان هر چند غافلند ولی به جان در گفتگوی تو ندانند
و نشناسند نجويند و نپويند ولی مستحقّ الطافند و سزاوار عنايت
و اعطاف ای کريم نظر به استعداد هر سقيم مفرما به فضل عميم معامله
کن و به نور مبين هدايت فرما ياران خويش را ياوری کن و عاشقان
ملکوت جمال را بشارت وصال ده و دردمندان عشق را درمان دل و
جان بخش هر يک را بر خدمت آستانت موفّق کن و در زمره راستان
در آر و از دوستان راستان کن توئی مقتدر و توانا توئی بخشنده و
درخشنده و تابان . ع ع(٣١٢) ای خداوند بی نيازم و مَحرم رازم و يار دلنوازم آن ياران ديرين را
مذاق شکّرين نما و در درگاه احديّتت بندهء نازنين فرما و در ديوان
علّيّين صدر نشين کن توئی حنّان توئی منّان توئی مهربان. ع ع
هُو اللّه(٣١٣) اَللّهُمَّ يا هادِيَ الطّالبِين اِلی سَبيلِ الهُدی وَ مُنْقِذَ التّائهيْنَ
مِنْ بَيْداءِ الضَّلالة و العَمی وَ مُعْطِيَ المُخلِصينَ النِّعَمَ وَ الآلاءَ و
مُجيرَ المُضْطَرّينَ فی الکَهفِ الاَوفی وَ مُجيْبَ الدّاعينَ مِنَ المَلَکوتِ
الأَعلی رَبِّلَکَ الحَمدُ بِما هَدَيتَ الهائِمينَ مِن فَيافِی الجُحُود وَ أَوْرَدْتَ المُقبِلينَ
عَلَی الوِرْدِ المَوْرُود وَ يَسَّرْتَ لِلْمُتَّقيْنَ اَعْظَمَ الآمالِ وَ فَتَحْتَ لِلْمُشتاقِيْنَ
اَبوابَ الوِصالِ مِن مَلَکوتِ الجَمالِ وَ أَنْقَذْتَهُمْ مِن نارِ الحِرْمانِ
حَتّی سَرِعوا اِليکَ وَ وَرَدوا عَلَيکَ وَ وَفَدوا بِبابِکَ الرَّحيبِ
وَ حازُوا أَوْفَرَ نَصيبٍ رَبِّ إِنَّهُمْ ظِماءٌ أَرْوَيْتَ غُلَّتهُمْ بِماء الوِصالِ
وَ أَسْکَنْتَ لَوْعَتَهُمْ بِبَرْدِ الفَضلِ وَ الاِحسانِ وَ شَفَيْتَ عِلَّتَهُمْ بِدِرْياقِ رَحْمَتِکَ
يا حَنّانُ يا مَنّانُ رَبِّ ثَبِّتْ أَقْدامَهُمْ عَلَی الصّراطِ وَ وَسِّعْ عَلَيْهِمْ
سَمَّ الخِياطِ وَ اجْعَلْهُمْ رافِلينَ فی ذُيُولِ العِزَّةِ السَّرْمَدِيَّةِ اِلی أَبَدِ الآبادِ اِنّکَ اَنتَ
الْکَريمُ الْمُعْطِی الْعَزِيْزُ الْوَهّابُ لا إِله إِلّا أَنْتَ الْمُقْتَدِرُ الْمُتعالِی الْعَزِيْزُ الْجَبّارُ . ع ع
ص ٣٥٣(٣١٤) رَبِّ و رجائی هذا عبدک الّذی خَضَع لِمَليْک سلطان احديّتک
وَ خَشَع لحَضرة وَحدانيّتک و آمن بجمال فردانيّتک و ابتهل الی ملکوت
صمدانيّتک ای رَبِّ أَجِبْ دعائه و يَسِّرْ آماله و اسْمَحْ له رَجائه و أَعْطِ
مُنائه و اشرح صدره و فرِّح قلبه و اجعله مستبشراً ببشاراتک و مهتزّاً
بنفحاتک و حيّاً بنسائم حقائق اسرارک انّک انت الکريم المنّان. عبد البهاء ع
هُو اللّه(٣١٥) إِلهی هذا مُبْتَهل تَضَرَّعَ الی ملکوت تقديسک و تشبّث بذيل رداء
کبريائک و اسْتَعْطَفَ من عظيم علائک ان تجعله مشمولاً بعواطف رحمانيّتک
ص ٣٥٤و مستغرقاً فی بحار وحدانيّتک و مُتَطايراً فی اوج احسانک إِلهی يسّر له
مناه بجودک و فضلک . ع ع(٣١٦) ای پروردگار به جنود ملأ اعلی نصرت نما و به جيوش ملائکه محبّت
و صفا اعانت کن نغمات قدس بفرست و محافل انس معطّر نما
فيض قديم مبذول دار و فوز عظيم شايان نما نور حقيقت جلوه ده
ديدهء اهل بصيرت روشن کن آهنگ ملکوت ابهی بگوش رسانو هر دلتنگ عالم ادنی را خوشوقت کن ابر رحمت بفرست باران
ص ٣٥٥و سلطان گل را تاج موهبت بر سر نه و بلبلان روحانی را به غزلخوانی
بخوان و حقايق و معانی تعليم ده توئی پروردگار توئی کردگار توئی
مجلّی طُور در کشور انوار . ع ع(٣١٧) ای خداوند مهربان اين نفوس بندگان آستانند و پاسبانهای
راستان شب و روز به نار محبّتت مشتعلند و به نفحات قدست مؤانس
مقصدی جز رضای تو ندارند و آرزوئی جز لقای تو نجويند چون
شمع در سوز و گدازند و چون مرغ سحری همدم نغمه و آواز هر يک در
جنّت ابهايت صفت حمد تو گويند و از جويبار رحمتت بنوشند و در اعلاء
ص ٣٥٦کلمه ات بکوشند و از آتش عشقت بسوزند و بجوشند ای پروردگار
اين مرغان چمنستان محبّتت را در حديقهء حقيقت لانه و آشيانه بخش
و به ترانهء وجد و سرور و شوق و شادمانی در بزم کامرانی دمساز فرما
ابر رحمت ببار بحر موهبت به موج آر نسيم عنايت بوزان و پرتو موهبت
مبذول دار تا هر يک چون جبل راسخ متين بر اين عهد رزين رصين ثابت
و بر قرار مانند و بشکرانه احسانت زبان گشايند و هر يک آيتی از آيات
توحيد گردند و هر کدام بيّنه ای از بيّنات کتاب مجيد توئی خداوند مهربان
و توئی جزيل الاحسان انّک انت الکريم المقتدر العزيز المنّان . ع ع
ص ٣٥٧(٣١٨) اللّهُمَّ يا مَنْ بذکره أَشْرَقتِ الأنوار و ظهرت الآثار و سُيِّرَتِ الجبالُ
و زُلْزِلتِ الأَرضُ و انْفَطَرَتِ السَّماءُ و بَرَزتِ الآثارُ و سُجِّرَتِ البحارُ
و بُعْثِرَتِ القُبُوْرُ وَ انْطَمَسَتِ النُّجُومُ و أَمْطَرَتِ السَّحابُ و نُشِرَ
الکتابُ و أَنْبَتَتِ الأَرْضُ وَ اخْضَرَّتِ الأَشْجارُ وَ ظَهَرَتِ الثِّمارُ أَسْئَلُکَ
بالکلمة الّتی بِهَا اهْتَزَّتِ الرّاسِياتُ و ظَهرتِ الآياتُ البيّناتُ و تَمَّتِ
الکلماتُ أَنْ تَرْحَمَنِی و مَنْ يَنْتَسِبُ بی و تَشمُلَنِی بالعواطف الرّحمانيّة و
الالطاف السّبْحانيّة و تَجْعَلَ لی مَقْعَدَ صِدْقٍ عندک و تَرْفَعَنی مقاماً عليّاً
رَبِّ ارْحَمْ عجزی و ذُلّی و فقری و مَسْکِنَتِی و ارْحَمْنی بفضلک و صَوْنکَ
ص ٣٥٨و لا تَدَعْنی تَعْبَثُ بی أَيادِی النَّوائِبِ فَيَرْتَعِدُ مِنِّی الفرائص و يَتَشَتَّتُ
به الشَّمْلُ و يَتَفَرَّقُ به الجمعُ انّک انت القويّ المقتدر المتعالی العزيز
المهيمن القيّوم . ع ع(٣١٩) ای يزدان رحمن جانم فدای خاک آستانت بوی خوشی به مشامم رسان
و به کوی خويش دلالت فرما بيچاره ام چاره ئی کن آواره ام دل صد پاره ئی
ده مُونس جانم باش و راحت و مسرّت وجدانم گرد چون عنايت کنی انس
است و چون عدالت نمائی وحشت است توئی رحيم و کريم و مهربان . ع ع
ص ٣٥٩(٣٢٠) إِلهی إِلهی هؤُلاءِ عَبيدٌ يَخدِمونَ عَتَبَتَکَ السّامِيَةَ العالِيةَ
الْمنارِ وَ يَتَوَجَّهونَ اِلی ساحَةِ مَوْهِبَتِکَ الْمُتَرامِيَةِ الْأَطرافِ السّاطِعَةِ
الأَرْجاءِ وَ لا يَقْصِدونَ إِلّا تَلَئْلُأَ أَنوارِ الرِّضاءِ وَ تَشَعْشُعَ ضياءِ
الْوَفاءِ رَبِّ وَفِّقْهُمْ عَلَی المُنی وَ يَسِّرْ لَهُمُ الْمُبتَغی وَ بَدِّلْ کُلَّ
مَعْسورٍ بِمَيْسورٍ و ايِّدْهُمْ عَلَی الْرَّأْفَةِ وَ الْرَّحْمَةِ بَيْنَ الْجُمْهورِ إِنَّکَ
أَنْتَ العَزيزُ الغَفورُ وَ إِنَّکَ أَنْتَ الرَّبُّ الرَّؤفُ الرَّحمن . ع ع
هُو اللّه(٣٢١) إِلهی إِلهی نَحن عبادک العجزاء قوّنا بقوّتک النّافذة فی حقايق
الاشياء و ايّدنا عَلی ما تحبّ و ترضی و نحن الضّعفاء أَمْددنا بقدرتک العظمی و
ص ٣٦٠نحن فقراء أَغْننا من کنوز احسانک يا ذا الأَسماء الحسنی و نحن مُرَضاء
أَشِفْنا بِدِرْياقک الأَعظم من هذه العلل المستولية علی القلوب و الارواح
رَبِّ رَبِّ اشرح صدورنا بالطافک النّازلة من ملکوتک الرّفيع و نوّر
قلوبنا بالنّور المبين السّاطع من الأُفق الکريم و اسْقِنا کأساً دِهاقاً طافحة
بصهباء موهبتک و اجعلنا سُکاری من مُدام معرفتک لِنَسْرَحَ فی رياض
العرفان و نَسْبَحَ فی حياض الايقان و نَتَضَلَّعَ نسيم عنايتک من غياض
الفضل و الاحسان انَّکَ اَنتَ الکريم المُعطِی المنّان . ع ع
هُو اللّه(٣٢٢) إِلهی و رجائی هذا عبد قد تضرّع الی ملکوت رحمانيّتک و
ص ٣٦١جبروت فردانيّتک مُتَمَنِّياً رضاک و مُبْتَغِياً قرب جوارک متشرّفاً
بعتبتک المعطَّرة الأَرجاء برائحة مسک العطاء ای رَبِّ قدّر له
هذه المنحة الکبری و هَيِّأْ له من امره رَشَداً و قدّر له اجر من فاز
بهذه الموهبة العظمی و العطيّة الجُلّا ای رَبِّ انّه منکسر اليک جابِرْ
کَسْرَهُ وَ وَسِّعْ حَصْرَهُ وَ اشرح صدره و يَسِّرْ له أَمْرَهُ و اجعل ابواب
الفضل مفتوحة علی وجهه و غَمامَ الجود فائضاً عليه و نسيم النّعيم
مَارّاً عليه و نَضْرَةَ الرّحمن طافِحَةً من وجهه إِنَّک أَنت الکريم الرّحيم
العزيز الوهّاب . ع ع(٣٢٣) رَبّنا أَنْزِلْ علی هذا الْمُسْتَجِير بِفناءِ باب احديّتک من فيوضات
ص ٣٦٢سماء بهاء احديّتک و اجذبه بنفحات قدس فردانيّتک و اشرح صدره
بآيات توحيدک و نوّر بصره بمشاهدة آثار تقديسک و أَطْلِقْ لسانه
بذکرک و ارفع ندائه بتسبيحک و تهليلک و عطّر مشامه بنشر طِيْبِ
عرفانک و طَيِّبْ نَفْسَهُ بِتَأَرُّجِ عَرْفِ احسانک انَّک انت
المعطی العطوف علی کلّ من وفی بعهدک و ميثاقک. ع ع(٣٢٤) رَبِّ انّی اتوسّل اليک بالنّفوس الّتی سرعت الی مشهد الفداء
و البيوت الّتی اسْتُأْصِلَتْ فی سبيل الولاء و الدّماء الّتی سُفِکَتْ
فی محبّتک من شدّة الوفاء أَنْ تفتح علی وجه عبدک هذا ابواب
ص ٣٦٣العطاء إِنَّک فعّال لما تشاء و إِنَّکَ أَنت الکريم الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(٣٢٥) ای پروردگار اين بندگان ياران تو و اين کنيزان عزيزان درگاه تو
هر يک سرگشتهء کوی تو آشفتهء روی تو دلدادهء خوی تو از جهان خاک
بيزار شدند و طالب عالم پاک کشور تابناک شدند در نهايت اشتياقند
و از فرقت جمال و کمالت در غايت احتراق حال سوی تو شتافتند
تا بوی تو بويند کوی تو جويند روی تو بينند ای ايزد مهربان
از اين جهان رها يافتند و به جهان تو پرواز نمودند به ملکوت خويش راه ده
ص ٣٦٤و در گلشن بقا لانه و آشيانه عطا کن تا به آهنگ تقديس پردازند
و نغمهء بديع بنوازند و به آواز خوش گلبانگ توحيد برافرازند توئی
بخشنده و توئی آمرزنده و توئی درخشنده و مهربان . ع ع
هُو اللّه(٣٢٦) ای خداوند ياران هوشمند را بنواز عيش روحانی مهيّا ساز
بزم ربّانی بيارا و جمال نورانی بنما ای پروردگار ابرار را بزرگوار کن و فيض
ابدی آشکار کن اسرار پديدار نما و انوار انتشار ده هر دلی را همدم يادت
کن و هر چشمی را روشن و بينا دوستان را عزيز کن و ياران با فرهنگ و تميز نما
هر يک را شمع جمع کن و شاهد انجمن نما و سرو اين چمن کن و طاوس اين
ص ٣٦٥گلشن نما تا جهان را تزئين بخشند و اين نور مبين منتشر نمايند و جبين به پرتو فيض
قديم بيارايند توئی مقتدر و توانا و توئی دهنده و بخشنده و بينا لا اله الّا انت
الکريم الرّحيم المُعطِی الفضّال . ع ع(٣٢٧) رَبِّ رَبِّ نوّر وجوه احبّائک المخلصين و ايّدهم بملائکة نصرک المبين
و ثبّتهم علی صراطک المستقيم و افتح عليهم ابواب البرکة بفضلک القديم
لأَنَّهُمْ يُنْفِقُوْنَ ما خَوَّلْتَهُمْ فی سبيلک و يحافظون علی دينک و يطمئنّون بذکرک
و يَبْذُلُوْنَ ارواحهم فی محبّتک و لا يَبْخَلُوْنَ باموالهم حبّاً بجمالک و طلباً
لرضائک رَبِّ قدّر لَهُمْ جزاءً موفوراً و نصيباً مفروضاً و اجراً محتوماً
انّک انت الموفّق المؤيّد الباذل المعطی الکريم . ع ع
ص ٣٦٦(٣٢٨) ای پروردگار اين بيچارگان را چاره ئی بخش و اين درماندگان را درمانی
عطا فرما و اين بی نوايان را فضل و احسانی عطا فرما اين نفوس ضعيفه
را در پناه حضرتت پناهی ده و اين فقيران نحيف را قُوّتی عنايت فرما . ع ع
هوُالابهی(٣٢٩) إِلهی إِلهی هؤُلاءِ نفوس استظلّوا فی ظلّ رحمانيّتک و انجذبوا بنفحات
قدسک و اتَّقَدوا بالنّار المُوْقَدَة فی سدرة فردانيّتک و توجّهوا الی ملکوت
احديّتک و ابتهلوا الی جبروت وحدانيّتک ای رَبِّ عاملهم بفضلک
ص ٣٦٧فی جميع الشّئون و انْشُرْ عليهم لِواءَ الالطاف و الاحسان يا رَبِّی الحنون
انّک انت الکريم اللّطيف الحيّ القيّوم . ع ع(٣٣٠) ای پروردگار اين هوشيار را به بخشش آسمانی بزرگوار کن و از
موهبت رحمانی برخوردار نما حيات ابدی بخش و عزّت سرمدی
عطا فرما تاجی از موهبت کبری بر سر نه و خلعتی از سُنْدُس و
اِسْتَبْرَقِ جنّت ابهی در بر کن تا به فيض نامتناهی مستفيض گردد
و به عنايت مخصوصه مخصّص شود توئی مقتدر و توانا . ع ع
ص ٣٦٨(٣٣١) در هر نَفَسی سر به تراب عجز و نياز نهم و تضرّع و زاری نمايم که
ای خداوند بی نيازم و محرم رازم و يار دلنوازم آن ياران
ديرين را مذاق شکرين نما و در درگاه احديّتت بنده نازنين
فرما و در ديوان علّيّين صدر نشين کن توئی حنّان توئی منّان
توئی مهربان . ع ع(٣٣٢) ای پروردگار توئی آمرزگار و ملجأ و پناه هر گناهکار بيچارگانيم
چاره بخش دردمندانيم درمانی عطا فرما بی سر و سامانيم ملجأ و پناهی ده
ص ٣٦٩گمگشتگانيم به درگاه هدايت فرما آوارگانيم منزل و مأوائی عطا فرما
توئی مهربان توئی رحمن توئی منّان توئی مستعان . ع ع
هُو الابهی(٣٣٣) ای بنده حق دست نياز به درگاه حضرت بی نياز بر آر و بگو
ای پروردگار گنه کاريم عفو و مغفرت فرما محتاجيم از کنز ملکوت
بخششی نما آواره ايم در پناه لطفت مأوی بخش بيچاره ايم قوّت
و قدرتی عنايت کن توئی فضّال توئی کريم و توانا . ع ع
ص ٣٧٠(٣٣٤) ای محبوب يکتا و پروردگار بيهمتا محض فضل و جود درهای
بخشش گشودی و رخ برافروختی و دلها ربودی و غمها زدودی
و نغمه ئی سرودی که قلب ها مفتون شد و عقلها مجنون چه شد که
پرده نشين گشتی و روی دلنشين پوشيدی جانها محزون شد و
ياران دلخون بساط سرور بر چيده شد و شاخ حبور پژمرده
و خميده نسيم جانبخش ساکن شد و آب حيات راکد پس ای پروردگار
نفحات اسرار از ملکوت ابهايت منتشر نما و پرتو انوار از جبروت
اعلايت لامع فرما تا آفاق معطّر و منوّر ماند . ع ع
ص ٣٧١(٣٣٥) ای خداوند بيمانند يارا ن عبد البهاء را ياوری کن و گناهکاران را
بزرگواری نما بزم غفران بيارا و جام فضل و احسان بخش بيچارگان و آوارگان
را ملجأ و پناه ده و آگاه فرما دستگير شو مُجير گرد تا هر اسير و فقير از خوان نعمتت
نصيب و بهره بردارد توئی مقتدر و توانا و توئی دهنده و بخشنده و مهربان . ع ع
هو الابهی(٣٣٦) خدايا اين طير حديقه عرفان را بال و پری عطا فرما و اين
پروانهء شمع محبّتت را قرب و منزلتی احسان کن اين سرگشته
ص ٣٧٢صحرای عشق را به خلوتخانهء عنايت دلالت نما و اين تشنه باديه
هجران را به بحر لقاء روحانی بکشان اين بنده قديم را نديم
بزم الطاف کن و اين فقير مسکين را به غنای حقيقی مستغنی گردان . ع ع
ص ٣٧٣(٣٣٧) ای پروردگار ياران در هر گوشه و کنار در تحت تهديد بيگانه و اغيارند
از جان بيزار و از هر فکری در کنارند روی تو جويند و سوی تو پويند
راز تو گويند ای دلبر مهربان بيچارگان را از بيگانگان در صون حمايت
حفظ و صيانت فرما و افتادگان را به يد قدرت بلند فرما وبی نصيبان را
به فيض قديم بهرهء فراوان بخش محرومان را محرم اسرار کن و مشتاقان را
به موهبت ديدار بپرور و بنواز زيرا اسير آن زلف مشکبارند و در هر دم
صد جان نثار نمايند توئی مقتدر و توانا و توئی دهنده و بخشند و بينا . ع ع
ص ٣٧٤(٣٣٨) انّنی يا إِلهی وَجَّهْتُ وجهی الی ملکوت تقديسک و جبروت
تنزيهک بقلبٍ خاضعٍ و جَناحٍ مُنْکَسِرٍ و هيکلٍ مُتَذَلِّلٍ و ظَهْر ٍ راکِعٍ
وَ جبينٍ ساجدٍ و عينٍ باکيةٍ و دموعٍ جاريةٍ ان تُدْرِکَ احبّائک
بفيوضات رحمانيّتک و تأييدات ربّانيّتک و توفيقاتصمدانيّتک و تُنْجِدَهُمْ بملائکة قدسک و تنصرهم بجُنود الهامک
و تؤيّدهُم بجيوش ملأک الأَعلی و ملکوتک الأَبهی حتّی ينکشف
غمام الغُمُوم عن قلوبهم و تَسْکُنَ زَفَرات الحَسَرات من صدورهم
و تَخِفَّ امواجُ العَبَرات من عيونهم و تَطِيْبَ بظهور الطافک
نفوسُهُم و تَنْجَلِيَ بمشاهدة آثارک ابصارُهم و تَصْفُو بملاحظة آياتک
ص ٣٧٥بصائِرُهُم و تَرْتاحَ بِتَتابعِ إِفْضالک ضَمائرُهُمْ رَبِّ هؤُلاءِ
احبّائک الأَصفياء و عبيدک النّجباء و أُسَرائک النّقباء قد
تحمّلوا فی سبيلک کلَّ بلاءٍ وَ اسْتَهْدَفُوا سهام الجفاء و تَجَرَّعوا
من کأسٍ طافحةٍ بنقيعٍ من سمّ الرَّدی و اضْطُهِدُوا فی کلّ الأَنحاءِ
و أُهْيِنُوا فی کلّ الأرجاءِ و احْتَمَلوا ما لايُطاقُ من اهل الشّقاق و
لم يَنْصَرِمْ منهم الصّبرُ و لَوِ اضْطَرَمَ القَلبُ و انْسَجَمَ الدَّمعُ بَلِ احتملوا
هذه الْأَرْزاءَ بقلوبٍ منشرحةٍ و صدورٍ مُتَّسِعَةٍ و نفوسٍ منجذبةٍ و
ارواحٍ مستبشرةٍ معلّقةٍ بآيات عزّ قدسک رَبِّ طَيِّبْ لهم
النّفوسَ و أَسْمِعْهُمْ تَشَهُّقَ الطّاوس فی جنّة الأَفْرِيْدُوس و أَدِرْ عليهم
الکُؤُوس من صهباء العرفان فی کلّ حين و آن انّک انت
ص ٣٧٦المُعين المستعان ثُمَّ اجْعلهم طيورَ رياضِ محبّتک و لُيُوْثَ غِياضِ
معرفتک و حِيتانَ حِياضِ موهبتک و اجْعَلْ لهم لسانَ صدقٍ
عليّا حَتّی يَمْتَلِأَ الآفاق بذکر اهل الاشراق و يَسْتَضِيْءَ الوجود بالنّور
السّاطع من مقامٍ محمود انّک انت الکريم العزيز الودود و
انّک انت ربُّ الغيب و الشّهود لا اله الّا انت الملک المعبود . ع ع
هُو اللّه(٣٣٩) ای خداوند پر عطا صد هزار امير در کمندت اسير و هزاران سروران
در آستانت پاسبان اين نفس نفيس را به انفاس طيّب رياض احديّتت مشام
معطّر نموده و به مشاهده آيات وحدانيّتت ديده منوّر کرده حال مانند
ص ٣٧٧باز ساعد شهرياری در خطر تعرّض جغدان حسود و زاغان عنود است
ای پروردگار تو حفظ و حمايت فرما و بر رضايت موفّق کن و اين نهال
بيهمال باغ هدايت را به فيض عنايت هر دم طراوت و لطافت و تر و تازگی
عطا فرما تا مير وفا گردد و شمع منير انجمن اصفياء توئی مقتدر و توانا . ع ع
هُو اللّه(٣٤٠) اللّهُمَّ يا فاتح الابواب و مُهَيِّأَ الاسباب و الشّافی من شدّة الْأَوْصابِ
انّ عبادک هؤُلاءِ اصابهم البأسآء و الضّرّآء و وقعوا تحت مَخالبِ الأَشقياء
و اسْتَهْدَفَهُمْ کُلُّ أَفّاکٍ أَثيْمٍ و مُعْتَدٍ زَنيْمٍ بسهامٍ فاتِکٍ أَليْمٍ قد تَبَدَّدَ
شَمْلُهُمْ و تفّرق جَمْعُهُمْ من صُرُوفِ اللّيالی و طَوارِقِها و نَوائبِ النَّهارِ
ص ٣٧٨و جَوارحها قد أُرْيِقَتْ دماءٌ طاهرةٌ فی تلک البقاع بايادی الظّالمين
و لَمْ يَخْشَوْ شديدَ العِقابِ رَبِّ رَبِّ عطِّرْ مشامهم بنفحات القدس
فی کلّ بُکُورٍ و اصيل وَ نوِّر ابصارَهُمْ بمشاهدة آياتک السّاطعة الأَنوار فی اللَّيل
و النَّهار فاحفظهم فی صون حمايتک من الذّئاب الکاسرة و السّباع الضّارية
و اعْلِ بهم کلمتک بين الوری و انْشُرْ بهم نفحاتِ توحيدک فی تلک الأَرجاءِ
و قَوِّهِمْ بقّوتک القاهرة علی الأَشياء و اشْدُدْ أُزُوْرَهُمْ بالقيام علی بثِّ
تعاليمک فی کلّ الأَنحاءِ رَبِّ وفّقهُمْ علی السّلوک فی اقوم المسالک
و أَنْقِذْهُمْ من اشدّ المَهالِک و اجعل لهم لسان صدق علی ممرّ القرون و
الأَعصار وَ صِيْتاً ذايعاً بين العباد و اهْدِ بِهِمْ أُمَماً قَدْ ضَلُّوا عن سبيل
الرَّشاد رَبِّ آنِسْهُمْ فی وَحْدَتِهِم وَ اکْشِفْ عَنْهُمْ کُرْبَتَهُمْ و اعْفُ لَهُمْ حَوْبَتَهُمْ
ص ٣٧٩حتّی يستريحوا فی ظلّ شجرة رحمانيّتک عن کلّ آفةٍ و عاهَةٍ و مُصيبةٍ دَهْمآءٍ
و رَزِيَّةٍ عميآء انّک انت مؤيّد من تشاء علی ما تشاء و انّک انت القويّ القدير
العزيز المتعال . عبد البهاء عبّاس(٣٤١) إِلهی إِلهی ترانی مُتشبّثاً بذَيْلِ رِداءِ رحمانيّتک و متمسّکاً
بحبل رحمتک و فردانيّتک أَی رَبِّ أَفْرِغْ عَلَيَّ صبراً فی هذا
البلاء و ثبّت قدمی علی صراطک و نوّر وجهی بضياءٍ اشرق
من مطلع رحمانيّتک و أَسْقِنِيْ من الکأس الطّافحة بماء رحمتک
و أَضْرِمْ فی قلبی نار محبّتک و أَشْغِلْنِی بذکرک حتّی أَنْسَی غيرک
و أَتوجّه الی وجهک الکريم انّک انت الکريم الرّحيم العطوف الغفور . ع ع
ص ٣٨٠(٣٤٢) يا رَبِّی و يا إِلهی و يا نور الانوار و مرکز الاسرار و جاذب
قلوب الابرار انّی بقلبٍ خافقٍ و دَمْعٍ هامعٍ أَتضرّع اليک و
أَتَبَتَّلُ بين يديک أَنْ تَنَزِّلَ کلّ خير علی عبدک المنجذب الی جمالک
الْمُنْخَفِض الجَناح لجلالک الّذی آمن بک و بآياتک و سمع
کلماتک وَ حَيَّ بنفحاتک و اهتزَّ من نسائم رياضک و شاهد
انوارک و اطّلع باسرارک و لَبَّی لندائک عند ما ارتفع من
سمائک و استقام علی حبّک و ثبت علی امرک و نطق بثنائک
و سلک علی الصّراط السَّوِيِّ منجذباً اليک و مُحَدِّثاً بنعمتک
و داعياً اليک و منادياً باسمک رَبِّ احفظه من کلّ السِّهام
ص ٣٨١وَ صُنْهُ من نِبالِ الآلام و أَدْخِلْه فی کهف الأَمان و أَخْلِدْهُ فی
فردوس السّلام و ايّده بجنود الالهام و اشرح صدره بالفيض
و الأنعام و ظَلِّلْ علی تلک العائِلَةِ بسدرتک الرّحمانيّة و اشملهم
الطافک الرّبّانيّة و احفظْهُمْ فی صون حمايتک و احرسْهُمْ بعين رعايتک
و أَدْخِلْهُمْ فی حصن عونک و کَلائَتِک انّک انت السُّبُّوْحُ
القُدُّوْسُ الملک المهيمن القيّوم . ع ع(٣٤٣) رَبِّ و رجائی انّی اتوسّل الی ملکوت غيبک الأَبهی و جبروت
عظمتک الظّاهرة فی علانيّة الأَشياءِ أَنْ تنظر الی هذا العبد
بنظر رحمانيّتک و تُوَجِّهَ اليه بلحظات اعين فردانيّتک و أَرْسل اليه
ص ٣٨٢نفحة من نفحات قدسک و آنِسْهُ فی وحشته و أَرْوِهُ من غِلَّتِهِ
و بَرِّدْهُ من لَوعَتهِ و اکْشفِ الکَرْب العظيم يا من سبقت رحمته و
سبغت نعمته و تمّت حجّته و ظهرت مَحَجَّتُهُ انّک انت الرّحمن
الرّحيم و انّک انت الحليم الکريم . ع ع(٣٤٤) رَبِّ و رجائی و مُجِيْری و مُغِيْثی و مَأْمَنِی و ملاذی اِنّ هؤُلاءِ عباد
قد سمعوا النّداء و لَبُّوا لِلدُّعاءِ و آمنوا بجمالک الأعلی و انجذبوا الی
ملکوتک الأبهی و اقتبسوا نار الهُدی من سدرة السّينا و تحمّلوا کلّ مشقّةٍ و
بلاءٍ و تَجَلَّدوا فی البأساء و الضّرّاء و صبروا علی الْتَّجَرُّعِ من کأس عَلْقَم
من ايادی الأعداء حبّاً بجمالک و خضوعاً لجلالک و شغفاً بحبّک
ص ٣٨٣و دواماً بذکرک و طلباً لرضائک و رضاءً بقضائک رَبِّ إِنَّهُمْ
تحمّلوا کلّ ذلّة فی سبيلک فاجعلْهُمْ اعزّاءَ فی ملکوتک و صبروا علی
کلّ مشقَّةٍ فی حبّک فارزقْهُم الرّاحة و المَسَرَّةَ فی ساحة قدسک و وقعوا
تحت شَماتَةِ الاعداء و ملامة الزُّنَماء فاجعلْهُمْ آيات عزّتک بين الوری
حتّی يَغْبِطَهُمُ الْکُبَراء و يَحْسِدَهُمُ الْعُظَماء و يتَبرّک بتراب اقدامهم کلّ من يمشی
علی بسيط الْغَبْراء و أَيِّدْهُمْ بتبليغ امرک و نشر نفحاتک و اعلاءِ کلمتک
انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب . ع ع(٣٤٥) أَيْ رَبِّ ترانی مَقْصُوْصَ الأَباهِرِ مکسورَ الجَناحِ مُتَعَسِّرَ الْأَحْشاءِ مُرْتَعِدَ الْأَعضاءِ
ص ٣٨٤بما ورد عليَّ سهام الجفاء من ذوی البغضاء و وَقَعْتُ تحت مَخالب العُدْوان
و ابْتُلِيْتُ بأَنْياب ذِئاب کاسرة من اهل الطّغيان فو عزّتک انْدَقَّ
عَظْمی و احترق دمی و تَناثَرَ لحمی و اشْتَبَکَ عليّ الآلام و الاحزان و اضْمَحَلَّتْ
مِنِّی کلّ القوی فَنَسِيْتُ ذاتی و نفسی و وجودی فی هذه النَّشأة الاولی
و کَلَّ لسانی و انقطع نطقی و جَفَّ قَلمی و انْحَلَّ جسمی و انْحَنَی ظَهْری و ضاق صدری
و تکَدَّرَ صفاء قلبی أَدْرِکْنِی بفضلک يا رَبِّيَ الأَبهی و أَنْقِذْنِی من بين يديّ
هؤُلاءِ و ارفعنی الی جوار رحمتک فی الملأ الاعلی لأَسْتريح فی ظلّ سدرة
رحمانيّتک و أَرْتاحَ فی قِباب رحمتک الّتی احاطت الأَشياءَ
انّک انت الکريم الرّحيم الغفّار . ع ع(٣٤٦) إِلهی إِلهی تری أَنَّ عبادک المخلصين بجميع الوری حتّی الاعداء
و يَخْدِمُوْنَ کلَّ البشرِ بقلبٍ مُطهّرٍ و صدرٍ مُمَرَّدٍ قد وقعوا فی خطرٍ عظيمٍ
من السِّهام المُصَوَّبَةِ و النِّبالِ الْمُفَوَّقَةِ و الأَسِنَّةِ المشروعَةِ و السُّيوفِ
المَسْلولةِ رَبِّ إِنَّهُمْ مظلومونَ فی ايادی الأَعداءِ و أُسَراءٌ
بِأَيْدی ذئابٍ کاسرةٍ و کلابٍ ضاريةٍ من الأَشقياءِ و ليس لهم
ملجأٌ و لا مأویً الّا صون حمايَتِکَ الکُبری رَبِّ احفظهم بعين عنايتک
فی ظلّ حفظک و کَلائَتِکَ ثمّ احْرُسْهُمْ فی صون رعايَتِکَ من اشرارِ
بريّتِکَ رَبِّ ليسَ لَهُمْ ناصرٌ الّا انت و ليس لَهُمْ حافظٌ الّا انت
ص ٣٨٦رَبِّ قَدِّرْ کلَّ البلاء لعبدالبهاء و اجْعَلْنی هدفاً للسّهامِ من کُلِّ الأَنامِ
و احْفَظْ عبادک المخلصين من شرِّ اللّئام و اجْعَلْنی فِداءً لعمومِ الأَحبّاء
حتّی يستريحَ فؤادی و يَطْمَئِنَّ قلبی و تَقَرَّ عينی فی ميدان الشّهادة الکبری
انّک انت المقتدر العزيز المتعال ( يا احبّاء اللّه عليکم بالسّکون و الوقار .)
عبد البهاء عبّاس ماه صفر ١٣٤٠ . ع ع(٣٤٧) ای پروردگار مهربان شرق در هيجان است و غرب در موج بی پايان
نفحات قدس در انتشار و انوار شمس حقيقت از ملکوت غيب ظاهر و آشکار
ترتيل آيات توحيد است و تموّج رايات تجريد بانگ سروش است
و نهنگ محويّت و فنا در خروش از هر کرانه فرياد يا بهاء الابهی بلند
ص ٣٨٧و از هر طرف ندای يا عليّ الأعلی مرتفع ولوله ئی در جهان نيست جز
غلغله جلوه دلبر يکتا و زلزله ئی در عالم نه جز اهتزاز محبّت محبوب
بيهمتا احبّای الهی در جميع ديار با نفس مشکبار چون شمع روشنند و ياران
رحمانی در جميع اقاليم مانند گلهای شکفته از طرف چمن دمی نياسايند
و نفسی بر نيارند جز به ذکر تو و آرزوئی ندارند جز خدمت امر تو
چمنستان حقيقت را بلبل خوش الحانند و گلستان هدايت را شکوفه های
معطّر بديع الالوان خيابان حقايق را طرّاحی گلهای معانی نمايند
و جويبار هدايت را مانند سرو روان بيارايند افق وجود را نجوم بازغند
و مطالع آفاق را کواکب لامع مظاهر تأييدند و مشارق نور توفيق
ای خداوند مهربان کل را ثابت و مستقيم بدار و الی الأبد ساطع و لامع
ص ٣٨٨و پر انوار کن تا هر دم از گلشن عنايت نسيمی وزد و از يم موهبت شبنمی
رسد رشحات سحاب محبّت طراوت بخشد و نفحات گلشن وحدتمشامها معطّر کند ای دلبر آفاق پرتو اشراقی ای محبوب
جهان جلوهء جمالی ای قويّ قدير حفظ و امانی ای مليک وجود
ظهور قدرت و سلطانی ای خدای مهربان در بعضی بلدان اهل
طغيان در هوج و موجند و محرّکين بی انصاف شب و روز در اعتساف
ظالمان چون گرگ در کمين و اغنامی مظلوم و بی ناصر و معين غزالان
برّ وحدت را کلاب در پی و تذروان کوهسار هدايت را غرابان حسد
در عقب ای پروردگار حفظ و حمايت فرما ای حافظ حقيقی صيانت
و حمايت کن در پناه خويش محروس دار و به عون خود از شرور مصون
ص ٣٨٩بدار توئی حافظ حقيقی و حارس غيبی و نگهبان ملکوتی و مهربان آسمانی .
(٣٤٨) رَبِّ أَنت تَعلَمُ بأَنَّ النّفوس مَحْفوفَةٌ بالنّوائب و الآفات و مُحاطَةٌ
بالمصائب و الرَّزيّاتِ کلّ بلاءٍ يَحُومُ حولَ الانسان و کلُّ داهيةٍ دَهْماءٍ
تصولُ صَوْلَةَ الثُّعبان و ليس لَهُمْ مَلْجَأٌ و مناصٌ الّا حفْظُک و حمايَتُک
و وقايَتُک و کلائَتُک يا رحمن و رَبِّ اجعل حفظک دِرْعی و وقايتک
جنّتی و فِناءَ بابِ احديّتک ملاذی و حفظک و حراستک حصنی و
مَعاذی و احفظنی من شرّ نفسی و هوائی و احرسنی من کلّ بلاءٍ و سقمٍ
و مِحْنَةٍ و عَناءٍ انّک انت الحافظ الحارس الواقی الوافی و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
ص ٣٩٠(٣٤٩) إِلهی إِلهی ترانی مستجيراً بکهفک المنيع و مُلْتَجئاً بملاذک
الرّفيع و لائذاً الی رکنک الشّديد و متضرّعاً الی ملکوتک الجليل أَنْ تقدِّر لعبادک
الصّبر الجميل علی المصائب و البلايا و المحن و الرّزايا فی سبيلک المستقيم
رَبِّ ثَبِّتْ قلوبَهُمْ و أَيِّدْ نفوسهم وَ رَکِّزْ اقدامهم و قوِّ اجسامهم حَتّی
يتحمّلوا کلّ بلاءٍ فی حبّک و يقاوموا هجوم الأَعداءِ حيث يَتَزَعْزَعُ منها الجبال و
يتزلزل به الاقدام رَبِّ أَدْرِکْ عبدک الّذی لازال ناظراً الی شطر رحمانيّتک
مُلْتَهِباً بنار محبّتک منجذباً بنفحات رحمتک مُسْتَغِيْثاً بحضرة فردانيّتک
مستجيراً الی باب احديّتک ناطقاً بثنائک شائِقاً الی جمال بهائک
مشغولاً بذکرک مألوفاً باقتباس انوارک کاشفاً لاسرارک انّک
انت القويّ المقتدر العزيز القيّوم .(٣٥٠) ای پروردگار ای آمرزگار اين محفل به ذکر تو آراسته
و اين جمع توجّه به ملکوت تو نموده . دل ها پر مسرّت است
و جان ها در نهايت بشارت .خويش کامران فرما گناه ببخش پناه بده آگاه کن و به بارگاه
ملکوت درآر . توئی دهنده توئی بخشنده و مهربان .(٣٥١) يا مُغِيْثَ الْمَلْهُوْفِيْنَ وَ مُجِيْبَ الْمُضْطَرِّيْنَ و مُجِيْرَ اللّائِذِيْنَ أَغِثْنِی
مِنْ غِمارِ بِحارِ البلاءِ وَ أَنْقِذْنِی مِنْ وَهْدَةِ الْبَأْساءِ و الْضَّرّاءِ وَ آنِسْنِی
فِی وَحْشَةِ الوَحْدَةِ و الْمِحْنَةِ الْکُبْری وَ نَجِّنِی مِنْ دَهْشَةِ الْحِرْمانِ وَ
حِرْقَةِ الْفِرْقَةِ و الهِجرانِ يا ذَا الْأَسْماءِ الحُسْنی رَبِّ وَفِّقْنِی عَلَی
الْوَفاءِ وَ احْفَظْنِی مِنَ الْجَفاءِ وَ اشْفِنِی مِنْ کُلِّ داءٍ و يَسِّرْ لِيَ
الْدَّواءَ وَ زِدْ لِی فی النِّعَمِ وَ الْآلاءِ وَ أَنْزِلْ عَلَيَّ مائِدَةً مِنَ
السَّماءِ وَ اشْغَلْنِی بِکَ عَنْ کُلِّ الْأَشْياءِ وَ هَيِّمْنِی بِحُبِّکَ فی
الْآخِرَةِ وَ الْأُوْلی أَيْ رَبِّ وَفَدَ ذَليْلٌ بِبابِ رَحْمَتِکَ وَ قَصَدَ
عَليْلٌ مُعْتَلُّ الشِّفاءِ بِفَضلِکَ وَ مَوْهِبَتِکَ وَ وَقَعَ دَخِيْلٌ بِفِناء
حَضْرَتِکَ مُلْتَجِئاً بِعَتَبَةِ رَحْمانِيَّتِکَ فأَدْرِکْهُ بِجودِکَ وَ تأييدکَ
ص ٣٩٣وَ وَفِّقْهُ عَلی خِدْمَتِکَ و قُرْبِهِ اِلَيْکَ وَ أَحْضِرْهُ بَيْنَ يَدَيْکَ وَ
الْتَّوَکُّل عَلَيْکَ اِنَّکَ اَنتَ الکَريمُ الْوَهّابُ . ع ع
هُو اللّهُ(٣٥٢) إِلهی تَری تَوَحُّدِی وَ تَحَزُّنِی وَ تَحَرُّقی وَ تَلَهُّفِی وَ تَنَهُّدِی
فِی هذِهِ الْبَيْداءِ مِنْ حِرْمانِی عَنِ الْمُشاهَدَةِ وَ اللِّقاءِ وَ هِجْرانِی
عَتَبَتَکَ العُلْيا وَ حَدِيْقَتَکَ الغَنّاءَ وَ غَليْلِ شَوْقِی و عَظيْمِ تَوْقِی اِليَ
الْصُّعُوْدِ اِلی جِوارِ رَحْمَتِکَ الکُبْری وَ تَضَمُّنِ الْغَبراءِ جَسَدِی تَحْتَ
أَطْباقِها مُتَذَلِّلاً لِعَظَمَتِکَ العُظمی وَ تَسْمَعُ نياحِيْ وَ صِياحِيْ وَ صَرِيْخِيْ
فِی هذَا الْفَضاءِمُبتَهِلاً اِلَيْکَ وَ مُتَضَرِّعاً بِبابِ رَحْمَتِکَ الَّتی سَبَقَتِ الأَشياءَ
أَيْ رَبِّ تَری مَدامِعی تَجْريْ کَفَيْضِ السَّحائِبِ وَ تَتَلَهَّبُ
نِيْرانُ حِرمانِی کَلَظی نارٍ مُؤصَدَةٍ فی مَنابِتِ شَجَرَةِالغَضا وَ
القَلْبُ يَشْکُو الْجَوی وَ يَحِنُّ اِلی مَلَکُوْتِکَ الأَبْهی أَيْ رَبِّ ارْزُقْنِی
کَأسَ الرَّدی بعد ما أَذَقْتَنِی سَمَّ النَّوی بِعِزَّتِکَ اِنَّها أَشْهی وَ
أَحلی وَ لَيْسَ لی مِنْ مَناصٍ مِنَ البَلاءِ وَ الْأَسی إِلَّا الْوُفُوْدِ بِبابِ
رَحْمَتِکَ يا رَبَّ الآخِرَةِ وَ الْأُوْلِی أَيْ رَبِّ إِنْ قَدَّرْتَ عَلَيَّ الْبِعادَ
عَن تِلْکَ الْرَّوضَةِ الْمُقَدَّسَةِ مَطافِ الملأِ الأَعْلی لا تَحْرِمْنِی عَن
نَفَحاتِهَا الْمُعَطِّرَةِ لِلآفاقِ وَ فَوحاتِهَا الْمُنْتَشِرَةِ فی سَبْعِ طِباقٍ أَيْ
رَبِّ ارْحَمْ أَسْقامِی وَ تَسَهُّدِی وَ أَحْزانِی وَ تَوَقُّدِی بِنارِ حِرمانی وَ
تَوَحُّدِی فی هِجرانی وَ آنِسْنی فی وَحْشَتِی وَ أَرِحْنِی مِن دَهْشَتِی وَ أَجِرْنِی
ص ٣٩٥مِن عَذابی وَ أَنْقِذْنِی مِن عِقابی فَوَ عِزَّتِکَ لَيْسَ لِی شِفاءٌ لِعِلَّتِی وَ
لا رَواءٌ لِغُلَّتِی إِلّا الهَلاکُ فی مَفاوِزِ الْفِراقِ مُتَلَهِّباً بِنارِ
الأِشْتِياقِ يا مَحْبُوْبَ الآفاقِ أَدْرِکْنِی بِفَضلِکَ وَ جودِکَ وَ نَجِّنی
بِرَحْمَتِکَ وَ هَوِّنْ عَلَيَّ الْمُشکِلاتِ وَ خَلِّصْنِی مِنَ المُعضِلاتِ وا
شَوْقِی لِلْوَفاتِ وَ وا ظَمائی لِلْتَّجَرُّعِ کَأسَ الْمَماتِ فَإِنَّ الْعَظْمَ يا
إِلهی قَد وَهَنَ وَ الْجِسْمَ أَنْضَی مِنْ عِظَمِ الْمِحَنِ وَ البَلايا تَتابَعَتْ
فی الْسِّرِّ وَ الْعَلَنِ اِنَّکَ اَنتَ المُقْتَدِرُ الکَريمُ . ع ع
اللّه ابهی(٣٥٣) ای پروردگار مهربان ای يزدان پاک اين بندهء ضعيف را در ظلّ کلمه
رحمانيّتت مقرّ ده و اين عبد حزين را در سايه شجرهء سرور مأوی بخش،
ص ٣٩٦اين بی نصيب را نصيبی عنايت کن و اين بی بهره را بهره ای بخش از بحر
عنايت قطره ای برسان و از نهر موهبت رشحه ای مبذول کن تا حيات تازه
يابم و موهبت بی اندازه جويم . ع عگنهکارم بد کردارم غمگينم بی تمکينم بيچاره ام آواره ام
گرفتارم ستمکارم سن غفور سن سن غيور سن سنالهی فضل ايله لطف ايله کرم ايله رحمت ايله معامله ايله
گوگلری شاد ايله جانلری آزاد ايله احسان مزداد ايله . ع ع
هُو اللّه(٣٥٥) ای پروردگار هر چند عاجز و نا توانم ولی تو قادر و توانا شرمنده ايم
درمانده ايم و عاجز مانده ايم تو معينی تو ظهيری تو دستگيری آنچه
سزاوار پروردگاريست شايان فرما و آنچه شايان آمرزگاريست ارزان کن
توئی بخشنده و دهنده و حفظ کننده و مهربان . ع ع(٣٥٦) إِلهی إِلهی انّی ابتهل الی ملکوت رحمتک و اتذلّل الی جبروت
سلطنتک و ادعوک بقلب خاضع و خاشع الی مرکز الجلال و اقول
رَبِّ قَدّر الشّفاء لعبدک المُبْتَهِلِ الی ملکوتک الأَعلی و اجعله آية
رحمتک بين الوری و قدّر له البُرْءَ من کلّ سَقَمٍ و داءٍ حتّی يشکرک
علی کشف الغَمَّة وَ سِعَةِ الرَّحمة و سُبُوغ النّعمة و ظهور الرّأفة و الشِّفاء
من کلّ علّة رَبِّ قَدّر له کلّ خير فی حيّز الامکان و أَدْخِلْهُ فی
حديقة الرّضوان و انْشُلْهُ من غمرات العلل و الامراض و ايّده
علی خدمتک يا رَبِّيَ الفيّاض انّک انت الکريم انّک انت
العظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(٣٥٧) ای پروردگار اين تشنهء سلسبيل حيات را از چشمهء حيوان بنوشان
و اين عليل را از درمان ملکوتی معالجه فرما اين مريض را شفای حقيقی
بخش و اين طريح فراش را از درياق اعظم قوّه و توانائی عطا فرما
توئی شافی توئی کافی و توئی وافی . ع ع(٣٥٨) ای پروردگار اين ياران را بزرگوار نما و در ملکوت عزّتت پايدار کن
و از صهبای محبّتت سرشار نما تا آهنگ تسبيح به ملکوت تقديس رسانند
و سبب انتشار نفحات گردند و به گفتار و رفتار اثبات نمايند که بهائی
صميمی اند و روحانيان حقيقی مظاهر انوار توحيدند و مطالع اسرار تجريد
از غير تو بيزارند و شب و روز مشتاق ديدار پروردگارا عنايت
فرما و بنواز و به اخلاق روحانيان همراز کن توئی مقتدر و توانا
و توئی مربّی و معلّم بيهمتا . ع ع(٣٥٩) إِلهی إِلهی انّ هؤلاءِ نفوسٌ زَکَتْ و اطمئنّتْ بنفحات قدسک
فی بلادک و وجوهٌ اسْتَبْشَرَتْ بطلوع انوارک بين عبادک
اسئلک برحمتک الکُبری و موهبتک العظمی و نور هدايتک الّتی
يتلئلأ بين الارض و السّماء ان تجعل هؤلاءِ آيات تقديسک
بين الوری و تُزَيِّنَ رُؤُوْسَهُمْ بِتِيْجانٍ يَتَلَئْلَأُ علی مَمَرِّ القرون و الاعصار
انّک انت الکريم انّک انت العظيم و انّک انت الرّحمن الرّحيم .
عبد البهاء عبّاس(٣٦٠) ای يزدان من اين حقايق نورانيّه نجوم بازغه افق هدايتند
وجوهشان را در ملکوت احديّت روشن فرما و اشجار بوستان
انجذاب و استقامتند به فيض و ريزش باران عنايت در هر دمی تازه
و زنده و پر طراوت و لطافت فرما سُرُج عرفانند در انجمن عالم روشن
کن و فارِسان ميدان ثبوت و رسوخند به جنود ملکوت ابهی
تأييد کن تشنگان باديه اشتياقند بر ساحل بحر الطاف وارد کن در
هر دمی نصرتی فرما و در هر نفسی روحی بدم از نسيم حديقهء عنايت
قلوبشان را روح و ريحان بخش و از شميم موهبت مشامشان را معطّر
فرما توئی مقتدر و توانا و توئی کريم و رحيم و مهربان . ع ع
ص ٤٠٣(٣٦١) ای مهربان يزدان من اين تن را جان بخش و به جانان برسان
و از زندان برهان و به ايوان آسمان در آر جهان خاک تنگ است
به عالم پاک بی رنگ پرواز ده و عالم ترابی ظلمانی است به جهان
نورانی طيران بخش امکان نقص صرف و نيستی محض است از کمال
وجوب مطلق جلوه و فيض بخش پستی را بلندی ده و مستمندی را ارجمندی
عنايت فرما توده غبرا را جنّت اعلی کن و گلشن دلها را حديقه ابهی
فرما بيهوشان را هوشی ده و خفتگان را بيدار نما و غافلان را هوشيار
کن و محرومان را محرم اسرار نما و مجرمان را مظهر غفران کن و مأيوسان
را اميدوار نما قرن عظيمت را به عنايت قديمت مزيّن کن توئی مقتدر و توانا
و توئی عالم و بينا . ع ع(٣٦٢) خدايا اين بيچارگان را در ظلّ سدره منتهايت مأوی بخش
و اين آوارگان باديه حرمان را در جوار فضل و عنايت ملجأ و پناهی
ده اين تشنگان مفازه بينوائی را بر شاطی بحر احديّت برسان
و اين طالبان ملکوت ابهايت را به سر منزل وحدانيّت واصل کن
اين طيور بال و پر شکسته را در حدائق تقديس داخل کن و اين
مرغان دم بسته را به الحان جوهر توحيد در جنّت تجريد و فردوس
تفريد آواز و ترانه بخش اين ذليلان را به عزّت قديمه ات
دلالت فرما و اين عليلان را به درياق فاروق اعظمت درمانی
عطا کن و اين فقرا را در ظلّ عنايت مسکن ده و اين ضعفا را به شديد القوی
ص ٤٠٥تأييد فرما تا اين گمگشتگان صحرای محبّتت در مدينه تقديس وارد
شوند و اين بيهوشان باده عشقت در انجمن توحيد چون شمع روشن شوند . ع ع
هُو اللّه(٣٦٣) ای پروردگار آن مشتاقان را تجلّی عنايت فرما و ابواب
موهبت بگشا از هر آلودگی طيّب و طاهر کن و از هر ناشايستگی
آزادی بخش قميصشان چون پيرهن يوسف معطّر کن و خلق وخويشان را چون جيب نسيم صبا پر مشک و عنبر نما به صفات
رحمانيّت متّصف کن و به اخلاق روحانيان متخلّق تا آيات توحيد
گردند و بيّنات اشراق نور ربّ فريد سبب عزّت امر تو گردند
ص ٤٠٦و علّت بزرگواری قدر خود تا شدّتشان به رخا مبدّل گردد
و فقرشان به غنا عزّت ابديّه يابند و موهبت سرمديّه مظاهر
تقديس گردند و مطالع تنزيه از عالم نورانيّت و روحانيّت
حکايت کنند تا جميع ابواب از جميع جهات بر وجوهشان گشوده
گردد انّکَ انتَ القويّ القدير . ع ع(٣٦٤) پروردگارا ابرار را انوار بخش و ورقات را آيات ملکوت
اسرار فرما روحانی کن نورانی فرما سبحانی کن ربّانینورانی نما و آيات رحمانی کن امواج بحر تقديس نما و افواج
ص ٤٠٧ملکوت ابهی کن طيور حديقهء معانی نما و ماهيان دريای سرمدی کن
از هر آفتی محفوظ نما و از هر حوادثی محروس و مصون کن در سبيل
رضا سالک فرما و در اقليم وفا مالک کن هر دم روحی جديد بدم
و در هر نَفَس از نَفَس رحمانی زنده نما و در جميع مراتب ترقّی بخش
و به جميع شئون رهنمون فرما توئی مقتدر و توانا و توئی واقف
اسرار و بينا و عليهم و عليهنّ من فضلک البهآء الابهی . ع ع
هُو اللّه(٣٦٥) ای پروردگار ابرار را بزرگوار کن و فيض ابدی آشکار کن
اسرار پديدار نما و انوار انتشار ده هر دلی را همدم يادت کن
ص ٤٠٨و هر چشمی را روشن و بينا دوستان را عزيز کن و ياران را با فرهنگ
و تميز نما هر يک را شمع جمع کن و شاهد انجمن نما و سرو اين
چمن کن و طاوس اين گلشن نما تا جهان را تزئين بخشند و اين
نور مبين منتشر نمايند و جبين به پرتو فيض قديم بيارايند توئی
مقتدر و توانا و توئی دهنده و بخشنده و بينا لا اله الّا انت الکريم الرّحيم
المعطی الفضّال . ع ع(٣٦٦) ای بخشندهء مهربان ياران را دل و جان شادمان کن و روح و
وجدان جنّت رضوان فرما در هر دمی تأييدی جديد بخش و در هر نَفَسی نَفَس
رحمانی بفرست نفوس را آيات هُدی کن و وجوه را سرج ملأ اعلی زبانها
ص ٤٠٩گويا کن و گوشها شنوا نما تا ترتيل آيات تقديس کنند و استماع الحان
بديع از ملکوت جديد هر يک را کوکبی کن و از افق موهبت کبری درخشنده
فرما تا از مشرق هُدی بر قرون و اعصار بتابند توئی مقتدر و عزيز و بخشنده
و درخشنده و دانا لا اله الّا انت العزيز المستعان . ع ع
هُو اللّه(٣٦٧) ای پروردگار اين دوستانت را در بوستان عنايت و
گلستان موهبت در کنار جويبار احديّت سروهای پر نضارت و
طراوت فرما و اين اختران نورانی را در خاور رحمانی روشن و
درخشان نما و اين تشنگان باديه هجران را بر بحر بی پايان وارد کن
ص ٤١٠و اين گمگشتگان صحرای اشتياق را به وثاق نور آفاق درآر تا در ظلّ
کلمه توحيد به تمجيد تو مشغول گردند و در انجمن امکان سر مست جام
تو شوند و در بزم الست هر يک قدحی به دست گيرد و رقص کنان
و پاکوبان در وجد و سرور آيد و در شوق و شور نغمه آغاز کند
که محيّر عقول و شعور گردد ای يار مهربان ای پاک يزدان عنايتی نما
موهبتی عطا فرما احسانی کن تأييدی ده توفيقی بخش تا به آنچه رضای
مبارک است موفّق گرديم و مؤيّد شويم توئی مقتدر و توانا و مؤيّد و دانا . ع ع
هُو اللّه(٣٦٨) بخشندهء يزدانا اين بندگان آزادگان بودند و اين جانهای تابان
ص ٤١١بنور هدايتت روشن و درخشنده گشتند جامی سرشار از بادهء محبّت
نوشيدند و اسراری بی پايان از اوتار معرفتت شنيدند دل به تو
بستند و از دام بيگانگی جستند و به يگانگی تو پيوستند اين نفوس
نفيسه را انيس لاهوتيان فرما و در حلقهء خاصّان در آر و در خلوتگاه
عالم بالا محرم اسرار کن و مستغرق بحر انوار فرما توئی بخشنده و
درخشنده و مهربان . ع ع(٣٦٩) ای مهربان جانان همه اعضاء و اجزايم به زبان ملکوتی
به شکر و ستايشت ناطق و به نياز و به نيايشت پرداخته در بن هر موئی
هُوئی زنم در سر هر کوئی نعره ئی بر آرم جانم فدای هر بنده ديرينت
ص ٤١٢هستيم قربان آن ندای شيرينت چون از مشاهده بصر در عالم ناسوت
محروم نمودی از ادراک بصيرت در جهان ملکوت مأيوس مفرما
توئی بخشنده و مهربان . ع ع(٣٧٠) پروردگارا ياران غرب را به نفثات روح القدس مشام معطّر
فرمودی و افق غرب را به نور هدايت روشن نمودی دوران را
نزديک کردی و اغيار را يار مهربان فرمودی خفتگان را بيدار
کردی و غافلان را هوشيار فرمودی ای پروردگار اين دوستان
بزرگوار را مؤيّد و موفّق به رضای خويش فرما و خيرخواه بيگانه
و خويش کن به جهان ملکوت ابدی در آر و از فيض لاهوت نصيب بخش
بهائی حقيقی کن و ربّانی صميمی فرما و از مجاز برهان و در حقيقت مستقرّ فرما
ص ٤١٣آيات ملکوت کن و کواکب درخشنده در افق ناسوت نما سبب
راحت و آسايش عالم انسانی فرما و خادم صلح عمومی کن کلّ را
از باده وصايا و نصايح خويش سر مست کن و جميع را در سبيل تعاليم
خود روش و سلوک عطا بخش .(٣٧١) ای يزدان مهربان ياران جانفشانند و دوستان پرتو افشان
اسير محبّتند و مستجير به باب رحمت رضای تو جويند و راز تو گويند و
راه تو پويند ای پروردگار گناه بيامرز تضرّع و ابتهال بياموز تا کلّ به عبوديّتت
پردازيم و سنوحات رحمانيّه طلبيم و به نصايح و وصايای تو عامل گرديم شب و
ص ٤١٤روز به جان و دل بکوشيم و بجوشيم و بخروشيم تا انوار توحيد بدرخشد و
آيات تجريد ترتيل گردد و صبح تقديس بدمد و قلوب به انوار الطاف
روشن و منوّر گردد إِلهی إِلهی هؤلاءِ عباد متذلّلون الی عزّة ربوبيّتک
خُضَّعٌ فی عتبة رحمانيّتک خُشَّعٌ لِعزِّک و جلال فردانيّتک متوجّهون اليک
و متوکّلون عليک و متضرّعون بين يديک رَبِّ أَنْزِلْ عليهم آيات الهدی
و اجعلهم مصابيح ملأ الأعلی و أَلْقِ عليهم کلمة التّقوی و نوّر قلوبهم بشعاع
ساطع من أَوْجِ العُلی و أَنْطِقْهم بالثَّناء و احشرهم تحت راية الموهبة العظمی
و اجعلهُمْ طيوراً صادِحةً فی حديقة الوفاء و أُسُوْداً زائرةً فی غِياض البقاء
وحيتاناً سابحةً فی حِياض الملکوت الأبهی انّک انت الکريم و انّک
انت العظيم و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(٣٧٢) ای پروردگار مهربان در درگاهت پناه ده و به اسرارت آگاه کن
چشمم بينا نما گوشم شنوا کن و جان و دل را به راز و نيازت
همدم نما ای خداوند گمگشته ايم راه نما تشنگانيم آب ده گرسنه ايم
عشاء ربّانی بخش افسرده ايم فرح آسمانی ده اسير ناسوتيم آزادی لاهوت
بخش تعلّق به عالم خاک داريم مفتون عالم پاک کن در قيد هوی
و هوسيم و نفس پرست از اين دام و بند رهائی بخش خار و ذليليم
در ملکوت عزّتت عزبز نما محروميم محرم راز کن پژمرده ئيم به فيض روح القدس
تر و تازه نما افسرده ئيم به نار محبّتت بر افروز مرده ايم به حيات ابديّه
ص ٤١٦زنده کن تا در اين عصر انوار نصيب موفور از ربّ غفور يابيم و در ملکوت
الهی در آئيم و فيض ابدی جوئيم و موهبت سرمدی يابيم توئی دهنده
و بخشنده و مهربان و توئی آمرزنده و تابنده و مستعان . ع ع
(٣٧٣) إِلهی إِلهی هؤُلاءِ عِبادٌ انْجَذَبُوا بِنَفحاتِ قُدسِکَ وَ اشْتَعَلُوا
بِنارِ مَحَبَّتِکَ وَ أَخْلَصُوا وَجْهَهُمْ لِوَجْهِکَ الْکَرِيْم و سَلَکُوا فِی
المَنْهَجِ الْقَوِيْمِ وَ هَدَوْا إِلی صِراطِکَ المُسْتَقِيْمِ رَبِّ اجْعَلْهُمْ سُرُجَ الفَضْلِ
وَ الْإِحْسانِ فِی عالَمِ الإِنْسانِ يَتَلَأْلَأُ مِنْ وُجُوهِهِمْ أَنْوارُ التَّقْوی و يَتَشَعْشَعُ مِن
ص ٤١٧جَبِيْنِهِمْ نُوْرُ الهُدی وَ اجْعَلْهُمْ آياتِ رَحْمَتِکَ لِعُمُومِ خَلقِکَ وَ راياتِ
مَوْهِبَتِکَ لِجَمِيْعِ بَرِيَّتِکَ وَ أَيِّدْهُمْ فِی جَمِيْعِ الْشُّئُوْنِ اِنّکَ اَنتَ
الکَريمُ العَزيزُ الوَدودُ . ع ع(٣٧٤) ای يزدان مهربان من ای جانِ من ای جانان من
تو آگهی بر آشکار و پنهان من اين ياران سر مست باده پيمانند
و پيمانه به دست بزم کيهان اختران آسمان مهر تو اند و چراغان
نور افشان سپهر تو و مرغان چمنستان بهشت تو اين اختران را
ص ٤١٨درخشان کن و اين چراغان را رخشنده به نور بی پايان اين مرغان
را گلبانگ پهلوی بياموز و اين پرندگان را پرندگی در آسمان
آزادگی شب و روز بياد روی تو اند و آشفتهء موی تو و شيفته
خوی تو و مدهوش بوی تو و سر گشتهء کوی تو سپاس ترا ستايش
ترا نيايش ترا که آفرينش را به پرتو بخشش آراستی و جايگاه راستان
را در جهان بالا خواستی . ع ع(٣٧٥) إِلهی إِلهی هؤُلاءِ عِبادٌ أَخْلَصُوا وُجُوهَهُم لِوَجهِکَ الکَريمِ وَ
سَلَکُوا صِراطَکَ المُسْتَقِيْمَ و اتَّبَعُوا المَنْهَجَ القَوِيْمَ وَ لَمْ يَخْشَوا بَأْسَ کُلِّ أَفّاکٍ
ص ٤١٩أَثيْمٍ وَ لايَهابُونَ شَماتَةَ کُلِّ مُعْتَدٍ زَنيمٍ قَدْ خَرَقُوا الحُجُباتِ وَ
هَتَکُوا السُّبُحاتِ وَ وَدَعُوا الأَصْنامَ وَ وَدَّعُوا الأُوْهامَ و أَقْبَلُوا
اِلَيکَ بِقُلُوبٍ ثابِتَةٍ کَشَوامخِ الجِبالِ وَ نُفُوسٍ مُطمَئِنَّةٍ
کَرَواسِخِ الأَوتادِ وَ ابْتَهَلوا اِلَيْکَ بِفُؤادٍ طافِحٍ بالودادِ وَ صُدُورٍ
مُنْشَرِحَةٍ بِآياتِ تَوْحيدِکَ بَيْنَ العِبادِ أَيْ رَبِّ اجْعَلْهُمْ نُجُوماً دَرَهْرَهَةً
فی أُفُقِ الشُّهُودِ وَ سُرُجاً لامِعَةً فی حَيِّز الوُجُودِ وَ أَشْجاراً
باسِقَةً فی جَنَّةِ الأَبهی وَ أَمْواجاً مُتَهَيِّجَةً مِن بَحْرِ الوَفاء حَتّی
يَهْتَزُّ ذلِکَ الإِقْليمُ بِنَفحاتِ قُدْسِکَ فی هذا القَرنِ العَظيمِ اِنَّک اَنتَ
المُقْتَدِرُ العَزيزُ الکَريمُ . ع ع(٣٧٦) ای پروردگار اين بيچارگان شيفتهء روی تواند و افتادهء کوی
تو و سرمست جام هوی تو و عاشقان خوی تو در هجرانت گريبان
دريدند و در حرمان زهر فراق چشيدند شب و روز گريان تو اند
و روز و شب نالان به سوی تو جز تو ندانند و غير از تو نشناسند
و جز به سوی تو ننالند توئی ملجأ و پناهشان و توئی مبدء و منتهاشان
اگر برانی و يا بخوانی و بپذيری و يا آبروی بندگان بريزی
بزرگوار کنی و شرمسار فرمائی توئی مختار توئی پروردگار توئی
آمرزگار اگر بپسندی هر مستمند ارجمند گردد و اگر برانی هر بزرگوار
ص ٤٢١خوار شود و هر گلی خار گردد و هر سروری خاک رهگذار پس ای
آمرزگار اين بندگان را بنواز و کار اين افتادگان را بساز
شمعی در قلوبشان روشن کن و شهاب ثاقب بر هر اهرمن نما تا نور
يزدانيت بر افروزد و پردهء ظلمات شبهات بسوزد توئی قادر و بينا
وحيّ و توانا و داننده و شنوا راز درون را ابراز نما خارزار دلها را
گلشن و گلزار کن روح را فتوحی بخش و جان و وجدان را بشارت
و نشأهء صبوحی عنايت فرما . ع ع(٣٧٧) ای پروردگار اهل بها را در هر موردی تنزيه و تقديس
بخش و از هر آلودگی پاکی و آزادگی عطا کن و از ارتکاب هر مکروه
ص ٤٢٢نجات ده و از قيود هر عادت رهائی بخش تا پاک و آزاد باشند
و طيّب و طاهر گردند سزاوار بندگی آستان مقدّس شوند و لايق
انتساب به حضرت احديّت از مسکرات و دخان رهائی بخشو از افيون مورث جنون نجات و رهائی ده و به نفحات قدس مأنوس
کن تا نشأه از باده محبّت اللّه يابند و فرح و سرور از انجذابات به
ملکوت ابهی جويند چنانچه فرمودی :(٣٧٨) إِلهی و مَوْئِلی عند لَهْفی و ملجأی و مَهْرَبی عندَ اضْطِرابی و ملاذی
و مَعاذِی عند اضطراری و انيسی فی وحشتی و سَلْوَتی فی کُربتی و جليسی
فی غربتی و کاشف غَمَّتی و غافِر حَوْبَتی انّی أَتوجّه اليک بکلّيّتی و أَتضرَّع
اِلَيک بحقيقتی و کينونتی و هويّتی و جِنانی و لسانی أَنْ تَحفَظنی عن کلّ
شأن يُخالف رضاک فی دَوْرِ فردانيّتک و تُطَهِّرَنی من کلّ وَضَرٍ
يمنعنی عن التّنزيه و التَّقديس فی ظلّ شجرة رحمانيّتک رَبِّ ارحم
الضَّعيف و اشْفِ العَليل و أَرْوِ الغَليل و اشْرَحْ صدوراً اشتعلت فيها نار
محبّتک و اضْطَرَمَ فيها لهيب عشقک و شوقک و أَلْبِسْ هياکل التّوحيد حُلَلَ التَّقديس
و تَوَجَّنِی باکليل مواهبک و نوّر وجهی بضياء شمس مراحمک و وفّقنی علی خدمة
ص ٤٢٤عَتبَة قدسک و امْلَأْ قلبی بمحبّة خلقک و اجعلنی آية رحمتک و سِمَةَ عنايتک
و مُوَفَّقاً علی التَّأْلِيْف بين احبّتک و خالصاً لوجهک و ناطقاً بذکرک و
ناسِياً لشئونی و مُتذکّراً لشئونک رَبِّ رَبِّ لا تقطع عنّی نفحات عفوک
و فضلک و لا تحرمنی عن مَعِيْنِ عونک و جُودک و احفظنی فی ظلّ جناح حمايتک
و ارْعَنِی بعين حمايتک و أَنطقنی بثنائک بين بريّتک حتّی يرتفع ضجيجی
فی المحافل العليا و يَنْحَدِرَ من فَمِيْ ذکرک انْحِدار السُّيُول من الأَتْلالِ
انّک انت الکريم المتعال و انّک انت العزيز القدير . ع ع
هُو اللّه(٣٧٩) لک الحمد يا إِلهی بما خرقت ابصار القلوب حجبات النّور
ص ٤٢٥و سبحات الظَّلام الدَّيْجُور المُشَتِّتَةَ للقلوب المُتَکاثِفَةِ فی آفاق
الآثار فانجذبت القلوب و انشرحت الصّدور و اسْتَبْشَرَتِ
الارواح خاشعةً خاضعةً مُتَصَدِّيَةً لأَمرک المُبْرَمِ الحکيم فَدَنَتْ
و استضائت و استباهت و استشرقت و اسْتَنْبَئَتْ من تلک
الانوار و الآثار و فاضت علی الاقطار إِلهی إِلهی ايّد تلک
الحقايق الصّافية و الوجوه الباهية علی اعلاءِ کلمتک العليا
بين الوری و العمل بوصاياک المُحْيِيَةِ للقلوب و الأَرواح
و العبوديّة فی عتبتک المقدّسة الطّيّبة المعطّرة الأَرجاء رَبِّ
انّ عبدک هذا الّذی سَمَّيْتَهُ بِلَيْثِ الْوَغی و أَضَفْتَ هذا الاسد
الی نفسک الفرد الواحد الاحد قد سرع الی بقعتک النّوراء
ص ٤٢٦الحديقة الغَلْباء و الرّوضة الغَنَّاء و مُنِعَ عَن الوصول بما اکتسبت
ايدی اهل الغرور فرجع بقلبٍ منکسرٍ و صدرٍ مُتَحَسِّرٍ و عينٍ تَسِيْلُ بالعبرات
و أَحْشاءٍ تَلْتَهِبُ بالزَّفَرات رَبِّ قدّر له کلّ خير فی ملکوتک و
أَجِرْ کلّ ضَيْفٍ وَفَدَ عَلی باب فَضلک و جودک و ايّده بتأييداتک
السّبحانيّة فی تلک العدوة القاصية الّتی اشتدّ فيها الوساوس
الشّيطانيّة رَبِّ أَنطِقْه بالثَّناء و أَجْزِلْ له العطاء و اجعل به
مقام صدق عليّا انّک انت الکريم و انّک انت العظيم و انّک
انت الرّحمن الرّحيم . ع ع(٣٨٠) إِلهی و مولائی و مجيری عند اضطرابی و معينی لدی اضطراری
ص ٤٢٧و مُنْجِدی عند ابتلائی انّی ادعوک بقلب خافق بمحبّتک و
بصر ناظر الی ملکوت رحمتک ان تجعل عبدک هذا آية الهدی
بين الوری و کلمة التّقوی بين الاصفياء رَبِّ أَنِرْ بَصَرَه بمشاهدة
الآيات کلّها و اشْدُدْ أَزْرَهُ علی خدمتک بين الأَتقياء و اجعل له
مخرجاً فی کلّ الأُمور و يَسِّرْ له کلّ مَعْسُور و ايّده بجنود الالهام
حتّی يهدی الانام الی عين الحَيَوان فی جنّة الرّضوان و فردوس
الجنان انّک انت الکريم الرّحيم المنّان لا اله الّا انت الفرد المقتدر
العزيز الرّحمن . ع ع(٣٨١) ای پروردگار مرغان زاريم ولی در پناه تو آشيانه نموديم طيور
ص ٤٢٨خاکساريم ولی اوکار اقتدار جوئيم و بی پر و باليم ولی اوج عظيم طلبيم
و رفرف اعلی آرزو نمائيم پس عنايتی مبذول فرما و قوّتی ببخش تا جناح
فلاح برويانيم و در اين فضای غير متناهی آغاز پرواز کنيم و به ملکوت
اَبهايت دمساز گرديم .... ع ع(٣٨٢) الهی گواهی که آرزوی مشاهده انوار کنم و تمنّای ادراک اسرار
از بيگانگی بيزار نما و به يگانگی خويش آشنا و کامکار فرما
غمخوارم غمگساری کن خاکسارم بزرگواری نما يزدان مهربانم توئی
بخششی بخش که رُخم تابنده و درخشنده گردد و زندگی پاينده ميسّر شود . ع ع
ص ٤٢٩(٣٨٣) اللّهُمَّ يا رَبَّ الوفا و وافی العطاء و غافر الخطاء و مؤيّد المخلصين
علی الهدی و مُنَجِّی المُبْتَهِلِيْنَ فی الحيوة الدّنيا من هذه البِئْرِ الظَّلْمآء ايّد
هؤلاءِ علی اقتباس نور التُّقی من مطالع اسمائک الحُسنی و دُلَّهُمْ علی الطّريقة
المُثْلَی الّتی لا عِوَجَ فيها و لا أَمتی و ارزقهم من مائدة السّماء و اعْلِ بهم کلمتک
فی بسيط الغبراء و انشر بهم رايات الآيات فی کلّ الجهات و أَنْطقهم بالحجج و
البيّنات فی اثبات امرک الّذی تزلزلت منه الجبال الرّاسيات رَبِّ اجعل لهم
مقاصد صدق عندک و لسان صدق فی سمائک و ارضک و کُفَّ عنهم أَکُفَّ
الضَّرِّ من طُغاة خلقک و بغاة بريّتک و اجعلهم امواج بحور الالطاف
ص ٤٣٠و زيّن حقائقهم بابدع الاوصاف و لا تُزِغْ قلوبَهُمْ بعد الهدی حتّی يُصلّينَّ عليهم
الملأ الاعلی و ينطقنَّ بذکرک علی الملأ و يهدينَّ الی سبيلک کلّ حَثِيْثٍ علی عرفانک
فی الجَهْرِ و الخَفا انّک انت المقتدر العزيز الکريم الرّحمن الرّحيم . ع ع
هُو الله(٣٨٤) ای پروردگار اين انجمن را روشن نما و اين جمع را شمع عالم کن
زيرا نيّتشان خير عمومی است و مقصدشان خدمت به عالم انسانی ای
خداوند مهربان چنين انجمن سزاوار الطاف است و چنين جمع لايق فضل و
موهبت بی پايان توئی مقتدر و عزيز و توانا و توئی خداوند يکتا و بی همتا . ع ع
ص ٤٣١(٣٨٥) اللّهُمّ اشْرَحْ صدور عبادک المخلصين بنفحات التّأييد وَ أَحْيِ قلوبَهُمْ بِرُوح
التَّقديس و نوّر وجوهَهُم بنور التّوحيد و أَنْعِشْ نفوسهم بنسائم التَّفريد وَ جَدِّدْ ارواحهُم
بفوائح التَّجريد لِيَسْتَعِدّوا فی کلّ الشّئون لظهور مواهبک و يَسْتَحِقُّوا فی
کلّ الأَطوار و الأَحوال لحصول عواطفک يا حيُّ يا قيّومُ و اعْطِفْ علی
عبدک هذا لحظاتِ أَعْيُنِ رحمانيّتک و ايّده بقوّتک القاهرة و قدرتک
الظّاهرة علی نصرة امرک و نشر اوامرک بين خلقک و أَنْطِقْه بثنائک
بين عبادک و اجْذُبْهُ بنفحاتک بين أَرِقّائک و اجعل باطنه ظاهره قلبه
و روحه و جسمه و عَظمه و لحمه و دمه مُلتهبةً بنار محبّتک التهاباً يَسْلُبُ منه السّکون
ص ٤٣٢و القرار حتّی يرتفع منه ضجيج النّداء باسمک فی قُطْب الامکان و صريخُ
الثّناء بذکرک بين ملأ الاکوان و حتّی يتلئلأ وجهه فی ملکوت الانشاء انّک
انت المؤيّد الکريم . ع ع(٣٨٦) ترانی يا إِلهی قَدِ اسْتَغْرَقْتُ فی بحار الحيرة و خُضْتُ فی غِمار الذُّهُولِ
و لَمْ أَدْرِ کيف اذکرک بنعوت تليق فی عتبتک العليا وَ تَنْبَغِی لِسُدَّة مُلکک
الّذی لا يفنی لانّی أَری عجزی و فقری و ذلّی و مسکنتی فاين الغبراء من عَنان
السّماء و اينَ حَضيض الادنی من الاوج الاعلی اين البُغاث من النَّسْر الطائر
فی الاوج الأَسمی و معذلک يُحبّ قلبی أَن اقوم بثنائک بين خلقک
و ادعوک بلسانی بين بريّتک و قد کَلَّ لسانی عن الکلام و انکسر جناحی
ص ٤٣٣عن الطّيران و ذَهَلَ عقلی عن الادراک و صَغُرَ حدّی عن العرفان و اذکرک مع
اعترافی بخطائی عند ثنائک و قصوری و فتوری عند تقديم المحامد و
النّعوت لساحة قدسک رَبِّ رَبِّ لا تُؤاخِذْنی بِزَلَّتی و امْحِ حَوْبَتی
و اکشف کُرْبتی و آنسنی فی وحشتی و رافِقْنی فی غربتی و اجعلنی منجذباً بذکر
احبّائک و مُتَسَعِّراً بِلَظی نار محبَّة اصفيائک و منشرح الصّدور بالثّناء علی
اودّائک و قَرِيْرَ العين بمشاهدة وجوه ارقّائک و انت تعلم يا إِلهی بأَنَّهُمْ
شَغَفُوْنی حبّاً و أَحَبُّونی قلباً و شَدِّدْ لَهُمْ بقدرتک أَزْراً و قوِّ بقوَّتک
لَهُمْ ظَهراً و ارسلت اليهم نسائم قدسک و عطّرتَ مشامَّهُمْ برائحة رياض أُنسک
رَبِّ فَجِّرْ فی قلوبهم ينابيع المعانی و اکشف علی عقولهم اسرار کلماتک
فی السّبع المثانی و دُلَّهُمْ علی من يَدُلُّ عليک فی المشهد الرّحمانيّ
ص ٤٣٤رَبِّ أَنِرْ ابصارهُم بنور العرفان و نَوِّر ضمائرهم بالفيض و الاحسان و أَنْطِقْهُمْ
بالحجّة و البرهان و أَلْهِمْهُمْ کلمة الفضل و الأَلطاف و اجعلهُمْ هُداةَ بريّتک و
ثُقاة حَدِيْثِک و حُماة حِماکَ انّک انت الکريم الرّحيم العزيز الوهّاب و انّک
انت القويّ المقتدر المختار لا اله الّا انت الرّحيم الرّؤف المنّان . ع ع
هُو اللّه(٣٨٧) رَبِّ و رجائی و مَلْجَئِی و رجائی انّی بکلّ ذلّ و انکسار ابتهل
الی ملکوت قدسک و افق نيّر رحمانيّتک ان تجعل لهذا العبد
قلباً صافياً و صدراً مشروحاً بفيض الطافک و وجها مستبشراً
بانوار اسرارک و نِيَّةً خالصةً فی امرک و روحاً مستريحاً بجودک
ص ٤٣٥و احسانک و مُسْتَقْبِلاً حَسَناً بِمَنِّکَ و إِکرامک رَبِّ ايّده علی
ما تحبّ و ترضی انّک انت الکريم الوهّاب . ع ع(٣٨٨) أَيْ رَبِّ أَيِّدْنی علی التُّقی و احْفَظْنی مِنَ الهَوی و خَلِّصْنی من الشَّقی و ثَبِّتْنی
علی الوفاءِ و أَدْخِلْنی فی جنَّة الرّضاء و نَجِّنی من بِئْرِ نفسٍ و شَهَواتها و
احْرُسْنِی بعَين عنايتک و کَلائَتِک فی هذه الدّنيا انت الشّديد القُوی
و انّک انت المقتدر القدير . ع ع(٣٨٩) ای خداوند مهربان بندهء درگاه تو ايم و ملتجی به آستان
مقدّس تو جز رکن شديد پناهی نجوئيم و به غير کهف حمايتت التجا نکنيم
حفظ و صيانت فرما و عنايت و حمايت کن ما را موفّق نما تا رضای
تو جوئيم و ثنای تو گوئيم و در راه حقيقت پوئيم مستغنی از غير تو گرديم
و مستفيض از بحر کرم تو شويم در اعلاء امرت کوشيم و در نشر نفحاتت
سعی بليغ نمائيم از خود غافل گشته به تو مشغول شويم و از ما دون بيزار
شده گرفتار تو گرديم ای پروردگار ای آمرزگار فضل و عنايتی و فيض و
موهبتی تا بر اين موفّق شويم و به اين مؤيّد گرديم توئی مقتدر و توانا
ص ٤٣٧و توئی واقف و بينا انّک انت الکريم انّک انت الرّحيم انّک
انت الغفور العفوّ القابِلُ التّوبة و غافِرُ الذّنوب شَديدُ المحال . ع ع
هُو اللّه(٣٩٠) رَبِّی و مَلاذی و ملجئی و مَهْرَبی و مَناصی قد مُدَّتْ اليک ايادی التَّضَرُّعِ
و التَّذَلُّلِ و التَّبَتُّلِ معتمداً علی حَضرة رحمانيّتک متوسّلاً بذيل رداء
فردانيّتک طالباً آمِلاً عونک و صونک و نصرة جنودک و نَجْدَةَ جُيُوشک من
أَفواج ملائکة ملکوتک و کَتائِبِ سُکّان جبروتک لعبادک الّذين خَلَصوا
وجوهَهُمْ لوجهک الکريم و هَدَوا الی صراطک المستقيم و سَلَکوا فی منهجک
القويم و اشتعلوا بالنّار المُتَسَعِّرَةِ فی البُقْعة المُبارکة بنورک المنير
ص ٤٣٨ای رَبِّ هؤلاءِ عباد آوُوا الی کهف رحمانيّتک و وفدوا علی نَزْلِ
حضرت فردانيّتک و وَرَدُوا علی مواردِ العَذْبِ الفُرات من مَعينِ عنايتک
و اسْتَظَلُّوا فی ظِلال سدرة موهبتک و الْتَجَؤُوا الی الکهف المنيع و الملاذ
الرّفيع ای رَبِّ اجعلهُمْ آياتک الباهرةَ فی بلادک و راياتک الخافِقَةَ
علی رؤوس عبادک و سهامک النّافذة فی صدور اعدائک و سيوفک
الشّاهرة اللّامعة فی معامع الْاحْتِجاج مع شَناتِک و أَطْلِقْ لسانهم
بذکرک و ثنائک و أَنْطقهُم بحجّتک و برهانک و اجعلهُمْ دلائل يوم ظهورک
و وسائل ملکوتک و اجعل لهم لسان صدق فی الآخرين . ع ع
ص ٤٣٩(٣٩١) ای خداوند مهربان قلوب را به نور هدايت کبری منوّر
فرما جانها را به بشارت عظمی حيات بخش چشم ها را به مشاهده
انوارت روشن کن گوشها را به استماع ندايت شنوا فرمازنده کن حيات ابديّه بخش کمالات آسمانی عطا فرما خداوندا
جانهای ما را فدای خود کن و ما را روح جديد کرم نما قوّتی
آسمانی ده سرور ابدی بخش موفّق به خدمت عالم انسانینما سبب الفت بين قلوب کن خداوندا ما را از خواب بيدار
فرما و عاقل و هوشيار کن تا به اسرار کتاب مقدّست واقف
ص ٤٤٠گرديم و به رموز کلماتت پی بريم توئی مقتدر توئی دهنده توئی مهربان . ع ع
هُو اللّه(٣٩٢) إِلهی إِلهی ايّد الاحبّاء علی الحُبّ و الولاء مع کلّ الملل و الاقوام الّتی
علی الثَّری و اجعلهم آيات الهدی و رايات رحمتک بين الوری و
مصابيح الفضل و الجود و اشجار حديقة الوجود رَبِّ نوّر وجوهَهُم بانوار
التّوجّه اليک و زيّن قلوبهم بالتّوکّل عليک و ايّدهم علی الرّکوع و السّجود
بين يديک حتّی يرتّلو آيات التّوحيد فی محافل الهُدی و يرتفع ضجيجهم
بالتّهليل و التّکبير الی الملأ الاعلی انّک انت مؤيّد من تشاء علی ما تشاء
انّک انت القويّ القدير . ع ع(٣٩٣) إِلهی إِلهی ايّد عبادک عَلی الأَخلاق الّتی قدّرتها لأَحبّائک
و علی السّلوک علی المسالک الّتی اخترتها لأَصفيائک حتّی يعاملوا
کلّ البشر بکلّ صدق و محبّة فيما بَطَنَ و فيما ظهر و يُصْبِجُوا ملجأ الخائفين
و ملاذَ المُسْتَغيثين و اطبّاء السُّقَماء وَ عَوَنَة الأَذلّاء بين الوری و عَذْباً
فراتاً للعِطاش و مائدة سماوّية للجياع و حُنَفاء لک فی الدّين
و رُحَماء علی الوری و محبّين حتّی للاعداء و حنونين حتّی علی اهل الضّغينة
و البغضاء انّک انت الکريم انّک انت العظيم انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
هُو اللّهو در نهايت صدق و راستی و درستی جام آمال سرشار فرما
انوار تابان کن پرتو عنايت ببخش مظهر موهبت بفرماروز به روز ترقّی بخش و الطاف افزون فرما تا اين نفوس نفيسه
به اعلی درجهء فلاح و نجاح وصول بيابند توئی مقتدر و توئی دهنده
و بخشنده و بينا . عبد البهاء عبّاس(٣٩٥) ای رحمان ای رحيم دلی چون مرآت لطيف صافی عطا کن
تا به انوار محبّتت روشن و منير گردد و به الهامات روحانيّه و معنويّه
ملهم فرما تا عالم وجود را چون بهشت برين نمايد . ع ع
ص ٤٤٣(٣٩٦) ای يزدان پاک اين بنده ديرين را اندوهگين مخواه شادمانی
آسمانی بخش و فرّ يزدانی بده ستاره روشن نما و گل گلشن کن
سرور آستان نما و افسر جهان بالا بر سر نه رويش را بدرخشان
و گوهرش را بيفشان جانش را مشکبار کن و دلش را گلزار نما تا بوی خوی
خوشش جان پرور گردد و پرتو رويش افزون از ماه و اختر توئی
مهربان و توئی بخشنده و توانا .( ٣٩٧) ای دلبر آفاق بنده مشتاقت را نصيبی از اشراق ده روح را پر فتوح
کن و دل را از بند آب و گِل برهان و چون گل خندان کن و چشم را مانند
ابر گريان فرما تا در آتش عشقت بسوزد و بسازد و به آهنگ خوشی به مدائح
و نعوتت پردازد و بنوازد ای پروردگار کامکار فرما و در دو جهان
سر فراز کن توئی مقتدر و توانا . عبد البهاء عبّاس
هُو اللّه(٣٩٨) ای خداوند بيهمتا اين نفوس را سرا پا نورانی و قلوبشان را
ص ٤٤٥رحمانی کن و جانشان را سبحانی نما تا در جميع مراتب به آنچه لايق اين
يوم عظيم است قيام نمايند و موفّق به رضای تو شوند . ع ع
هُو الابهی(٣٩٩) رَبِّ و رجائی اسألک بِسَيْطَرَتِکَ المُحِيْطَةِ المُسْتَولِيَةِ علی الکائنات
ان تَنْصُرَ عبادک فی کلّ الجهات و تُحْيِيَ قلوبهم بالنَّفحات و تُنْعِشَ
افئدتهم بالنّسمات و تُسْقِيَهُمْ کأس الحيات و تحفظهم فی فُلْکِ النّجات
انّک انت العزيز الوهّاب . ع ع(٤٠٠) ای خداوند تو آگاهی و دانا و بينا که آنی فراغت از ياد يارانت
ندارم و بدون ذکر ايشان نفسی برنيارم و به جز لقايشان آرزوئی ندارم
محبّتشان راحت جان است و لقايشان مسرّت وجدان ای خداوند
شکر ترا که ياران ارجمند را هوشمند فرمودی و هر مستمند را از کنز هدايت
بهره مند کردی مواهب بيکران مبذول داشتی و بخشش بی پايان
شايان فرمودی هدايت کبری رايگان بخشيدی و موهبت عظمی
ارزان نمودی پس اين ياران را در ملکوتت بزرگوار فرما و با يکديگر
رؤف و مهربان فرما تا هر يک بجهت ديگری جانفشانی نمايد و گوهر افشانی
کند و به ميدان قربانی شتابد فيض رحمانی يابد و مواهب آسمانی جويد. ع ع
ص ٤٤٧(٤٠١) ای خدا تو شاهدی و گواهی که در دل و جان آرزوئی ندارم جز آنکه
به رضايت موفّق گردم و به عبوديّتت مؤيّد شوم به خدمتت پردازم و در
کرم عظيمت بکوشم و جان و دين را در راهت فدا نمايم توئی دانا توئی
بينا هيچ آرزوئی جز اين ندارم که از محبّت سر به کوه و صحرا نهم
و فرياد به ظهور ملکوتت نمايم و ندايت را به جميع گوشها برسانم
ای خدا اين بيچاره را چاره ئی بخش و اين دردمند را درمانی ده
و اين مريض را علاجی عطا کن با قلبی سوزان و چشمی گريان به درگاهت
مناجات مينمايم ای خدا در سبيلت هر بلائی را مهيّا هستم و هر صدمه ای را به جان
و دل آرزو نمايم ای خدا از امتحان محافظه نما تو ميدانی که از هر چيزی گذشته ام
و از هر فکریفارغ شده ام جز ذکر تو شغلی ندارم و جز خدمتت آرزوئی نخواهم . ع ع
هُو اللّه(٤٠٢) ای پروردگار عاشقان را از بلا ساغر لبريز در کام ريز و مشتاقان
را در راه محبّتت زهر شهد کن و نوش نيش نما سرها را زينت سنان کن
و دلها را هدف سهم بی امان فرما اين جان پژمرده را در سبيل فدا زنده
فرما و اين قلب افسرده را به کأس جفا طراوت و لطافت بخش مدهوش
جام الست کن و سرمست پيمانه بدست فرما به جانفشانی مؤيّد فرما
و به قربانی موفّق کن توئی مقتدر و توانا و توئی دانا و بينا و شنوا . ع ع
ص ٤٤٩(٤٠٣) ای پروردگار اين عزيزان ذليل سبيل تو گشتند و اين مه رويان
در راه محبّتت به خون آغشتند هر سينه ای مانند آينه پاره پاره گشتند
و هر دلی از آب و گِل آزاده شرحه شرحه شده سرهای بزرگوار در زير
پايهای جهّال پايمال شده حنجر نورانی به خنجر نفوس ظلمانی آزرده گشته
و قلوب رحمانی به سهام شيطانی خسته گرديده اين نفوس نفيسه
در دست هر خسيسی گرفتار شده و اين وجوه نورانيّه به غبار طغيان
مظاهر شيطانيّه افسرده گشته ای پروردگار از آن جام سرشار
قطره ای نثار فرما و از آن گلشن فدا نفحه ای به مشام من آر تا
منجذب آفاق گردم و سرگشته و سودائی آن جمال پر انوار شوم و جان و روان
ص ٤٥٠(٤٠٤) ای خدای من جانم فدای احبابت اين خون افسرده را
در سبيل دوستانت بر خاک ريز و اين تن فرسوده را در راه يارانت
خاک راه و غبار اقدام نما ای خدای من . ع ع(٤٠٥) ای يزدان مهربان يارانت بی سر و سامانند و دوستانت
اسير در دست عوانان از هر طرف تير و سنانی و از هر شخصی
زخمی بی امان با وجود اين سر گشته کوی تو اند و آشفتهء موی تو
ودلداده روی تو هر بلائی را ولا دانند و هر دردی را درمان
شمرند غل و زنجير را تاج و سرير يابند و زندان را ايوان بی پايان
دانند بکلّی جانفشانند ای خداوند هوشمندان را بنواز و
همدم و همراز عبدالبهاء ساز تا کلّ جان و دل در کف گرفته
نثار درگاه تو نمائيم و روی تو جوئيم و به کوی تو پی بريم و راز تو گوئيم
توئی مقتدر و توانا و واقف و بينا . ع ع(٤٠٦) ای پروردگار پدر و مادر اين بنده درگاه را در دريای غفران غوطه ده
و از گناه و خطا پاک و مقدّس نما عفو و بخشش شايان نما و غفران
و آمرزش ارزان کن توئی آمرزنده و توئی غفور توئی بخشندهء فيض موفور
ای آمرزگار هر چند گنه کاريم ولی اميد به وعد و نويد تو داريم و هر چند
در ظلمت خطا مبتلائيم ولکن توجّه به صبح عطا داشته و داريم به آنچه سزاوار
درگاه است معامله کن و هر چه شايگان بارگاه است شايان فرما
توئی غفور توئی عفوّ و توئی بخشندهء هر قصور . ع ع(٤٠٧) إِلهی إِلهی انّی بکلّ تضرُّعٍ و توجُّه و تذلُّل و تبتُّل أُناجِيْک بلسانی و
جِنانی و روحی و سَرِيْرَتی و ضميری و فؤادی و أَبتهل اليک أَن تقدّر اعظم
الآمال و افضل الاعمال و العزّة و الکمال و الموهبة و الجمال و الفلاح و النّجاح
لهذه العائلة الّتی هَرَعَتْ اِلی ظلّک الظّليل عند سطوع صبحک المبين
و سَرُعَتْ اِلی ملاذک الرّفيع و آوَتْ اِلی کهفک المنيع لَبَّتْ
لندائک و قَبَّلَتْ اعتابک و اشتعلت بنار محبّتک و انجذبت
بنفحات قدسک و لم تَزَلْ خادمةً لامرک ساجدة لطلعتک ناحدة فی
ظلّک قَدِ اشْتُهِرَتْ باسمک بين خلقک و نُوْدِيَتْ بذکرک بين عبادک
إِلهی إِلهی عَزِّزْها بعزّتک القديمة و مَجِّدْها فی ملکوتک الجليل و أَنْجِدْها بجنود
ص ٤٥٤موهبتک فی هذا اليوم العظيم رَبِّ رَبِّ ارفع رايتها و زِدْ فی حمايتها و
انشر آثارها و زِدْ فی انوارها حتّی تکون زجاجة لسراج مواهبک و مَنْشُوراً
لأَلطافک و مواهبک ربِّ ربِّ آنسها فی وحشتها و أَدرکها فی
کُرْبَتِها و أَوْرِثْها کتابک و أَکْمِلْ عليها نِعَمَک و آلائک انّک انت القويّ
المقتدر العزيز الکريم و انّک انت الرّحمن الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(٤٠٨) ای پروردگار اين بنده جان نثار را در پناه ملکوت ابهايت
محفوظ و مصون دار و در ظلّ شجره انيسايت محفوظ و مسرور قوّت توحيد
بخش و آيت تفريد فرما و جميع اهل و اطفال و يارانش را دوست دار . ع ع
ص ٤٥٥(٤٠٩) ای خداوند بيمانند به حکمت کبرايت اقتران در بين اقران
مقدّر فرمودی تا سلاله انسان در عالم امکان تسلسل يابد و همواره تا
جهان باقی به عبوديّت و عبادت و پرستش و ستايش و نيايش
درگاه احديّتت مشغول و مألوف گردند وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ
إِلّا لِيَعْبُدُوْنَ حال اين دو مرغ آشيانه محبّتت را در ملکوت
رحمانيّتت عقد اقتران ببند و وسيله حصول فيض جاودان فرما
تا از اجتماع آن دو بحر محبّت موج الفت بر خيزد و لآلی سلاله نجيبهء
مقدّسه بر ساحل وجود ريزد مَرَجَ البَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ بَيْنَهُما بَرْزَخٌ
لا يَبْغِيانِ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّکُما تُکَذِّبانِ يَخْرُجُ مِنْهُمَا الْلُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجانُ .
ص ٤٥٦ای خداوند مهربان اين اقتران را اسباب توليد دُرّ و مرجان
فرما انّک انت المقتدر العزيز الغفور الرّحمن الرّحيم . ع ع
هُو اللّه(۴۱۰) پروردگارا عنايت فرما هدايت بخش پرورش ده نشو و نما
عطا کن بنت ملکوت نما فيض لاهوت بخش روحانی کننورانی نما رحمانی کن آسمانی فرما تا از عالم طبيعت رها يابم
و از جهان ماوراء طبيعت خبر گيرم زنده شوم خلق و خوی رحمانی جويم
نشر تعاليم الهی نمايم فيض ابدی طلبم و موهبت الهی خواهم
توئی دهنده و بخشنده و مهربان . ع ع(۴۱۱) ای پروردگار ای آمرزگار اين امه موقنه ات را با اولاد
و احفاد بر عهد و ميثاقت ثابت و مستقيم فرما و بر پيمانت محکم و استوار
نما و از امتحان و افتتان محفوظ و مصون بدار و از مادون خود مستغنی
و بی نياز کن و در پناه عفو و غفران منزل و مأوی بخش و نور ديده اش
و فِلْذه کبدش را از هر مشکلی و بليّهء شديده رهائی بخش و روح و جانش
و پسر مهربانش در کهف حمايت صيانت فرما توئی عفوّ غفور و راحم
يوم النّشور ای خداوند اين مادر و فرزند را در بحبوحه جنّت ابهی
ملجأ و پناه ده و در جوار رحمت کبری بعد از عروج از عالم ادنی منزل
و مأوی بخش انّک انت الکريم المتعال . ع ع(۴۱۲) قُولی لَک الحَمدُ يا إِلهی بما أَنْعَمْتَ عَلَيَّ بِفَضلِکَ وَ جودِکَ وَ
هَدَيْتَنی اِلی مَلَکوتِکَ وَ سَقَيْتَنِی کَأْسَ هِدايَتِکَ وَ ظَلَّلْتَ عَلَيَّ
شَجَرَةَ وَحْدانِيَّتِکَ اِنَّکَ اَنتَ الکَريم اِنَّکَ اَنتَ الرَّحيم إِلهی
ثَبِّتْنِيْ عَلی عَهْدِکَ وَ اجْعَلْنِی مُسْتَقِيْمَةً فی حُبِّکَ وَ نَجِّنِی مِن کُلِّ
افتتانٍ شَديدٍ رَبِّ رَبِّ اجْعَلْنِی فِداءً لِإِمائِکَ و شَهيداً فی سَبيلِکَ
وَ خاضِعاً خاشِعاً لِخَلْقِکَ وَ مُحبَّاً لجَميع عَبادِکَ وَ خادماً لِلسَّلْمِ
العامِّ وَ الصُّلحِ وَ الْحُبِّ وَ الْأَمانِ اِنَّکَ اَنتَ الکَريم المُتعالِ . ع ع
ص ٤٥٩(۴۱۳) ای خداوند اين کنيز مستمند را در ملکوت خويش قبول نما و به فيض ابدی
محفوظ فرما جام عشق بنوشان و نور عرفان بخش در چشمه ايّوب غوطه ده
و از محن و آلام اخلاق بشری شفا بخش پرتوی از صفات خويش مبذول فرما
آسمانی کن ربّانی نما نفثات روح القدس بدم به روح وحدت عالم انسانی
زنده نما لسان ناطق ده قلب فارغ بخش حجج و برهان الهام کن و سبب
هدايت نفوس فرما توئی مقتدر و توانا و توئی کريم و رحيم و دانا . ع ع
ص ٤٦٠(۴۱۴) إِلهی إِلهی نحن اماءٌ اجتذبتنا نفحات قدسک من البقعة المبارکة نوّر بصائرنا
بانوار هدايتک السّاطعة من افق الحقيقة و أَحْيِنا بفيوضات روح قدسک
النّازلة من سماء الرّحمانيّة و أَيقظنا بنسمات حبّک عند اشراق شمس الوحدانيّة
ای رَبِّ وفّقنا علی جوهر التّقديس عن کلّ صفة الّا الفضائل الّتی خَصَّصْتَ
بها الحقايق المقدّسة من الملکوت الأَعلی و أَنعش افئدتنا بفيوضات مُستمرّة من
ملکوتک الأَبهی أَی رَبِّ ايّدنا علی خدمة امرک و النّداء باسمک و اعلاء کلمتک
و نشر آياتک و ترويج تعاليمک و کلماتک و تربية ساير الاماء حتّی تتنوّر هذه
الآفاق باشراق انوارک السّاطع علی مشارق الارض و مغاربها انّک انت الکريم
الوهّاب . ع ع(۴۱۵) ای خداوند مهربان هر چند وجود نابودم ولی اميد به فضل و جود تو دارم
و هر چند از قابليّت و استعداد محرومم ولی رجا به فضل و عنايت تو دارم
گمراه بودم هدايت فرمودی نابينا بودم بينا کردی محروم بودم محرم راز
فرمودی مرده بودم به نفحات گلشن قدس زنده فرمودی حال ای پروردگار
استقامت بخش ثبوت عنايت فرما تا در محبّت مطلع احديّتت ثابت مانم
و از انوار شمس حقيقت مقتبس گردم به ذکر و ثنايت ناطق شوم و به عبادت
جمال رحمانيّتت مشغول گردم غير ترا فراموش کنم و از ذکر ماسوی
خاموش شوم و از جام محبّتت سر مست و مدهوش گردم و به خدمت امرت
ص ٤٦٢پردازم و به ابدع نغمات در محافل اماء رحمن لسان به ذکرت بگشايم و محفل بيارايم
توئی مقتدر و توانا و توئی مؤيّد و موفّق و بينا يا رَبِّيَ الأَعلی . ع ع
هُو الابهی(۴۱۶) ای مقصود من فی الوجود ای معبود من فی الغيب و الشّهود
کنيز نا چيزی را عزيز نما و در هر چيز تمييز بخش و شور انگيز فرما تا در سبيل
عزيز مصر بقا يوسف ملکوت جمال ابهايت جان رايگان فدا نمايد
و در اشتياق رويت به دلالت نفحه قدس خويت به کويت شتابد رخ
از بيگانه بتابد و به يگانگيت بپرستد توئی مقتدر و توانا . ع ع
ص ٤٦٣(۴۱۷) سبحانک اللّهُمَّ تَبارَکْتَ و تَعالَيْتَ و تَقَدَّسْتَ و تَنَّزَهْتَ
عن کلّ ذکر و ثناء و کلّ نعت لم يَصْدُرْ من قلمک الاعلی
فَجَوْهَرُ العجز و الفناء و حقيقة الفقر و الهباء کيف يستطيع أَنْ يَطير
الی هواءِ بهاءِ عزّ احديّتک او يتصاعد الی ملکوت قدس هويّتک
حتّی يقوم بمحامدک و ثنائک و يَنْطِقَ بنعوتک و اوصافک
فو عزّتک خَرَسَتِ الْأَلْسُنُ و کَلَّتْ عن ثناء أَدْنی آية من آياتک
و بيان معنیً من معانی کلماتک فکيف ثناء نفسک العليا و
محامد ذاتک الأَعلی و ليس لی سبيل و لا دليل الّا الاعتراف
بالعجز و التّقصير أَن أَنْسُجَ بِلُعابِ عَناکِبِ أُوْهامی حجاباً فی أَوْجِ
ص ٤٦٤الأَثِيْرِ اذاً أَسْئلک العَفْوَ و السَّتْرَ فی کلّ حالی و ان تنظر الی
امتک الطّيّبة الزّکيّة الخاضعة لاسمک الخاشعة ببابک
النّاطقة بثنائک المبتهلة اليک المتضرّعة الی ملکوتک
بلحظات اعين رحمانيّتک و انظار توجّهات وحدانيّتک و تُؤَيِّدها
علی ما تحبّ و ترضی فی ملکک و ملکوتک انّک انت السّلطان
المقتدر العزيز القدير . ع ع(۴۱۸) رَبِّ و رجائی يا غافر الذّنوب و يا کاشف الکُرُوْب و ياساتر
العيوب أَسْتغفرک لِأَمتک الّتی رجعت اليک و وَفَدَتْ عليک
و وردتْ بين يديک خاضعةً خاشعة خائفة من عذابک مُتَعَطِّشَعةً
ص ٤٦٥الی عَذْبِ فُراتک رَبِّ انْزِعْ عنها قميصَ الذُّنوب و أَلْبِسْها
حُلَلَ الغفران برحمتک يا علّام الغيوب و ستّار العيوب انّک
انت التّوّاب الرّحيم الغفور الکريم . ع ع(۴۱۹) اين کنيز عزيز وله انگيز بود و با عقل و تميز مشتاق ديدار بود
و آرزوی آن ديار مينمود و با چشمی اشکبار توجّه به ملکوت اسرار داشت
بسا شبها که مشغول به راز و نياز بود و بسا روزها به ياد تو همدم و
دمساز هيچ صبحی غافل نبود و هيچ شامی آفل نگشت مانند مرغ
ص ٤٦٦خوش آهنگ هر دم به تلاوت الواح و آياتت مشغول بود و به مثابه
آئينه آرزوی نور تجلّی مينمود ای آمرزگار اين هوشيار را به بارگاه
بزرگواری خويش راه ده و اين مرغ دست آموز را به حديقه بقا
پرواز بخش اين مشتاق پر احتراق را به وثاق وصال داخل کن
و اين آشفتهء پريشان را از حرمان نجات بخش و به ايوان رحمن
در آر ای پروردگار هر چند گنه کاريم توئی آمرزگار هر چند
غريق بحر عصيانيم توئی خداوند مهربان عفوِ قصور فرما و مغفرت
موفور بنما فيض حضور بخش و صهبای سرور بنوشان ما اسير خطائيم
و توئی امير عطا ما غريق معصيتيم و تو خداوند رحمت کبری
هر چه هستيم منسوب به آستان توئيم و هر چه باشيم مقيم درگاه تو
ص ٤٦٧توئی بخشنده و درخشنده و پاينده و مهربان و توئی کريم و رحيم
و عظيم الأحسان و کثير الغفران انّک انت التّوّاب يا ربَّ الأرباب . ع ع
هُو اللّه(۴۲۰) قُولِی لَکَ الْحَمْدُ يا إِلهی بِما نَوَّرْتَ بَصِيْرَتِی بِمُشاهَدَةِ الْآياتِ وَ
زَيَّنْتَ حَقِيْقَتِيْ بِمَعْرِفَةِ رَبِّ الْأَسْماءِ و الصِّفاتِ وَ أَحْيَيْتَنِی بِنَسَمَةِ الْأَسْحارِ
وَ عَطّرْتَ مَشامّی بِنَفْحَةِ الأَزْهارِ وَ نَسِيْمِ حَدِيْقَةِ الأَسْرارِ رَبِّ إِنّی سَقِيْمَةٌ
فَاشْفِنِی وَ کَلِيْلَةٌ فَأَنْطِقْنِی عَوِّدْنِی بِالْذُّلِّ وَ الْاِنْکِسارِ وَ احفَظْنی مِنَ الغُرورِ
ص ٤٦٨وَ الْاِسْتِکبارِ وَ خَلِّصْنِی مِنْ کُلِّ فاجرٍ کفّارٍ وَ أَنْقِذْنِی مِن ظُلُماتِ
الشُبُهاتِ الّتی انْتَشَرَتْ فی الدّيارِ وَ اجْعَلْ لِی قَدَماً راسِخَةً عَلی صِراطِکَ
الْمُسْتَقِيْمِ وَ مَنْهَجِکَ الْقَويمِ لا أَتَّخِذُ سَبيلَ الغيِّ سَبيلاً بَل أَتَّخِذ مَنْهَجَ الْرُّشْدِ
سَبيلاً رَبِّ اِنَّنی اَمَةٌ ضَعِيْفَةٌ عاجِزَةٌ فی الْإِفْتِتانِ قاصِرَةٌ لَدَی الْإِمْتِحانِ
وَ نَجِّنِی مِنَ التَّمْحِيْصِ الْمَنْصُوصِ مِنْ فَمِ أَئِمَّةِ الْهُدی وَ نُجُوْمِ الأُفُقِ الْأَعْلی
عَلَيْهِم الْتَّحِيَّةُ وَ الثَّناءُ قالَ عَلَيهِ الْسَّلامُ الْنّاسُ هُلَکاءُ إِلَّا الْمُؤْمِنُونَ
وَ الْمُؤْمِنُونَ هُلَکاءُ إِلَّا الْمُمْتَحَنُوْنَ وَ الْمُمْتَحَنُوْنَ هُلَکاءُ إِلَّا الْمُخْلِصُوْنَ
وَ الْمُخْلِصُوْنَ فی خَطَرٍ عَظِيْمٍ يا رَبِّيَ الْرَّحِيْمَ اِنَّ أُمَتَکَ السَّقيم تَرْجُو فَيْضَکَ
الْعَظِيْمَ وَ شِفائَکَ الْمُبِيْنَ إِنَّکَ أَنْتَ الْغَفُورُ الکَرِيْمُ لا إِله إِلّا أَنْتَ
الْرَّبُّ الْرَّؤُفُ العَظِيْمُ . عبد البهاء عبّاس
ص ٤٦٩(۴۲۱) پروردگارا پاک کردگارا اين ورقه خضره نضره که در رياض
محبّتت روئيده و در حديقه معرفتت از شجره عنايت دميده چشمش
به افق الطاف بی پايان باز است و قلبش در خلوتگاه راز محرم
و با واقفان راز دمساز و همراز از ملکوت ابهايت تأييدی بفرما
و ازجبروت اعلايت توفيقی عنايت کن که بر عهد و ميثاقت مستقيم
و بر قرار ماند و بر پيمان و ايمانت ثابت و استوار رَبِّ وَفِّقْها عَلی
ما تُحِبُّ و تَرْضَی إِنَّکَ أَنْتَ الْکَرِيْمُ الْوَهّابُ . ع ع
ص ٤٧٠(۴۲۲) ای دلبر آفاق اين جمع نساء ترا کنيزانند و از شدّت محبّت
اشک ريزان و از کمال شوق کف زنان و پاکوبان افروخته اند
و جان سوخته و از ما سِوای تو دو ديده دوخته ای دلبر مهربان
اين ورقات فانيات را پر شور و شعله نما تا از لمعه نور در صحرای
طور اقتباس کنند و رَبِّ أَرِنِی گويان يوم لقا را احساس نمايند
پروردگارا هر چند ايّام غيبت است ولی اين قرن عظيم ترا عصر ظهور است
و اين صحرای وسيع وادی ايمن و شعلهء طور پروردگارا فيض ابدی بخش
و فوز سرمدی ده تا به خدمت امرت قيام نمايند و آن کشور را به جليل
اکبر دلالت کنند توئی دهنده و بخشنده و مهربان . ع ع
ص ٤٧١(۴۲۳) ای بی نياز اين کنيز ناچيز را در آستان مبارکت قبول فرما
و اين بال و پر شکسته را در هوای قدس عنايتت پرواز ده اين فقيره را
به کنز غنا دلالت فرما و اين ذليله را به درگاه عزّتت هدايت کن . ع ع
هُو اللّه(۴۲۴) پروردگارا کنيز درگاهم و ضعيف ناتوان و تو مُعين و نصير
بيچارگان ای دلبر مهربان آتشی در جان و دل افروز و پردهء اوهام
بسوز ديده به مشاهدهء جمالت روشن کن جان و وجدانم غبطهء گلزار و
گلشن فرما از هر قيدی آزاد کن الطاف بی پايان عطا نما تا
ص ٤٧٢جز تو نبينيم و به غير از راه محبّتت نپوئيم و جز راز دلبری تو نگوئيم
توئی بيننده و بخشنده و توانا ع ع(۴۲۵) ای پروردگار اين کنيزان را در ملکوت عزّتت عزيز نما و اين اماء را
در آستان مقدّست مقبول فرما قلبشان را منوّر کن و روحشان
را مطهّر فرما مشامشان را معطّر کن تا سزاوار آستان احديّت گردند
و به عبادت و خدمت و تضرّع و عجز و نياز پردازند به ذکر تو زنده گردند
و به محبّت تو حيات جاودانی يابند انت الکريم و انت الرّحيم
و انت العزيز الرَّؤُفُ الرَّبُّ القديم . ع ع(٤٢٦) پاک يزدانا خداوند مهربانا شکر ترا که اين اماء را عزيز نمودی و
اين ناچيزان را تاج موهبت بر سر نهادی درِ بخشايش گشودی و
رخ بنمودی و دلها بربودی ای ربّ ودود ستايش نتوانيم و از عهدهء
نيايش بر نيائيم عاجزيم و ناچيز قاصريم و بی تميز ولی روی تو جوئيم
سوی تو پوئيم ثنای تو گوئيم اسير زنجير محبّتيم و دستگير امير کشور
موهبت شکر ترا که شهد و شکر به کامها ريختی و اين کنيزان را کامياب
نمودی الحمد لک و الشّکر لک و الفضل لک و الموهبة منک
انّک انت المقتدر العطوف الرّؤوف . ع ع(۴۲۷) ای خداوند بيمانند کودکی بينوا را پناه باش و بيچارهء پر گناه
را آمرزنده و مهربان ای پروردگار هر چند گياه تباهيم ولی
از گلستان توئيم و نهال بی شکوفه و برگيم ولی از بوستان تو
پس اين گياه را به رشحات سحاب عنايت پرورش ده و اين نهال
پژمرده را به نسيم بهار روحانی حرکت و طراوت بخش بيدار کن
هشيار کن بزرگوار کن حيات ابديّه بخش و در ملکوتت پايدار کن . ع ع
ص ۴۷۵(۴۲۸) إِلهی إِلهی هؤُلاءِ الْأَطْفالُ فُرُوْعُ شَجَرَةِ الْحَياتِ وَ طُيُوْرُ
حَدِيْقَةِ الْنِّجاتِ لَئالِئُ صَدَفِ بَحْرِ رَحْمَتِکَ أُوْرادُ رَوْضَةِ هِدايَتِکَ رَبَّنا
إِنّا نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ و نَتَضَرَّعُ اِلی مَلَکُوْتِ رَحْمانِيَّتِکَ أَنْ
تَجْعَلَنا سُرُجَ الهُدی وَ نُجُوْمَ أُفُقِ الْعِزَّةِ الْأَبَدِيَّةِ بَيْنَ الْوَری
وَ عَلِّمْنا مِنْ لَدُنْکَ عِلْماً يا بَهاءَ الْأَبْهی . ع ع
هُو اللّه(۴۲۹) ای جليل اکبر اين کنيز صغير را دختر خوش اختر فرما و در درگاه
احديّتت عزيز کن از جام محبّتت لبريز نما تا شور و ولهی انگيزد و مشک
و عنبری بيزد توئی مقتدر و توانا و توئی دانا و بينا . ع ع
ص ۴۷۶(۴۳۰) طفل صغيرم پستان عنايت را ثدی عزيز کن و از شهد و شير محبّتت
نشو و نما بخش و در آغوش معرفت پرورش ده در کودکی آزادگی ده
و فرزانگی بخش و اين بی نياز را محرم ملکوت راز نما توئی مقتدر و توانا . ع ع
هُو اللّه(۴۳۱) خداوندا اين طفل صغير را در آغوش محبّتت پرورش فرما و از ثدی
عنايت شير ده اين نهال تازه را در گلشن محبّتت بنشان و به رشحات
سحاب عنايت پرورش ده از اطفال ملکوت کن و به جهان لاهوت
هدايت فرما توئی مقتدر و مهربان و توئی دهنده و بخشنده و سابق الإِنعام . ع ع
ص ٤٧۷(٤٢٨) إِلهی إِلهی نَحْنُ أَطْفالٌ رَضَعْنا مِنْ ثَدْيِ مَحَبَّتِکَ لَبَنَ العِرفانِ
وَ دَخَلنا فی مَلَکُوتکَ مُنْذُ نُعُومَةِ الْأَظْفارِ وَ نَتَضَرَّعُ إِلَيکَ فی
الْلَّيْلِ وَالنَّهارِ رَبِّ ثَبِّتْ أَقْدامَنا عَلی دِيْنِکَ وَ احْفَظْنا فی حِصْنِ
حِفْظِکَ وَ أَطْعِمْنا مِنْ مائِدَةِ الْسَّماءِ وَ اجْعَلْنا آياتِ الهُدی وَ سُرُجَ
الْتَّقْوی وَ أَمْدِدْنا بِمَلائِکَةِ مَلَکوتِکَ يا رَبَّ الجَبَرُوتِ و الْکِبْرِياء
إِنَّکَ أَنْتَ الْکَرِيْمُ الرَّحْمنُ الْرَّحِيْمُ . ع ع
هُو اللّه(۴۳۳) ای ايزد دادگر ای خدای مهر پرور ما نهالان بوستان
توئيم به دست مرحمتت کِشته و به جبهه ما خط محبّتت نوشته کلّ را اشجار
ص ۴۷۸پر ثمر کن و همه ما را درختان بارور فرما حروفات مفرده ايم کلمات
باهرات نما کلمات مجمله ايم آيات بيّنات فرما اوراق باطله ايم
کتاب مبين کن نقاط سافله ايم احرف علّيّين نما ذليل و خواريم
از ذلّت برهان بی برگ و باريم به برگ و نوا رسان گنج
ملکوت خواهيم و کنز لاهوتی طلبيم غنای حقيقی جوئيم و از بقای
معنوی سخن گوئيم هر که را پرتو آفتاب درخشانت گيرد از ظلمت
تراب بيزار است و هر که را آب ناب سيراب نمايد از نمايش سراب
در کنار پس ای پروردگار نيستی آموز تا نار هستی بر افروزد و حجاب
خود پرستی بسوزد تا ميان حبيب و محبوب آشنائی افتد و بين طالب و
مطلوب رسم جدائی برافتد توئی دهنده و بخشنده و مهربان
ص ۴۷۹(۴۳۴) ای خدای مهربان اين نو گل گلستان محبّتت را از شبنم عنايت
تر و تازه بفرما و اين تازه نهال بوستان هدايت را به تربيت باغبان احديّت
پرورش ده و اين شاخ سبز را در گلشن الطاف مزيّن به شکوفه و برگ کن
و اين دردانهء معرفت را در آغوش صدف رحمت بپرور ای خداوند
هر مستمندی را توانگر نما و هر دردمندی را درمان بخش هر فقيری را
به گنج روان دلالت کن و هر اسيری را از زنجير قيود آزادی بخش توئی توانا
و بينا و آگاه و شنوا تأييد احسان نما . ع ع(۴۳۵) ای خدا طفل معصومم در پناه خود حفظ نما عنايتی کن و رحمتی بفرما
تربيت نما به نعمت بپرور قابليّتی بخش تا ملکوتی گردم ربّانی شوم روحانی
شوم نورانی گردم توئی مقتدر و توانا و مهربان . عبد البهاء عبّاس
هُو اللّه(۴۳۶) ای بديع الألطاف لطفی بديع نما و لطافت ربيع بخشا
ما نهالانيم به دست مرحمتت کِشته و با آب و گل مودّتت سرشته
ص ۴۸۱محتاج جوی عطای توئيم و شايان ابر سخای تو اين کشت اميد را
به خود مگذار و از باران عنايت دريغ مدار از سحاب جودت ببار
تا نهال وجود ببار آيد و دلبر مقصود در کنار . عبد البهاء عبّاس
هُو اللّه(۴۳۷) پروردگارا اين اطفال را نهالهای بيهمال کن و در حديقه ميثاق
نشو و نما بخش و به فيض سحاب ملکوت ابهی طراوت و لطافت ده
مهربانا طفل صغيرم به دخول در ملکوت کبير فرما در زمينم آسمانی فرما
ناسوتيم لاهوتی فرما ظلمانيم نورانی کن جسمانيم روحانی نما و مظهر
ص ٤٨۲(۴۳۸) رَبِّی رَبِّی کودکم خردسال از پستان عنايت شير ده و در
آغوش محبّتت پرورش بخش و در دبستان هدايت تعليم فرما و در
ظلّ عنايتت تربيت کن از تاريکی برهان شمع روشن کن و از
پژمردگی نجات داده گل گلشن فرما بنده آستان کن و خلق و خوی
راستان بخش موهبت عالم انسانی کن و تاجی از حيات ابديّه
بر سر نه توئی مقتدر و توانا و توئی شنونده و بينا . ع ع
هُو اللّه(۴۳۹) خداوندا مهربانا کودکانيم بينوا و طفلانيم در نهايت فقر و فنا
ص ۴۸۳ولی سبزه جويبار توئيم و نهالهای پر شکوفهء بهار تو از رشحات
سحاب رحمت طراوتی بخش و از حرارت آفتاب موهبت نشو ونما احسان فرما از نسيم حدائق حقايق لطافتی عنايت کن و در
بوستان معارف درختان پر برگ و بار فرما در افق سعادت ابدی
نجوم ساطع الانوار کن و در انجمن عالم انسانی چراغهای نورانی فرما
پروردگارا اگر بنوازی هر يک شهباز اوج عرفان گرديم و اگر بگذاری
بگدازيم و به ضرر و زيان گرفتار شويم هر چه هستيم از توئيم و به درگاهت
پناه آريم توئی دهنده و بخشنده و توانا . ع ع(۴۴۰) ای پاک يزدان اين نهالان جويبار هدايت را از باران ابر
ص ٤٨۴عنايت تر و تازه فرما و به نسيم رياض احديّت اهتزازی بخش و به حرارت
شمس حقيقت جانی تازه عطا نما تا نشو و نما نمايند و روز به روز ترقّی
کنند و شکفته گردند و پر بار و برگ شوند ای پروردگار جمله را هوشيار
کن و قوّت و اقتدار بخش و مظاهر تأييد و توفيق فرما که در نهايت
برازندگی در بين خلق محشور شوند توئی مقتدر و توانا . ع ع
ص ٤٨۵(۴۴۱) ای خدای مهربان هر چند کودکانيم بينوا و طفلانيم ناتوان پريشانيم
و بی سر و سامان ولی نهالهای باغيم و تو باغبان پروردگارا
به فيض ابر عنايت و حرارت شمس حقيقت و هبوب نسيم هدايت اين
نهال ها را نشو و نما ده و طراوت و لطافت بخش تا برگ و شکوفه
آرد و مُثمر ثمر گردد خداوند مهربانا نادانيم دانا کن بی چشميم
بينا فرما مرده ئيم زنده کن بی کسيم بنواز و مهربان باش
موفّق بر تعلّم و تعليم کن و مؤيّد بر تحصيل و تکميل توئی مقتدر و توانا
و توئی دهنده و بخشنده و مهربان . ع ع(۴۴۲) رَبِّ و رجائی لک الحمد علی ما أَنْزَلْتَ علينا هذه المائدة الرّوحانيّة
و النّعمة الرّبّانيّة و البَرَکَةَ السّماويّة رَبَّنا وَفِّقْنا علی أَنْ نَطْعَمَ من هذا
الطّعام الملکوتی حتّی تَدِبَّ جواهر اللّطيفة فی ارکان وجودنا الرّوحانيّة
و تَحْصُلَ بذلِکَ القوّة السّماويّة علی خدمة امرک و ترويج آثارک و تزئين
کَرْمِکَ باشجارٍ باسِقَةٍ دانِيَةِ القُطُوْفِ مُعَطَّرَةَ النَّفَحات انّک انت الکريم
انّک انت ذو فضل عظيم و انّک انت الرّحمن الرّحيم .(۴۴۳) رَبِّ و رجائی لک الشّکر علی هذا النَّعْماء و لک الحمد علی هذه الموائد
و الآلاء رَبِّ رَبِّ أَعْرِجْ بنا الی ملکوتک و أَجْلِسْنا علی موائد لاهوتک
و أَطْعِمْنا من مائدة لقائک و أَدْرِکْنا بحلاوة مشاهدة جمالک لانّ هذا
مُنْتَهَی المُنی و المِنْحَةُ الکُبری و العطيّةُ العظمی رَبِّ رَبِّ يسّر لنا هذا انّک
انت الکريم الوهّاب و انّک انت المعطی العزيز الرّحيم . ع ع
ص ٤٨۸اين مناجات را هر نفسی به کمال تضرّع و ابتهال بخواند سبب روح و ريحان قلب
اين عبد گردد و حکم ملاقات دارد :(۴۴۴) إِلهی إِلهی انّی أَبْسُطُ اِليکَ أَکُفَّ التَّضَرُّعِ وَ التَّبَتُّلِ و الابتهال و أُعَفِّرُ
وَجْهی بتُرابِ عَتَبَةٍ تَقَدَّسَتْ عَنْ إِدْراکِ أَهْلِ الحَقايِقِ و النُّعوتِ
مِنْ أُوْلِی الأَلْبابِ أَنْ تَنْظُرَ الی عبدِکَ اَلْخاضِعِ الْخاشِعِ بِبابِ
أَحديّتک بِلَحَظاتِ أَعْيُنِ رَحْمانِيَّتِکَ وَ تُغَمِّرَهُ فی بِحارِ رَحْمَةِ صَمَدانيّتکَ
أَيْ رَبِّ إِنَّهُ عَبدُکَ البائِسُ الفَقِيْرُ وَ رَقِيْقُکَ السّائِلُ المُتَضَرِّعُ الأَسِيْرُ
مُبْتَهِلٌ اِلَيْکَ مُتَوَکِّلٌ عَليکَ مُتَضَرِّعٌ بَيْنَ يَديْکَ يُنادِيْکَ و
يُناجِيْکَ وَ يَقُولُ رَبِّ أَيِّدْنِی علی خِدمةِ أَحِبّائِکَ و قَوِّنی عَلی عُبُوْدِيَّةِ
حَضْرَةِ أَحَدِيَّتِکَ و نَوِّر جَبِيْنِی بِأَنْوارِ التَّعَبُّدِ فِی ساحَةِ قُدسِکَ و التَّبَتُّلِ
ص ٤٨۹اِلی مَلَکُوتِ عَظَمَتِکَ وَ حَقِّقْنِی بالفَناءِ فی فِناءِ بابِ أُلُوهِيَّتِکَ و أَعِنِّی
عَلَی المُواظَبَةِ عَلَی الإِنْعِدام فی رَحْبَةِ رُبُوْبِيَّتِکَ أَی رَبِّ
أَسْقِنِی کَأْسَ الفَناءِ و أَلْبِسْنِی ثَوْبَ الفَناءِ و أَغْرِقْنِی فِی بَحْرِ الفَناءِ
وَ اْجْعَلْنِی غُباراً فِی مَمَرِّ الْأَحِبّاءِ وَ اجْعَلْنِی فِداءً لِلأَرْضِ الَّتی وَطِئَتْها
أَقْدامُ الْأَصْفِياء فی سَبِيْلِکَ يا رَبَّ الْعِزَّةِ وَ العُلی إِنَّکَ أَنْتَ الکَريمُ الرَّحيمُ
المُتَعال هذا ما يُناديکَ بِه ذلِکَ العَبْدُ فی البُکُوْرِ و الآصالِ أَی رَبِّ
حَقِّقْ آمالَهُ وَ نَوِّرْ أَسْرارَهُ وَ اشْرَحْ صَدْرَهُ و أَوْقِدْ مِصْباحَهُ فی خِدْمَةِ
أَمْرِکَ و عِبادِکَ إِنَّکَ أَنْتَ الکَريمُ الرَّحيمُ الوهّابُ و إِنَّکَ
أَنْتَ العَزِيْزُ الرَّؤُفُ الرَّحمنُ . ع ع(۴۴۵) ای فرياد رس بينوايان ای خداوند مهربان من چه لياقتی داشتم
که اين بخشش عظيم را شايان فرمودی و اين لطف جليل را رايگان نمودی
به تقبيل آستان مقدّست موفّق کردی چه آستانی که ارواح ملأ اعلی
پاسبان است و قلوب اهل ملکوت ابهی مقيم و راکع و ساجد و عاکف
و خاضع چون راستان . ع ع(۴۴۶) پاک يزدانا خاک ايران را از آغاز مشکبيز فرمودی و شور انگيز
ص ۴۹۱و دانش خيز و گوهر ريز از خاورش همواره خورشيدت نور افشان
و در باخترش ماه تابان نمايان کشورش مهر پرور و دشت بهشت آسايش پر گل و
گياه جان پرور و کهسارش پر از ميوهء تازه و تر و چمن زارش رشک
باغ بهشت هوشش پيغام سروش و جوشش چون دريای ژرفپر خروش روزگاری بود که آتش دانشش خاموش شد و اختر بزرگواريش
پنهان در زير روپوش باد بهارش خزان شد و گلزار دلربايش
خارزار چشمه شيرينش شور گشت و بزرگان نازنينش آواره و دربدر
هر کشور دور پرتوش تاريک شد و رودش آب باريک تا آنکه
دريای بخششت به جوش آمد و آفتاب دهش دردميد و بهار تازه رسيد
و باد جانپرور وزيد و ابر بهمن باريد و پرتو آن مهرپرور تابيد کشور بجنبيد
ص ٤٩۲جهانی تازه شد و آوازه بلند گشت دشت و کهسار سبز و خرم شد و
مرغان چمن به ترانه و آهنگ همدم شدند هنگام شادمانی است
پيغام آسمانی است بنگاه جاودانی است بيدار شو بيدار شو ای
پروردگار بزرگوار حال انجمنی فراهم شده و گروهی همداستان گشته
که به جان بکوشند تا از آن باران بخششت بهره به ياران دهند و کودکان
خود را به نيروی پرورشت در آغوش هوش پرورده رشک دانشمندان
نمايند آئين آسمانی بياموزند و بخشش يزدانی آشکار کنند پس ای پروردگار
مهربان تو پشت و پناه باش و نيروی بازو بخش تا به آرزوی خويش رسند
و از کم و بيش در گذرند و آن مرز و بوم را چون نمونه جهان بالا نمايند . ع ع
ص ٤٩۳(۴۴۷) ای پروردگار در کتب و صحف بواسطه انبياء اخبار فرموده ای
و اسرائيل را بشارت داده ای و نويد بخشيده ای که روزی آيد اسرائيل
نوميد اميدوار گردد و اسير ذلّت کبری عزّت ابديّه يابد آن
قوم پريشان در ظلّ ربّ الجنود در ارض مقدّسه سر و سامان يابند
و از اقاليم بعيده توجّه به صهيون فرمايند ذليلان عزيز گردند
مستمندان توانگر شوند گمنامان نام و نشان يابند و مبغوضان
محبوب جهانيان شوند حال ستايش ترا که روز آن آسايش آمد
و اسباب سرور و شادمانی حاصل شد اسرائيل عنقريب جليل گردد
و اين پريشانی به جمع مبدّل شود شمس حقيقت طلوع نمود و پرتو هدايت
ص ٤٩۴بر اسرائيل زد تا از راههای دور با نهايت سرور به ارض مقدّس
ورود يابند ای پروردگار وعد خويش آشکار کن و سلاله حضرت
خليل را بزرگوار فرما توئی مقتدر و توانا و توئی بينا و شنوا و دانا . ع ع
هُو اللّه(۴۴۸) رَبِّ و رجائی و غِياثی و مَلاذی انّ احبّائک الأَصفياء و
أَوِدّائَکَ النُّجَباء أَسِلّاءَ عَبدک الخليل و آلَ حبيبک ابراهيم قد هتکوا
الأَستار و اطَّلَعوا بالأَسرار و کشفوا السُّبُحات وَ رَأَوْا الآيات
البيّنات و اتَّبَعُوا سُنَنَ الخليل و أَخْلَصُوا وُجُوْهَهُمْ يا رَبِّی الکريم
ص ٤٩۵وَ ما منعتهُمُ الأَوهام و لا حجبات الأَنام عن التّوجّه الی مشرق نور
رحمانيّتک و مطلع آيات فردانيّتک و مظهر ظهورک فی هذا اليوم
المشهود رَبِّ أَيّدهم علی الثّبوت و وفّقهُمْ علی الرّسوخ و ثبّت
اقدامهم علی الصّراط و اجعلهُمْ نُقَباء الأَسْباط و خَصِّصْهُمْ بفضلکَ
و جودِکَ و اشْمُلْهُمْ بِلَحَظات أَعْيُنِ رَحمانيّتک بين بريّتک
حتّی ينادوا باسمک و يُعْلُوا کلمتک و يَنْطقوا بثنائک و ينشروا
آثارک و يهدوا النّاسَ اِلی المنهج القويم و الصّراط المستقيم و يَهْرَعوا
الی مشرق الأَذکار فی بطون الأَسحار و يتضرّعوا اليک بقلوب
خافقة بالأَذکار انّکَ اَنتَ المُعْطی القويُّ القديرُ المقتدرُ المحبوبُ
لا اله الّا انتَ العزيز الودود . ع ع(۴۴۹) اين فارسيان ياران ديرينند و دوستان قديم آواره بودند و
سرگردان و بی سر و سامان حال که در پناه خود جان بخشيدی و الطاف
بی پايان روا داشتی معتکف کوی خويش نمودی و دلداده روی خويش
و با بهره از خوی خويش اين جانهای پاک را تابناک کن و در اعلی
غرف افلاک منزل و مأوی بخش ظهير و نصير شو و شهرياران کشور
اثير فرما تا هر يک در افق وجود تابنده اختری گردند و از گنج محبّت
و هدايتت ديهيم و افسری جويند توئی مقتدر توئی توانا و توئی شنونده و بينا. ع ع
ص ٤٩۷(۴۵۰) پروردگارا کردگارا ای يزدان من و خداوند مهربان من
اين فارسيان ياران ديرينند و دوستان راستان خاور زمين
شيفته و آشفتهء روی تو اند و سر گشته و گمگشتهء کوی تو سالهای دراز
نگران روی تابان تو بودند و در آتش مهر سوزان تو پس دری بگشا
و پرتوی ببخشا تا دلها آسمان گردد و جانها گلستان توئی توانا توئی بينا . ع ع
ص ٤٩۸(۴۵۱) ای پروردگار ياران شيراز محرم رازند و در عبوديّت آستان
مقدّس با عبدالبهاء همدم و هم آواز آن نفوس را آيت هُدی کن و آن
گروه را مهبط الهام ملکوت ابهی نما تا شور و ولهی انگيزند و مشک
و عنبری ببيزند وجد و طربی عطا کن جنبش و حرکتی ببخش تا هر يک
شهباز اوج موهبت کبری شوند و عنقاء قاف ملکوت ابهی گردند
از فضل تو اميد وارم و از الطاف بی پايانت در انتظار توئی بخشنده
و درخشنده و دهنده و مهربان . ع ع(۴۵۲) ای خداوند مهربان دوستان همدان ياران تو اند و خادمان
درگاه تو ثابت بر پيمانند و نابت در اين گلستان مشتعلند و منجذب
متضرّعند و مبتهل مستقيمند و مستديم بر عبوديّت تو ای ربّ کريم
خدايا اين جمع مبارک را تاج عزّت ابديّه بر سر نه و اين انجمن انسانی
را آيات رحمانی فرما و اين نفوس نفيسه را انيس موهبت کبری کن و
اين اشخاص محترمه را شهير آفاق فرما توئی بخشنده و دهنده و مهربان
عبد البهاء عبّاس(۴۵۳) آمرزنده و مهربانا اين جانهای پاک از زندان خاک آزاد شدند
و به جهان تو پرواز کردند نيکخو بودند و مفتون روی تو و تشنه جوی
تو در زمان زندگانی به نفحه رحمانی زنده شدند ديده بينا يافتند گوش
شنوا داشتند از هر بستگی آزاد بودند و پيوسته به عناياتت خرم و دلشاد
حال به جهان راز پرواز نمودند و در جوار رحمتت بر شجره طُوبی لانه و آشيانه
سازند و به نغمه و ترانه پردازند خدايا اين نفوس را گناه بيامرز و از چاه
به اوج ماه برسان در گلشن الطاف راه ده و در چمن عفو و غفران پناه بخش
سرور آزادگان کن و در حلقه مقرّبان درآر بازماندگان را نوازش فرما
و آسايش بخش و زيور عالم آفرينش کن تا به ستايش تو پردازند
ص ۵۰۱و به تسبيح و تقديس تو توئی عفوّ توئی غفور توئی آمرزنده و مهربان. ع ع
هُو اللّه(۴۵۴) اللّهُمّ يا إِلهی و رَبِّی و مُنائی و نوری و بهائی و ملجئی و رجائی قد
تَحَيَّرْتُ فی ذکرک و ثنائک و احْتَرْتُ فی تمجيدک و تقديسک کلّما أَتَعارَجُ
الی سُمُوِّ الادراک و أَتصاعد الی علوّ الاکتشاف أَرَی نفسی عاجزةً
عن ادراک کُنه آيةٍ من آياتک فکيف هُويّة ذاتک و حقيقة اسمائک
و صفاتک و العقول اذ عجزت يا إِلهی عن عرفان لَمْعَةٍ من شهاب
ص ٥٠۲متشعشع فی فضاء انشائک فکيف تَسْتَطِيْعُ أَنْ تُدرک کينونة الشّمس
مع ظهور آثارها الزّاهرة للعقول فی مملکتک و النّفوس اذ ذَهَلَتْ
عن ادراک قطرة من بحور اسرارک فکيف الاکْتِناه فی الاکتشاف
عن محيط انوارک و بسيط آثارک فالعقول يا إِلهی ذاهلةٌ و النّفوس
يا محبوبی حائرة و طيور الأَرواح هائمةٌ و صُقُور الأَفهام قاصرة عن الطّيران
فی أَوج وحدانيّتک و عرفان آية من آيات احديّتک و أَنَّی
لهذا الضّعيف عُهْدة هذا الخَطْب الجسيم و أَنَّی لهذا الکليل النّطق و البيان
البليغ ما لی الّا أَن أَکُبَّ بوجهی علی عتبة رحمانيّتک و أُمَرِّغَ جبينی
بتراب رَحْبَةِ فردانيّتک و اقول رَبِّ رَبِّ أَدْرِکْ عبدک المتضرّع
اِلی باب احديّتک المُنْکَسِر الی حضرة ربوبيّتک الخاضع لظهور الوهيّتک
ص ٥٠۳الخاشع لسلطان رحمانيّتک الّذِی اخْتَرْتَه لحبّک و اجْتَبَيْتَهُ لذِکرک
و ارْتَضَيْتَ له حمدک و ثنائک رَبِّ رَبِّ انّه سمع ندائک عند تَبَلُّجِ
صبح احديّتک و لَبَّی لخطابک عند تَلَجْلُجِ عُباب طمطام موهبتک و
آمن بک و بآياتک عند سطوع فجر العرفان و خضع لسلطانک عند
شروق انوار الايقان و أَقْبَلَ الی جمالک الاعلی عند بزوغ نور الهدی
و احتمل کلّ بلاءٍ فی موطنه من شرّ الأَعداء الی ان هجم عليه أَلَدُّ الخُصَماء
لحبّه لطلعتک النَّوراء فَاضْطُرَّ الی الهجرة و الجلاء الی ارض الطّفَّ
فتحمّل کلّ کَربٍ و بلاءٍ حتّی وصل الی بقعة کربلاء ارض احْمَرَّتْ بدماءٍ
مطهّرةٍ من الاصفياء و تعطّر أَرْجائُها بنفحاتِ رائحةٍ طيّبهٍ انتشرت من
ثار سيّد الشّهداء ثمّ مَکَثَ يا إِلهی بُرْهَةً من الزّمان و آوِنَةً من الأَحيان
ص ٥٠۴فَأَقْبَلَ الی انوار وجهک السّاطعة من الجمال الأَبهی و اقْتَبَسَ نار الهدی
من الشّجرة المبارکة الّتی اصلها ثابت و فرعها فی السّماء و اتّبع ندائک
بِتَلبِيَةٍ تَأَجَّجَتْ بها نار محبّتک فی الکَبْد و الأَحشاء و سرع الی عتبتک
العليا و قام علی خدمتک بکلّ القوی و ادرک الحضور بين يديک
فی الزَّوراء و هو يا محبوبی مواصل التّحرير لآياتک من الغَداة الی العِشاء
و يَتَبَتَّل اليک و يتضرّع الی باب رحمانيّتک و يدعوا الکلّ الی جمال احديّتک
الی ان هاجَرْتَ يا محبوبی بتقدير منک من تلک البِقاع النّوراء إِلی
المدينة الکُبری و منها الی ارض السّرّ الشّاسعة الأَرجاء و منها الی هذه
البقعة المبارکة الّتی أَثْنَيْتَ عليها فی الزُّبر و الأَلواح فَوَقَعَ ذلک الْحَبْرُ
الجليل اسيراً من الزَّوراء الی الحَدْباء و قاسَی فی سبيلک الدّاهية
ص ٥٠۵الدَّهْماء و البليّة العظمی و کان فی خِلال الأَسْرِ سُلْوَةً لقلوب الأَحبّاء
و نامقاً لأَلواحک المُرْسَلة الی کلّ الأَنحاء ثمّ حَضَرَ يا منائی باذنک
الی هذا السّجن الّذی شاع و ذاع ذکره باحسن الأَنباء بين الوری و استجار
فی جِوار قربک الأَدْنی متمنّياً فضلک الأَوْفی و اشتغل بخدمة امرک بکلّ
همّة عليا و کان يحرّر آياتک فی الصّباح و المساء حتّی کَلَّتْ عيناه
و ارْتَجَفَتْ أَنامِلُهُ بما وَهَنَ عَظْمُهُ و بلغ من العمر عَتِيّاً فلم يَفْتُرْ يا إِلهی
رَمْشَةَ عينٍ عن خدمتک و لم يَتَهاوَنْ يا محبوبی طَرْفَةَ طرفٍ فی عبوديّتک
و عَبَدَک بکلّ انقطاع و انکسار الی عظمة جلالک و انجذاب الی ملکوت
جمالک و قضی ايّامه فی نشر نفحاتک و اعلاء کلمتک و اقامة برهانک و
بيان حُجّتک البالغة و قدرتک الدّامغة و عزّتک الباهرة و عظمتک الزّاهرة
ص ۵۰۶حتَّی اشْتَهَرَ فی الآفاق بالأُلفة و الوفاق و اقتباس انوار الاشراق
فی يوم الميثاق فاشتاق الی ملکوتک الابهی و رفيقک الاعلی و قال
أَدْرِکْنِی يا بهاء الابهی و ارجعنی اليک و أَجِرْنی فی جوار رحمتک الکبری
و أَسْقِنی الکأس الطّافحة بصهباء اللّقاء و طيّرنی الی وَکْرِی الّذی
فی الفردوس الأَعلی فی جنّتک الأَبهی فَأَجَبْتَ له الدّعاء و سَمَحْتَ بما
ناجی فی جُنْحِ اللَّيالی الظَّلْماء و أَرْجَعْتَهُ اليک بوجه مُسْتَبْشِرٍ بنور الفضل و العطاء
رَبِّ رَبِّ أَکْرِمْ له المَثْوی و أَجْزِلْ له النَّدی و أَدْخِلْهُ مَدْخَلَ صدق و
أَنْزِلْهُ منزلاً مبارکاً فی مشهد اللّقاء حتّی يَتَمَتَّعَ بمشاهدة انوار طلعتک الزّهراء
الی السّرمد الّذی ليس له انتهاء و وفّق الّذين کلّ واحد منهم قُرَّةً لعينه
و فِلْذَةً من کَبْدِه علی ان يَقْتَفُوا اثره من بعده انّک انت الکريم الرّحيم
ص ۵۰۷(۴۵۵) ای پروردگار اين نفس پاک توجّه به ملکوت تو نمود و تضرّع
و زاری کرد تا حال اسير ناسوت بود حال قصد ورود در ملکوت
بقا نمود و توجّه به جهان روحانی کرد و اميد الطاف نامتناهی
داشت ای آمرزگار گنه بيامرز و عفو و غفران مبذول دار
اين تشنه را به چشمهء حيات رسان و اين ماهی را در بحر بی پايان
غفران غوطه ده تا اين طير به گلشن رحمانی پرواز نمايد و در حدائق
عفو و مغفرت نامتناهی درآيد توئی آمرزنده و بخشنده و مهربان . ع ع
ص ۵۰۸(۴۵۶) ای خداوند فضل و عنايتی و حفظ و حمايتی و لطف و صيانتی
تا نهايت ايّام ممتاز از بدايت گردد و خاتمة الحيات فاتحة
الالطاف شود و هر دم لطف و عنايتی رسد و هر نَفَس عفو و رحمتی
مبذول گردد تا آنکه در ظلّ ممدود تحت لواء معقود به ملکوت محمود
راجع گردم توئی منّان و مهربان و توئی ربّ الجود و الاحسان . ع ع
هُو الابهی الابهی(۴۵۷) إِلهی قد اشتعل فی قطب الامکان نار محبّتک الّتی استضائت
ص ٥٠۹بانوارها ملکوت الوجود من الغيب و الشّهود و تَعَطَّرَتِ الآفاق من
نفحات قدسک الّتی تَبَعَثَّتْ من حدائق تقديسک و استضائت
الوُجوه بالاشعّة السّاطعة من شمس الحقيقة المشرقة من ملکوت
الأَبهی علی هياکل التّوحيد و مظاهر التّفريد و مطالع التّقديس و
مشارق انوار التّجريد عمّا سواک أَيْ رَبِّ هذا عبدک الّذی توجّه
اليک مشتعلاً بنار الاشتياق و مُسْتَجِيْراً من شدائد الفراق ظمآناً
لِمَعِيْنِ وصالک و مشتاقاً لزيارة جمالک المبين من أُفق لقائک
فلّما قَطَعَ السّبيل آمِلاً أَنْ يَرْوَی الغليلُ من هذا السّلسبيل وجد جمالک
الأَبهی قد صعد الی الأُفق الأَعلی حينئذٍ أَخَذَتْهُ رَعْدَةُ الحسرات
و وقع فی السّکرات و ذَرَفَتْ عيناه بالعَبَرات و تصاعدت من
ص ٥۱۰أَحْشائه الزَّفَرات بحزنٍ عظيم رَبِّ اجعله فائزاً بلقائک و مُتَمَتِّعاً
بوصالک فی جبروتک الأَعلی و ملکوتک الأَبهی و رفيقک الأَسمی
بلطفک و عنايتک و تختصّ برحمتک من تشاء . ع ع(۴۵۸) ای پروردگار اين مشتاقان آشفتهء روی تو اند و سر گشتهء کوی تو
و متوجّه به سوی تو و عاشقان خوی دلجوی تو اين نفوس مبارک را
در جهان ملکوت بر سرير عزّت ابديّه استقرار ده و اکليل جليل مواهب کلّيّه
ص ۵۱۱بر سر نه تا در جهان بالا سر فراز گردند و با نغمه و آواز به شکرانهء الطاف
پردازند توئی مقتدر و توانا و توئی دهنده و بخشنده و بينا انّک انت الکريم
العظيم المتعال . ع ع(۴۵۹) ای خداوند اين بنده مستمند را در درگاه خداونديت ارجمند نما و اين
افتادهء بيچاره را بلند و دانشمند فرما دلش را دريا کن و جانش را
همدم جهان بالا همراز سروش و هم آواز مرغ پر خروش تا چون
پرندگان گلشن آسمانی بنالد و چون سرو آزاد در جويبار خوش يزدانی
ببالد و آسايش يابد . ع ع(١) اذکار المقرّبين مجلّد دوم طبع طهران سال ١٠٦ بديع
(٢) مجموعه مناجات حضرت عبد البهاء مجلّد اوّل طبع طهران سال ١٢٣ بديع
(٣) مجموعه مناجات حضرت عبد البهاء مجلّد دوم طبع طهران سال ١٣٣ بديع
(٤) مجموعه مناجات حضرت عبد البهاء مجلّد سوم طبع طهران سال١٣٥ بديع
(٥) تعداد ١٠٦ مناجات واصله از معهد اعلی که اکثر آنها تا کنون در هيچ مجموعه
مناجات طبع نگرديده است