Web - Windows - iPhone
آثار قلم اعلی ، جلد سوم ( مجموعه مجلّدات ۵، ۶ و ۷ چاپ طهران)
جلد ۵ ،ناشر : مؤسّسه معارف بهائی هميلتون ، انتاريو، کانادا
چاپ : مؤسّسه مطبوعات کارمل ، هندوستاندريای بی کران آثار و الواح جمال اقدس ابهی که مملوّ از درّ و گهر هدايت و معرفت است ، هنوز کسی به عمق آن پی نبرده و وسعت و عظمت آن را ندانسته است. مشتاقان و عاشقان جمال ابهايش که در آن مبارک عهد زندگی می کردند ، و چه بسا که مخاطب آن کلمات جانبخش بودند، همه بی صبرانه انتظار زيارت الواح تازه داشتند و هر زمان از لوح و اثری نشان می يافتند به کمال شوق و انجذاب از آن نسخه بر می گرفتند و چون جان عزيزش می داشتند. لذا عجب نيست که نسخ پراکنده آثار مبارکش را در خانه و خاندانی می توان پيدا کرد و تنوّع و تفاوت هر چند جزئی ، که سرنوشت طبيعی نسخه برداری افراد مختلف در شرايط گوناگون است، بعضاً مشاهده نمود.
در اواخر حيات عنصری حضرتش بعض از آثار قيّمه برای نخستين بار در هندوستان به طبع رسيد و با آنکه خالی از اغلاط مطبعی نبود بشارت زمانی را می داد که آن آثار مقدّسه جهانگير شود و در دسترس عموم بشر قرار گيرد.
هنوز آن روز فيروز که همه کلمات سراسر حکمت و هدايت جمال اقدس ابهی زينت بخش کتابخانه های جهان گردد نرسيده و از آن زمان که مجموعه آثار مقدّسه بهائی طبع شد و متعاقب آن مجموعه های متنوّعه از الواح مبارکه به چاپ رسيد و بسياری از آيات نازله از اقلام مبارکه طلعات مقدّسه امرالله به عنايت وليّ مقدّس امر الهی به انگليسی و متعاقباً به زبانه های ديگر منتشر گرديد تا به امروز بيش از عشری از اعشار آثار نشر نشده است.
نخستين کوشش برای نشر منظّم آثار جمال قيّوم به لسان تنزيل از سال 120 بديع توّسط محفّل مقدّس روحانی ملّی ايران آغاز گرديد. هدف آن محفل و لجنه ملّی نشر آثار امری که متعاقباً به " لجنه انتشارات و مطالعات " ناميده شد و از ايادی فعّاله آن محفل جليل بود انتشار تدريجی و منظّم آثار مبارکه طلعات مقدّسه با رعايت دقّت و حفظ صحّت متون مربوطه بود و بر اين اساس تدوين مجموعه هائی از آثار جمال اقدس ابهی ذيل عنوان " آثار قلم اعلی " بنيان نهاد. اين گنجينه نفيس تا جلد هفتم منتشر شد و سپس به تقدير الهی متوقّف گرديد. نخستين مجموعه آن " کتاب مبين " بود که جناب زين عليه رضوان الله در دوره مبارک تنظيم کرده و به احتمال قريب به يقين به شرف ملاحظه خطّی از اين اثر نيز موجود است و يک بار در سال 1308 هجری قمری در هندوستان به طبع رسيده است.
نظر به اينکه نسخ مجموعه مبارکه مزبور کمياب است اينک که به عنايت حقّ و هدايت مرجع ملهم ، بيت العدل اعظم الهی استفاده از نسخ اصلی آثار مبارکه ميّسر است ، مؤسّسه معارف بهائی با استيذان از آن ساحت اقوم اين مشروع عظيم يعنی نشر آثار قيّمه جمال اقدس ابهی را وجهه همّت و ذريعه عبوديّت ساخته و از برکات رحمت و عنايت الهی رجای آن دارد که بتواند در نشر تدريجی آثار مبارکه که بی گمان به صد مجلّد بالغ است به انجام خدمتی توفيق حاصل کند.
اين مجموعه مبارک که به پاس وفای لجنه ملّی نشر آثار امری ايران به نام " آثار قلم اعلی " ناميده شده و اميد است که به توفيقات متواصله از ملکوت ابهی به کمال آراستگی و شايستگی انتشار يابد شامل الواح منتشره در هفت مجلّد قبل است که با همان ترتيب منتهی در سه جلد تنظيم شده است. اينک جلد سوم اين آثار ثمينه به ياران حضرت رحمان تقديم ميگردد.
هر يک از مجلّدات سه فهرست به شرح زير همراه دارد:1. فهرست الفبائی مطالع الواح و نام مخاطبان الواحی که در کتاب درج گرديده است.
2. فهرست مطالع مناجات های وارده در ضمن الواح .اميد آنکه اين خدمت به عزّ قبول مرکز مطاع امرالله مقرون شود و سبب مزيد انتشار معارف ساميه روحانيّه در بين مشتاقان و طالبان حقايق گردد.
مؤسّسه معارف بهائی(١) الابهى انّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم هو الاعطف 1
(۲) الاعظم الابهى 2(٢۲) بسمه الّذى جعله المعتدين مسجوناً فى الارض 24
(٢۳) بسم اللّه الابهى 25(٦۱) بسمىالّذى بهاشرق نيّر البرهان من افق سماء البيان 71
(۶۲) بسمىالّذى به الّف اللّه بين قلوب اوليائه 72
(۶۳) بسمى الّذى به ظهر ماکان مسطوراً فى کتب الله 74
(۶۴) بسمى العزيز المستعان 75(١٠۶) صحيفةالله المهيمن القّيوم هواللّه تعالیشأنهالعناية والعطاء 119
(۱۰۷) هوالاقدس الاعظم 123(١١۶) هو الّذى به ماج بحر البيان امام وجوه الاديان 136
(١١۷) هو السّامع 139(٢٠١) اوست باقى و از افقابهى ظاهر و هويدا 243
(٢٠٢) الاقدس الاعظم 247(٢٢١) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهى 291
(٢٢٢) بسم اللّه العزيز الجميل 313(٢٥٠) بسم ربّنا المقتدر المتعالی المقدّس العلىّ الابهى 399
(٢٥١) بسمه الباقى الدّائم 404(٢٦٢) بسمى الّذى به ماج بحر البيان فى الامکان 420
(٢٦٣) بسمى الخبير 421(٣٠٢) هو الاقدس الاعظم المقتدر العلىّ العظيم 465
(٣٠٣) هو الاعطف 467(٣٠٩) هو المشرق من افق البيان بالذّکر و التّبيان 475
(٣١٠) هو المعزّى العليم الحکيم 484(٣١١) هوالمهيمن علیمنفى ملکوت الامروالخلق 485
(٣١٢) هوالمنادى 486(٣١٤) هواللّه تعالی شأنه القدرة و الاستجلال 488
(٣١٥) هو الشّاهد العليم 489(٣١٨) هواللّه تعالی شأنه الحکمة والبيان 493
(٣١٩) هو المهيمن علی من فى الارض و السّماء 494(338) بسم الّذى به انار افق البيان و نطق قلم الرّحمن 516
(339) بسم الّذى به نطقت السن الکائنات 518(387) هو العزيز الفرد القيّوم بسم اللّه الرّحمن الرّحيم 589
(388) هو اللّه تعالى شأنه العظمة و الاقتدار 593(412) قوله جلّ جلاله هو الشّاهد من افقه الاعلی 670
(413) بنام يکتا خداوند توانا 671(١) الابهى انّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم هو الاعطف
بسم اللّه الاقدس الامنعشهد اللّه انّه لا اله الاّ هو يحيى و يميت ثمّ يميت و يحيى انّه لهو النّاظر فى المنظر الاعلی و النّاطق عن لسان الابهى بانّى انا المعبود فى الآخرة و الاولی و ما منعه النّاس عمّا امر به من لدى اللّه خالق الاسماء و فاطر الارض و السّماء .
(۲) الاعظم الابهىاى امة اللّه اليوم يوميست که اگر از نفسى امرى فوت شود بهقرنهاى لا يحصى تدارک آن ممکن نه انشاءاللّه بايد بهيقين کامل بحقّ متمسّک باشى و از دونش منقطع قسم بهآفتاب افق سجن که اگر ناس فى الجمله در آنچه در اين ظهور اقدس امنع ظاهر شده تفکّر نمايند از عالم و عالميان بگذرند و بدل و جان بشطر رحمن توجّه نمايند ولکن بصر بحجاب اکبر که هواهاى بشريّه است از نظر بهمنظر اکبر محروم مانده و قلب از طلب ممنوع گشته در جميع احوال بشطر غنىّ متعال ناظر باش و صرير قلم اعلی را که مابين ارض و سماء مرتفع است بسمع جان اصغا نما تا حلاوت آنرا بيابى و بذکر دوست از عالم و آنچه در اوست غنى و آزاد شوى. انشاءاللّه لازال در ظلّ سدره ربّانيّه ساکن باشى و از کوثر فضلش مرزوق انّ البهاء عليک من لدنّا و علی اماء اللّه الموقنات.
(۳) الاعظم الاعظمان يا محمود اسمع نداء ربّک مِن هذا المقام المحمود طوبى لمن سمع النّداء مِن شطر الابهى و اجاب ربّه المهيمن القيّوم انّ الّذين کفروا اولئک ليس لهم اليوم من ذکر نشهد انّهم ميّتون منهم مَن قال انّ الآيات مفتريات قل تبّاً لک يا ايّها المشرک المردود و هذه کلمة تکلّم به ابوک من قبل اذ جاء محمّد رسول اللّه بآيات اللّه العزيز المحبوب و منهم من قال انّه انکر الغيب قل تبّاً لک يا ايّها النمرود انّه انفق نفسه و روحه و ما عنده ليثبت حکم الغيب و انتم تنکرونه فى بيوتکم و لا تشعرون انّه فى سبيل الغيب قد سکن فى اخرب البلاد و انتم فى القصور و لا تعرفون و منکم من قال انّه افترى علی اللّه بعد الّذى کلّ الذّرات تنادى قد اتى القيّوم بسلطان مشهود دعهم و اذکارهم و اسمائهم و تمسّک بهذا الحبل الممدود و قل لک الحمد يا الهى بما عرّفتنى مظهر امرک و مطلع آياتک و مشرق الهامک اسئلک بان تجعلنى ثابتاً علی ما انا فيه من حبّک ثمّ اجعلنى منقطعاً عمّا سواک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العزيز الکريم
(۴) الاعظم الاقدس الابهىهذا کتاب من لدى اللّه الى الّذى آمن باللّه فى يوم المآب ان يا سليمان ان وجدت رايحة الرّحمن من شطر السّبا ضع البلقيس و سريرها عن ورائک ثمّ اقبل بقلبک الی قبلة الآفاق طوبى لمن شرب رحيق البيان من اصابع رحمة ربّه الرّحمن فى هذا اليوم الّذى فيه تجلّى السّبحان علی من فى الاکوان ايّاک ان يمنعک شئ عن اللّه فالق الاصباح ان الّذين نبذوا الاوهام عن ورائهم و اخذوا ما امروا به من لدى اللّه مالک الانام يصلّيّن عليهم اهل ملاءالاعلی فى العشىّ و الاشراق ايّاک ان تحزنک الدّنيا و ما يحدث فيها لعمرى انّها ستفنى و تبقى العزّة و الاقتدار لربّک مالک الاسماء و الصّفات ان اجعل رضوانک ذکرى و جنانک حبّى و سراجک اسمى و اقبالک الی مطلع الانوار کذلک يعظک قلم الامر من لدن ربّک العزيز العلاّم اذا فزت بهذا اللوح ضعه علی عينيک قل لک الحمد يا من نزّلت لی ما تقرّ به الابصار.
(٥) الاقدس الابهىان استمع النداء من بريّة الهدى من شاطى الوادى الايمن علی البقعة الحمراء من سدرة الابهى انّه لا اله الاّ هو العزيز المستعان فى قبضته ملکوت کلّ شئ و فى يمينه زمام الکائنات هل يقدر احد ان يعترض عليه لا و نفسه العزيز الوهاب انّ الّذين اعرضوا اولئک ليس لهم ذکر عند اللّه الا انّهم من الاموات سوف تأخذهم العذاب من کلّ الجهات انّ ربّک لشديد العقاب ان يا حسين اسمع نداء هذا المظلوم الذى حبس فى اخرب الدّيار بما دعا النّاس الی اللّه مسخّر الارياح و من افق السّجن ينادى من علی الارض و السّماء و يقول قد اتى الموعود بسلطان العظمة و الاجلال ان اقبلوا اليه يا قوم ايّاکم ان تتّبعوا کلّ مشرک مرتاب انّ الّذين اتّبعوا الشّيطان ليس لهم اليوم من نصيب الا انّهم من اصحاب النّيران يمشون فى وادى النّار و لا يشعرون و يخرج من افواههم لهيب النّار و لا يعرفون فسوف يأخذهم اللّه بسلطان من عنده انّه لهو المقتدر علی ما يشاء انّه لهو المهيمن القيّوم انّک لا تحزن من شئ توکّل علی اللّه فى امرک قل اى ربّ اقبلت اليک بوجهى و رفعت اليک يد رجائى اسئلک باسمک الّذى به سخّرت العباد و من فى البلاد بان تنزل علی امنائک ما تفرح به قلوبهم و تطمئنّ به نفوسهم انّک انت المقتدر علی ما تشاء و انّک انت العزيز المحبوب ان ارحم يا الهى عبادک ثمّ عرّفهم مطلع امرک و مشرق آياتک ليتوجّهوا اليک بقلوبهم انّک انت الّذى سبقت رحمتک الکائنات و احاط فضلک الغيب و الشهود.
(٦) الاقدس الاعظمان يا هيکل انّک بنيت بامر ربّک ولکنّ النّاس لا ينظرون و منهم من ينتظر ان ينظرک طلباً لهواه الا انّه من الغافلين قل انّى خلقت بارادة ربّى و زيّنت بطراز الاسماء فى يوم الّذى فيه طرّز اللّه الملکوت باسمه الابهى من انتظر بعد ذلک انّه من الهائمين قل بظهورى ارتفع ذکر اللّه و به خلقت هياکل لا يعلم عدّتها احد الاّ اللّه العزيز العليم يا ملاءالرّوح ان اقبلوا بالرّوح و الرّيحان الی هيکل الرّحمن هذا ينبغى لکم ان انتم من العارفين ايّاکم ان يمنعکم عباد الّذين يعبدون الاوهام و لا يکوننّ من الشّاعرين قل ضعوا الاوهام قد اتى العلاّم علی ظلل الغمام و الموحّدون ينظرون و يقولون تبارک القيّوم الّذى اتى بسلطان مبين قل لا تلتفتوا الی الدّنيا و ما فيها ضعوها عن ورائکم مقبلاً الی موليکم القديم قل دعوا الکنائس قد ظهرت کنيسة اللّه علی هيکل الانسان ان اقبلوا اليه ثم اذکروه بهذا الذّکر الحکيم فيه ارتفع نداء النّاقوس باسمه القدّوس و انتم فى حجبات انفسکم لمن الميّتين قوموا من مراقد الهوى مقبلاً الی اللّه مالک الاسماء هذا ما وعدتم به فى الالواح لو انتم من النّاظرين اجيبوا داعى اللّه بينکم ثم اخرجوا من البيوت مقبلاً الی الملکوت کذلک ينصحکم ربّکم الصّادق الامين انّ الّذين اعتکفوا فى الکنائس هل خلقناهم للاکل و القعود لا و نفسى العزيز الودود بل لهذا اليوم الّذى فيه ظهر المکنون باسمه المهيمن علی العالمين قل ان احضروا بين يدى الرّب و لا تمنعوا انفسکم عمّا خلقتم له هذا من فضلی عليکم ان انتم من المتفرّسين
(٧) الاقدس الاعظمشهد اللّه انه لا اله الاّ هو و الّذى توجّه الی الافق الاعلی فى هذا اليوم ينبغى ان يرتفع به اعلام الاخلاق فى الآفاق ليظهر بها ما اراد اللّه المقتدر العليم الحکيم طوبى لمن ظهر منه ما تطمئنّ به القلوب و اتّبع امر موليه فى ظهوره الاقدس الاعظم المقتدر القدير قد قدّر النّصر فى الذّکر و البيان هذا ما امر به کلّ نفس من لدى الرّحمن يشهد بذلک کلّ موقن البصير.
(۸) الاقدس الاعظم الابهىانّ الکتاب المکنون فى هذا الهيکل المشهود ينطق انّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم انّه لکتاب رقم فيه من قلم لا يوصف بما فى الانشاء و لا يذکر بالاعلی طوبى لنفس وجدت عرف اللّه فى يوم فيه اشرقت شمس الجمال من افق اللّه العزيز الحکيم و فيه سطر ما لا عرفه احد من الامکان و لا تعرف نفس الاّ من اذنّاه بالحقّ کذلک زيّنا اللوح بطراز البيان اذا استقرّ الرّحمن علی مقرّ يطوف حوله اهل ملاء الاعلی ثمّ اهل مدائن الاسماء ثمّ الّذين ما توجّهت وجوههم الاّ الی جماله المشرق المنير طوبى لک يا صدرا بما تصدّرت فى الامکان اذ توجّهت الی اللّه المقتدر العلی العظيم انّ هذا العزّ يفتخر به عباد مکرمون ان اثبت فى امر اللّه و حبّه ثمّ بشّر العباد بالحکمة و البيان الی هذا الکوثر الّذى فاحت نفحاته بين العالمين ايّاک ان تحجبک شؤونات الخلق عمّا امرت به من لدى الحق توکلّ عليه فى کلّ الاحوال انّه مع عباده الذّاکرين نوصيک بالحکمة فى کلّ الامور هذا ما قضى اللّه فى الالواح انّه لهو الحاکم العليم الخبير ان يا صدرا قد سمعنا ندائک من قبل و من کتابک من بعد اذ حضر لدى العرش انّا کنّا عالمين و اجبناک بالحق و استجبنا لک ما اردت من اللّه ربّک و ربّ العالمين انّه يؤيّد من يشاء بسلطان من عنده و ينطق من اراد بذکره الجميل قلت ان اشرح لی صدرى الی اخر انّا قضينا ما اردته قبل طلبک لولاه کيف اقبلت الی وجه اعرض عنه اکثر العباد تفکّر و کن من الذّاکرين انّا شرحنا صدرک و ايّدناک علی التّقرب الی هذا البحر العظيم و نؤيّدک بالحق و نفتح لسانک بذکر تنجذب به القلوب و تطير به افئدة المقبلين نوصيک بالاستقامة الکبرى علی شأن تضطرب بها افئدة الّذين اتخذوا العجل ربّاً لانفسهم من دون اللّه هذا ما يأمرک القلم الاعلی فى هذا اليوم البديع و نزّلنا لاخيک ما فاحت به نفحات عنايتى و فوحات الطافى يشهد بذلک من يتفکّر فيما نزّل بالحقّ انّ ربّک لهو الصّادق الامين قل يا قوم اتّقوا اللّه و لا ترتکبوا ما يکدّر به صافى کأس العرفان فى ايّام الرّحمن دعوا ما عندکم مقبلين الی اللّه العزيز الحميد کذلک زيّنا رأسک باکليل الذّکر و ارسلنا اليک هذا اللّوح الّذى من افقه اشرقت شمس ذکر ربّک العلىّ العظيم.
(٩) الاقدس الاعظم الابهىتعالی الّذى اظهر جماله المکنون بانوار احاطت السّموات والارضين و انطق کلشئ بثناء مطلع امره اذ اتى من سماء الجلال بسلطان مبين يا ملاء الارض قد ظهر ما کان مستوراً فى ازل الآزال و استضاء من انواره القنن و الجبال و انتم من الغافلين توجّهوا بوجوه نوراء الی الافق الابهى لتروا شمس جمال ربّکم الاعلی مشرقة من منظر اللّه المقدّس العزيز الحکيم الی متى تتّبعون اهوائکم دعوا الظّنون اذ ظهر مطلع العلوم بامر انصعق عنه من فى السّموات و الارض الاّ من شاءالله المقتدر العليم الحکيم طوبى لک بما اقبلت الی مشرق الايقان اذ اعرض عنه کلّ متوهّم بعيد ان اشرب کوثر الحيوان فى کلّ الاحيان من آيات ربّک الرّحمن ثمّ اعرض عن المشرکين انّه يؤيّدک بالحق کما ايّدک علی عرفان مطلع امره انّه لا يعزب عن علمه من شئ يفعل ما يشاء بسلطان من عنده انّه لهو المهيمن علی العالمين ايّاک ان تحزنک شؤونات الخلق ان افرح بهذا الفرح الّذى به طارت القلوب الی اللّه العزيز الحميد.
(١٠) الاقدس الاعظم الاقدمشهد اللّه انّه لا اله الاّ هو و الّذى ظهر بالحق انّه لمخزن قدرتى و مکمن اقتدارى و مظهر غيبى لعبادى و بحر علمى لبريَّتى و سماء مشيّتى المهيمنة علی العالمين من فاز به فاز بکلّ الخير و الّذى اعرض انّه ليس منّى و غفل عنّى و کفر بآياتى الّتى نزّلت من افق امرى المبرم المنير طوبى لمن فاز اليوم بانوار وجهى و استظّل فى ظلّ عنايتى و سکن فى جوار رحمتى و سمع ندائى الابدع الامنع العزيز المنيع.
(١١) الاقدس الاعلیقد اتى الميعاد و ظهر مظهر ربّکم مالک الايجاد و کلّ ذرّة تنادى الملک للّه المقتدر العزيز الوهّاب تاللّه ليس اليوم يوم الظّنون و الاوهام قد اتى ربّکم العلاّم فى ظلل الغمام و نطق لسان الوحى السّلطنة للّه مالک الانام طوبى لک بما اقبلت الی الوجه و للّذين آمنوا فى هناک سوف يرفعکم اللّه بالحق و يذکر اسمائکم فى امّ الالواح ينبغى اليوم لکلّ نفس اذا سمع النّداء يقول لبّيک يا مالک الاسماء و فاطر السّماء اشهد انّک انت حملت البلايا لاظهار امرربّک يا ربّ العرش و الثّرى و حملت فى دين اللّه ما لا حمله احد من العباد طوبى لمن فاز بانوار الوجه و نطق بثناء ربّه فالق الاصباح يا ايّها العبد ان اشکر ربّک بما تحرّک علی ذکرک قلم الاعلی بهذا الّذى احاطته جنود الفجّار الّذين اذا اظهرنا لهم الحجّة قالوا هذا ساحر کذّاب و اذ نزّلنا عليهم الآيات قالوا انّها مفتريات کذلک قالوا من قبل طوبى لمن نبذهم عن ورائه و ويلٌ لکلّ منکر مرتاب ان اذکر الّذين آمنوا فى هناک قل طوبى لکم بما اقبلتم الی قبلة الآفاق و عرفتم مظهر امره و مطلع وحيه الّذى اتى من سماء العظمة بقدرة و سلطان ان استقيموا علی الامر علی شأن لا يمنعکم نعاق الّذين کفروا باللّه مالک الاديان انّ الّذين اعرضوا عن الوجه اولئک هاموا فى هيماء الضّلال سوف يأخذهم اللّه بقهر من عنده و ينصر الّذين اذا سمعوا نداء ربّهم قالوا بلی يا محبوب من فى الابداع انما البهاء عليکم يا احباء اللّه نسأل اللّه بان يوفّقکم و يؤيّدکم علی حبّه و رضائه انّه لهو المقتدر العزيز المتکبّر المتعالی المختار.
(١٢) الاقدس الاقدم الاعظمذکر من لدنّا الی الّذينهم فازوا بانوار البيان اذ اتى الرّحمن بسلطان مبين لتحدث به فى قلوبهم نار اللّه علی شأن لا تخمدها مياه اعراض المغلّين تاللّه من يسمع ندائى باذن القلب يجذبه الی مقام يقوم علی نصرة مولاه منقطعاً عن العالمين طوبى لمن اخذته حرارة محبّة ربّه و انار وجهه من انوار وجهه المشرق المنير طوبى لاذن فاز بهذا النداء و طوبى لفم ذاق حلاوة هذا البيان و لشّم وجد عرف القميص من نفحات قلم ارادة ربّه المقتدر العليم الحکيم هل الّذى اعرض انّه حىّ لا و انّه من الميّتين هل الّذى بعد عن کوثر القرب انّه بصير لا و نفسى بل عمّى طوبى للّناظرين يا احباء الرّحمن ان ارکبوا فلک الاطمينان و سيروا علی البحر الاعظم الّذى ينادى کلّ قطرة منه الملک للّه الفرد الواحد العزيز الحميد ثمّ اشربوا کوثر الايقان رغماً لاهل الامکان الّذين ينطقون باهوائهم و يتکلّمون بما تأمرهم انفسهم الا انّهم فى حجاب عظيم يا احبّاءاللّه انتم عيون العالم ينبغى ان تفتح بکم ابصار الّتى اخذتها رمد الاوهام کذلک جرى من قلم الرّحمن فى هذا السّجن العظيم ان استقيموا علی الامر علی شأن تنطق السن الممکنات علی ذکرکم هذا ما وصيّناکم به فى يوم فيه استوى جمال القدم علی عرش اسمه القديم لا تختلفوا فى امر اللّه ان اجتمعوا علی هذا الفرات الّذى جرى من معين قلم ربّکم العليم الحکيم طوبى لعباد نبذوا الهوى و اخذوا الهدى و لاماء تمسّکن بهذا الحبل المتين اذا فزتم بلوح اللّه و اثره ان احفظوه ثمّ اقرأوه لتمرّ بينکم نفحات ما خرج من فم مشيّة مولاکم القديم کم من غنّى منع اليوم و کم من فقير اتّصل ببجر الغناء و کم من عالم نراه من الاخسرين انّ الفضل للّذين کسّروا الاصنام بقدرة ربّهم مالک الانام و اقبلوا بقلوب الی شطر ربّهم المقتدر القدير انّما البهاء علی اهل البهاء الّذين فازوا بعرفان اللّه و کانوا من الرّاسخين.
(١٣) الاقدس الامنع الابهىذکر من لدّنا لمن اقبل الیاللّه و فاز باللّقاء اذ ظهر مطلع الامر بسلطان احاط الممکنات و شرب رحيق الوصال اذ اشرق من افق الفضل شمس جمال ربّه العزيز الوهاب ان اشکر اللّه بهذا الفضل لعمرى لو تجد ما ذکرناه لک لتطير باجنحة الاشتياق الی الغنىّ المتعال قد حضر کتابک و فاز بالمنظر الاکبر مقام الّذى ارتفع فيه نداءاللّه فى العشىّ و الاشراق و اجبناک بکتاب من لدّنا الّذى فصّلناه من هذا الکتاب الاعظم لتشکر ربّک العزيز المستعان نکبّر من هذاالمقام علی وجهک و امّک و اخواتک الّذين آمنوا باللّه ربّ الارباب کن ثابتاً فى امر موليک علی شأن لا يزلّک نعاق الّذين کفروا باللّه مالک المبدء و المآب.
(١٤) الاقدس الامنع الابهىشهد البهاءلمالک الاسماء بين الارض و السّماء کما شهد مالک البقاء لنفس البهاء انّه لسلطانى فى ممالکى و ملکوت اقتدارى فى مملکتى و جبروت افضالی لبريّتى و ندائى لکلّ ذى اذن و جمالی لکلّ ذى بصر و کينونتى لکلّ ذى عرفان لعمرى به فتحت اوراد المعانى فى رضوان العرفان و نطق البيان فى الامکان انّه لا اله الاّ هو المقتدر المتعالی المهيمن القيّوم.
(١٥) الاقدس الامنع الاعظمانّ اللّه يذکر امة من امائه لياخذها جذب الآيات و يقرّبها الی اللّه مظهر البيّنات يا امائى تمسّکن باذيال رحمة اللّه العليم الخبير انّا ذکّرنا کلّ امة اقبلت الی الوجه و نذکّرن الّذين توجّهوا الی اللّه کما ذکرناهم من قبل انّه لهو الفضّال الغفور الکريم نوصى امائنا بالتّقديس الاکبر من هذا المنظر الاکبر المنير ان اعملنّ ما امرتنّ به فى کتاب اللّه ربّ العالمين ان اعرفنّ قدر تلک الايّام و سبّحنّ باسمه العزيز القدير.
(١٦) الاقدس الامنع الاعظمينبغى اليوم لکلّ نفس ان يتفکّر فى امر اللّه و سلطانه و يکون من المنصفين کم من عبد اقرّ باللّه و اعترف لامره فلمّا هبّت رائحة الافتتان اعرض و کان من المحتجبين طوبى لنفس تنظر منظر الاکبر ببصر منير هل من منصف خسر او من مقبل منع او من مستقرب بعد لا و نفسه الحق انّ رحمته سبقت العالمين انّ الّذين ارتابوا اولئک فى هيماء الاوهام الا انّهم من الغافلين انّک انت يا ايّها العبد ان استمع نداء من يذکرک لوجه اللّه و يدعوک اليه اذکان بين ايدى الظّالمين لا تحسبنّ الّذين غفلوا علی امر من اللّه و لا الّذين ظلموا علی ربح مبين اولئک خسروا فى الدّنيا و الآخرة سوف يرون ما وعدناهم فى لوح عظيم انّک توکّل علی اللّه ثمّ اذکره فى العشىّ و الاشراق انّه مع عباده الذّاکرين قل الحمد للّه ربّ العالمين.
(۱۷) الاقدم الاعظمذکر من لدّنا لمن ذکر مولاه ليجذبه نداء ربّه الی مقام قدّر فى الالواح قد انار الوجه من افق ارادة ربّک و غنّ عندليب البقاء فى ملکوت الانشاء و اضاء المصباح قد نطق کلّ شئ بثناء ربّک و الّذين غفلوا اولئک من الاموات هذا يوم فيه نصب الصّراط و وضع الميزان و الامر للّه العزيز المنّان ثمّ اعلم قد حضر کتابک لدى الوجه و نزّل لک ما اضائت به الآفاق طوبى للسان نطق بذکر الرّحمن و لقلب اقبل و لوجه توجّه الی العزيز الوهّاب قم علی خدمة اللّه و ذکره بقيام تستقيم به الاقدام قل ان اجتمعوا علی الشّريعة الّتى شرعناها بالحق لينکسر ظهر الّذين کفروا باللّه مالک يوم المعاد ان اغتنموا الايّام ثمّ اجتمعوا علی ما اراد اللّه مالک الانام انّک انت يا عبد ان انصر ربّک بالبيان علی شأن تفرح به نفحات القميص بين الامکان انشاء اللّه لم يزل و لا يزال بثناى حق ناطق باشى و بر اتّحاد قلوب ساعى اين بسى واضحست که اختلاف سبب افتراقست و اتّحاد و وفاق علّت ظهور قدرت و اقتدار کمر خدمت محکم کن و ناس را بهاسم اعظم منقطعاً عن الکلّ دلالت نما اين است حکم محکم که از افق قلم قدم اشراق فرمود تمسّک به منقطعاً عن العالمين انّما البهاء عليک و علی الّذين آمنوا باللّه الفرد الواحد العليم الخبير.
(١۸) العزيز العظيمهذا ذکر من لدّنا الی الّذى اراد ان يتّبع مولاه القديم ليؤيّده ما نزّل عن جهة العرش علی ما اراد اللّه العزيز العليم قل يا قوم لا تتّبعوا الشّهوات و لا تعقّبوا الّذين کفروا باللّه ربّ العرش العظيم ايّاکم ان تغرّنکم الدّنيا عن اللّه فاطر الارض و السّماء ضعوا ما عندکم ابتغاء ما عند ربّکم العزيز الحميد انّ الّذين غفلوا اليوم اولئک فى ضلال مبين سوف يرون انفسهم فى هاوية القهر انّ ربّک اشدّ المنتقمين و الّذين آمنوا سوف يرون انفسهم فى مقام کريم کذلک القيناک لتشکر ربّک و تکون فى حبّه لمن الرّاسخين قل يا الهى انر قلبى بنور اسمک الابهى الّذى به اضطربت ارکان الّذين کفروا بک فى يوم الّدين و ايّدنى علی ذکرک و ثنائک و اکتب لی ما کتبته لعبادک المقرّبين اى ربّ وفقّنى فى حبّک علی شأن لا تمنعنى الدّنيا عن الاقبال الی شطر اسمک الابهى انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العزيز الحکيم.
(١۹) به اسم دوست يکتاعندليب بقا بر افنان سدره منتهى در کلّ احيان به اين بيان ناطق اىدوستان قدر ايّام رحمان را بدانيد و بهجان بهشطرش بشتابيد اين ايّاميست که شبه و مثل نداشته و نخواهد داشت نفحاتش محيى جانهاست و فوحاتش مفرّح دلها از آنچه غير اوست بگذريد و به دوست توجّه نمائيد امروز روزيست که جمال قدم من غير ستر و حجاب ظاهر است و اسم اعظم من غير استار مشهود باب فضلش بر وجه احباب مفتوح گشته و عنايتش کل را احاطه فرموده اى دوستان بکمال انقطاع بهاو توجّه نمائيد تا از بحر وصالش بياشاميد و از رحيق مختومش قسمت بريد و بعد سرمست شده بذکرش ذاکر شويد و باسمش ناطق که شايد نفوس مرده از اين خمر باقيه زنده شوند و بکوى دوست شتابند طوبى لوجه توجّه اليه و لقلب شرب کوثر حبّه و لبصر فاز بانوار جماله و ليد ارتفعت الی سماء عطائه و لاذن سمعت ندائه الاحلی من هذا المنظر الکريم انّما البهاء عليک و علی اهلک من الّذين اقبلوا الی اللّه العليم الحکيم ان الحمدللّه ربّ العالمين.
(۲۰) به اسم محبوب آفاقاىدوستان هر چيز مرغوب قيمتى را سارقان از عقب بوده بايد لئالی محبّت الهى را که افضل و الطف و احسن جواهرات عالم است بکمال جدّ و جهد در خزائن قلوب محفوظ داريد براستى مىگويم دزدان در کمين گاه مترصّدند تا فرصت يابند و بغارت مشغول گردند بايد جميع بهحافظ حقيقى متمسّک شوند تا از شرور انفس امّاره محفوظ مانند و اللّه يقول الحق انّه لهو المبيّن الحکيم.
(٢۱) به اسم مربّى عالمايادى عطاى الهى کلّ را تربيت نموده و بلسان مظاهر نفس خود جميع من فى العالم را بهظهور اسم اعظم بشارت داده و چون نور الهيّه از افق احديّه طالع کلّ به هواهاى خود مشغول و از او دور مگر نفوسى که صهباى معانى را از يد فضل الهى آشاميدند نشهد انّهم هم الفائزون انشاء اللّه از رحيق استقامت بياشاميد و بذکر مطلع عنايت ذاکر باشيد.
(٢۲) بسمه الّذى جعله المعتدين مسجوناً فى الارضقلم اعلی مىفرمايد که آنچه از جمال قدم ظاهر شده حجّت بوده بر کلّ من فى السّموات و الارض و اگر عباد تفکّر نمايند از قيامش ما بين اعدا بر سلطنتش موقن شوند و بر قدرتش مذعن ولکن چون در تيه نفس و هوى سالکند لذا از اشراق شمس بهاء از افق بقا محتجب ماندهاند وبهنفوسىکه خود را از بعوضه حفظ مىنمودند توجّه نموده از جمال احديّه محروم گشتهاند بگو اى قوم افعالم چون ظهورم مابين ارض و سماء مشرق و مضئ و هر نفسىکه اقلّ من حين قلب را از وساوس شياطين مطهّر نمايد بعرفان ربّ العالمين و مالک يوم الدّين فائز گردد و تو اى عبد بشنو نداى الهى را و خود را از سموم نفوس مشرکه حفظ کن قسم بهجمالم که اليوم سمومى از شطر قلوب مشرکين در هبوبست که اگر بر جميع اشجار نفوس مرور نمايد جميع را از اثمار لطيفه جنيّه منيعه محروم سازد پس در کلّ حين پناه بهحق برده که از ريح عقيم محفوظ مانى ان اتکلّ باللّه ربّک و لا تخف من احد و کن من المنقطعين فاجعل درعک ذکرى ثمّ حصنک التّوکل علی اللّه المقتدر المهيمن العزيز القدير انشاء اللّه از هبوب ارياح ربيع الهى بهاثمار علم و معانى فائز گردى و النّور الّذى اشرق من ناحية القدم عليک و علی الّذينهم مرّوا علی الدّنيا و ما فيها کمّر السّحاب کذلک نزل الامر من لدن عزيز وهّاب.
(٢۳) بسم اللّه الابهىان يا امّتى لا تحزنى عمّا ورد علی جمالی من طغاة خلقى و عصاة بريّتى تاللّه لا يمنعنى البلا عن سرورى و لا القضا عن بهجتى و جذبى و اشتياقى و کلّما ازداد بلائى ازداد شوقى الی اللّه محبوبى و مقصودى و مالکى انّک لا تضطربى من الدّنيا ما يحدث فيها ان اقبلی الی الحرم الاعظم الّذى فيه ارتفع نداء مالک القدم و خالق الامم ثمّ انطقى بذکرى ما نزّل من قلمى و تکلّم به لسان عظمتى علی عرش عزّتى و جلالی تاللّه لو تجدى حلاوة ذکرى لتفدى نفسک فى سبيلی و تقومى بين الاماء بذکرى و ثنائى کذلک يذکرک قلم امرى لتفرحى فى نفسک و تشکرى ربّک العلی العظيم.
(٢۴) بسم اللّه الاعظم الاقدسان يا مختار اسمع نداء ربّک الجبّار من سدرة النّار انّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم يشهد کلّ الاشياء للّه مالک الاسماء و لکنّ النّاس هم لا يسمعون قد تنادى اليوم سدرة السّينا بين الارض و السّماء ان يا ملاء الانشاء قد فتحت ابواب السّماء بهذا المصباح الّذى ظهر علی هيکل الانسان ان اسرعوا بقلوبکم و لا تتّبعوا کلّ مشرک مردود و قد اخذ اهتزاز اللّقا ارض البطحا اذاً تنادى و تقول لک الحمد يا ربّى العزيز الودود و عن جهة اخرى ينطق مسجد الاقصى لک الحمد يا اله الاسماء بما اجد عرف قميصک من شطر اسمک المسجون طوبى لمن ينقطع عمّا سواه و يتوجّه الی مولاه فى هذا اليوم الّذى فيه ظهر الشّاهد و المشهود ان اذکر ربّک قل يا الهى لا تجعلنى محروماً من نفحات وحيک و الهامک قدّر لی ما قدّرته لاصفيائک انّک انت المقتدر علی ما تشاء بقولک کن فيکون.
(٢۵) بسم اللّه الاقدسهذا لوح من لدى الغلام الی امة من امائه لتشکر ربّها و تکون من القانتات کذلک يأمر قلم الامر امائه اللاّئى آمنّ باللّه العليم الحکيم ان يا امتى ان اذکرى ثمّ اسجدى لربّک العزيز الحميد لا تحزنى الاّ لسجنى و لا تفرحى الاّ لظهورى و لا توجّهى الاّ الی وجه اللّه المشرق المنير انّه معک و يراک فيما انت عليه و يسمع حنينک فى حبّه انّه علی کلّشئ محيط ان ارتقبى انوار جمالی ثمّ اصعدى الی هواء قربى ثمّ استمعى ندائى عن جهة عرشى و انّ هذا لفضل عظيم ثمّ اذکرى سبحانک اللّهم يا الهى فاجعل حياتى اسمک و روحى ذکرک و املی جمالک و جنّتى قربک و کوثرى ندائک و لعبتى عشقک و حرمى هوائک و مقصدى الی مقرّ عرشک العظيم اى ربّ لا تطردنى عن باب رحمتک و لا تمنعنى من بدايع آياتک و لا تترکنى بين امائک و انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العزيز الکريم.
(٢۶) بسم اللّه الاقدس الابهىذکر من لدنّا عبد الّذى فاز بايّام اللّه و کان من المحسنين فى الالواح مکتوبا ليجعله ثابتاً علی الامر علی شأن لا يمنعه حجبات الاکوان عن شطر کان باسم الرّحمن مشهوداً و يدعو النّاس الی اللّه لعلّ يتقرّبنّ الی مصدر الوحى و يدخلنّ فى ظلّ کان فى ازل الازال بالفضل ممدودا قم علی الامر بحول اللّه و قوّته و دع الکائنات عن ورائک کذلک امرک سلطان القدم حين الّذى کان فى اخرب البلاد مسجوناً قل يا قوم تاللّه يفنى ما عندکم و يمحو القضاء آثارکم ان ادخلوا ملکوت البقا کذلک يعظکم ربّکم العلىّ الاعلی الابهى و انّه خير النّصح لکم و کان ربّکم الرّحمن علی ما اقول شهيدا لاعاصم اليوم لاحد الاّ اللّه ربّکم توجّهوا اليه انّه يدعوکم الی ما هو خير لکم اتّقوا و لا تتّبعوا الّذين اعرضوا عن الحقّ بعد الّذى دعوناهم الی مطلع کان بانوار العرش مضيئا.
(٢۷) بسم اللّه الاقدس الابهىهذا کتاب من لدنّا الی الّذى اقبل الی الوجه فى يوم فيه اضطربت الارکان لينقطع عمّا عند النّاس و يتمسّک بهذا الحبل الّذى به تحرّک الامکان ان استمع نداء اللّه من هذا الشّطر المقدّس الابهى علی البقعة النّوراء من السّدرة الخضراء انّه لا اله الاّ انا المقتدر العزيز الوهاب قم علی ذکر اللّه بين خلقه و ذکّر النّاس بهذا النّباء الّذى منه ناح الطّاغوت و اخذت الزّلازل من فى البلاد قل يا قوم قد اتى القيّوم و ليس لاحد من مناص الاّ بان يتوجّه الی مطلع الآيات الّذى ينطق بالحق انّه لا اله الاّ هو العزيز المختار قل يا قوم انّ الغيب ينطق بهذا اللّسان بينکم ان اعرفوا و لا تتّبعوا کلّ مشرک مرتاب من لدى الغيب ظهر هيکل المشهود و من جمال المشهود ثبت حکم الغيب کلّ ما يظهر منه انّه يظهر من عنده اذاً اشرقت شمس التّوحيد من افق التّجريد طوبى لاولی الابصار قل يا قوم انّه لم يزل کان و لا يزال يکون بمثل ما قد کان من انکره قد انکر الّذى ينطق بالحقّ فى قطب الاکوان بانّه لا اله الاّ هو العزيز المنّان ضع الّذين کفروا و ما عندهم لعمرى لايتکلّمون الاّ باهوائهم و لم يريدوا الاّ بان يدخلوا الرّيب فى قلوب الّذين کسّروا الاصنام انّ الّذى شرب رحيق المعانى من هذه الکأس البيضاء انّه لا تمنعه الاشارات عن التّقرّب الی اللّه منزل الآيات ما کان همّهم الاّ بان يجدوا ما يعترضوا به علی اللّه مالک يوم المآب قل کلّ ما ينزل انّ المنزل هو اللّه يشهد بذلک کلّ الذرّات من انکرنى فقد انکر الغيب و يلعنه کلّ الاشياء و عن ورائها لسان العظمة و الاقتدار انّک اذا فزت بلوح اللّه قل لک الحمد يا الهى بما ذکرتنى بعد الّذى کنت بين ايدى الفجّار.
(٢۸) بسماللّه الاقدسالابهىيا ايّها القلم الاعلى ان اذکر امة من الاماء ليجذبها نداء ربها العلىّ الاعلى من شطر العکّا و يطيّرها الى هواء الّذى فيه تمرّ ارياح رحمة ربّها العزيز الکريم ان يا امتى ان انقطعى عن سوائى و آنسى بذکرى کذلک امرک لسان مشيّتى فى سرادق اجلالی ايّاک ان يمنعک حجبات الاوهام عن مقصود العالمين ان اشکرى بما تحرّک بذکرک قلم الّذى منه فصّل علم ما کان و ما يکون فى لوح ربّک العزيز الحميد ان استقيمى علی امرى و لا تجزعى من شئ الاّ لمصائبى بعد الّذى اشهد بانّى علی سرور مبين و البهاء عليک و علی اللاّئى آمنّ باللّه الفرد الواحد العلی العظيم.
(٢۹) بسم اللّه الاقدس الامنع العلىّ الابهىان يا امام قد حضر کتابک لدى وجه ربّک مالک الانام و تشرّف بلحاظ اللّه فى هذا اليوم الّذى جعله اللّه مطلع الايّام کن طائراً فى هواء حبّ ربّک و ذکّر العباد من لدى الرّحمن بالحکمة و البيان کذلک امرت من لدى اللّه مالک الامکان و امّا ما سألت فيما نزلّناه من قبل فاعلم انّا بيّنّا و فصّلنا کلّما ذکر و يذکر تفحصّ لتجده فى الالواح لعمرى يا امام ليس اليوم يوم السّؤال ينبغى لکلّ نفس اذا سمع النّداء من مطلع اسمى الابهى يقول لبّيک يا اله من فى الارضين و السّموات ان استقم بحول اللّه و قوّته قل يا قوم هل ينبغى الوقوف بعد الّذى تنادى الصّخرة باعلی الصّيحة ان اسرعوا بالقلوب الی المحبوب الّذى زيّن بذکره الابداع لا تحزن من الّذين کفروا سوف يرون انفسهم فى ذلّة و خسران اذا فزت باللّوح و وجدت منه عرف قميص الرّحمن ان اقبل بقلبک الی مطلع الوحى قل لک الحمد يا من جرى اسمى من قلمک الاعلى و تکلّم بذکرى لسانک اذ کنت بين ايدى الفجّار.
(۳۰) بسم اللّه الاقدس العلىّ الاعلىان يا امتى اسمعى ندائى عن شطر السّجن ثّم اذکرى ربّک فى العشىّ و الاشراق دعى ما سواه عن وراک کذلک يأمرک نيّر الآفاق لا تحزنى من شئ فتوکّلی علی اللّه انّه مع امائه القانتات ان اذکرى الغلام و ما ورد عليه فى البکور و الآصال انّ الّذينهم کفروا باللّه اولئک فى غفلة و ضلال طوبى لک بما شربت ماء الحيوان من ايادى ربّک العزيز المتعال آنسى به انّه يکفيک عن کلّ اماء و رجال فسوف ينزل اللّه ما يستبشر به قلوب اصفيائه انّه لهو المقتدر العزيز الفضّال و البهاء علی من توجّه الی الوجه و انقطع عن الآمال.
(٣۱) بسم اللّه الامنع الاقدسان يا امتى فاسمعى ما يدعوک به قلمى فى سجنى و انّه ما يدعوک الاّ الی اللّه ربّک و ربّ العالمين الاّ تحزنى من شئ ان افرحى بذکر اللّه ربّک و انّ بذکره تطمئنّ قلوب المجتذبين و يفرح به عباد اللّه المخلصين قل انّ ذکره شفاء کلّ داء و مونس کلّ غريب و کنز للفقراء و المساکين و لن يعادل بذکره عمّا خلق بين السّموات و الارضين و به يستغنى العارفون عن کلّ ما خلق فى الابداع و به يستعرج الموحّدون الی سماء عزّ رفيع و انّک انت يا امة اللّه آنسى بذکر ربّک ثمّ انقطعى عمّا سواه و انّه يکفيک عن کلّ العالمين لا تحزنى عن شئ و توکّلی علی ربّک المستعان و انّه لا ينسى امائه القانتات و عباده القانتين ان اشکرى بما فزت بعرفان نفسه و انقطعت عن الشّياطين الّذين ارادوا ان يقطعوا سدرة الامر بعد الّذى استظلّوا فى ظلّها و کانوا من الذّاکرين فلمّا هبّت عليهم ارياح الامتحان خرجوا عن حصن ولاية اللّه و رجعوا الی السّجين کذلک القيناک قول الحقّ ليفرح به روحک و انّ هذا لفضل عظيم و الحمد للّه ربّ العالمين.
(٣۲) بسم اللّه الامنع الاقدس الابهىينادى اللّه عن شطر السّجن عباده الاخيار و يدعوهم الی مقام الّذى منه استضائت الانوار لتأخذهم نفحات آيات ربّهم فاطر الارض و السّماء ان استمع ما يوحى اليک عن يمين العرش الملک للّه المقتدر العزيز الجبّار ان اذکر من يذکرک فى هذا السّجن لعلّ النّاس يتوجّهنّ الی وجه ربّهم العزيز المختار قل يا قوم قد فتحت ابواب السّماء و تمطر السّحاب و اضائت الآفاق دعوا ما عندکم و اقبلوا الی من يدعوکم الی مقام انقطع عنه الاذکار کذلک امرناک فضلاً من لدنّا انّ ربّک لهو العزيز الوهّاب ايّاک ان تمنعک الدّنيا عن ذکر ربّک العلی الابهى دعها لاهلها و تمسّک بالّذى اتى عن مشرق الوحى بقدرة و سلطان سوف تفنى الدّنيا و ما فيها و يبقى لک ما قدّر لک فى الالواح ان افرح بما ذکرت تلقاء العرش و جرى لک من القلم الاعلی ما يثبت به ذکرک فى الابداع و الحمد للّه العزيز المتعال.
(۳۳) بسماللّهالامنعالاقدسالعلىّالاعلیهذا کتاب من لدنّا الی الّذى توجّه الی وجهاللّه ربّ العالمين و قطع السّبيل الی ان ورد علی سلسبيل الحيوان الّذى جرى من اصبع ارادة ربّه الرّحمن و کان من الفائزين ورد فى شاطى القدس و آنس بمحبوب العالمين و بعد وروده امرناه بان يدخل مقرّ الّذينهم ظلموا علی انفسهم و علیالله الملک العزىز الحکيم الی ان دخل عليهم بغتةً کصاعقة العذابعلی قوم مجرمين. قعد و غلب بما القى الرّحمن فى قلبه الی ان قام و رجع الى بحر الاعظم منقطعاً عن المشرکين. طوبى لک يا عبد بما جعلک الله نيراناً للمشرکين و روحاً و ريحاناً لعباده الموّحدين. ضع ما فى الامکان و خذ ما امرت به من لدن ربّک الرّحمن و توجّه الی عباده المتوقّفين لعّل يخضرّ بک اشجار اليابسه و يستقربوا الّذين بعدوا الىالله بخضوع مبينه. قم و قل يا قوم تالله قد تمّت کلمة الاوّليّه و ظهرت الف المکنونه و اشرقت شمس ولاية ربّکم الرّحمن عن افق الامکان بضياء مشرق منير. ايّاکم ان تجعلواانفسکم محروماً عن نفحاته کذلک ينصحکم قلم الاعلى و کان الله عى ذلک شهيد و خبير. قل يا قوم فانصفوا ثمّ انظروا هل يستقرّالظلمة عند اشراق الشّمس لا فوربّ العالمين و اذا تموّج بحر الاعظم لايقوم معه لهيب النّار و اذا مرّت ارياح القدرة لن تستقرّ البعوضة لو انتم من العارفين. قل يا قوم دعوا الاسماء ثمّ تماثيل العاکفين. توجّهوا الى الله مالک الاسماء و الصّفات مطهراً عن الاشارات کذلک نطق الحقّ ان اسمعوا و لا تکونّن من الغافلين. قل يا قوم تالله انّ الّذى اتّخذتموه ربّاً من دون الله انّه و ماعنده کرماد عظام الکلاب بل احقر لو انتم من الموقنين و من ينظر فى کلماته يعرف قدره و يجد منها نفحات الجحيم. انّ الّذين يذکرون کلمات المجعولة عند ما نزّل من جبروت الله يلعنهم اهل ملاءالاعلى ثمّ عبادالله المقرّبين. قل اليوم لايعادله بحرف منه ما خلق بين السّموات و الارضين. قل يا ملاء المشرکين موتوا بغيظکم قد اشرق نيّر المعانى و خطف من اشراقه ابصارکم ان ارجعوا الى مقرّکم فى طبقاتالسّجين. ان الّذى لقاس آيات الله بکلماته مثله کمثل الفرعون اذ قال انا ربّکم الاعلى قل هذا اکبر لو انتم من المتبصّرين. ان يا نبيل قبل علی اسمع قول ربّک العلىّالابهى عن شاطى البقا. اغتسل بماء التّقديس ثمّ انطق بثنائه بين عباده ليؤثّر کلمات الله فى القلوب العالمين. لا تحزن عن شئ و لا تنظر الّذين غفلوا الاّ کهمج حرّکتها ارياح النّفس و الهوى و تذهبها کيف تشاء کذلک نزّل من جبروت الله ربّک و ربّ الاّولين و الآخرين. قل يا قوم ان ضمنتم الخلود و آمنتم اللّحود فاتبعوا الشّهوات و الاّ خافوا عن الله الّذى خلقکم بامره فانّ الموت حقّ تأتيکم اذا تجدنّ انفسکم على خسران عظيم. ثمّ اخبر النّاس بما رأيت و عرفت لعّل ينقطعنّ عمّا عندهم و يتوجهنّ بقلوبهم الى شطر القدس و لا يتبعنّ الشّياطين و اذا فتحت باب الخطاب يؤيدّک ربّالارباب بملائکة البيان. کذلک بشرّک قلمالرّحمن فى هذا اللّوح الّذى لايعادل بحرف منه ما خلق فى الاکوان و يشهد بذلک کلّ ذى بصر حديد. ان اکشف غطاء النّاس ثمّ احترق احجابهم بنار محبّة ربّک العزيز العليم و ان رأيت الّذينهم آمنوا کبّر على وجوههم من قبلی و بشرّهم بذکر الغلام ايّاهم حبّاً لله و انّ هذا الفضل عظيم و الرّوح و البهاء عليک و علی الّذين قلّبتهم تغرّدات ورقاء البقاء الی شطرالله العزيز الکريم و الحمد لمحبوب العالمين.
(٣۴) بسمالله العزيز المتعالهذا کتاب نزّل من لدى العزيز الوهّاب لمن ارادالله و انقطع عن کلّ مشرک مرتاب. طوبى لک بما وفيت بميثاقالله و ما نقضت عهده بعد الّذى وجدنا النّفوس في خوف و اضطراب ان استمع مرّة بعد مرّة ثمّ في کرّة اخرى بانّه هوالله لاالهالاّ هو و الّذى جاء من سماء الرّوح انّه لبرهان اللهفيالمبدء والمآب. قل ياقوم تالله انّ ربّکم العلىّالاعلى من هذاالافقالابهى يناديکم و يدعوکم الى نفسه اتّقواالله يااهل الحجاب. قل من احتجب عنه لايصدق عليه حکم الايمان وانّه ممّن خسر و خاب و الّذين توقّفوا في هذا الظّهور و يدّعون الايمان بمظاهر القبل مثلهم کمثل اهل الکتاب انّ الّذينهم اوتوا التّوراة و الانجيل اولئک يدّعون الايمان في انفسهم ان هم الاّ مفترّ کذّاب و کذلک ملل الاخرى کلّ تمسّکوا بما عندهم و کفروا برّب الارباب. کذلک القيناک بالحق و انزلنا اليک الآيات عن يمين العرش لتشکر الله ربّک و تعرف الّذينهم کانوا في مرية و شقاق و البهاء عليک و الرّوح عليک و على من معک من لدن مقتدر توّاب.
(۳۵) بسمالله المقتدر السّلطانهذا کتاب من المسجون الغريب الى الّذى آمن بالله العزيز الواحد الفريد. الاّ تعبد الاّ ايّاه انّه يکفيک بالحق و انّه ذو القوّة المتين. ينصر من يشاء بسلطانه و انّه على کلّ شئ قدير. له الجود و الفضل و انّه بکلّ شئ عليم. قل انّه ظهر من قبل باسمعلىّ قبلنبيل و في هذا الظّهور باسم حسين قبل علی قل هذا لذات حروف السّبع ان انتم من العارفين و بشرّتم به فى الواح الله العزيز الحميد. قل انّه کان مبشراً بنفسى ان اقرؤا البيان لتکوننّ من المطّلعين. قل لولا هذا ما کان ذلک و انّه شهد بذلک و انتم من الغافلين. قل انّه حىّ في الافق الابهى فتبارک الّذى اشرق من هذا الافق المنير. و قال قد قرب الزّوال انتم راقدون کما وجدناکم من الرّاقدين. کذلک علّمناک و ما القيناک ليکفى العالمين. لو يتفکّرنّ في هذا الامر اقلّ من حين و الّذين کفروا لا ينفعهم شئ الاّ قهر ربّک و انّه لذوالبطش الشّديد و الحمد لله ربّ العالمين.
(٣۶) بسم من استقّر على عرشالتّوحيداى عبد الغنى بشنو نداى غنى متعال را بلسان ابدع احلی. اليوم يوميست که بايد هر نفسى منقطعاً عن کلّ الجهات بذکر سلطان آيات مشغول شود. لا تنظر الی ما ذکر بل بما اشرق من هذا الافق الّذى منه طلعت شمس العظمة و الاقتدار. بهتمام جد و جهد بر نصرت امر قيام نما زود است که ثمرات اقبال و اعمال را اهل حق در ملکوت مشاهده نمايند. اليوم يوم عجز و ابتهال است. نيستى بحت محبوب بوده و خواهد بود و هر نفسى باين مقام فائز شد عنداللّه از اهل مدائن بقا محسوب است. بسا از نفوس که بکلمهاى از سلطان احديّه محروم و ممنوع ماندهاند. الواح منزله از سماء مشيّت الهيّه در هر شأنى نازل. ذکرى باقى نمانده مگر آنکه از قلم اعلی جارى شده و سؤالی مشاهده نمىشود مگر آنکه جواب آن از افق سماءمعانى مشرق و لائح گشته اگرچه بسيارى از آنچه نازل شده لضيق وقت و طغيان اهل عناد مفقود و محو شده ولکن در تحصيل آنچه موجود است همّت نما تا بيقين کامل شهادت دهى که جميع ما ذکر و يذکر از قلم قدم جارى گشته و اينکه سؤال از شعر مثنوى نموديد اليوم حيف است قلماعلى در اين اذکار جريان يابد آيا ملاحظه ننمودهاى که نقطه اولى و ذکر اعلى مىفرمايد"ذکر او لاالهالاّانا ان يا خلقى ايّاى فاشهدون" خواهد بود و معذلک در سنين قبل از قلم قدم در اين مقامات جارى شده آنچه کفايت نمايد و همچنين از حروفات مقطّعات سؤال شده بود در ايّام توقّف نيّر آفاق در عراق آيات لا تحصى در اين مقامات نازل بعضى از آن ارسال شد لعمرى لو تنظر ببصر الحديد لتجد منه ما يجعلک طائراً فى هواء الحکمة و البيان. تفکّر در آن آيات منزله محبوب لانّا اودعنا فى غياهب تلک الاشارات اسرار ربّک مطلع الآيات ابحر معانى در او مستور و حِکَم بالغه ربّانى در او مکنون طوبى لمن عرف و قال اشهد يا الهى انّک انت العليم الخبير. و همچنين از قبل در يک فرد از مثنوى بعضى بيانات از قلم امر جارى ارسال شد فى الحقيقه معانى ما سألت و ما لم تسئل کلّها در او مستور و مسطور. و ديگر از آيه مبارکه"الم غلبت الرّوم" سؤال نموده بودند در اين مقام ذکرى از سلطان مذکور از قبل نازل تفحصّ لتجد و تکون من العارفين ولکن بهغصناعظم امر فرموديم مجدّداً آن آيه مبارکه را تفسير نمايد و ارسال دارد و ديگر آنکه در مشارق ظهورات و مطالع آيات الهى ذکر رفته بود. مخصوص در الواحى ذکر اسماء و کينونتها و اشراقها و حقيقتها و مبدئها و آثارها و صعودها و نزولها در جواب يکى از احبّا در ارض سرّ از مصدر امر نازل طوبى لمن يجد و يقرء و يقول لک الحمد يا اله العالمين. در رساله بديع که بهاسم يکى از خدّام از سماء مشيّت نازل تفکّر نمائيد کشف بعضى مطالب مقنّعه در آن الواح منيره من لدى اللّه مالک الّبريّة شده نسئل اللّه بان يوفّقک فى کلّ الاحوال و يجعلک من الّذين فازوا بما اراداللّه لهم فى المبدء و المآل. لوشاءاللّه و اراد از بعد الواح اللّه مىرسد بهآن فائز خواهيد شد ذکّر من قبلی عبدنا الّذى سمّى بالمجيد قل طوبى لک بما اقبلت الی قبلة الآفاق، هنيئا لک و لمن شرب کأس الحيوان من انامل رحمة ربّه الرّحمن فى هذا اليوم الّذى جعله اللّه قرّة الايّام لا تحزن عن البعد کَم مِن بعيد حکمنا له القرب و کم من قريب انّه هو فى النّيران کن کما اراد مولاک انّه لا يحّب لمن اراده الاّ ما اراد لعباده الاخيار. طوبى لک بما جرى ذکرک من القلم الاعظم و نطق باسمک لسان ربّک الغفّار ثمّ اذکر السّميع قل ان استمع ما يناديک به مالک القدر من شطر منظره الاکبر ثمّ ذکّر البشر قل تاللّه قد انشقّ القمر و استقرّ جمال القدم علی عرش اسمه الرّحمن الرّحيم. طوبى لاذن سمعت نداء ربّه و قال بلی يا محبوب السّموات و الارضين طوبى لک بما اقبلت الی قبلة العارفين و ذکرت بلسانه اذکان مسجوناً فى هذا السّجن العظيم قد سمّى هذا السّجن بالسّجن الاعظم تفکّروا فيه لتعرفوا ما اراد ربّکم العليم الحکيم. و من قبل کنّا تحت السّلاسل و الاغلال اذ کنّا فى السّجن الاشرار فى ارض الطّا و مع ذلک ما سمّى بالاعظم کذلک نبّأک مالک الامم لتکوننّ من المتفرسين. ثمّ اذکر من سمّى بالاسم الاعظم قل ان اشکر ربّک بما ايّدک علی عرفان نفسه فى هذا اليوم الّذى فيه اخذت الزّلازل قبائل الارض کلّها و خرقت احجاب الاوهام بهذا الاسم الّذى به ظهرت اعلام امر ربّک العزيز العلاّم و ظهر ما هو المکنون ان احمد اللّه بما ايّدک علی الاقبال الی افق الجمال و رزقک ما نزّل من سماء اسمه القيّوم توکّل عليه فى کلّ الامور قل لک الثّناء يا مالک الغيب و الشّهود طوبى لک بما فزت بعرفان ربّک بعد الّذى اعرض عنه کلّ مشرک مردود. زيّن صدرک بطرازالعرفان وقلبک بذکر الرّحمن و لسانک باسمه المهيمن علی کلّ شاهد و مشهود ان افرح بما نزّل لک عن جهة العرش آيات بيّنات الّتى لا تعادلها ما خلق فى السّموات و الارض انّ ربّک لهو المهيمن القيّوم يا احبّائى لا تحزنوا من شئ توکّلوا علی اللّه لعمرى قد قدّر لکم ما لا يعتريه الفنا انّه لهو العزيزالودود. اى غنى انشاءاللّه لم يزل ولايزال بهعنايات مشرقه از مطلع جمال فائز و بکمال روح و ريحان در نصرت امر رحمان بهبيانات حسنه و مواعظ بالغه مشغول باشى اين است خير اعظم و فضل اقدم و در جمع کلمات الهيّه سعى بليغ لازم آنچه مىتوانى تحصيل نما و بهآن مشغول شو. از قلم اعلى از اهل بها محسوبى يکفيک هذا الفضل ان اشکر و کن من الشّاکرين و الحمد للّه ربّ العالمين کبّر من قبلی علی وجه احبّائى ثمّ بشّرهم بذکر ربّهم الکريم.
(٣۷) بسم من يمشىو ينطقفىالسّجنيا نعمةاللّه از براى نعمت مراتب لا نهايه بوده و خواهد بود. در کتاب پروردگار تو و پروردگار عالميان اوّل نعمتى که بههيکل انسانى عنايت شد خرد بوده و هست و مقصود از او عرفان حق جلّ جلاله بوده اوست مدرک و اوست هادى و اوست مبيّن و در رتبه ثانيه بصر است چه که آگاهى عقل از گواهى بصر بوده و خواهد بود و همچنين سمع و فؤاد و ساير نعمتها که در هيکل انسانى ظاهر و مشهود است. تعالی تعالی قادرى که اين قوا را در شخص انسانى خلق فرموده و ظاهر ساخت در هر کدام آثار عظمت و قدرت و قوّت و احاطه حق جلّ جلاله ظاهر و مشهود است در قوّه لامسه تفکّر نما که جميع بدن را احاطه نموده مقرّ سمع و بصر واحد و مقرّ او تمام بدن جلّت عظمته و کبر سلطانه اين در مقام انسان ذکر شد ولکن نعمت کلّيه حقيقيّه الهيّه نفس ظهور است که جميع نعمتهاى ظاهره و باطنه طائف حول اوست. در حقيقت اوّليّه مائده سمائيّه او بوده و خواهد بود اوست حجّت اعظم و برهان اقوم و نعمت اتّم و رحمت اسبق و عنايت اکمل و فضل اکبر هر نفسى اليوم اقبال نمود او بنعمت الهى فائز است ان اشکر ربّک بهذا الفضل العظيم و قل لک الحمد يا مقصود العارفين البهاء علی ابيک و عليک و علی کلّ موقن مستقيم.
(٣۸) بسمه الباقى العليم الحکيمتبارک الّذى انزل الآيات بالحق و انطق بها کلّ شئٍ بثناء مطلع امره الّذى به ظهرت سلطنته اللّه و اقتداره علی من فى السّموات و الارضين و بها تمّت حجّته و احاط برهانه و انّها عند اهل البهاء لهيکل الّذى ظهر بالاسم الاعظم و ينطق انّه لا اله الاّ هو المقتدر القدير لو قيل انّه لمطلعالآيات لحقّ لا ريب فيه و لو قيل انّها نفسه قد نطق بالحق يشهد بذلک لسان اللّه ولکنّ النّاس اکثرهم من الغافلين يا ايّها الذّاکر قد سمعنا ذکرک و حضر لدى الوجه کتابک و وجدنا منه شوقک و اشتياقک الی اللّه ربّک و ربّ العالمين نسئل اللّه بان يوفّقک علی ما انت عليه فى حبّ موليک و يرزقک ما نزّل من سماء الفضل و يسقيک من الکأس الّتى من شرب منها فاز بکلّ الخير من لدن عليم خبير. طوبى لک بما حضر کتابک و اجابک المظلوم بهذا اللوح المبين. لو عرف النّاس لانفقوا ما عندهم و ارواحهم ليتحرّک علی اسمائهم قلمى الاعلى ولکّن اليوم احتجبوا بما اتّبعوا مطالع الاوهام انّ ربّک محصى کلّ علم فى لوح حفيظ. ان افرح بذکرى ايّاک ثم اقرء اللّوح انّه يجذبک الی مقام لم يحط به الاّ اللّه العزيز الحميد.
(٣۹) بسم الدّائم الباقى العلىّ العظيمشهد اللّه انّه لا اله الاّ هو و الّذى ظهر انّه لمطلع امرى بين عبادى و مشرق وحيى لمن فى السّموات و الارضين و الّذى آمن به انّه آمن بنفسى و قام علی ذکرى و نصر امرى و الّذى اعرض انّه کان معرضا عنّى فى ازل الازال کذلک قضى الامر من قلم قضائى فى لوح ما اطّلع به احد الاّ علمى الّذى احاط الکونين.
(۴۰) بسمه الدّائم بلازوالسبحان الّذى نزّل الآيات بالحقّ و جعلها رحمة للعالمين. انّه لايمنعه شئ عمّا اراد يفعل ما يشاء بسلطانه و يحکم ما يريد. قد ظنّ المشرکون بانّ البلاء يمنع البهاء عمّااراد اللّه مالک الاسماء. قل لا و فاطر السّماء انّه لا يمنعه شئ عن ذکر ربّه العزيز الحميد. اذا وردنا السّجن اردنا ان نبلّغ الملوک رسالات ربّهم العليم الخبير قد حضر لدى الوجه احد من العباد القينا عليه کلمة من لدنّا اذاً اضطربت ارکانه امسکناه بقدرة من لدنّا انّ ربّک لهو المقتدر القدير. ثمّ القينا کلمة اخرى اذاً تبهّج فى نفسه و نفخنا فيه روح القدرة و الاقتدار و ارسلناه بلوح ربّک المختار الی من اراد ربّک العزيز الحکيم. ليعلم الکلّ انّه لا يمنعه البلاء عمّا اراد فى سبيل اللّه خالق الاشياء. يدع الامم الی مالک القدم و لا يمنعه سطوة الّذينهم کفروا باللّه العزيز الجميل کذلک قصصنا لک ما قضى من قبل لتطّلع بسلطان ربّک و تکون من الشّاکرين. اذا فزت بلوح ربّک قل لک الحمد يا اله العالمين بما جرى ذکرى من قلم امرک اذ کنت مسجوناً بايدى المشرکين.
(٤۱) بسمه العلىّ الابهىسبحان الّذى نزّل الآيات فى کلّ صباح و مساء و ما آمنوا بها الاّ الّذين اخذتهم ارياح مشيّة ربّهم الرّحمن قل يا قوم فانصفوا فى هذا الغلام ثّم اتقواللّه يا اولی البيان و لا تکفروا بالّذى جائکم بآيات علىّ ثمّ ببرهان محمّد و بما لا ظهر شبهه فى الاکوان قل اتمارون الّذى جائکم عن مشرق الامر بقدرة و سلطان انّه رأى من آيات ربّه ما لا يذکر بالبيان قل ما زاغ بصر الرّوح انّه حينئذ لبا المنظر السّبحان و يدعوکم الی اللّه العلىّ الاعلی فى هذا الافق الابهى و ما يريد منکم جزاء ان اجره الاّ علی اللّه المقتدر العزيز المنّان طوبى لک يا عبد بما آمنت باللّه و خرجت عن حزب الشّيطان ان احفظ نفسک من بعد لاّن الّذينهم کفروا و اشرکوا باللّه قد ظهروا علی مکر ما شهدت عين الابداع شبههان هم الاّ فى خسران و الرّوح عليک و علی من عرف اللّه فى هذا الظّهور ثمّ استقر علی عرش الايقان و الحمد للّه الملک المقتدر العزيز الحنّان.
(٤۲) بسمه الغفور الکريمامروز روزيست که کلّ احباب بايد بشطر وهّاب ناظر باشند و بخدمت امر اللّه قيام نمايند در امر اين مسجون ببصرحديد و قلب لطيف تفکّرکن تاللّه لو احد يتفکّر فيه و فيما ظهر من عنده من ظهورات سلطنته و اقتداره و شئونات حکمته واوامره ليقوم بين الامکان و يصيح اشهد ما ظهر فىالابداع مثلک ولا فى الاختراع شبهک انت الّذى اظهرت سلطنته اللّه و اقتداره و بک رفعت اعلام الهداية بينالبريّة وانّک انت المقتدرالقديرملاحظهنما مع آنکه در سجن اعظم بهبلاياى لا تحصى مبتلا در جميع احيان قلم اعلی بذکر مالک اسماء مشغول و متحرّک است همچنين بايدنفوس مقبله بهتمام همّت برخدمت امر قيام نمايند و سلسبيل عرفان که از بحر بيان رحمن جارى است بر عباد الهى مبذول دارند تا کلّ بحيوة باقيه فائز شوند و ازاثواب خلقه عتيقه فارغ گردند ومن غير سترو حجاب بوجه حق توجّه نمايند اين است تکليف کلّ اى عبدىحسين بگوش جان نداى الهى را اصغا نما و مشيّت و اراده خود را در مشيّت و اراده او فانى نما يعنى نخواه مگر آنچه را او خواسته قد عفااللّه عمّا سلف ان شاءاللّه بايد از بعد به آنچه مأمور شده عمل نمائى و ساقى اين خمر باقى باشى اين است فيض اعظم که از بحر قدم فيضان نموده ان اشرب و کن من الشّاکرين.
(٤۳) بسمه القيّوم علی الاشياءقد بعثنا نفحة من نفحات الرّضوان علی هيئة اللّوح و ارسلناه اليک لتقرّ به عينيک و عيون الاخيار ان استمع نداء مالک القدر من شطر منظره الاکبر انّه لا اله الاّ هو العزيزالسّلطان قل يا قوم لا تتکلّموا فى الغيب و لا تفتروا علی اللّه الّذى خلق کلّ شئ بامر من عنده اتّقوا يا اهل الضّلال قل يا ملاء المشرکين لو تتفکّرون بدوام الملک و الملکوت لا تعرفون الغيب لانّکم اعرضتم عن الّذى به يعرف الغيب و اشرقت آياته من افق الاقتدار أتنکرون الّذى ينطق من عنده و تدّعون العبودية للغيب تاللّه ان انتم الاّ فى غفلة و ضلال انّ الغيب من افق الشهود ينطق الحين و يقول يا ملاء البيان أکفرتم بالرّحمن بعد الّذى به ظهر حکمى بين العباد و به ارتفعت رايات الامر فى کلّ البلاد انّک انت يا ايّها العبد لا تحزن بما يخرج من افواههم ثمّ اثبت علی حبّ مولاک و قل لک الحمد يا الهى بما عرفتنى نفسک بعد الّذى اعرض عنها اکثر اهل الدّيار. اى ربّ انا الّذى سمعت ندائک و اقبلت الی وجهک اسألک باسمک الاعظم بان لا تطردنى عن بابک الّذى فتحت علی وجه من فى ارضک و سمائک ثم اجعلنى من الّذين استقاموا فى حبّک و رضائک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت المتعالی العزيز الوهّاب.
(44) بسمهالمتعالی العلىّالعظيمطوبى لک يا امتى بما تشرّف کتابک اذ فاز بمنظر المسجون فيهذا السّجن المبين و نزّل لک ما لا يعادله شئ فى الابداع انّ ربّک لهو العليم الخبير ان اشهدى بما شهد به مالک القدم فى لوحه الاعظم انّه لا اله الاّ هو و الّذى ظهر انّه لمطلع الغيب لا ريب فيه انّه لهو العلىّ العظيم. ان احمدى ربّک فى کلّ الاحوال بما تکلّم بذکرک فى هذا المنظر الکريم الحمدلله مقصود العالمين.
(٤۵) بسمه المشفق الکريميا امتى و يا ورقتى الحمد للّه بانوار يوم اللّه فائز شدى نداى مقصود عالميان را شنيدى و باو اقبال نمودى در ايّامى که رجال و نساء محجوب و غافل مشاهده شدند الاّ من شاءاللّه بهيقين ثابت مبين بدان يک کلمه اگر اليوم از براى نفسى نازل شود او بکلّ خير فائز است. کلمة اللّه خير لک عمّا خلق فى الارض و السّماء مکرّر در ساحت اقدس ذکرت بوده و بذکر حق جلّ جلاله فائز شدى. انّا نذکر فى هذا المقام عبدى الّذى صعد الی الرّفيق الاعلی و سمّى بعبد الحميد فى ملکوت الاسماء يا حميد عليک بهائى و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات و الارضين اشهد انّک سمعت ندائى و اقبلت الی افقى و توجّهت الی وجهى المنير انت الّذى کنت مذکوراً لدى المظلوم طوبى لک و لمن ذکرک بهذا الذّکر الّذى به تحرّک کلّ عظم و قام کلّ قاعد و نطق کلّ لسان کليل ان افرح بما ذکرک قلمى الاعلی قبل صعودک و بعده و کان معک حين ارتقائک الی اللّه العزيز الحميد البهاء المشرق من افق عنايتى عليک و علی الّذين فازوا بذکر اللّه المقتدر العليم الحکيم.
(٤۶) بسمه المقتدر علی ما ارادانّ الکريم يذکر عبده الرّحيم لتجذبه آيات ربّه الی مقام تنطق فيه الذّرات الملک للّه منزل الآيات کن علی شأن لا تحزنک شئونات الخلق و لا تمنعک احجاب کلّ غافل مرتاب ينبغى لکلّ من اقبل الی اللّه ان يکون قويّاً بقوّة ربّه و ناطقاً بذکره بالحکمة و البيان انّا نوفّى اجور الّذين حملوا الشّدائد فى سبيلی انّه لهو المعطى الوهّاب. نوصيکم يا احبّائى بالسّکون و الوقار و بما يرتفع به امر اللّه فى الدّيار. لا تحزنوا من شئ انّه معکم و يؤيّدکم علی ما قدّر فى الزّبر و الالواح ذکّروا النّاس باللّه و آياته لعلّ يجدن عرف الظّهور و يتوجّهن الی اللّه مالک الانام من توجّه فلنفسه و من اعرض فعليها انّه لهو المقدّس عمّا عند النّاس و انّه لهو الغنىّ المتعال.
(٤۷) بسمه المهيمن علی الاسماءان يا قلمى الاعلی ان اذکر من توجّه الی اللّه و سمع ندائه و فاز بايّامه و اجاب موليه اذ اعرض عنه العباد ليأخذه جذب رحيق الآيات علی شأن يقوم علی الامر و ينصر ربّه الرّحمن بين الامکان. انّا نؤيّد الّذين حرّکتهم نفحات الذّکر و اقبلوا الی اللّه العزيز الوهّاب. قد فاز کتابک بالمنظر الاکبر و توجّه اليه طرف المظلوم اذ کان مسجوناً بين الّذين غفلوا عن الامر و قاموا علی الاعراض. قرئناه و سمعنا ما ناديت به اللّه ربّک لعمرى وجدنا منه عرف حبّک موليک و نزلنا لک هذا اللّوح الّذى به تنجذب افئدة الابرار. سيفنى کل شئ و يبقى لک ما نزّل من قلم الامر فى هذا الکتاب. لو کنت حاضراً حين النّزول لاخذک جذب الوحى علی شأن وجدت ذاتک طائراً الی مقام تخطف منه الابصار. ايّاک ان يحزنک اعراض الّذين کفروا قم علی الامر باذنى ثمّ ذکّر العباد بما نزّلناه فى الزّبر و الالواح ان اسق النّاس من کأس عطاء ربّک ليتوجهنّ الی سوى الصّراط قل يا قوم قد اتى الوعد و ظهر الموعود بنور به اشرق العالم و يمشى قدّامه ملکوت الحجّة و البرهان ايّاکم ان تمنعکم الاوهام عن هذا الفضل الاعظم دعوها عن ورائکم مقبلين الی مشرق الانوار. هذا يوم فيه ينادى لسان العظمة الملک للّه الواحد المختار و الورقاء تنادى علی السّدرة المنتهى الملک للّه الواحد العزيز الغفّار. قل لو تتوجّهن بآذان واعيات لتسمعنّ من کلّ الاشياء ما يجذبکم الی الغنىّ المتعال. قل سبحانک اللّهم يا الهى انا الّذى حرّکتنى ارياح الطافک فى ايّامک الی ان سمعت ندائک الاحلی و اقبلت الی افقک الاعلی اسألک باسمک الّذى به انار العالم و استقرّ علی العرش جمال القدم بان تجعلنى خادماً لامرک و ناطقاً بذکرک ثمّ اکتب لی ما کتبته لاصفيائک الّذين وفوا بميثاقک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العليم الحکيم.
(٤۸) بسمه المهيمن علی الاسماءيا نوراللّه يذکرک مظلوم الآفاق من شطر السّجن و يدعوک الی اللّه ربّ الارباب. قد حضر من هاجر فى سبيلی و ذکر اسمک ذکرناک بآيات لا ينقطع عرفها بدوام اسماءاللّه ربّک مالک المآب. اشکر اللّه بهذا الفضل الاعظم و قل لک الحمد يا مالک الرّقاب و لک الثّناء يا مطلع الآيات.
(٤۹) بسمه المهيمن علی العالمقد حضر لدى المظلوم کتاب و کان فيه اسماء الّذين توجّهوا الی اللّه المهيمن القيّوم. انّا نذکرهم بالحق فضلاً من لدنّا انّه لهو المشفق الغفور العطوف. انّ المذکور يذکرک جزاء ذکرک ايّاه ان فضله احاط الغيب و الشّهود ان احمد اللّه بذلک ثمّ استقم علی الامر و توکّل عليه فى کلّ الامور.
(۵۰) هو العزيز المحبوبان اشکر اللّه بما حضر اسمک لدى العرش و نزّل لک من سماء عطاء ربّک ما لا يعادله شيئ فى الوجود. کن ناطقاً باسم موليک و راضياً بما قدّر لک فى لوحه المحفوظ. لا تحزن من شيئ ان افرح بالّذى يناديک من هذا المقام المحمود کذلک يسمعک القلم صريره الاعظم من لدن هذا الغريب المظلوم.
(۵۱) هو المنادى فى کلّ الاحيانقد سمعنا ندائک واجبناک بهذااللّوحالممنوعلتوقن برحمته الّتى سبقت الکائنات و فضله احاط الغيب و الشّهود ان اسبح فى بحر عناية ربّک و سبّح باسمه العزيز المحبوب.
(۵۲) هو المتعالی المقدّس العليم الحکيمتفکّر فى فضل موليک انّه يذکرک بما ذکرته لعمرى لو تعرف هذا الفضل حق العرفان ليأخذک الفرح و الابتهاج علی شأن لا تحزنک مکاره الدّنيا و لا ضوضاء النفوس انّه فى السّجن يذکر احبّائه و يرسل اليهم فى کلّالاحيان نفحات الرّحمن ليقرّبهم الی العزيز الودود.
(۵۳) بسمه الّناطق فى ملکوت البيانذکر من لدنّا لمن توجّه الی اللّه و فاز بانوار الوجه اذ ظهر بالحقّ بسلطان عظيم. خرج من بيته متوجّهاً الی المقصود و قطع البّر و البحر الی ان ورد حظيرة القدس مقام الّذى فيه ارتفع نداء اللّه الملک الحقّ العليم الحکيم و حضر لدى العرش و سمع النّداء من مطلع العظمة و الکبرياء و تشرّف بلقاء اللّه ربّ العالمين و کان مستظلاَّ فى ظلّ ربّه الی ان تمّ الميقات امرناه بالرّجوع الی ديار اللّه و بلاده ليذّکر النّاس بهذا النّباء العظيم. ايّاک ان تحزنک الدّنيا و شئوناتها دعها مقبلاً الی ما امرت به من لدن عليم خبير ذکّر النّاس فى ايّام ربّک و بشّرهم بما سمعت و رأيت فى هذا المقام الکريم قل يا قوم انّه يذکرکم فى کلّ الاحيان و يدعوکم الی ربّکم الرّحمن علی شأن ما توقّف قلمه الاعلی و ما انقطع ندائه الاحلی توجّهوا بالقلوب و لا تکونن من الغافلين هذا يوم فيه انار مشرق العرفان بهذا الاسم الّذى به انصعق من فى السّموات و الارض الاّ من شاء ربّک العزيز الحميد. کن ارقّ من نسائم الرّبيع لتهتزّ بک اشجار الوجود و تثمر بفواکه الذّکر و البيان هذا ينبغى لمن تمسّک بهذا الذّيل المنير کبّر من قبلی احبّائى و کن لهم اجنحةً ليطيرنّ بها فى هواء عرفانى و ينطقنّ بذکرى البديع قل يا احبّائى ان استقيمواعلیالامر باسمى و سلطانى علی شأن لا يمنعکم ضجيج الغافلين عن صراطى المستقيم و توکّلوا علی اللّه فى کلّ الامور انّه يحفظ من يشاء و ينصر من نطق بذکره الجميل ثمّ اسق من يتقرّب اليک رحيق الطاف ربّک ليقبل بتمامه الی هذا الافق المنير البهاء عليک و عليهم و علی الّذين توجّهوا الی اللّه و فازوا بالرّحمة التى سبقت العالم والفضل الّذى احاط کلّ صغير و کبير.
(۵۴) بسمى الابهىقد اتى ربيع الفضل و تمّر فيه ارياح رحمةالرّحمن. طوبى لمن اقبل اليها و وجد ما احيت به الارواح. انّا نسمع فى کلّ الاحيان نداء الاشياء فى ذکر ربّها مالک الاسماء ولکنّ القوم فى غفلة و حجاب. يا اهل البهاء ان انصروا ربّکم فاطر السّماء انّه يذکرکم فى السّجن الاعظم و يدعوکم الی اللّه مالک الرّقاب دعوا ما يمنعکم عن صراط الّذى ظهر بالحقّ و انبذوا ما عندکم من الاوهام. تاللّه قد ظهر قلم به انکسرت الاقلام و نقضت الاعلام لو ينطق بما ينطق السّدرة فى صدره ينجذب العالم شوقاً الی اللّه مالک القدم الّذى کان بين ايدى الاشرار کذلک اظهرنا ما اهتزّ به ملکوت البيان. طوبى لاهل العرفان الّذين دعوا الامکان مقبلين الی وجه من ينطق بين الارضين و السّموات و کذلک انزلنا النّعمة الابديّة من سماء هذا الفضل الّذى احاط الآفاق. انّما البهاء عليک و علی اخوانک الّذين يجدنّ عرف الرّحمن من هذا الکتاب .
(۵۵) بسمه الاعظم الاقدمذکر من لدنّا لمن تحرّک من ارياح ايّام ربّه و اقبل الی مطلع الوحى ليجعله مستقيماً علی الامر علی شأن ينطق بهذا الاسم منقطعاً عن العالمين. فاعلم انّا طوينا سماء الاوهام و بسطنا بساطاً آخر انّ ربّک لهو المقتدر الحکيم. قل يا قوم دعوا الظّنون و خذوا ما يأمرکم به هذا الاسم المکنون الّذى ظهر بسلطان مبين قل ايّاکم ان تحجبکم اشارات الّذين يمشون فى بيداء الهوى. دعوا الورى مقبلين الی الّذى ينطق بالحقّ فى هذا المقام الکريم. قد ذکر اسمک لدى العرش و نزّل لک ما لاح به افق الوجود ولکنّ النّاس اکثرهم من الغافلين. کن ثابتاً علی الامر و راسخاً فى الدّين علی شأن لا تمنعک حجبات المريبين ان اشهد بما شهد اللّه بوحدانيّة ذاته و فردانيّة نفسه المهيمنة علی العالمين. ثمّ اذکر العباد فى هناک من قبل هذا المظلوم ليجذبهم الذّکر الی اللّه العزيز الحميد. ان اطمئنّ بفضل اللّه و رحمته ثمّ ذکّر النّاس لعلّ يقومنّ و يتوجّهنّ الی هذا الافق المنير کن خادماً لامرى و ناطقاً بذکرى و مثنياً بثنائى الجميل. انّما البهاء عليک و علی الاماء اللائى کنّ معک من لدن عزيز حکيم .
(۵۶) بسمى الاقدس الاعظمقد حضر کتابک و فاز بلقاء ربّک و سمعنا ما فيه و اجبناک رحمة من لدنّا و انا الرّحمن الرّحيم. قد علمنا ما خطر ببالک انّ ربّک لهو العليم الخبير. ما ينبغى لک اليوم انّه استقامتک علی امر ربّک لعمرى انّ هذا الامر عظيم. فاستقم علی شأن لا تزلّک وساوس العباد انّ ربّک لهوالمعلّم الحکيم قل ياالهى ايّدنى علی ذکرک و ثنائک و قدّرلیما ينفعنى فى الدّنيا و الآخرة انّک انت المقتدر القدير.
(۵۷) بسمى الاقدس الاعظميا امتى قد ذکر ذکرک فى محضرى و يذکرک لسان عنايتى فىملکوت ظهورى العزيزالبديع ان اشکرى ربّک بما اظهر منک من توجّه الی مقرّ العرش ودخل سرادق الکبرياءو سمع نداء ربّهالابهى انّه لهوالفضّال القديم. اىّ فضلاعظم من ذکرى ايّاک تمسّکى بحبل الطاف ربّک ثمّ اتّبعى صراطىالمستقيم ايّاک ان تمنعک حجباتالّذين اتّبعواکلّ متوهّم بعيد.ان افرحى بما فزت بالفرح الاعظم الّذى يدع النّاس الیالعليمالخبير.طوبى لک ولابنک الّذى حضرفى السّجن و للّذين اقبلوا الی اللّه الفرد الخبير. نسئل اللّهان يوفّق الکلّ علی خدمة امره و العمل بما يحبّ و يرضى انّه لهو العزيز الحميد.
(۵۸) بسمى الباقى الدّائميا امتى قد حضر کتابک و قرئناه بفضل من عندنا و اجبناک بهذااللوح المنيع. ان افرحى بما ايّدک الله علی عرفان مطلع آياته اذ اعرض عنه اکثر الخلق انّ ربّک ولىّ الصّالحات و مولی الصّالحين. لا تحزنى من شيئ ان اذکرى موليک القديم انّه يذکر کلّ امة توجّهت اليه انّ ربّک لهو الغفور الکريم قد قدّر لاحبّائه ما ينفعهم فى الدّنيا و الآخرة انّه لهو المعطى الکريم.
(۵۹) بسمى الذّاکر و المذکورکتاب نزلّناه لامة من امائى الّتى سمعت ندائى و فازت بايّامى ووجدت عرف ظهورى من رضوان بيانى و اقبلت الی بحر فضلی و الطافى لتطمئنّ بفضل موليها الغفور الکريم. انّا نقرّب من اراد التّقرب الی شمس فضلنا الّتى احاطت انوارها العالمين و نلقى علی الخلق ما تنطق السّدرة فى هذاالصّدر الممّرد المنير. انّه لمخزن آياتاللّه و مکمن علمه المحيط انّ الّذى فاز اليوم بعرفانه يبشّره الملاء الاعلی سوف يرى و ينظر ما قدّر له فى ملکوتى العزيز البديع.
(۶۰) بسمى الّذى به اشرق نيّر البرهانهذا کتاب ينطق بافصح البيان فى الامکان اللّه لا اله الاّ هو العزيز الوهّاب. هذا يوم فيه فتحت ابواب الفضل و العطاء طوبى لمن اقبل و فاز و ويلٌ لکلّ غافل مرتاب. يا محمّد قبل رحيم اسمع النّداء من شطر السّجن انّه يجذبک الی اللّه مالک الرّقاب قل يا معشر البشر قد اتى الوهّاب و غرّدت حمامة الفردوس علی اعلی الاغصان الملک للّه ربّ الارباب. اذا وجدت نفحات الوحى من آيات ربّک قل لک الحمد يا مقصود العالم و لک الثّناء يا محبوب الامم اسألک بانوار ظهورک و بالاسرار المکنونة فى علمک ان تؤيّدنى علی عمل لا ينقطع عنه عرف رضائک اى ربّ انا عبدک و ابن عبدک اکون مقرّاً بظهورک و سلطانک و معترفاً بما انزلته فى کتابک اسألک ان تؤيّدنى علی ذکرک و ثنائک بين عبادک لا اله الاّ انت العزيز الفضّال.
(٦۱) بسمىالّذى بهاشرق نيّر البرهان من افق سماء البيان
کتاب انزله مالک القدم فى السّجن الاعظم لمن اقبل الیالله ربّ العالمين ليجذبه بيان الرّحمن الى ملکوت الايقان ويشهد بما شهدالله انّه لاالهالاّ اناالعليم الحکيم. يا ابراهيم سمعنا ندائک اجبناک بهذا اللوح البديع. نسئله تعالى بان يجعله سراجاً امام وجهک و نوراً بين يديک ليحفظک من ظلمات الارض و طغاتها ويبشّرک بما قدّر لاوليائه فى کتابه المبين. اشکر اللّه بما حضر کتابک لدى المظلوم و فاز باصغاء ربّک الفيّاض الکريم. قل الهى الهى لک الحمد بما ايّدتنى علی الاقبال اليک و عرّفتنى مشرق وحيک و مصدر امرک اسألک بصرير قلمک الاعلی وحفيف سدرةالمنتهى و بنار محبّتک الّتى بها اشتعلت افئدة اهل الفردوس الاعلی و الجنّة العليا بان تؤيّدنى علی الاستقامة علی امرک والقيام علی ذکرک و ثنائک و خدمة اوليائک انت الّذى لا يعجزک شئونات خلقک و لا تضعفک قوّة امراء عبادک تفعل ما تشاء و تحکم ماتريد و انّک انت القوىّ الغالب القدير. يا ابراهيم طوبى لک بما نزّل لک ما يشهد لک احفظ هذا المقام الاعظم باسمى العزيز الحکيم. ثمّ ابشرّک بما اردته من بحر عناية ربّک الکريم انّه غفر الّتى صعدت ثم الّذى اردت غفرانه انّ ربّک هوالمشفق الغفور الرّحيم البهاء عليک و علی ضلعک و علی الّذين ما منعتهم شئونات الخلق عن الحقّ قاموا و قالوا الملک للّه العزيز الحميد.
(۶۲) بسمىالّذى به الّف اللّه بين قلوب اوليائهحمد مقصود عالم را که در بحبوحه احزان بذکر دوستان مشغول. لازال اين مظلوم تحت خطر بوده ولکن خطر اثر نداشت و توجّه و اقبال را منع ننمود. امام وجه عالم و امم نازل فرمود آنچه را که علّت حيات و سبب نجاح و فلاح بوده. طوبى از براى نفسى که نفحات وحى جذبش نمود و بافق اعلايش راه فرمود امروز بهاعانت اسم اعظم لئالی ايقان و عرفان ظاهر و مشهود نعيم از براى نفسى که بهيقين کامل اقبال نمود و از يد عطا رحيق بقاء رغماً للاعدا آشاميد و منقطعاً عن العالم باسم اعظم تمسّک نمود. اسماء منعش ننمود و شبهات و اشارات حائل نگشت. يا ايّهاالمتوجّه الی الوجه عريضهات بهساحت اقدس فائز. نسئل الله تبارک و تعالی ان يقرّبک فى کلّ الاحوال و يوفّقک على ما يحبّ و يرضى و يفتح على وجهک باب الفضل و العطاء انّه هو مولیالورى لا اله الاّ هو الغفور الرّحيم. يا مشهدى باقر قد حضر اسمک لدى المظلوم ذکرناک فضلاً من لدىالله ربّ العالمين. افرح بذکرى لعمرى لا يعادله ما تراه فىالارض انّ ربّک هو الصّادق الخبير. البهاء عليک و على اهلک من لدىالله العزيز الکريم. يا اسد مولیالعالم ترا ذکر فرمود بذکرى که جناح است از براى طيران فى هواء المحبّة و الوداد و نور است فى ظلمة الامکان نسئلالله تعالى ان يجعلک مستقيماً على حبّه و يسقيک کوثر عرفانه فى کلّ الاحيان من يد عطائه انّه هوالفيّاض المشفق الکريم. يا فرجالله مصباح عالم ما بين ارياح مبتلا بر کلّ واضح و ثابت که اين مظلوم و حزب الهى از براى کل نعمت و برکت و ثروت طلبيد معذلک بهعنادى مشاهده مىشوند که شبه نداشته و ندارد. الامر بيدالله المقتدر القدير. طوبى لک بما اقبلت و فزت بما فاز به المقرّبين. يا عبدالعلی عليک بهائى اماء و اوراق را از قبل مظلوم تکبير برسان هريک لدى المظلوم مذکور بوده و هست. بشرّهنّ بذکرى و عنايتى الّتى احاط الوجود من الغيب و الشّهود. البهاء من لدنّا علی اوليائى و عليهنّ وعلى کلّ ثابت راسخ مستقيم. الفضل بيدالله ربّ العالمين.
(۶۳) بسمى الّذى به ظهر ماکان مسطوراً فى کتب الله
يا فرج اللّه قد اتى الفرج و النّاس عنه معرضون قد ظهر الفرج الاکبر فى هذا المنظر الانور ولکنّ القوم لا يفقهون. يسمعون نداء اللّه ثم ينکرون الا انّهم لا يعرفون، يشاهدون الفرج الاعظم ولکن لا يعلمون، يتّبعون اهوائهم و يظنّون انهم محسنون لعمر اللّه انّهم من اصحاب النّار فى کتاب اللّه المهيمن القّيوم. ان اشکر بما توجّه اليک وجه اللّه من هذا المقام المعروف و ذکرک بآيات لا تعادلها الکنوز قد حضر کتابک و قرء العبد الحاضر لدى العرش اجبناک فضلاً من لدنّا و انا الحق علاّم الغيوب طوبى لک و لامّک و لمن ذکر اسمه فى هذا المقام المحمود ان استقم علی الامر انّه ينصرک امراً من عنده انّه لهو المقتدر علی ما اراد لا اله الاّ هو العزيز المحبوب.
(۶۴) بسمى العزيز المستعانقد کنّا مستقرّاً علی العرش اذاً اتت طير و طافت حول الوجه باجنحة رقم عليها من قلم الصّنع هذا الاسم الّذى به ترک العشّاق کلّ الآفاق مقبلين الی اللّه العزيز الکريم. و کان معها کتاب رقم فيه ما عجز عن ادراکه من علی الارض. قلنا طوبى لک بما اخذت کتاب اللّه بقوّة من عنده اذ اعرض عنه اکثر العباد بما اتّبعوا کلّ متوهّم مريب. کانّها امرت بان تبلّغ امر موليها شرق الارض و غربها و سمعنا من هديرها ما تطير به افئدة المخلصين. لعمرى لو تتوجّه الاذان الی نغماتها ليأخذها جذب الاشتياق الی مقام تنقطع عن ذکر الممکنات کذلک قصصناما رأيناه و ارسلناه اليک لتشکر ربّک الغفور الرّحيم. انّک فى البيت و انّه فى السّجن الاعظم يذکرک و ارسل اليک ما فاح به رائحة مسک البيان بين السّموات و الارضين. لمثل هذا المحبوب ينبغى الثناء و لمثل هذا الکريم ينبغى ذکر کلّ ذاکر عليم.
(۶۵) بسمى المشرق منافقالسّماءقد فاز کلّ اسم کان فى کتابک بذکر ربّک العليم الخبير اشکر اللّه بما ايّدک علی الاقبال و اخرجک عن مقامک و نصرک بجنود الغيب و الشّهادة الی ان ادخلک فى مقام فيه ارتفع حفيف سدرة المنتهى و اسمعک و اريک ما منعت عن اصغائه الآذان و عن مشاهدة العيون. قل الهى الهى عرفک دلنّى اليک الى ان خرجت من بيتى مقبلاً الى بيتک الحرام و قطعت البرّ و البحر الى ان دخلت وادٍ فيه ارتفع نداء انبيائک و رسلک لک الحمد يا الهى بما عرّفتنى و علّمتنى و هديتنى الى صراطک المستقيم و مقامک العظيم. اسألک بسماء علمک و انجمها و شمس بيانک و اشراقها بان تکتب لی من قلمک الاعلى ما ينفعنى في الاخرةو الاولى انت تعلم ما فى نفسى و لا اعلم ما فى نفسک انک انت العليم الخبير.
(۶۶) بسمى المقدّس عن الاسماءقد وجدنا من کتابک عرف الخلوص و اجبناک بهذا الکتاب ينبغى لک اليوم ان تقوم بالاستقامة الکبرى علی امراللّه مالک الاسماء بحيث لا يزلّک نعاق الذين کفروا ولانهاق الفجّار ان الشّياطين فى المراصد اذا وجدوا الفرصة يزلّنکم عن صراط اللّه مالک المبدء و المآب تمسّکوا بذيل عطاء ربّکم الرّحمن انّه يحفظکم بالحق انّه لهو المقتدر المختار. قل يا الهى اسألک باسمک الّذى به فاح عرف رحمانيّتک فى البلاد بان تحفظنى فى ظلّ کرمک و الطافک و قدّر لی ما هو خير فى کتابک انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب .
(۶۷) بسمى النّاطق العليميا يحيى اشهد انّک سمعت النّداء وشربت رحيق البقاءمن ايادى العطاء و زرت کعبة اللّه المهيمن القيّوم. و وجدت نفحات الوحى اذ کنت حاضراً لدى المظلوم و سمعت آياته باذنک و رايت افق ظهوره ببصرک نسئل اللّه تبارک و تعالی ان يفتح علی وجهک ابواب العناية و المواهب و الالطاف انّه هو المقتدر علی ما يشاء بقوله کن فيکون. قللک الحمد ياالهى بما انزلت علىّ من سحاب رحمتک امطار فضلک و اسمعتنى ندائک و هديتنى الی صراطک و نوّرت قلبى بنور معرفتک و سقيتنى ما اجتذبنى الی بساط عزّک و ساحة قدسک اى ربّ قدّر لی من قلمک الاعلی ما يجعلنى منقطعاً عن دونک و متمسّکاً بحبلک المتين اى ربّ ايّدنى علی ذکرک و ثنائک و تبليغ امرک و بما يرتفع به کلمتک العليا فى ناسوت الانشاء انّک انت المقتدر الفرد الواحد العزيز العلاّم. لازال مذکور بوده و هستى ولحاظ عنايت بتو متوجّه. اولياى آن ارض را از قبل مظلوم تکبير برسان امروز بايد کلّ عباد را بنار سدره مشتعل نمايند و بنور امر منوّر. للّه الحمد تجلّيات نيّر ظهور از هرجهتى ظاهرحزب داخله و احزاب خارجه کلّ در اين امر طالب آگاهى بوده و هستند. سوف يظهر لهم ماستر عنهم انّ ربّک هو المقتدر القدير. البهاء من لدنّا عليک و علی من معک و علی کلّ ثابت مستقيم.
(۶۸) بنام خداوند بى مثل و مانندقلم رحمن قاصدان يمن عرفان را بهبدايع اذکار خود متذکّرميدارد که شايدکلّ ازخواهشهاى خود بگذرند و بهامراو ناظرباشند و بهاراده اوحرکت نمايند واينفضل اعظم است ازبراى کلّ اگر بيابند و بهآن فائز شوند. شکّى نبوده و نيست که آنچهرا حقّ بهآن امر مىفرمايد اوست کوثرحيوان ومحيى ابدان چه که لم يزل و لايزال بهاحبّاى خود ناظر بوده و آنچه سبب نجات و راحت و وصول بهحقّ بودهکل رابهآن امر فرموده. اليوم بر کلّلازم است که بهرداى تقديس و تنزيه مزيّن شوند چهکه نفوسى که بهمشتهيّات نفسانيّه متوجّهند قابل مقرّ اطهر ولايق منظراکبر نبوده ونيستند. حقلم يزل برعرش توحيد مستقرّ وازبراى او شبه و ندّى نبوده و نيست. انشاءاللّه بهعنايتاللّه کلّ بهاين مقام فائز شوند و از دونش منقطع و آزادگردند. اليوم بر شمالازم که بهخدمت امر قيام نمائيد و بهاستقامت تمام ظاهرباشيد بشأنى کهکلمات متوهّمين شمارا از ربّ العالمين منع ننمايد. جز او را فانى دانيد و بر حبّش مستقيم مانيد. نيکوست حال نفوسىکه اليوم کوثرعرفان را از دست عطاى حضرت رحمنآشاميدند. ايشانند افضل ناس و اسبقهم و اقربهم الیاللّه. حمد کنيد محبوب عالم را که بهحبّش فائزيد و بهذکرش ناطقاز او بخواهيد که شما را بشانى مستقيم نمايد که احدى قادر بر منع نباشد. البهاء عليکم يا احبّائى.
(۶۹) بنام خداوند بينايا عبد العلی اسمت نيکوست انشاءاللّه بما ينبغى لهذا الاسم فائز باشى. عنايت حقّ نسبت بکلّ بوده و خواهد بود وجميع را بهيک ندا بهافق اعلی دعوت نمود. طوبى از براى نفسىکه ندا را شنيد و بهجواب فائز گشت. بهيک کلمه بلی معادله نمىنمايد خزائن ارض و سماء چه که امروز اگر نفسى بهاين کلمه فائز شود او غنىّ از کلمات اهل عالم بوده و خواهد بود و اگر نعوذ باللّه غافل گردد دفائن و خزائن ارض او را نفع نبخشد. کذلک نطق القلم الاعلی اذ استوى مالک الاسماء علی عرش اسمه العظيم اذا فزت باللّوح ان اعرف مقامه ثمّ اشکر ربّک الکريم.
(۷۰) بنام خداوند توانابعد از عرفان مطلع وحى الهى و مشرق اوامر صمدانى استقامت از اعظم اعمال بوده. بايد نفوس مقبله بشأنى مستقيم باشند که جميع اهلارضاگر بخواهند ايشانرا از بحر قرب دور نمايند خود را عاجز مشاهده کنند. نيکوست حال نفسىکه از کأس استقامت آشاميد و به اين فيض اعظم فائز شد اوست از مقرّبين. اى دوستان جهد نمائيد تا گمگشتگان وادى اوهام را به افق يقين کشانيد. انّه لهوالنّاصح العليم.
(۷۱) بنام خداوند توانادر جميع احيان و اوان صرير قلم اعلی و حفيف سدره منتهى مرتفع ولکن اهل ناسوت انشاء از اصغاء محروم چه که متابعت نفوسى نمودهاند که لازال مطالع ظنون و اوهام بودهاند. بسا علما که از عرفان معلوم ممنوعند و تو از فضل و عنايت حقجلّجلاله بهآن فائز. رجال و ابطال ازعلّت خلق وجود خود بىخبر چه اگر بهآگاهى فائز مىشدند از طلوع نور الهى محروم نمىگشتند. يا ورقه ذکرت لدى المظلوم مذکور و اين لوح امنع اقدس مخصوصت نازل تا از او عرف عنايت محبوب عالميانرا بيابى و بشکر و ثنايش مشغول گردى. البهاء المشرق من افق ملکوت البيان عليک وعلی الّذى ذکرت تلقاء العرش و علی اللاّئى سمعن و اقبلن و آمنّ باللّه الفرد الخبير.
(۷۲) بنام خداوند داناقلم اعلی بهلسان پارسى مى فرمايد. گوينده همانست که در شجره طور نطق فرمود. اگر لذّت اين بيان که از لسان رحمن ظاهر است اهل ارض بيابند جميع بهافق اعلی توّجه نمايند. يا ابراهيم بهگوش جان بشنو و سعى نما که شايد در يوم الهى موفّق شوى بعملی که رضاى او در آن است. لعمرى يک کلمه رضا از براى هرمقبلی بهتراست از آنچه درارض مشهود و مستور است. کتابت بهمنظر اکبر فائز و عبد حاضر جميع آن را تلقاء مالک قدر عرض نمود و اين جواب از سماء عنايت نازل و ارسال شد تا در بحر کرم الهى تفکّر نمائى و بلک الحمد يا اله العالمين ناطق شوى. حروفات آن ارض را تکبير برسان و بذکر اللّه مسرور دار ان شاءاللّه کلّ مؤيّد شوند بر استقامت کبرى وما يرتفع به امراللّه فى ملکوت الانشاء البهاء علی من قصد المقصود و فاز بلقائه و حضر تلقاء وجهه فى سجنه و عليکم و علی الّذين آمنوا باللّه ربّ العالمين.
(٧۳) بنام خداوند دانامظلوم آفاق اهل ميثاق را ندا مىنمايد و بهافق اعلی دعوت مىفرمايد. حزبهاى عالم يعنى امم مختلفه در ليالی و ايّام طلب لقا مىنمودند و بکمال عجز و ابتهال ادراک يوماللّه را سائل وآمل وچون آفتاب حقيقت از افق مشيّت اشراق نمود کلّ براعراض قيام نمودند و بکمال جدّ و جهد در اطفاء نور الهى کوشيدند. اين است شأن نفوس غافله محتجبه قسم بهاشراقات انوار شمس حقيقت که هر نفسى فائز شد و حين ارتفاع ندا بهجواب مؤيّد گشت او از اهل علّيين در صحيفه الهى مذکور و مسطور. طوبى از براى نفسى که بهاسم دوست زنده شد و بر حبّش مستقيم و بيادش جان داد. طوبى لاخيک انّه صعد الی الرّفيق الاعلی و جعله اللّه مطهّراً عن رجس الدّنيا. ان اشکر ربّک بهذا الفضل العظيم. يذکره فى هذا الحين قلمى الاعلی و يقول يا هاشم طوبى لک بما سمعت النّداء و اجبت مولاک. نشهد انک اقبلت و آمنت اذ اعرض عنه العباد الی ان قضى نحبک امراً من لدى اللّه ربّ العالمين. البهاء المشرق من افق عنايتى عليک و علی الّذين ما منعتهم شئونات العالم عن الاسم الاعظم وما خوّفتهم سطوة الامم عن هذا الامر الاقدس العزيز البديع.
(٧۴) بنام خداوند عالم دانامحبوب عالميان مى فرمايد: اى بندگان اوّل امرى که سبب ايمان و ايقان و تقديس و تنزيهست توحيد ذاتم بوده از اشباه و امثال. هر نفسى بهاين مقام فائز شد او از موحّدين لدى العرش مذکور است و اسمش درالواح الهى مسطور. ان شاءاللّه بفضل رحمانى بهاين مقام فائز شويد و از اين رحيق بياشاميد و چون قلب و جان از توجّه بما سوى اللّه پاک و مقدّس شد بايد بهآنچه در الواح نازل است عامل شويد تا هياکل عباد در ظاهر هم مقدّس و منزّه گردند. اين است مقامى که ظاهر عين باطن است و باطن عين ظاهر و اين مقام محبوب بوده و دون آن مردود واهل خود را از قبل مسجون تکبير برسان.
(٧۵) بنام خداوند مهربانجميع ناس را به استقامت امر نموديم. معذلک بعضى از اصحاب به مجرّد مشاهده اعمال مردوده از نفوسى که خود را به حقّ نسبت دادهاند از حقّ جلّ وعزّ دورى جستهاند و از زلال سلسال ايّاماللّه محروم ماندهاند. مع آنکه در هر عصرى حين اشراق نور احديّه موافق ومنافق هر دو بودهاند. نيکوست حال نفوسىکه اليوم بهافق اعلی ناظرند و از مادونش منقطع انشاءاللّه بطراز استقامت مزيّن باشيد و بذکرش مشغول انّه لهو الفرد العليم الخبير.
(۷۶) بنام خداوند يکتااسم جود ذکر شما را در ساحت اقدس معروض داشت لذا قلم اعلی از افق ابهى ترا ذکر مى نمايد که شايد کدورات عالم ملکى بهنفحات کلک رحمانى زايل گردد. اى امة اللّه اگر چه مصائب ارض از کلّ جهات روح را احاطه نموده ولکن اشراقات انوار وجه ظهور جميع حوادث را ازاثرهاى کلّيه منع فرموده. اگر صاحب بصرى مشاهده نمايد و صاحب گوشى توجّه کند در جميع اشياء نضره فرح رحمانى مشاهده نمايد و نداى قد جاء الفرحالاعظم استماع کند. بهحق متمسّک باش وازدونش فارغ وآزاد. حزنها بهاين کلمه معدوم شود وامطار فرح از ابر بخشش رحمانى نازل گردد. ان افرحى بذکرى و کونى علی فرح مبين الحمد للّه ربّ العالمين.
(۷۷) بنام خداوند يکتابه عنايت مالک اسماء به مقام اعلیالاعلی که لقاى حضرت دوست است فائز گشتى و نفحات وحى الهيّه را استشمام نمودى و بر بعضى از امر که از قبل معلوم نبود بهآن مطّلع شدى. حال وقت خدمت است بايد بهعهد و ميثاقى که تلقاء عرش نمودى عامل شوى و بکمال استقامت برخدمت امر قيام نمائى تا جميع نفوس در ظلّ کلمه عليا جمع شوند بشأنى که اختلافى مابين نماند. دنيا و آنچه در اوست در مرور است و آنچه باقى و دائم خواهد ماند آن خدمتى است که در اين ايّام از دوستان حق ظاهر شود. بکمال شوق و اشتياق نفوس پژمرده را بنار شجره الهيّه مشتعل نمائيد. طوبى لمن صعد الی اللّه فى السّبيل. انه قد فاز باللّقاء و شرب رحيق الوصال و رجع بامر اللّه الغنىّ المتعال الی ان صعد اليه انّ ربّک لهو الغفور الکريم. جميع دوستان را از قبل حق تکبير برسان و بهآنچه نازل شده متذکّر دار.
(۷۸) بنام خداوند يکتاجميع عالم و طوايف امم منتظر ايّام ظهور بودهاند و جميع را حق جلّجلاله بهاين ايّام بشارت داده. بقوله تعالی ان اخرجوا القوم من الظّلمات الی النّور و بشّرهم بايّام اللّه. و همچنين در کتب قبل کل را اخبار نموده تا جميع ناس مستعدّ فيوضات ايّام اللّه شوند ولکن چون صرير قلم اعلی ما بين ارض و سماء مرتفع شد و طلعة ظهور از افق اراده ظاهر و باهر گشت کلّ بهاوهام خود مشغول و از شمس حقيقت معرض مشاهده شدند الاّ من شاءاللّه و اقلّ من آن تفکّر ننمودند که سبب اينکه يهود تا حال منتظر است چه بوده و سبب احتجاب نصارى چه شده. لعمر اللّه انّ القوم فى خسران مبين. جميع اين امور در هر عهد و عصر و بسبب اعراض علماى ظاهر، ظاهر گشته. يشهد بذلک کلّ موقن بصير. ان شاءاللّه آن جناب به انوارآفتاب حقيقى منوّر شوند و از کوثر معانى در اين يوم الهى بياشامند انّه هو المقتدر العليم الحکيم.
(۷۹) بنام خداوند يکتاحمد کن محبوب عالم را که ترا به عرفان خود فائز فرمود. چه مقدار از علما که خود را مقتدى و پيشواى خلق مىشمردند اليوم از عرفان حق محرومند و در باديههاى ضلالت گمراه و سرگردان ماندهاند. و چه مقدار نفوس که خود را جاهل مىدانستند اليوم بهاعلی افق علم فائزند. چه که مقصود از علم عرفان اللّه بوده و هست حمد کن محبوب را که ترا بهاين فضل فائز فرمود .
(۸۰) بنام خداوند يکتالسان متحيّر که چه ذکر نمايد و قلم متحيّر که چه نگارد. نفسى که مدارس نرفته مباحث نديده و باعلی النّدا امام وجوه علما و امرا فرموده و مىفرمايد موعودآمد و حضرت مقصود ظاهر شد، اوست سرّ مکنون وغيب مخزون که لازال از ابصار و عيون مستور بوده حال از افق اراده اشراق نموده، از يمينش بحر علم موّاج و از يسارش کوثر بيان جارى. مع ذلک خلق غافل و محجوب و محروم. حق را شکر نما که ترا تأييد فرمود و از احزاب عالم نجات بخشيد و بصراط مستقيمش راه نمود اين است فضل اکبر و عنايت کبرى. از حقمىطلبيم ترا تأييد فرمايد بر حفظ اين مقام اوست قادر و توانا. البهاء من لدنّا عليک و علی الّذين تمسّکوا بالعروة الوثقى فى ايّام اللّه الملک العدل الحکيم.
(٨۱) بنام خداوند يکتانامه ات در سجن اعظم وارد و بهلحاظ مظلوم آفاق فائز گشت و تموّجات بحر بيان از قلم رحمن بصورت اين کلمات ظاهر. انّا سمعنا ندائک و ما ناديت باللّه ربّ العالمين و زيّنا رأس کتابک بذکرنا ايّاک ان اشکر ربّک الغفور الکريم. بايد ليلاً و نهاراً بذکر حق مشغول باشيد و قاصدان يمن عرفانش را مسرور داريد و ما ذکرت من احبّاءاللّه فى کتابک انّا نذکرهم فضلاً من لدنّا ليشکرنّ ربّهم العزيز البديع. کلّ لدىالعرش مذکورند و بهطراز عنايت مزيّن. انشاءالله بايد بکمال اتّحاد و اتّفاق بهافق ظهور نيّر آفاق متوجّه باشند. اتّحاد لدىالحق محبوب بوده و خواهد بود. طوبى لمن فاز به انّه ممّن نصر امرالله العليم الحکيم. کبّر من قبلی على وجوه الّذين آمنوا و علی من سمّى بعلیقبل اکبر و على امتىالّتى فازت بعرفان الله المقتدرالقدير.
(۸۲) بنام دوست پايندهاى عبداللّه الحمدللّه به بحر عنايت ربّانى توجّه نمودى و بهاسم اعظم الهى فائز گشتى. فضلش بى پايان است و جودش بى منتها. از جمله فضلش آنکه ترا تأييد نمود بر قطع مسافت بعيده و ورود در ساحت احّديه. اين از نعماى بزرگ حق بوده و خواهد بود. چه بسيار از نفوس که اليوم به هواهاى نفسانيه مشغولند بشأنى که بکلّى از حق محتجبند و ازخمر وصال محروم. تو از فضلش به لقا فائز شدى و از کوثر حيوان آشاميدى. ان شاءاللّه بايد در کلّ ايّام بذکرش ذاکر باشى و به ثنايش ناطق. چشم از عالميان بردارى و به افقش متوجّه باشى ايناست وصيّت حق که از قلم اعلی جارى شد. البهاء عليک انّا نذکرک مرّةً اخرى بلسان عربىٍّ مبين لتشکر ربّک و تقوم علی ذکره بين العالمىن طوبى لک بما حضرت و سمعت و رأيت ما لا فاز به اکثر العباد هذا من فضل ربّک ان انت من العارفين. ان اشکر اللّه فى اللّيالی و الايّام بل فى کلّ الاحوال بما ايّدک علی التّقرّب الی البحر الاعظم و جعلک من الفائزين. ان اذکر احبّائى فى ديارک و کبّر علی وجوههم من قبل هذا المظلوم الغريب.
(۸۳) بنام دوست حقيقىاليوم کلّ من علی الارض مکلّفند بمتابعت اوامر الهى چه که اوست سبب نظم عالم و علّت آسايش امم ان شاء اللّه بايد جميع بما اراد اللّه فائز شوند و بآنچه حکم فرموده عامل گردند دنيا را وفائى نبوده و نيست جهد نمائيد تا در اين ايّام فانيه کسب لئالی باقيه نمائيد عمل پاک و مقدّس البته در کتاب حفظ الهى محفوظ خواهد ماند طوبى از براى نفسى که باين مقام فائز شد.
(٨۴) بنام دوست حقيقىان شاءاللّه احبّاى الهى از ماسوايش منقطع باشند و باو ناظر. امروز روز بزرگيست. طوبى از براى نفوسى که بهتوهّمات انفس محتجبه ازشاطئ احديّه ممنوع نشدهاند. و زلال کوثر عرفان را از يد رحمن نوشيدهاند. حق ظاهراً و باهراً خلق را ندا مىفرمايد و بهمقامات باقيه دائمه دعوت مىنمايد. مع ذلک بعضى از عباد بهتوهّمات لا يغنيه از حق محجوب ماندهاند لم يزل آياتش ظاهر و بيّناتش مشرق. نيکوست حال کسى که در ليالی و ايّام بهآياتش انس گيرد و قرائت نمايد. اوست محيى وجود و مربى غيب و شهود. اى رضا بهحق متمسّک باش و از دونش فارغ و آزاد دوستان آن ارض طرّاً را از عباد و اماء تکبير مىرسانيم ان شاءاللّه کل از کوثر محبّت بياشامند و بر صراط مستقيمش مستقيم مانند.
(٨۵) بنام دوست مهرباناى امةاللّه حمد کن محبوب عالم را که از آنچه جميع علما و عرفاى ارض محروم گشتند تو بهآن فائز شدى. اين است فضل الهى و عطاى او ان شاءاللّه در کلّ احوال بذکر و ثناى مقصود عالميان مشغول باشى و بهافق ارادهاش متوجّه. چه بسيار از ذکور و اناث طالب لقاى اين يوم بديع بودند ولکن چون ظاهر شد محجوب مشاهده گشتند. هر سمعى قابل اصغاى نداى الهى نبوده و هر بصرى لايق مشاهده انوار وجه نه. چه مقدار از اهل علم و امراى رجال از عرفان محبوب امکان محروم شدند و عوام ناس بهآن فائز. جميع امور در قبضه اقتدار حقّ بوده و خواهد بود و عطا مى فرمايد بهر که اراده نمود و اخذ مى نمايد از هر که اراده فرمود. کلّ شئ فى قبضة قدرته اسير و انّه لهو المقتدر الغالب القدير .
(۸۶) بنام دوست مهرباناى امة اللّه حمد کن محبوب عالم را که در سجن اعظم عباد و اماء خود را بهخود مىخواند اين نيست مگر از فضل بى منتهاى او. الواح منيعه مخصوص آن امه از سماء مشيّت رحمانيّه نازل و ارسال شد. از حق بخواه که حلاوت بيانش را بيابى و از رحيق ذکرش بياشامى. چه اگر اماء ارض عرفش را يافته بودند کلّ بدل و جان بشطر رحمن توجّه مى نمودند و بهآنچه مأمور گشتهاند عامل مىشدند. دوست حق آنست که اگر بفرمايد نياشام هرگز نياشامد. از اينکه بهاين مقام فائز نشدهاند مبرهن و واضح است که حلاوت بيان را ادراک ننمودهاند و لذّت کوثر عرفان را نيافته اند جهد کنيد تا بهرضاى حق فائز شويد و بهاعمالی که عرف تقديس از آن متضوّع است قيام کنيد اين است نصح قلم اعلی اماء خود را.
(۸۷) بنام دوست مهربانيا امتى انّى اذکرک في هذا المقام ليأخذک الفرح و السّرور علی شأن تذکرين من ابتلی بين ايدى الظّالمين. لعمراللّه لو يطّلع احد بما ورد علىّ فى سنة القبل لينوح و يبکى انّ ربّک لهو السّتار الحليم. قد سترنا ما رأيناه و صبرنا فيما سمعنا انّ ربّک لهو الکريم. لعمر اللّه ما اخذتنى الاحزان اذ کنت اسيراً بين ايدى الاشرار ولکن احزن بما اشاهد ما لا ينبغى ليومى العزيز البديع. انّک فاشکرى ربّک بما ذکرک فى الفردوس الاعظم المقام الّذى ينطق کلّ ما فيه انّه لا اله الاّ هو العزيز الحميد.
(٨۸) بنام دوست يکتاامروز منسوبست بهحق درجميع کتب و به شهادت نبيّين و مرسلين نفسى که باعلیالنّداء ندا مىفرمايد، موعود مذکور در صحف والواح است. طوبى از براى نفوسى که او را شناختند و بر امرش ثابت و مستقيم مشاهده شدند. چه مقدار از عباد که در اين يوم موجودند و از او محروم و چه مقدار که در ليالی و ايّام طالب وآمل بودند وحال از مطلوب و معلوم بعيد مشاهده مىشوند. در کلّ احيان قلم اعلی نفوس مقبله را ذکر نموده و مىنمايد. انّه لذوفضل علی النّاس ولکنّ اکثرهم لا يشعرون. انا نذکرک فيهذا المقام لتفرح و تکون من الشّاکرين. سمعنا ندائک اجبناک و رأينا اقبالک اقبلنااليک من هذاالمقام الکريم. انشاء اللّه با دوستان حق بکمال محبّت و اتّحاد حرکت نمائى. اگرتا حال نفوسىکه خود را بهحق نسبت داده ومىدهند بما اراداللّه عمل مىنمودند جميع ارض را يک قطعه مشاهده مىنمودى. انّه لهو الصّادق الخبير. تمسّک بحبل حبّى و تشبّث بذيل رحمة ربّک الرّحمن الرّحيم. ان احمد اللّه بما ذکرک فضلاً من عنده و هوالفضّال الکريم.
(٨۹) بنام دوست يکتاذکرت نزد مظهر ظهور مذکور و قلم اعلی متوجّهاً اليک مى فرمايد: اى عبد قدر اين ايّام را بدان و در جميع احيان بشطر رحمن ناظر باش. دوست حقيقى اوست بهاو متمسّک شو. محبوب واقعى اوست به او توجّه کن. بکمال استقامت بر امراللّه مستقيم باش بشأنىکه شبهات منکرين ترا از صراط ربّ العالمين منع ننمايد. به عملی قيام کن که سبب ابقاء ذکرت در ملکوت الهى شود و شکر کن مالک قدم را که بذکرش فائز شدى و بهاين لوح امنع اقدس مفتخر گشتى. جميع بنى اعمام خود و احبّاى حق را از قبل مظلوم ذاکر باش و تکبير برسان.
(۹۰) بنام دوست يکتاکتابت لدى العرش حاضر و به انوار وجه مزيّن گشت. نداى کل استماع شد و غفران رحمن جميع را شامل. ولکن بايد کلّ بما نزّل فى الکتاب عامل شوند و به آنچه حق جلّت عظمته مقدّر فرموده راضى و شاکر باشند. درصدر عريضه از قلم مالک احديّه جواب نازل تا کلّ بدانند عرايض عباد اصغاء مىشود واز فرط عنايت جواب نازل مىگردد. اهل آن بلد از اخوان و غيرهم و اماء اللّه کلّ را بذکر مظلوم آفاق متذکّر داريد و تکبير برسانيد.
(۹۱) بنام سلطان امکاننيکوست حال نفوسىکه برات آزادى از مطلع امر الهى اخذ نمودهاند و از نار جهل و شرک محفوظ ماندهاند. جميع ناس منتظر ايّام اللّه بودهاند و چون شمس ظهور از افق سماء مشيّت الهى اشراق فرمود کلّ از او غافل و به غير او مشغول و متوجّه مگر نفوسى که نداى ربّانى را بسمع فؤاد شنيدهاند و بهافقش توجّه نمودهاند. اليوم يوم خدمت است، اليوم يوم عمل خالص است، بايد جميع دوستان بهعنايت رحمن بهاعمال حسنه و بهاخلاق مرضيّه و بيانات شافيه به هدايت عباد مشغول شوند. انّه ولىّ المحسنين الحمد للّه ربّ العالمين.
(٩۲) بنام گوينده بينايا امتى ضجيج و صريخت را در محبّت الهى شنيديم. حق جميع بلايا را قبول فرموده لاجل بقاى عالم و حيات اهل آن. اگر اراده فرمايد صد هزار جنّت از نفس سجن ظاهر نمايد و بلايا و رزايا را بهرحمت کبرى تبديل کند. اوست قادر واوست مقتدر. ملکوت اشياء در قبضه قدرت او بوده و خواهد بود. يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو المقتدر القدير. ان شاءاللّه در اين ايّام بما يحبّه اللّه فائز شوى و بما اراد عامل گردى. جميع اماء را ذکر مىنمائيم تا کل بهفرح تمام بذکر و ثناى مالک انام مشغول شوند. اى فرّخ امه مذکوره را از لسان مظلوم تکبير برسان تا بهعنايت حق فائز و مسرور شود. انّا ذکرناها فضلاً من عندنا و انا الغفور الرّحيم.
(۹۳) بنام مبيّن عليماليوم بايد کلّ للّه ناطق باشند و الی اللّه ناظر، چشم را از افق اعلی محروم ننمايند، گوش را از اصغاى کلمات مالک اسماء منع نکنند و قلب را از توجّه به او باز ندارند و عقل را از تفکّر در آثار قدرتيّه و شئونات ظاهره محجوب نسازند. اگر در آنچه واقع شده تفکّر نمائى جميع عالم و عالميان را معدوم مشاهده کنى و بهحبل محکم مقصود عالميان متمسّک شوى بشأنى که احدى قادر برمنع آن نباشد. آنچه من غير اللّه بوده و من غير اذن اوذکر شدهکلّ باطل و از وساوس شيطان لدى الرّحمن مذکور. انصاف مىطلبيم بعد از ظهور بحر اعظم و اشراق نيّر قدم و ارتفاع سموات امريّه الهيّه و ظهور رضوان بيان رحمانيّه، سزاوار است که نفسى از جميع آن چشم پوشد و بهاوهام نفسىکه يمين را از يسار تميز نداده متمسّک شود و از فضل اليوم که از افق سماء امر ظاهراً و باطناً مشرق و هويداست خود را محجوب سازد. لا و نفسه الحق اين سزاوار نبوده و نيست. دع ما سواه و تمسّک بحبله المحکم و توجّه الی صراطه المستقيم انّه هو الّذى بظهوره نطقت الاشياء انّه لا اله الاّ هو العليم الحکيم. نفحات قميص رحمانى در کلّ احيان در مرور و انوار شمس اوامر الهيّه از افق سماء مشهود ينبغى لک و لامثالک ان يدعنّ ما فى الدّنيا من الظّنون و الاوهام و يتوجّهنّ الی مشرق وحى ربّهم العليم الخبير. خذ قدح العرفان من ايادى الطاف ربّک ثمّ اشرب منه منقطعاً عن العالمين. انّک فى البيت انّه يذکرک فى السّجن الاعظم. ان اشکراللّه بهذاالفضل المبين. هل ينبغى لاحد ان ينکر هذااليقين و يتوجّه الی کلّ متوهّم مريب. لعمرى لو تجد حلاوة البيان و تعرف محبّته ايّاک لتدع الورى عن ورائک مقبلاً الی الفردالعزيز الحميد. و من مواهبه و الطافه انّه يذکرک بفضل من عنده اذ کان مسجوناً بين الاعداء انّ هذا الفضل انارَ منه افق الجود تفکّر لتجد ما نزل لک فى هذا اللّوح المبين. نسئل اللّه بان يوفّقک علی ذکره و امره و يجعلک منقطعاً عن کلّ ناعق محتال بعيد. الحمد للّه ربّ العالمين.
(٩۴) بنام محبوب آفاقاى گوهر، جمالقدم از منظر اکبر بهتو ناظر و مىفرمايد. قلب محلّ تجلّى انوار وجهم بوده و مخزن لئالی حبّم بايد او را بماء يقين غسل دهى تا از ذکر غيرم طاهر و مقدّس شود و قابل اين موهبت عظمى و عطيّه کبرى گردد. از حق بخواه ترا بهآنچه امر فرموده تأييد فرمايد و از دونش فارغ و آزاد نمايد. اوست قادر، اوست عالم و اوست معطى طوبى للعارفات.
(۹۵) بنام محبوب عالماى محمّد يار، حقّ يارت بوده که به عرفان يار حقيقى فائز شدى و از اغيار آزادگشتى. انشاءاللّه بهنار رخسار يار افروخته شوى. افروختنىکه جميع عالم قادر بر اطفاى آن نباشند. دراين صورت از اهلبها محسوبى. انشاءاللّه بهعنايت رحمانى برصراط مستقيم مانى و از دونش فارغ و منقطع و بشأنى که قابل ايّام الهى است ما بين ناس ظاهرباشى و او تقديس ازاعمال غير مرضيّه بوده و خواهد بود.
(۹۶) بنام محبوب عالمنامه ات به محضر اقدس فائز و عرايضت استماع شد. الحمدللّه از نسيم قميص رحمانى در اين ايّام روحانى بشطر دوست توجّه نمودى و به عرفانش فائز گشتى. اين از فضلهاى بزرگ پروردگار تست و هر نفسى بهاين فضل اعظم فائز شد بايد بهاستقامت تمام بين انام برامر مالک ايّام بايستد بشأنى که هيچ امرى او را از شطر احديّه و سبيل الهيّه منع ننمايد. قل يا الهى و محبوبى اسألک بسمک الّذى سخرّت به الآيات و اظهرت به البيّنات بان تؤيّدنى علی العمل فی رضائک و التجنّب عمّا نهيته فی کتابک ثمّ قدّر لی ما ينفعنى فىالدّنيا و الآخرة لاّنى لا اعلم شيئاً و انّک انت العليم الخبير.
(۹۷) بنام محبوب عالميا ورقتى، ياامتى عليک بهائى، للّه الحمد مؤيّد شدى بر اقبال و اقرار و اعتراف بهآنچه که لسان عظمت بهآن نطق نمود. امروزهر نفسى بهافق اعلی توجّه نمود او ازاهل توحيد حقيقى لدىاللّه مذکور و مسطور. چهکه اين يوم مبارک بهحق وحده منسوبست و در کتب قبل و بعد بهيوماللّه موسوم و مذکور. جميع عالم از براى عرفان اين امر اعظم خلق شدهاند ولکن جزاى اعمال کلّ را منع نمود و محروم ساخت مگر نفوسىکه يد قدرت ايشان را اخذ نمود و ازظلمت نفس وهوى نجات بخشيد. اگر بهجميع اعضا و جوارح و عروق و شعرات الى اليوم الّذى لا آخر له حق جلّ جلاله را ستايش نمائى و حمد کنى هرآينه نزد اين فضل اعظم معدوم صرفست. اگر حکمت اقتضا نمايد ويا مصلحت منافى نباشد در توجّه بشطر سجن بأسى نه. نسئلاللّه ان يؤيّدک و يحفظک و يرزقک لقائه اَو يکتب لک اجره. انّ ربّک هو الرّحمن و هوالرّحيم و هو علی کلّ شيئ قدير. قلم شما رسيد و بهطراز قبول فائز و باصبعى قدرة ربّک مشرّف. قدجرى منه کوثر الحيوان ان افرحى انّ ربّک هو الفضّال الکريم. نيّت شمادر ساحت اقدس مجسّم شد وبشکل همان قلمى که اراده نمودى ظاهر انّه يفعل ما يشاء و يحکم مايريد و يبدّل الشئ بالشّئ و هوالمقتدر القدير. البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليک و علیکلّ امة آمنت و استقامت علی امراللّه ربّ العالمين.
(۹۸) بنام محبوب عالميانان شاء اللّه بهعنايت رحمانى بهفيوضات فيّاض حقيقى فائز باشى و بعد کتابت بهمنظر اکبر فائز آنچه در او مذکور مشهود آمد. ندايت اصغا شد و بهاين لوح منيع جواب ارسال گشت تا عرف الطاف الهى را از اثر قلمش بيابى و بهجناحين محبّت و وداد در کلّ احيان طاير باشى بشأنىکه امورات محدثه غير مرضيّه ترا از ذکر مطلع نور احديّه منع ننمايد. ان اشکر اللّه بما ذکر ذکرک لدى الوجه و نزّل لک ما يبقى به ذکرک فى الابداع. بکمال روح و ريحان بهخدمت امر جاهد و ساعى باش که شايد جاحدان از عرف ايّام رحمن متنبّه شوند و بهشعور آيند و خير ابدى و فضل سرمدى را از خود منع ننمايند. نسئل اللّه ان يفتح علی قلبک باباً من العرفان و يقدّر لک خير الآخرة و الاولی و يجزيک احسن الجزاء انّه جدير بالفضل و خبير بما فى القلوب.
(٩۹) بنام محبوب عالمياناىامةالله، طرف عنايت مالک اسماء بهعباد و اماء خود متوجّه بوده و خواهد بود. قلم اعلی در کلّ احيان بذکر دوستان مشغول. نيکوست حال نفوسى که در اين يوم که سيّد ايّامست از بحر عرفان آشاميدند و به مقام ايقان فائز گشتند چه بسيار از نفوس که دعوى استقامت نمودند و به نعيب غراب مضطرب گشتند بشأنى که از امّ الکتاب الهى اعراض کردند. اى کنيز من و فرزند کنيز من طوبى لک و لامّک الّتى صعدت الی اللّه ربّ العالمين. انّا نذکرها فى هذا الحين من قلمى الاعلی ليتضوّع عرف عناية ربّک الغفور الکريم البهاء عليک و عليها و علی ابيک و اخيک و علی الّذين شربوا الرّحيق باسم ربّهم المشفق الغفور الرّحيم.
(۱۰۰) بنام محبوب عالمياناى عزيز، انشاءاللّه به عنايت کريم از حدودات بشريّه مقدّس و طاهر شده و به ساحت احديّه ناظر باشى و بشأنى در محبّةاللّه مشتعل باشىکه هيچ حجباتى ترا از سبيلش منع ننمايد و هيچ امرى ترا از ذکر و ثنايش باز ندارد در کلّ احيان بذکراللّه مشغول باش و بذيل رحمتش متشبّث شو و از حق جلّ وعزّ آمل وسائل تا ترا در سبيل محبّتش مستقيم دارد و از اشارات و دلالات مشرکين و معرضين حفظ نمايد. انّه لهو المقتدر القدير نيکوست حال لسانى که اليوم بذکراللّه ناطق شد و قلبى که بهمحبّتش فائز گرديد و وجهى که از وجوه اهل عالم منقطع شد و بهوجهش توجّه نمود. نسئل اللّه بان يوفّقک علی ذکره و نصرة امره بين عباده انّه لهو المهيمن المقتدر المتعالی العلىّ العظيم.
(۱۰۱) بنام مظلوم آفاقاز قبل از قلماعلی نازل که سماء مقام انسانى از دو نيّر روشن و منير و آن امانت و استقامت بوده و خواهد بود و همچنين سماء مقام کنيزان حق به يک نيّر روشن و منير و آن عصمت بوده و خواهد بود. حق مىفرمايد اى کنيزان من امروز روز ذکر و بيانست و امروز روز خدمت و عرفان جهد نمائيد تا از کوثر حيوان بيآشاميد و خود را بدوام ملک و ملکوت در ظلّ سدره ربّانيّه باقى و دائم مشاهده کنيد. انّه لهوالفضّال الکريم.
(١٠۲) بنام مقصود عالميانحق جلّ جلاله لازال لحاظ عنايتش متوجّه عباد و اماء بوده و خواهد بود. قسم بهانوار وجه الهى که هر نفسى اليوم از بحر عنايت نوشيد ذکرش در کتاب باقى و پاينده است. اى ورقه وصيّت مىکنم ترا و جميع اماء را بهاستقامت کبرى. چهکه نفوس کاذبه ظاهر شده و مىشوند. از حق بخواهيد شما را مؤيّد فرمايد بر عمل بهآنچه امر فرموده و در کتاب از قلم اعلی ثبت گشته. سارق بر مرصد منتظر و کاذب در کمين و خائن از پى. در جميع احيان از حضرت رحمن بطلبيد شما را حفظ فرمايد و در جوار خود مسکن عطا نمايد انّه علی کلّ شئ قدير البهاء عليک و علی امائى فى هناک اللاّئى فزن بالاستقامة الکبرى علی امر اللّه مالک العرش و الثّرى و ربّ الآخرة و الاولی.
(۱۰۳) بنام مقصود عالميانمکتوب آنجناب به مقرّ عرش وارد شد و آنچه از عربى و فارسى معروض داشتيد اصغا گشت ان شاءاللّه لم يزل و لايزال قلوب را بذکر محبوب منوّر داريد. اجر لقا از قلم اعلی در باره شما ثبت شد اين نعمت عظمى را شاکر باش و بکمال فرح و سرور بذکر مطلع ظهور ناطق شو از انقلابات ظاهره مکدّر مباش. انّه يجمع شمل الّذين آمنوا باللّه المهيمن القيّوم. اماءاللّه که درکتاب آن جناب ذکر شده بود تکبير ابدع امنع برسانيد و بذکر اللّه مسرور داريد.
(١٠۴) بنام يکتاى دانااى علىّ قبلاکبر بشنو نداى مالک قدر را او از منظر ابهى به تو توجّه نموده و بذکر تو ناطق است. قدر اين مقام اسنى و عطيّه کبرى را بدان و بهآنچه سزاوار ايّام الهى است عمل نما تا به عنايت مخصوصه فائز شوى. قسم بهلئالی بحر علمالهى اگر ناس يعنى مدّعيان محبّت مشيّت و اراده خود را در مشيّت و ارادة اللّه فانى مىنمودند حال غير آنچه مشهود است مشاهده مىشد، عالم ديگر و خلق ديگر و اطوار ديگر ظاهر و هويدا مى گشت. آنچه از ملکوت بيان مخصوص تو و احبّا نازل شد مداومت نمائيد تا اشراقات انوار شموس کلمات قلب را اخذ نمايد و منوّر دارد. اى علىّ قبل اکبر قلم اعلی در کلّ احيان احزاب ارض را ندا مى فرمايد و بمالک مآب دلالت مىکند ولکن اذان واعيه کمياب از حق بخواه تا ظنون واوهام را بهنار يقين بسوزاند جميع عالم را به اتّحاد امر نموديم و اوست سبب اعظم از براى ظهور برکات و فيوضات ولکن تا حال اثر آن ظاهر نه. از حق قدير سائل و آمليم که عالم را بهاين طراز ابدع انور مزيّن فرمايد و بما يحبّ و يرضى مؤيّد سازد. اوست قادر و توانا و اوست عالم و دانا. طوبى لاحبّائى فى هناک الّذين تمسّکوا بما انزله الوهّاب فى الکتاب.
(١٠۵) هو الاقدس الاعظمذکر من لدنّا لمن اقبل الی الملکوت و سمع نداء مالک الجبروت فى هذا المقام الّذى سمّى بالاسماء الحسنى فى لوح الاسماء انّه لهو المبيّن الحکيم. قد خلقت العيون لمشاهدة افقى و الآذان لاصغاء آياتى و القلوب لحبّى العزيز ولکنّ القوم فى حجاب مبين. ان اذکر اذ حضرت لدى المظلوم و سمعت ما سمعه ابن عمران فى طور العرفان انّ ربّک لهو الفاعل علی مايشاء و الحاکم علی ما يريد. ان اذکر احبّائى من قبلی ثمّ امرهم بالحکمة لئلا يحدث ما يجزع به الّذين اقبلوا الی اللّه العزيز العليم. انّا نذکر اباک الّذى اقبل الی اللّه فى ايّام فيها اعرض النّاس عن مشرق الوحى الاّ الّذين نبذوا ما عندهم و اخذوا ما امروا به فى کتاب بديع. لا تطمئن من کلّ وارد و لا تصدّق کل ناطق ان اجعل الحکمة سراجاً لنفسک فامش بها فى ظلمات الارض انّک اذاً من الآمنين. ان استروا ماعندکم و لا تکشفوا عنه لئلاّ يرتفع ضوضاء الّذين کفروا بربّ العالمين. طوبى لقوىّ نطق بين عبادى بذکرى و ثنائى بالحکمة الّتى نزّلت فى کتابى العظيم. البهاء عليک و علی من معک و الّذين اقبلوا الی الفرد الخبير. انّا نذکر فى هذا الحين اخاک الّذى فاز بيوم اللّه ربّ العالمين. يشهد له القلم الاعلی بانّه اقبل الی افق ظهور ربّه مالک الاسماء و تشرّف باللّقاء اذ کان القوم فى حجاب مبين. لا تحزن فيما ورد عليه انّه صعد الی السّماء و قصد الغاية القصوى انّ ربّک لهو المقتدر القدير انّ ربّک غفره فضلاً من عنده و طهّره عن رجس الدّنيا و انّه فى الرّفيق الاعلی ينطق و يقول لک الحمد يا اله العالمين.
(١٠۶) صحيفةالله المهيمن القّيومالحمدللّه الّذى فتح ابواب العلوم و الفنون علی وجوه عباده و اظهر ما کان مکنوناً فى خزائن علمه انّه لهو الفضّال الّذى احاط فضله الکائنات و الفيّاض الّذى احاط فيضه الممکنات تعالی سلطانه و تعالی فضله و لا اله غيره. يا محمّد قبل تقى، اسمع نداء ربّک الابهى من سجن عکّا انّه يزيّنک بطراز البيان و يهديک الی صراط اللّه ربّ الارباب. قد فاز کتابک باصغائى اجبناک بهذا اللّوح الّذى به ظهر ما کان مستوراً عن الابصار. هذا يوم فيه فتح باب الکرم علی من فى العالم و باب الجود علی من فى الوجود. طوبى لمن وجد عرف هذا اليوم الّذى جعله اللّه سيّد الايّام. افرح بما ذکرک مولی العالم فى سجنه الاعظم و انزل لک ما نفخ فى الصّور و مرّت الجبال. يا محمّد قبل هادى، قد اراد قلمى الاعلی ان يذکرک و ينزل عليک ما نادت به الذّرات الملک للّه مالک يوم المآب. قل يا قوم قداتى اليوم وارتفع النّداء من الافقالاعلی اتّقوامولیالورى الّذىاتىمنافق الاقتدار بقدرة و سلطان. طوبى لنفس فازت بندائى و لعبد اقبل الی مشرق الانوار. يا معشر الاوليائه قد قدّر لکم من قلم التّقدير ما انجذبت به افئدة الابرار. ايّاکم ان تحزنکم حوادث العالم و ضوضاء الامم ضعوا ما عند القوم و خذوا ما اوتيتم من لدى اللّه مولی الانام. نسئل اللّه تبارک و تعالی ان يحفظکم و يؤيّدکم علی ما يقرّبکم اليه انّه هو المقتدر العزيز الوهاب. قد فاز ذکر کما بالحضور و انزلنا لکما مرّة بعد مرّة ما نادت به الاشجار و نطقت بما نطق به شجر الطّور لابن عمران البهاء عليکم من لدى اللّه مقصود من فى الارضين و السّموات. يا مهدى، اسمع ذکرى الابدى انّه يقرّبک الی اللّه و يهديک الی سواء الصّراط. قل لک الحمد ياالهى بما ذکرتنى فى سجنک الاعظم و انزلت لی ما لا يتغيّر بمرور القرون و الاعصار. يا اسداللّه، قد ذکرک مولی الاسماء بآيات اذ نزّلت انشقّت الارض و انفطرت السّموات. افرح بما اقبل اليک مولی العالم من شطر سجنه الاعظم و انزل لک ما ارتفع به النّداء منکلّ الجهات. يا ميرزاغفور، اشکر ربّک بما توجّه اليک و ذکرک بآيات تنوّرت بها البلاد. قل يا قوم اتقواللّه و لا تتّبعوا الّذين انکروا حجّته و برهانه و لا تعقّبوا کلّ غافل مرتاب. يا ميرزا قبل نصير، قد اقبل اليک الجليل و سقاک من يد عطائه کوثر بيانه خذ باسمه ثمّ اشرب بامره المهيمن علی الاقطار. قل لک الحمد يا مولی العالم بما ذکرتنى بآيات اذ نزّلت نطقت الاشياء تاللّه قد فتح باب السّماء و اتى مالک الاسماء فى ظلل من السّحاب. يا قلمى الاعلی، اذکر من سمّى بمهدى الّذى اقبل الی افق الظّهور و آمن باللّه العزيز الغفور. انّا نسأل لک الاستقامة و للّذين آمنوا باللّه المهيمن القيّوم. کم من عبد آمن و ادعّى فى نفسه الاستقامة الکبرى ثمّ زلّ قدمه من شبهات الّذين کفروا بالشّاهد و المشهود. خذ الکتاب بقدرة لا تمنعها الصّفوف و الجنود. يا محمّدقبلجعفر، اسمع ندائى من شطر سجنى انّه يهديک الی اللّه مالک الوجود. طوبى لعبد ما منعه الهوى عن مولیالورى و ما زلّته اشارات کلّ غافل محجوب. خذ ما امرت به و ضع ما عند القوم امراً من لدى اللّه العزيز الودود. احفظوا يا قوم فرائض اللّه بينکم و ما نصحتم به فى مقامه المحمود. يا ميرزا قبل غلامعلی، قد اقبل اليک المظلوم من شطر السّجن و ذکرک بما يبقى به اسمک بدوام الملک و الملکوت. ايّاک ايّاک ان تمنعک شبهات اهل البيان عن التّقرب الی اللّه مالک الوجود وايّاک ايّاک ان تحجبک ما نزّل فى البيان کذلک قضى الامر من لدى الحق علاّم الغيوب. خذ ذيل عناية ربّک مالک القدر و قل اسألک يا مولی البشر ان تقدّر لی ما يجعلنى ثابتاً علی امرک و ناطقاً بثنائک بين عبادک انّک انت الآمر العزيز المحبوب. يا حاجى مجيد، قد حضر اسمک ذکرناک و انزلنا لک ما انجذبت به القلوب ايّاک ان يمنعک شيئ او تضعفک قوّة او تخوّفک سطوة ضع ما عند القوم و خذ ما امرت به من لدى اللّه ربّ ما کان و ما يکون. انّا اظهرنا ما کان مکنوناً و انزلنا ما کان مخزوناً فى علم اللّه فى هذا المقام المعمور. يا مهدى، قداتى الآمر و القوم لا يعرفون و اتى الوهّاب راکباً علی السّحاب و النّاس اکثرهم لا يشعرون. قم بالاستقامة الکبرى علی هذا الامر الّذى اذ ظهر نادى المناد تاللّه قد ظهر اللّوح المحفوظ. اشکر اللّه بهذا الفضل الاعظم و قل لک الحمد يا من هديتنى الی صراطک الممدود. يا محمّد قبل تقى، قد اتى الوعد و الموعود يذکرک بما تضوّع به عرف بياناللّه فى الامکان. طوبى لمن وجد و عرف و ويلٌ لکلّ غافل محجوب. انّک اذاشربت رحيقالوحى منکأسالعطاء قل لکالحمد يا مولی الورى بما انزلت لی آياتک و اظهرت لی بيّناتک. اسألک بامرک المحتوم و سرّک المختوم ان توفّقنى علی الاستقامة علی امرک انّک انت المقتدر المهيمن علی الغيب و الشّهود. يا محمّد قبل هادى، کم من عبد اقبلالی اللّه ثم اعرض بما سمع مقالات کلّ مبغض مردود. انّا ما اردنا شيئاً و دعونا العباد خالصاً لوجه اللّه ربّ الجنود. قل الهى الهى اسألک بنور امرک و نار سدرتک و بالاسرار المکنونة فى علمک ان تقدّر لی ما ينفعنى باسمک بين عبادک انّک انت المقتدر الّذى لا يمنعک ضوضاء عبادک و لا حجبات الّذين کفروا باللّه ربّ العرش العظيم و الکرسىّ الرفيع. يا محمّد قبل کريم، قد اقبل اليک من کان موعوداً فى کتب اللّه ربّ العالمين و انزل لک ما قرّت به اعين المقرّبين. قد اتى يوم اللّه و النّاس اکثرهم من الغافلين. قل يا قوم خافوا اللّه و لا تتّبعوا الّذين کفروا بيوم الدّين. ارحموا علی انفسکم و انفس العباد کذلک نطق لسان الوحى من هذا الافق المنير. انّک خذ قدح البيان باسم ربّک الرّحمن ثم اشرب منه بهذا الذّکر العزيز البديع، البهاء المشرق من افق سماء ملکوتى علی اوليائى و اصفيائى الّذين ما نقضوا عهدى و ميثاقى و عملوا بما امروا به فى کتابى المبين.
(۱۰۷) هوالاقدس الاعظمطوبى لامة سمعت نداءاللّه و اقبلت اليه انّها من اهل الفردوس فى کتاب مبين. قد تشرّف العالم بنداء اسمى القيّوم ولکنّ القوم فى حجاب غليظ. کم من ذى علم اعرض عن اللّه و کم من بطل اعترض عليه و کم من ذى مقنعة آمنت بالفرد الخبير. انّ الفضل کلّه فى قبضة قدرة ربّک يشهد بذلک کلّ عارف بصير. فاسئلی ربّکبان يرزقک رحيق الاستقامة لعمرى انّها من اعظم الاعمال فى لوحى الحفيظ. ان اشکرى بما ذکرت لدى الوجه و فزت بهذا اللّوح المنيع. انّه ينزل لمن يشاء ما يشاء لا اله الاّ هو العزيز الحکيم. کذلک نطق اللّسان فى ملکوت البيان انّه لهو النّاطق العليم.
(۱۰۸) هو الاقدس الاعظم الابهىالحمدللّه الّذى نطق بسلطان مشيّته فى ملکوت البيان. اذاً انصعق من فى الامکان و ارتعدت ارکان الاديان الاّ الّذين نبذواالاوهام و توجّهواالی الرّحمن. اولئک من اهل البهاء من قلم اللّه مالک الاسماء. يصلّينّ عليهم الملاءالاعلیو اهل مدائنالاسماء فى کلّ صباح ومساء. الحمدللّه الّذى اظهر اسمه المکنون الّذى لاح به افق الظّهور و نطق به الورقاء علی السّدرة المنتهى. تاللّه هذا يوم فيه انشقّت الارض و انفطرت السّماء اذاً انهزم العارفون و انصعق الّذين تشبّثوا باذيال الهوى و تمسّکوا بحبل البغى و الطغى الا انّهم من اهل الضّلال لدى اللّه فاطر السّماء. الحمدللّه الّذى انزل من ملکوته المقدّس کتابه الاقدس و جعله مطلع الهداية للبريّة. طوبى لمن اخذه بقوّة من عنده و ويلٌلمن اعرضعمّا نزّل فيه من قلمه الاعلی. وبعد قد وصل الیالخادمکتابکم الّذى کان يمرّمنه عرف حبّکم محبوبنا و محبوب من فى السّموات و الارضين. ازحقّ جلّجلاله مىطلبم هميشه آنجناب را برخدمت امر مؤيّد فرمايد و بذکرش مسرور دارد. در اين ايّام که ضوضاء انام مرتفع است و جذوات ناريّه سطوت صاحبان اقتدار مشهود، بايد در چنين ايّام مراتب دوستان حق بين ناس ظاهر شود. عجب است از بعضىاهل ديار که خائف و مضطرب مشاهده شدند مع آنکه کلّ بهيقين مىدانند که موت ظاهره جميع را اخذ نمايد و مفرّى از براى احدى نبوده و نيست. در اين صورت اگر انسان بشهادت کبرى فى سبيلاللّه مرزوق شودالبتّه بهتر و محبوبتراست ازآنکه در فراش بهمرضهاى متعدّده مختلفه منکره جان سپارد. بايد اليوم هر نفسى موافق آيات الهيّه که در الواح منيعه نازل شده مشى نمايد. يعنى خارج حکمت از او سر نزند و بهحکمت الهيّه که بهآن مأموراست درکلّ احوال ناظر باشد و فساد و جدال از او ظاهر نشود. در اين صورت اگر ظلمى بر او وارد شود فى سبيلاللّه بوده وخواهد بود. قسم بهآفتابظهور که اينمقام را مثلی نبوده و نيست. اگر نفسى صد هزار جان نثار اين مقام نمايد هر آينه قابل نبوده و نخواهد بود. مقصود آنکه بايد کلّ احباب بقدرت و قوّت حق ثابت باشند و بهاعمال حسنه واخلاق مرضيّه مزيّن گردند و از ضوضاء غافلين مضطرب نشوند. انشاءاللّه بايد آنجناب در جميع احيان دوستان حقّ را متذکّر دارند تا کلّ بکمال اتّحاد و اتّفاق بر کلمه جامعه ربانيّه مجتمع باشند. و اينکه ازدوستان اشتهارد و کلهدرّه نوشته بوديد که تکبير ايشان را در ساحت امنع اقدس اعلی برسانم، در وقت مخصوصى تلقاء عرش تکبير کلّ را معروض داشتم. شمس عنايت از افق مکرمت در باره کلّ مشرق قوله عزّ اجلاله: اىدوستان الحمدللّه از فضل محبوب عالميان ازصهباى معارف و بيان آشاميديد و بهافقاعلی که محلّ اشراق و ظهور مالک اسماست توجّه نموديد. قدر اين فضل را بدانيد و در کلّ احوال شاکر باشيد. از حوادث دنياى فانيه و اعراض نفوس غافله و ضوضاء صاحبان علوم موهومه محزون مباشيد. لعمرى عنقريب کلّ معدوم و مفقود خواهند شد و اعلام نصرت الهيّه در جميع جهات مرتفع خواهد گشت انّه لهو المقتدر القدير. بکمال حکمت مشى نمائيدو بهاوامرالهيّه متمسّک باشيد و متتابعاً و مترادفاً از کئوس الطاف مالک ابداع بنوشيد و بر مستعدّين مبذول داريد رغماً للّذين کفروا بآيات اللّه المهيمن القيّوم. هميشه در نظر بوده و هستيد آنچه اليوم محبوب است استقامت و اتّحاد و عمل بما نزّل فى الالواح من الحکمة و ما دونها بوده. ان شاء اللّه کلّ در بحر رضا متغمّس باشند و بعروه وثقى متمسّک. انه مع الّذين وفوا بميثاق الله و عهده و اتّبعوا ما نزّل فى کتابه المحکم العزيز البديع. انتهى و اينکه نوشته بودند جناب مشهدى علیاکبر تکبير مىرسانند و ذکر مى نمايند محبّت ديرينه را فراموش نکنيد هرگز فراموش نشده و نخواهند شد. و اينکه ذکر نموده بودند که الحمدللّه رفع اختلافات شده اين کلمه فى الحقيقه سبب سرور قلب شد. چه که اختلاف سبب و علت تضييع امراللّه است ما بين عباد از حق جلّ جلاله بکمال تضرّع و ابتهال مستدعى هستيم که کلّ را بطراز اتّحاد مزيّن فرمايد و بکلمه مبارکه لا اله الاّ هو ناطق نمايد. جميع دوستان و آقايان ارض الف و ارض ق و کاف را ذاکرم کلّ بايد بکمال سرور شاکر باشند چه که در منظر اکبر مذکورند و بهعنايت الهى مفتخر و عريضه که بساحت عرش عرض شده بود معروض آمد و افق آن بشمس آيات اللّه مزيّن گشت و ارسال شد انشاءاللّه بهآن فائز شوند. البهاء عليکم خ ا د م سلخ ربيع ٢ سنه ٩٣
(۱۰۹) هوالاقدسالاعظمالابهىلسان اللّه مالک القدر ينطق فى منظره الاکبر فى هذا القصر الّذى بنى لايام اللّه ربّ العالمين. قد مات من بنا و عمّره ولم يدرلمن يعمّر هذا القصر الرّفيع. فلمّا قضى نحبه فاز بما اراد فى ايّام حيوته انّا نذکره بالخير فضلاً من عندنا و انا الفضّال الکريم. قد ارسلنا الغافلون الی السّجنالاعظم وبدّله بهذاالقصر رغماً لانفهم ليظهر قدرتى و سلطانى علی من فى السّموات و الارضين. انّ الآمر رجع الی النّار والعامر فى رحمة اللّه و عنايته کذلک سبقت رحمته عباده انّه لهوالمقتدر القدير. يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو الفرد الواحد العادل الحکيم. انّک يا ايّها المتوجّه الی الوجه ان استمع نداء المسجون و تمسّک بما امرت به فى کتابه العزيز الحميد. انّه ذکرک فى هذا اللّيل بما لا تعادله ثروة العالم يشهد بذلک من عنده لوح حفيظ. ان اشکراللّه فى اللّيالی و الايّام و سبّح بحمده فى کلّ حين.
(١۱۰) هو الاقدس الاقدم الاعظمانا نشهد بانّک اقبلت الی اللّه و خرجت عن مقرّک بامر من عنده و قطعت البّر و البحر الی ان دخلت البقعة النّوراء المقام الّذى فيه تنطق سدرة المنتهى الملک للّه مالک العرش و الثّرى. طوبى لک بما حضرت لدى الباب و سمعت نداء المظلوم الّذى ينطق بين الورى. ان شاء اللّه بايد بهعنايت الهى بوطن توجّه نمائى و بنار محبّت رحمانى کلّ را مشتعل سازى. آنچه ذکر شد انشاءاللّه از نظر نرود. امروز رامثلی نبوده و نيست. بايد دراين مقام فانىکسب رتبه باقيه نمود. زوداست که اين خلقمحجوب بهتراب راجع شوند و بهيا حسرةً علينا ناطق گردند. حمد کن حق منيع را که ترا تأييد فرمود و اذن عطا نمود تا فائز شدى بهآنچه در کتب الهى مذکور و مسطور بود.حال جهد کن تا درآن ارض سبب الفت قلوب و اشتعال نفوس شوى. با نفوس مقبله بکمال محبّت رفتارکن ايناست وصيّت مظلوم ترا. بيانات حق را شنيدى و اعمال حق را ديدى. بايد بشأنى بر امر مستقيم باشىکه اگر جميع عالم بهغير آنچه شنيدى و ديدى ذکر نمايند جميع را موهوم دانى و از حق بعيد مشاهده کنى. ان شاءاللّه بهحق ناطق باشى و بهامرش عامل. امروز روز عمل است. طوبى ازبراى نفسىکهبه احکام الهى تمسّک جست و عامل گشت. انّه من اهل البهاء فى کتاب مبين. جميع دوستان آن ارض را از قبل مظلوم تکبير برسان و بگو حق شاهد و گواه است که در ليالی و ايام قلم ساکن نشد و جارى شد از او آنچه سبب هدايت کلّ است. اىدوستان جهد کنيد که شايد در يوم الهى محروم نمانيد و بهفيوضات متتابعه مترادفه بديعه فائز شويد. تمسّکوا بما امرتم به فى کتاب اللّه ربّ العالمين. لعمرى انّه يعرّفکم و يهديکم الی اللّه العزيز الحکيم. اگر نفسى برحسب ظاهر ذکر نشده محزون نباشد چه که درکتاب اسماء جميع دوستان از قلم اعلی مذکور و مسطورند انّه لهو الغفور الکريم.
(١١۱) هوالباقىامّ الکتاب يمشى و يقول: سبحانک اللّهمّ يا الهى و سبحانک الّلهمّ يا معبودى و محبوبى اسألک بشهداء ارض الياء و بصبرهم و اصطبارهم و بالّذين حبسهم الظّالمون من غير جرم و خطاء ان تقدّر لعبدک هذا خير الاخرة و الاولی انّک انت مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى .
(۱۱۲) هوالباقى بعدفناءالاشياءامروز کتاب اعظم بقد اتى مالک القدم ناطق. مقرّ حبس بر سماء مباهات مىنمايد چهکه بهقدوم مقصود مشرّفست. کلمةالله ما بين عباد ظاهر از حق مىطلبيم کل را بهمشاهده و اصغاء فائز فرمايد. لعمرالله اگر همه عالم بهحق اصغاء فائز شوند کلّ توجّه نمايند بشأنى که اسياف عالم منع ننمايد و سطوت امم حائل نشود. بشنو نصح قلم اعلی را و جهد نما شايد فائز شوى بهآنچه که چشم روزگار شبه آنرا نديده. در هر حين کتاب بکلمه ناطق و روح بهنصح بديعى متکلّم. در جميع احيان از جميع اشياء شنيده مىشود آنچه که سبب اوّل است از براى هدايت امم و علّت کبرى است از براى نجات کلّ. از حق مىطلبيم عباد خود را منع نفرمايد و از اوراد حديقه معانى محروم نسازد. اوست سامع و اوست مجيب. البهاءعليک وعلیمن سمع ما ارتفع من السّجن الاعظم من لدى اللّه العزيز الوهاب.
(۱۱۳) هوالخطيبعلیعرشالعالميا محمّد قبل تقى، عظّم اللّه اجرک فى ابنک الّذى صعد اليه کما صعد ابنى مهدى فى اوّل الورود فى السّجن. يا محمّد تقى، انّ الدّنيا مکدّرةٌ مغبّرةٌ قدم محنتها راحتها و سبق نقمتها نعمتها و زاد تعبها طربها. اوست محبوب غافلين و مبغوض عارفين. راحت و وفا در او چون کيميا و بلاى او خارج ازحدّ احصاء. يرى فيها الانسان ما لا يحبّ ان يراه و يعاشرمع من لا يريد لقائه. لو کان لها مقام لترانى مستوياً علی عروشها و لو کان لها قدر ما اعرض عنها موجدها و سلطانها. دعها لاهلها ايّاک ان يحزنک حزنها او يسّرک زخرفها. عزّها ذلّ و ثروتها فقر و بقائها فناء. اين شوکة پرويز و ذهبه الابريز و اين شوکة الفراعنه و قصورهم العاليه و اين ثروة الجبابره و جنودهم المصفوفه. لو تنظر اليوم فى قصر کسرى لتراه محلاًّ للعنکبوت و الصّدى. ان اعتبروا يا اولی النّهى. لاتحزن بما ورد عليک اذاً نعزّيک و نسلّيک و نوصيک بالصّبر و الاصطبار انّ ربّک هو الآمر المختار انّا ما ارادنا من الدّنيا الاّ اهلها و انها من حيث هى هى موطئى قدمى و مرتع اغنامى و منظر اوليائى و مطلع ظهورات قدرتى و مظهر اسمائى الحسنى و صفاتى العليا انّ ربّک هو المبيّن العليم. البهاء المشرق من افق سماء بيان ربّک الرّحمن علی الّذى صعد الیالافق الاعلی و ورد فى ظلّ عناية ربّه مولی الآخرة و الاولی و مالک العرش و الثّرى و علی الّذين ما خوفّهم ما فى العالم فى امر اللّه ربّ العالمين.
(۱۱۴) هو الذّاکر الامينشهدالله فى ملکوت البيان انّه لا اله الاّ هو و الّذى ينطق انّه لهو الّلوح المحفوظ و الکتاب المسطور. من فاز بعرفانه انّه قد فاز بعرفانالله فى ازل الازال و الّذى اعرض انّه ممّن انکر حقوقالله و ماانزلهالرّحمن فى الکتاب. يا اهل البهاء تمسّکوا بالعبوديّة الصّرفه. لله کذلک يأمرکم من عنده الزبر و الالواح. تالله انّه امرکم بما ينفعکم. يشهد بذلک کلّ منصف بصّار. انّک يا ايّها المذکور لدى المظلوم اذا فزت بآيات ربّک و شربت منه رحيق العرفان قل لک الحمد يا منزل الآيات بما توجّهت الىّ من غير استحقاقى انّک انت المقتدر العزيز الفضّال. کذلک نطق القلم امراً من لدن مالک القدم لتشکر ربّک فى العشّى و الاشراق.
(۱۱۵) هو الذّاکر المعزّى العليم الحکيمحمد مقدّس از ذکر و بيان و ما فىالامکان بساط محبوب عالميان را لايق و سزاست که موت و حيات را در يک مقام بشير ونذير قرار فرمود. از اوّل افئده و قلوب را بهنور وعد منوّر و به خاتم انّىللّه مزيّن نمود و از ثانىخشية اللّه ظاهر و از آن نفس و هوى را از تجاوزات باز داشت. حيات ظاهره در يک مقام حکم حجاب بر آن صادق چون از ميان برخاست يد عنايت رايت قرب و لقا برافراشت. جلّت عظمته ليفرح المقرّبون من کوثر الوصال والمخلصون من نفحات القرب والجمال. يا قلمىالاعلی اذکر فى هذا المقام من شرب رحيقالتّحقيق و فاز بالرّفيق الّذىآمن بمولی الورى اذ انکره اهلالبغى والطّغى انّه سمّىبمحمّدقبل علی فى کتاب الاسماء. قل اوّل موج ماج من بحر الکرم و اوّل عرف هاج من بيان الاسم الاعظم و اوّل نور اشرق من افق العالم عليک يا من رصّعک اللّه فى ايّامه بدرر التسليم و الرّضا ولئالیالعزّ والحکمة و الوفا. اشهد انّک شربت رحيق العرفان من يد عطاء ربّک الرّحمن اذ منع عنه منفىالامکان. انت الّذىما منعتک سطوة الظّالمين عن التّقرب الیاللّه ربّالارباب وماحجّبتک حجبات المعتدين عنالنّظر الی افقهالابهى قدکسّرت صنم الاوهام بعضد الايقان و نوّرت قلبک بنور معرفة اللّه مولی الانام و مالک الايّام. طوبى لک بما ذکرت من يراعة العطاء قبل صعودک وبعده فضلاًمن لدىاللّه مولیالاسماء و فى هذاالحين. نسئله بان ينزل عليک فى کلّ حين رحمةً من عنده وعناية من لدنه و يدخلک مع اهلالبهاء فى الفردوس الاعلی انّه هو مالکالعرش والثّرى و ربّ الاخرة والاولی. سبحانک اللّهم يا مسخّر الارياح و منزل الالواح و مقدّر الفلاح و النّجاح اسألک باللّئالی المکنونة فى بحر علمک والاسرار المخزونة فى کنائز عصمتک بان تغفر له ولمن زاره بما نزّل له من سماء مشيّتک و هواء ارادتک. اى رب اسألک بجودک الّذى احاطالموجودات و بکرمک الّذى احاطالکائنات بان تنزّل علی اوليائک من سحاب فضلک امطار رحمتک ثمّ قدّر لهم خير الاخرة و الاولی بمشيّتک و ارادتک. انّکانت المقتدرعلی ما تشاء لااله الاّ انت القوىّ الغالب القدير و انّک انت الغفور الکريم و العطوف الرّحيم. ياورقتى و يا امتى للّه الحمد باب عنايت مفتوح و امطار رحمت از سماء فضل هاطل. باسمه اشرق نيّر الايقان فى هذا الحين علی من فى الامکان و تزيّنت سماء الحکمة و البيان بانجم عرفان ربّک المقتدر العزيز المنّان. ازحق مىطلبيم تو را تأييد فرمايد بر استقامت کبرى و يجذبک الیمقام لايمنعک شيئ من الاشياء عن ذکر ربّک مالک ملکوت الاسماء و فاطرالسّماء. و نذکر اوراقى وامائى هناک ونبشّرهنّ ببحر عنايتى و سماء کرمى و شمس جودى الّتى بها انارالوجودمن الغيب والشّهود. البهاءعليک وعليهنّ من لدىاللّهالعزيز الودود.
(١١۶) هو الّذى به ماج بحر البيان امام وجوه الاديان
سبحان الّذى اظهر السّبيل و انزل الدّليل و انطق الاشياء باعلی النّداء انّه لا اله الاّ هو الفرد العليم الحکيم. تقول يا اهل ملکوت الاسماء تاللّه قد اتى فاطر السّماء امام وجوه العلماء و الامراء و عن يمينه راية البيان و عن يساره علم البرهان. طوبى لنفس شهدت بما شهد اللّه و فازت بما ظهر الحق من هذا الافق المنير. وبهجرى کوثر البقاء من القلم الاعلی و نفخ فى الصّور و انصعق من فى الارض و السّماء الاّ من شاءاللّه ربّ العرش العظيم. قل يا ملاء الارض اسمعوا النّداء انّه ارتفع من الافق الاعلی و لا تکونوا من الغافلين. يا قوم لا ينفعکم اليوم ما عندکم ضعوا الدّنيا و زخارفها خذوا ما امرتم به من لدى اللّه ربّ العالمين. ايّاکم ان تمنعکم زخارف الارض عن مطاف المقرّبين. سارعوا الی مرضاة اللّه ثمّ انظروا بطرف العدل و الانصاف الی من اتى من افق الاقتدار بامر لاتقوم معه جنود الاوهام يشهد بذلک امّ الکتاب فى هذا المقام الرّفيع. قد حضر امام الوجه ما ارسلته من قبل باسم الجود.اجبناک بهذ اللّوح الّذى ينطق فى طور العرفان انّه هو اللّه لا اله الاّ هو الفرد الخبير. هذا يوم فيه اتى المالک و الملک و الملکوت للّه العزيز الحميد. قل يا ملاء الارض اجيبوا داعى اللّه بينکم ثمّ انظروا ما ظهر من عنده انّه يذکرکم و يقرّبکم اليه انه هو الغفور الرّحيم. اذا رأيت امواج بحر بيان الرّحمن قل يا مالک الاديان لک الحمد بما هديتنى فى ايّامک و اريتنى آثار قلمک و عرّفتنى صراطک و مشرق آياتک الکبرى و مطلع ظهورک و اسرارک يا مالک الاسماء و فاطر السّماء. اشهد انّک ظهرت و اظهرت ما نطق به کلّ ذى روح بوحدانيّتک و فردانيّتک و عزّتک و عظمتک و سلطانک. اسألک يا نور العالم بالاسم الاعظم الّذى به اضطربت افئدة الامم و بالاراضى الّتى تشرّف بقدومک و بالهواء الّذى ارتفع فيه ندائک و بالمقام الّذى تزيّن بلحاظک و جعلته المنظر الاکبر بين البشر بان تؤيّدنى علی خدمة امرک بين عبادک بالحکمة و البيان انّک انت العزيز المستعان. اسألک بانوار وجهک بان تظهر منّى ما تنجذب به افئدة خلقک و يقرّبهم الی افق ظهورک و يسقيهم کأس الاستقامة من ايادى فضلک و عطائک. اى ربّ ترى البعيد قصد قربک و الکليل ملکوت ذکرک و اراد منک بدايع جودک و کرمک. اى ربّ لا تحرمه عن بابک و لا تمنعه عمّا قدّرته لاوليائک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لااله الاّانت العليمالحکيم. يا ايّها النّاطق بذکرى ظلمت عالم را احاطه نموده. مفتريات قبل بهميان آمده. اوهام معرضين بيان را اخذ کرده. کتاب ايقان که سائلآن افنان بوده و درحضور سؤال کرده و جواب تحرير شد او را نسبت بهغير دادهاند و ذکر سفر اين مظلوم در او مذکور وجميع افنان شاهد وگواهند معذلک نسبتش را بهکسى دادهاند که لعمراللّه از ادراک معنى آن عاجز است و همچنين آنچه از سماءمشيّت الهى در کلّحين نازل شده بهحضرت مبشّر نسبت دادهاند. قل يا ملاء المعترضين امام وجه مولی العالم حاضر شويد تا اصغاء نمائيدآنچه را که عالم آذان مخصوصآن خلق شده. و مشاهده کنيد آنچه را که عالم ابصار از براى آن بوجود آمده. لعمراللّه معادل کتب سماوى بل ازيد نازل معذلک يقولون مالايعرفون. نفسىکه تلقاء وجه قادربرتکلّم نبوده او رامن دوناللّه ربّ اخذکردهاند و عمل نموده اند آنچه را که صخره صيحه زد و اشياء گريست. بر آنجناب و اولياى حق لازم بل واجب حزب اللّه را از اوهام قبل حفظ نمايند که مبادا مجدّد مبتلا گردند. انّه ينصح عباده و يعرّفهم صراط المستقيم و نباه العظيم. اولياى آن ارض طرّاً را از قبلمظلوم تکبير برسان. طوبى لبيت ارتفع فيه ذکراللّه و ثنائه و للسان اعترف بتوحيده و لاذن سمعت ندائه الاحلی و لبصر فاز بمشاهدة آثار قلمه العزيز البديع. نفوس مذکوره هر يک بهتجلّيات انوار آفتاب حقيقت منوّر و بهآثار قلم مالک قدم در کتاب اعظم مذکور و مسطور. بشّرهم باقبالی و توجّهى و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت الوجود من الغيب و الشّهود. البهاء من لدنّا عليک و علی من معک من الّذين شربوا رحيق الايقان من يد عطاء ربّهم الرّحمن و کانوا من الرّاسخين فى هذا الامر العظيم.
(١١۷) هو السّامعيا علی اکبر، قد فزت بانوار الملکوت اذ اقبلت الی الافق الاعلی فى يوم فيه اضطربت افئدة العلماء و زلّت اقدام العارفين افرح بهذا الذّکر الاعظم الّذى رقم من قلمه العزيز الحميد.
(۱۱۸) هو السّامع المجيبشهد اللّه انّهلا اله الاّ هو لم يزل کان مقدّساً عن ذکر الموجودات و وصف الکائنات. قد ارسل الرّسل و انزل الکتب فضلاً من عنده و هو الفضّال الکريم. و بهم انزل الدّليل و اظهر السّبيل و هدى الکلّ الی صراط المستقيم. للّه الحمد اقبال نمودى و بهطواف بيت فائز گشتى. طوبى از براى نفسى که لوجه اللّه توجّه نمود و بعرف يثرب و بطحا فائز گشت. نفحه رحمن از آن اراضى متضوّع و نور امر از افقش لائح. هنيئاً لمن شرب رحيق العرفان من ايادى عطاء ربّه الرّحمن و عمل بما امر به فى کتابه المبين.
(۱۱۹) هوالسّامع المجيبهذا کتاب من لدى المظلوم نزل بالحق ليقّرب النّاس الی الله المهيمن القيّوم. يا ملاءالارض اسمعوا النّداء من شطر عکّا انّه لا اله الاّ هو الفرد الواحد المقتدر العزيز المحبوب. طوبى لسمع فاز باصغائه و لبصر تشرّف بمشاهدة آياته المهيمنة علی ماکان و مايکون. يا موسى اسمع باذن القلب ما نطق به لسان المظلوم فى هذا المقام المحمود. انّه يذکرک لوجهاللّه و يهديک الی صراط الواضح الممدود. انّک اذا فزت بآياتى و شربت رحيق الوحى من کأس عطائى ولّ وجهک شطر بيت اللّه الاعظم و قل يا مالک الامم و مطهّر العالم. اشهد بتوحيد ذاتک و تقديس کينونتک و بما انزلته فى کتبک و زبرک و الواحک. اسألک باسمک الذى به بدّلت الخوف بالاطمينان و الکفر بالايمان و ببحر بيانک و سماء عطائک بان تقدّر لی بان يقرّبنى اليک و يجعلنى مستقيماً علی امرک بحيث لا تمنعنى جنود العالم و لا ظلم الامم. لک الحمد يا الهى ولک الفضل يا الهى بما ايقظتنى اذ کنت نائماً و هديتنى اذ کنت معرضاً و ذکرتنى اذ کنت صامتاً و اقبلت الىّ من شطر السّجن اذ کنت متوقّفاً و علّمتنى اذ کنت جاهلاً و عرّفتنى اذ کنت غافلاً و عزّتک يا مقصود العالم لااجد لنفسى ناصراً الاّ جنود حکمتک و بيانک و لا معيناً الاّ بدايع فضلک و لا حافظاً الاّ انت. اسألک بکلمتک الّتى لو تلقى علی الجبل لطار و علی السّماء انفطرت و علی الارض انشقّت و علی الاشجار اثمرت و علی الصّخرة صاحت بان تجعلنى ثابتاً فى امرک و مستقيماً علی خدمتک و ناطقاً بثنائک. ثمّ قدّر لی يا الهى ما يحفظنى عن دونک و يرشدنى الی ما انزلته فى کتابک ثمّ اکتبلی ماينفعنى فىکلّ عالم من عوالمک. انت الّذى لا تمنعک شئونات العالم و لا ضوضاء الامم. قد ظهرت و اظهرت ما اردت بقدرتک و سلطانک. لا اله الاّ انت الفرد الواحد المقتدر العزيز العلاّم. اردنا ان نذکر من سمّى بمحمّد شريف الّذى کان ذکره فى کتابک ليفرح و يکون من الشّاکرين. يا محمّد شريف در اين حين اسم اعظم بهتو توجّه نموده و ترا ذکر مىنمايد ليجذبک الی مقام الاستقامة و الانقطاع. قللکالحمد يامقصودالعالم و محبوبالامم بما ذکرتنى فى ايّامک و اظهرت لی من کنائز عصمتک لآلی حکمتک و بيانک. اسألک بجودک الّذى احاط الوجود بان تجعلنى من الّذين نطقوا بذکرک و ثنائک و قاموا علی خدمة امرک فى بلادک بين عبادک و توفّقنى علی ما يليق لايّامک و ينبغى لظهورک و اقتدارک انّک انت المقتدر القدير و بالاجابة جدير.
(١۲۰) هو السّامعالمجيبيا ابراهيم، عليک بهاءالله الملک الحق العدل العليم. قد حضر العبدالحاضر بکتابک و قرء امام الوجه ما نطق لسانک بذکرالله وعنايته وعطائه. طوبىلک ولمنهداک الی صراطى و اسمعک ندائى و اراک آثارى. نسألاللّه تبارک و تعالی ان يوفّقک بين عبادى علی اخذ کأس عنايتى من يد فضلی و شرب منها مرّةً باسمى و اخرى بذکرى العزيز المحبوب. جناب محمّد درباغى عليه فضل اللّه و رحمته و عنايته وجوده فائز شد بهآنچه که شبه و مثل نداشته در ليالی و ايّام بذکر مالک انام ناطق و بهتبليغ امرش متمسّک. طوبى للسانه و يده و قلبه و سمعه و بصره انّه ممّن فوضّ اموره الی ربّه و توکّل عليه فى کلّ الاحوال و جعل ارادته فانيةً فى ارادته و اختار لنفسه ما اختارهاللّه له. نسأله بان يقدّر له ما يقرّبه و يذکره و ينفعه فى کلّ عالم من عوالمه انّه هو المقتدر العزيز العلاّم. کذلک اظهرنا الفضل من لدى اللّه المقتدر القدير و نوصيک يا ابراهيم فى آخر القول بما يرتفع به امراللّه و مقامک بين العباد. اشکر ربّک و قل لک الحمد بما جعلتنى ناطقاً بذکرک و طائراً فى هواء حبّک و ناظراً الی افق عدلک اسألک ان لا تخيّبنى عمّا کتبته لعبادک المخلصين و اوليائک المقرّبين انّک انت ارحم الرّاحمين و اله من فى السّموات و الارضين.
(١٢۱) هوالسّامع فی مقامهالانوريا اولياءالله في لاهيجان قد حضر المظلوم لدى المظلوم و ذکرکم خالصاً لوجهى العزيز المحبوب. ذکرناکم فضلاً من عندنا و رحمةً من لدنّا و انا الفضّال المهيمن القيّوم. ذکرناک من قبل بما تبقى به اسمائکم فى کتاب اللّه مالک الغيب و الشّهود. يا اسداللّه اسمع النّداء من شطر عناية ربّک مولی الورى انّه يجذبک و يقرّبک الی ربّ العرش يشهد بذلک امّ الکتاب فى اليوم الموعود قد ورد علی اوليائى من ظلم اعدائى ما ناح به القلم و صاح اللّوح امام وجه اللّه مالک ممالک الوجود. اتل آيات ربّک انّها تجذبک الی مقام نادى فيه المناد الملک للّه مالک الوجود والجنود. ايّاک ان يمنعک ظلم الاعداء عن مالک ملکوت الاسماء. ذرهم فى خوضهم متمسّکاً بحبل اللّه العزيز الودود. طوبى لعبدى الّذى سمّى بمحمّد قبل صادق نشهد انّه استشهد فى سبيل اللّه ربّ العرش و الثّرى و المهيمن علی ما کان و ما يکون. انّا ذکرناه من قبل بلوح اشرق من افق سمائه نيّر عنايتى يشهد بذلک لوحى المسطور. البهاء من لدنّا عليه و عليک و علی امّک و علی ذوى قرابتک وعلی الّذين ما منعهم شيئ من الاشياء عن التّقرّب الی اللّه الفرد الواحد العزيز المشهود. يا اسد اللّه قد حضر اسمک لدى الوجه و انزلنا لک هذا اللّوح المبين لتفرح بهذا الذّکر الاعظم و تشکر ربّک العليم الحکيم. طوبى لعبد نبذ البغى و الفحشاء و اخذ البّر و التّقوى امراً من لدن آمر قديم. انّا انزلنا الآيات و اظهرنا البيّنات نعيماً لمن شهد و رأى و ويلٌ لکلّ غافل بعيد. انّا ذکرنا اباک الّذى صعد الی الرّفيق الاعلی بذکر انجذبت به افئدة العارفين البهاء عليه و عليک و علی الّذين نسبهم اللّه اليک من لدى اللّه الغفور الکريم. انّا ذکرنا کلّ واحد منهم و منهنّ بما قرّت به عيون العارفين. يا ابا تراب قد اتى الوهّاب فى المآب و القوم فى مرية و شقاق قد سطع النّور بما نطق مکلّم الطّور و النّاس اکثرهم فى الغفلة و الاعراض. قد منعهم غرورهم عن سلطان الظّهور و حجّبتهم اوهامهم عن التّوجه الی مشرق الايقان و نذکر ابنک الّذى سمّى بتقى و نبشّره بفضلی و عنايتى و نيّر عطائى الّذى به اشرقت الآفاق. يا عبد قبل عظيم يذکرک مالک يوم الدّين فى هذا اليوم المبين بذکر فاحت به نفحة الرّحمن فى الامکان. قل لک الحمد ياالهى بما هديتنى الی افق ظهورک اذ کان النّاس فى ظلمة و ضلال اسأل من سماء فضلک ما ينبغى لعطائک انّک انت العزيز الفضّال. له الحمد و الثّناء بما ايّد اوليائه علی الاقبال و انزل لهم ما يکون باقياً فى القرون و الاعصار. يا محمّد قبل ابراهيم ذکرک من سمّى بمحمّد قبل علىّ الّذى طاف العرش مرّة بعد مرّة و حضر امام الوجه فى العشىّ و الاشراق لک ان تشکر اللّه بما ايّدک علی امر منع عنه العباد فى المعاد. انّا ذکرنا اولياءاللّه من قبل و من بعد و نذکرهم رغماً لکلّ جاهل مکّار. يا غلام قبل حسين قد اشتعلت نار البغضاء فى المدينة الکبيرة بعد خروجک عنها. انّ الظّالم عقر ناقة الامانة و افترس غنم الانصاف و لدغ هيکل الصّدق و ارتکب ما ناحت به الاقلام نبذ الصّدق ورائه متمسّکاً بمفتريات نفسه کذلک سولّت له نفسه ان ربّک هو العزيز العلاّم. قد ناح النّاموس الاکبر و ذرفت الدّموع من عيون اهل الوفاء فى الغدّو و الآصال. قد ضيّع حرمتى بعد ما عزّزناه بين العباد و اعرض عن المظلوم بعد ما جعلناه مهبط الاصحاب و اتّحد مع عدّو اللّه فى ضرّى و ارتکبا ما انصعق به هيکل العدل و ارتعدت فرائص الاولياء فى الفردوس الاعلی و عملا ما عجز عن ذکره القلم و عن حمله الالواح. انّا ذکرناک من قبل و فى هذا الحين فضلاً من لدنّا و انا العزيز الفضّال. يا قلم ولّ وجهک شطر من سمّى بصادق ثمّ اسقه ما جرى منک من فرات العناية و الالطاف. يا صادق انّ الصّدق ينوح و يبکى و فى هذا الحين تحت مخالب المفترين. ينادى و يقول الهى الهى نجّنى بجودک و خلّصنى بفضلک اى ربّ ترى الکذّاب ظلم علىّ و حبسنى فى سجن النفس و الهوى اسألک يا مولی الورى بان تخلّصنى بقدرتک الّتى احاطت العالم و برحمتک الّتى سبقت الامم انّک انت المقتدر العزيز الوهّاب.
(۱۲۲) هوالسّامع من افق الظّهورکتاب نازل، راه مشهود، آفتاب حقيقت ظاهر و مشرق و هويدا. ولکن ناس بى خبر و افسرده بل مرده مشاهده ميشوند. ورقاتى که اليوم بهعرفان حقّ جلّ جلاله فائز گشتند ايشان از رجال از قلم غنىّ متعال مذکور و مسطور. طوبى از براى امائى که بهانوار آفتاب حقيقت منوّرند و ويلٌ از براى رجالی که محروم و ممنوعند. قولی الهى الهى انا امة من امائک و ورقة من اوراقک قد اقبلت بقلبى اليک و رفعت ايادى الرّجاء الی سماء فضلک و عطائک. اسألک بفيوضات ايّامک و نفحات وحيک بان تقدّر لی ما يکون سراجاً امام وجهى فى کلّ عالم من عوالمک. اى ربّ ترانى متوکّلاً عليک و متمسّکاً بک لا تخيّبنى عن لآلی بحر فضلک و اشراقات انوار شمس جودک. ترى امتک مقبلة اليک و راجيةً بدايع فضلک قدّر لها برحمتک الّتى سبقت الکائنات و کرمک الّذى احاطت الممکنات خير الآخرة و الاولی. انّک انت ربّ العرش والثّرى لا اله الاّ انت القوىّ القدير.
(۱۲۳) هو الشّاهد الخبيرذکر المظلوم احد احبّائه في السّجن ليطمئنّ بعناية الله ربّالعالمين. قد حضر کتابک و قرئه المجد تلقاء الوجه. اجبناک بهذا اللّوح المبين. اشکرالله انّه ايّدک و قربّک الی ان انزل لک من سماء العطاء ما تطمئنّ به افئدة المقبلين. انّا ذکرناک و هذا مرّة اخرى انّ ربّک هو المشفق الکريم. قل لک الحمد بما هديتنى و اجبتنى فى سجنک الاعظم اذ کنت بين ايدى الغافلين. اسألک يا مولی الاسماء و فاطر السّماء بانوار عرشک و جذب ندائک و نفوذ بيانک بان تؤيّدنى علی الاستقامة علی امرک و تقدّر لی خير الاخرة و الاولی انّک انت مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى.
(١٢۴) هو الشّاهد الخبيرذکر من لدى المظلوم لمن آمن باللّه المهيمن القيّوم. نشهد انّه توجّه الی الوجه و اقبل الی الافق الاعلی اذ اعرض النّاس و اعترف بما نطق لسان العظمة الملکللّه ربّ ماکان و مايکون. قد حضر فى المنظرالاکبر ما ارسلته الی السّمندر و عرضه العبد الحاضر اذ کان مقرّ العرش فى هذا المقام المحمود قد احزننى حزنک و حزن بذلک من کان حاضراً لدى الوجه بحزن تکدّر به الملاء الاعلی يشهدبذلک من عنده امر محتوم. نوصيک بالصّبر و الاصطبار فيما ورد عليک فى ايّام ربّک العزيز الودود. ان اقتصرالامور علیذکرى و ثنائى و التّفکر فيماسمعته من لسانى وما رأيته من افق عنايتى اذ اقبلت وقطعت الی ان حضرت لدى باب فتحناه علی الوجوه لعمرى انّ الّذى صعد قد غفرهاللّه فضلاً من عنده و وجد منه اهل الجنان عرف محبّة ربّه مالک الغيب و الشّهود انّا نذکر فى هذاالحين من صعدالیاللّه بذکر يجد منه المخلصون عرف عنايةاللّه ربّ العالمين. يا اسمعيل يذکرک المظلوم من شطرالسّجن بذکر انقطعت عنه ايادى التّغيير و الفناء. انّ ربّک هوالمقتدرالقدير. انّا زيّنا رأسک بتاج عنايتى و هيکلک بطراز رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات والارضين ليفرح بذلک ابوک و امّک من هذا الفضل الّذى لا تعادله کنوز الامراء و السّلاطين. البهاء المشرق من افق ملکوت بيانى عليک و علی الّذين صعدوا و معهم امانةاللّه العليم الحکيم.
(۱۲۵) هو الشّاهد الخبيريا امتى يا ستاره، خواهرى داشتيم تحت لحاظ عنايت بود بهخيال تقرّب بهصاحبان ثروت و غنا از برادر گذشت. او که منسوب بهدوست بود بهخانه دشمن فرستاد. از حقّ بهطلب کلّ را از حبّ مفرط بهدنيا مقدّس فرمايد. اوست قادر و توانا. قولی الهى الهى اسألک بتقديس ذاتک عن الامثال و تنزيه نفسک عن الاشباه بان تؤيّد امائک علی ذکرک و ثنائک و قدّر لهنّ ما يقرّبهنّ الی شاطئ بحر تقديسک وطمطام جودک وکرمک. اسألک يا اله الاسماء و فاطر السّماء بانوار وجهک و الکلمة الّتى سخّرت بها افئدة عبادک بان تکتب لامائک القانتات من قلمک الاعلی ما يقرّبهنّ اليک فى کلّ الاحوال انّک انت الغنىّ المتعال .
(١٢۶) هو الشّاهد الخبيريا عبدالحسين، اولّ امر ايمان بهحقّجلّجلاله بوده وآخر آن استقامت بر امرش. در جميع احيان بذکر و ثنا مشغول باش و بر خدمت امر قائم. کن ناظراً بالحکمة و عاملاً بما امرت به من لدى اللّه ربّ العالمين. ايّاک ان تمنعک الاوهام او تحجبک الظّنون عن سلطان المعلوم. خذ قدح الاستقامة باذن مالک البريّة و اشرب منه اوّلاً ثمّ اسق به من آمن بالفرد الخبير. سوف يظهر ما قدّر اللّهلک انّه ولىّ من والاه وقاضى حاجات الآملين. البهاء عليک و علی من فاز بالافق الاعلی اذ ظهر بالحقّ من لدن عليم حکيم.
(۱۲۷) هو الشّاهد السّميعيذکرک مولیالعالم فى السّجنالاعظم ان احمداللّه بهذا الفضل العظيم. طوبى لمن شرب کوثر حبّى و ذاق حلاوة بيانى الّذى به ماج بحر العرفان بين الانام ولکنّ القوم اکثرهم من المعرضين. قد نبذوا اصول اللّه عن ورائهم و اخذوا حدود انفسهم الاانّهم من الهائمين. کن ثابتاً علی الامر وراسخاً فى حبّ موليک علیشأن لاتزلّک اشارات القوم ولا شبهات الّذين کفروا باللّه ربّ العالمين.
(۱۲۸) هوالشّاهدالعليماى کنيز الهى ندايت فائز شد و تو هم بهجواب فائز گشتى. مقام مقام شکر است و وقت وقت حمد. جميع اماء را وصيّت مىنمائيم بهتنزيه اکبر و عصمت کبرى و قيام بر امورى که سبب ارتفاع امر الهى است ما بين نساء. انشاءاللّه بهابصار مطهّره و قلوب فارغه و آذان واعيه و السن صادقه بگوئيد و ببينيد و بشنويد. اين است وصيّت مظلوم دوستان خود را البهاء عليک.
(۱۲۹) هوالشّاهدمنافقهالاعلیيا اماناللّه، طوبى لک و لمن ربّاک و لمن ايّدهاللّه بالمعروف فى حقّک. نسألاللّه ان يوفّقک والعزيز علی ما يحبّ و يرضى انّه هو المقتدرالقدير. بهلسان پارسى بشنو شکرکن مقصود عالم و مالک امم را. ترا تأييد فرمود و راه نمود. ذکرش را اصغا نمودى و بهعرفانش فائز گشتى. قدر اين نعمت بزرگ را بدان و مقام مربّى را بشناس. انّه ذکرک فى هذا اللّوح لتشکره فى العشىّ و الاشراق. قدر عنايت حق را بدان و بهحمدش ناطق باش. انّه خلقک و اظهرک و ارشدک و انّه هو المشفق الکريم البهاء عليک و علی من ربّاک من لدن قوىّ قدير.
(١۳۰) هو الظّاهر المکنونکتاب ظهر بين الورى اذ تحرّک قلمى الاعلیالّذى بهنفخ فى الصّور و ظهر يوم النشور و اهتز اهل القبور و نادت السّدرة الملکللّه ربّ العالمين. قد حضرکتابک لدى المظلوم و وجدنا منه زفراتک فى حبّ اللّه العزيز العظيم. انّه يذکر من ذکره و يجيب من ارتفعت يداه الی سمائه المرتفعة بالحقّ انّ ربّک لهوالسّامع المجيب. ان استقم علی الامر بقدرة ربّک و ذکّر النّاس بالحکمة و البيان انّه لهوالآمر بالحق وهوالمبينالحکيم. ايّاک ان تمنعک شئونات الخلق عن الحقّ دع الدّنيا وخذ ما انزله اللّه فى کتابهالعزيز. ان افرح بهذاالذّکر الاعظم وسبّح بحمد ربّک الغفور الکريم.
(١٣۱) هو الظّاهر النّاطق البصيريا اسمعيل، انشاءاللّه بهعنايت حق فائز باشى و در جوانى بهنار محبّت الهى مشتعل. امروز روز ربح اعظم است. طوبى لتاجر ربح ولمقبل اقبل و لناطق نطق بهذا الذّکر العزيز البديع. از حق بهطلب قلوب جميع دوستانرا بهبحر اعظم متصلّ فرمايد و کلّ را بطراز محبّت مزيّن نمايد. لعمر المظلوم اگر نفسى بهآنچه ذکر شد فائز شود از حجبات و سبحات و هموم و غموم عالم خود را فارغ و آزاد مشاهده نمايد. البهاء عليک و علی الّذين آمنوا و علی اللاّئى آمنّ بالله الفرد الخبير.
(١٣۲) هو الظّاهر النّاطق العليمکتاب نزّل بالحقّ انّه لهو الآية الکبرى لاهل الورى و الرّحيق المختوم لمن تمسّک باسم اللّه المهيمن القيّوم. يا ايّها المقبل قد حضر کتابک و قرئه العبد الحاضر لدى المظلوم الّذى دعا الملوک و المملوک الی اللّه مالک الملوک. انّا سمعنا ذکرک ذکرناک بهذا اللّوح الّذى ينطق بين الارض و السّماء باعلی النّداء الملک للّه فاطر السّما و مالک الاسماء الّذى اتى بالحقّ بسلطان مشهود. انشاءاللّه بايد در جميع احيان و اوان بذکر و ثناى محبوب امکان ناطق باشى. دوستان ارض الف و شين را از قبل حقّ تکبير برسان و بگو در کلّ احوال به نيّر استقامت که از افق سماء امر الهى اشراق نموده ناظر باشيد. نفوس خنّاسيّه در فريب و خدعه مشغول. هر باطلی که سبب گمراهى عباداللّه شده و مىشود خود را بهحقّ نسبت داده و مىدهد. ان شاءاللّه بايد کلّ از اهل بصر باشند و ناظر به منظر اکبر. هر نفسى که از او رايحه بغضاء استشمام نمايند او را بهخود واگذارند و بهحقّ جلّ جلاله توکّل نمايند. از قبل جميع دوستان الهى را بهنعيق ناعق و امثال آن اخبار نموديم تا کلّ مطّلع باشند و بهمکر و فريب مغلّين و معرضين از مالک يوم دين محروم نمانند. اگرنفسى بهجميع کتب عالم بيايد وبهغير ما ارادهاللّه تکلّم نمايد او از اهل نار در کتاب الهى مذکور است و از قلم اعلی مسطور. لو يأتيکم احد بکتاب الفجّار و الواح النّار دعوها عن ورائکم کذلک يأمرکم من عنده لوح حفيظ. و همچنين اهل آن قريه را از اناث و ذکور از قبل اين مظلوم تکبير برسان و بگو امروز روز ذکر و بيان است و امروز روز نصرت و خدمت است بايد جميع بکمال اتّحاد بر امر مالک ايجاد ثابت و راسخ و مستقيم باشند. نصرت امراللّه بهاعمال طيّبه حسنه و بيانات محکمه متقنه بوده و خواهد بود. يشهد بذلک ما نزّل فى الکتاب من لدى اللّه العزيز الوهّاب. جهد نمائيد تا کلّ فائز شويد بهآنچه اليوم لدى اللّه محبوب است هر نفسى امروز به استقامت ظاهر شد او از اعلی الخلق لدى الحق مذکور و مسطور است. طوبى از براى نفوسى که حجبات اسماء و اشارات اهل انشاء ايشان را از حقّ منيع منع ننمود و محروم نساخت. قسم بهبحر بيان که آننفوس در ملاءاعلی مشهور و معروفند و بهاسم ابدع ابهى منسوب. ان شاءاللّه بايد اين لوح را ازبراى اهل آنارض واصحاب الف وشين عليهم بهاءاللّه تلاوت نمائى تاجميع قلوب بهانوار بيان رحمن منوّر شوند و به استقامت کبرى فائز. انّه هو المؤيّد الغفور الکريم. الحمدللّه العزيز العليم.
(١٣۳) هو الظّاهر من افقه الابهىيا خورشيد، آفتاب حقيقت از شطر سجناعظم به تو توجّه نموده ترا ذکر مى نمايد و بهاعمال طيّبه و اخلاق راضيّه مرضيّه وصيّت مى فرمايد. طوبى از براى امائى که شبهات عالم ايشان را از مالک قدم محروم نساخت. جميع عالم از براى عرفان حق جلّ جلاله خلق شده معذلککلّ محجوب و ممنوع الاّ من شاءاللّه ربّ العرش العظيم. امروز بحر فضل موّاج و آفتاب کرم مشرق ولکن ناس حائل. عصرها و قرنها منتظر ظهور بودهاند و چون ظاهر شد بر سفک دم اطهرش قيام نمودهاند. ارتکاب نمودند آنچه را که چشم اهل فردوس گريست و ملاء اعلی نوحه نمود. انّک اشکرى ربّک و کونى من القانتات کذلک يأمرک من عنده کتاب مبين و البهاء عليک و علی اللاّئى فزن بايّام اللّه العزيز الحکيم.
(۱۳۴) هوالعزيزهذا کتاب نزل بالحق من لدن عزيز حکيما و يعلّمکم العلم و الحکمة و يرزقکم مائدة الّتى کانت من سماء الامر منزولا و يأمرکم بالبّر و التّقوى و ينهيکم عن البغىو الفحشا و هذا ما نزّل فى الواح قدس حفيظا. قل تالله قد خرج يدالله عن جيب قدرته و ظهر سلطان الامر بسلطان کان علی الحقّ عظيما. قل يا قوم خافوا عن اللّه ولاتجادلوا بآياته بعدالّذى نزلت بالحقّ عن مشرق اسم عليّا و لا تکفروا بنعمة اللّه و لا تجاحدوا بالّذى به ظهر جماله و رفعت اسمائه و کملت آياته و تمّت کلماته علیالعالمين جميعاً. قل يا قوم أ فغيرالله تتخذون وليّاً لانفسکم بعد الّذى اتى على سحاب الامر بآيات مبيناً و خلقکم و رزقکم و عرّفکم سبل القدس و الهدى و علّمکم بدايع علم منيعاً. قل ايّاکم يا ملاء البيان فارحموا علی انفسکم و انفس العباد و لا تکوننّ بمثل ملاء الفرقان اذ جائهم العلىّ بالواح قدس منيراً. فواللّه انّى ما اخاف لنفسى بللمن يأتى من بعدى بسلطان عزّ مکينا. فواللّه فمن اعترض علىّ فسوف يعترض عليه و کذلک ينطق حمامة الامر بآيات عزّ بديعاً و انّک انت فاحفظ نفسک عن التّقرب الی المشرکين ثم بلّغ النّاس بما بلّغک اللّه و انّ هذا خيرلک عن العالمين جميعاً. اِن کنت جالساً حين الّذى وصل اليک لوح اللّه قم عن مقعدک و لا تکن علی الارض ثقيلا و اذا تکون ذاکراً فانصت لتسمع ما تلی الرّوح فى هذا الرّضوان الّذى کان علی هيئة اللّوح مشهوداً و اذا سمعت و عرفت ما کنز فى نغمات ربّک من عرفان نفسه اذاً فانصره بنفسک ثمّ بلسانک و لا تصبر اقلّ من طرفة عين و هذا ما امرت به فى کتاب الّذى لا يأتيه الباطل و ينطق بالحقّ بانّه لا اله الاّ هو و انّه کان علی کل شيئ محيطا. قل يا قوم فانصروا الغلام و لاتخافوا من احد فاعلموا بانّ اللّه يحرسکم بجنود غيب قويّا. و ان لن تنصروه فقد نصرهاللّه فى مواطن کثيرة اذ ايّده بروح القدس و انزل عليه جنوداً لن تروها. حين الّذى قام عليه الدّول و الملل و حفظه بالحقّ و اخرجه عن المدينة بسلطان عظيما و ذلّت له اعناق الفراعنه وخضعت له رقاب کل مستکبر شقيّا. قل فسوف يبعث اللّه قوماً اولی بأس شديد و بهم ينصر الغلام کما نصره اوّل مرّة اولئک لن يمنعهم الحجبات و لن يحجبهم الاشارات و ما کان ذلک علیاللّه بعزيزا. اولئک قلوبهم زبر الحديد بحيث لن يخافنّهم شيئ عمّا فى السّموات و الارض کذلک ينصر من يشاء بفضله و کان نصره علی المؤمنين قريباً. قل يا قوم أتنکرون الّذى آمن باللّه و آياته وبکلّما نزل فى الواح عزّ مبينا. و جاهد بنفسه الی مقام الّذى ارتفع به امراللّه بين السّموات و الارض و علت کلمته و تمّت حجّته و اشتهرت آياته و ملئت آثاره بين المشرق و المغرب و ارتقى الامر من لدنه الی مقام الّذى لن ينکره کلّ منصف امينا. انّ الّذين ينکرون هذا الفضل اولئک قست قلوبهم و الهمهم الشّيطان کلمة السّفلی. قل کلمة اللّه لهى العليا لو انتم بذلک خبيراً. قل يا قوم أتکفرون بالنّعمة الّتى کانت علی هيکل الغلام مرئيّا و يتلی عليکم فى کلّ حين من آيات جذب بديعا و يرزقکم اثمار سدرة الفردوس و يقرّبکم الی مقام قرب منيعاً. قل ان تکفروا بها فباىّ حديث آمنتم بمظاهر القبل ثمّ بعلىّ قبل نبيلا. قل قد اتى الغلام علی غمام النّار بربوات قدس مليحا. اذاً فانصفوا فى انفسکم ثمّ تفکّروا فى خلق السّموات و الارض لعلّ تجدون الی اللّه فى هذا العرش سبيلاً. قل أتکفرون باللّه ثمّ تقرؤن آياته فما لهؤلاء القوم لا يکادون يفقهون حديثاً. کذلک غنّت عليک عندليب الامر و الهمک کلمة التّقوى لتقوم علی امر ربّک و تنصره علی ما تستطيع به و ما النّصر الاّ من عنده و انّه کان عن العالمين غنيّا.
(۱۳۵) هوالعزيزالجميلهذا کتاب لمن آمنت بالله و کانت من القانتات فى امّ الکتاب مذکورا. يا امة الله ان اصبرى فيما يرد عليک و لا تجزعى فى شئ. فتوکّلی علیالله ربّک و ربّ العالمين مجموعاً. ان لا تحزنى فى الدّنيا و ما يرد فيها و تمسّکى بعروة قدس مبروکاً کذلک يذکرک لسانالله لتنقطع عن کلّ شئ و تلتفت الی شطرالله مقام قرب محموداً. کذلک يختصّالله من يشاء برحمتهليکون الفضل من لدنه علی العالمين مسبوقاً. و الرّوح عليک و علی اللّواتى يذکرنّ اللّه ربّهنّ فى کلّ اصيل و بکوراً.
(۱۳۶) هوالعزيزالمحبوبان يا ملاّح القدس، فاحضر سفينة البقا فى ملاء الاعلی فسبحان ربّى الابهى. ثمّ امسکه علی بحر القدم ببديع من الاسماء فسبحان ربّى الابهى. ثمّ ارکب عليها هياکل الرّوح باسم اللّه العلىّ الاعلی فسبحان ربّى الابهى. اذاً فاطلق زمامالفلک ليجرى علی قلزم الکبريا فسبحان ربّى الابهى. ليصل اهلها الی مواقع القرب فى مکمن البقا فسبحان ربّى الابهى. و اذا وصلتهم الی شاطئ القدس ساحل بحر الحمراء فسبحان ربّى الابهى. اذاً فاخرجهم عن الفلک فى هذا المقام الالطف الاخفى فسبحان ربّى الابهى. و هذا مقام فيه تجلّى اللّه بنار الجمال فى سدرة البقاء فسبحان ربّى الابهى. و فيه خلعوا هياکل الامر نعل النّفس و الهوى فسبحان ربّى الابهى. و فيه يطوف موسى العزّ بجنود البقاء فسبحان ربّى الابهى. و هذا مقام الّذى خرج فيه يداللّه عن رداء الکبريا فسبحان ربّى الابهى. و هذا مقام الّذى لن يحرّک فيه سفينة الامر و لو يقرء عليها کلّ الاسماء فسبحان ربّى الابهى. اذاً يا ملاّح علّم اهل السّفينة ما علّمناک خلف حجبات العماء فسبحان ربّى الابهى. لئلاّ يعطّلون فى وادى الکثيب البيضا فسبحان ربّى الابهى. و يطيرون بجناحين الرّوح الی مقام الّذى قدّسهاللّه عن الذّکر فى ممالک الانشاء فسبحان ربّى الابهى. و يتحرّکون فى الهوا کطيور القرب فى جبروت اللّقا فسبحان ربّى الابهى. و يطّلعون بالاسرار فى لجج الانوار فسبحان ربّى الابهى. و انقطعوامنازل التّحديد حتّى وصلوا الی مقام التوحيد فى مرکز الهدى فسبحان ربّى الابهى. و ارادوا ان يصعدوا الی مقام الّذى جعلهاللّه فوق مراتبهم اذاً اطردهم شهاب الدّرى من سکّان ملکوت اللّقاء فسبحان ربّى الابهى. و سمعوا لحن الکبريا عن وراء سرادق الغيب فى مکمن السّنا فسبحان ربّى الابهى. بان يا ملائکة الحفظ ارجعوا هؤلاء الی مواقعهم فى ناسوت الانشاء فسبحان ربّى الابهى. لانّهم ارادوا ان يطيروا فى هواء الّذى ما طارت فيه اجنحة الورقاء فسبحان ربّى الابهى. و لن يحرّک فيه سفائن الظّنون ولا افئدة الاولی النّهى فسبحان ربّى الابهى. اذاً خرجت حوريّة الرّوح رأسها عن غرفات الاعلی فسبحان ربّى الابهى. و اشارت بطرف حاجبها الی ملاء القدسا فسبحان ربّى الابهى. و اشرقت انوار جبينها من الارض الی السّماء فسبحان ربّى الابهى. و وقع اشراق الجمال على اهل التّراب فسبحان ربّىالابهى. اذاً اهتزّت هياکل الوجود عن قبور الفناء فسبحان ربّى الابهى. ثمّ نادت بلحن الّذى ما سمعه اذن السّمع فى ازل القدما فسبحان ربّى الابهى. و قالت تاللّه من لم يکن فى قلبه روايح الحبّ من الفتى العراقىّ النّورا فسبحان ربّى الابهى. لن يقدر ان يصعد الی رفرف الها فى هذا الجبروت القصوى فسبحان ربّى الابهى. اذاً امرت جارية من جواريها الاحلی فسبحان ربّى الابهى. فقالت انزلی من قصور البقاء علی هيکل الشّمس فى هذاالفضاء فسبحان ربّى الابهى. ثم التفتى اليهم فيما اسروّه فى سراير سرّهم الاخفى فسبحان ربّى الابهى. فان وجدت روايح القميص عن غلام الّذى ستر فى سرادق النّور من ايادى الاشقياء فسبحان ربّى الابهى. اذاً صحّى فى نفسک لتطّلع بذلک کلّ من سکن فى غرفات الفردوس من هياکل الغناء فسبحان ربّى الابهى. و ينزلنّ کلّهنّ عن غرف البقاء فسبحان ربّىالابهى. و يقبّلنّ ارجلهم و ايديهم لما طاروا فى هواء الوفا فسبحان ربّى الابهى. و لعلّ يجدّنّ روايح المحبوب عن قميص هؤلاء فسبحان ربّى الابهى. اذاً اشرقت حوريّة القرب عن افق الغرفات کاشراق وجه الغلام عن افق الرّدا فسبحان ربّى الابهى. و نزلت بطراز اشرقت السّموات و ما فيها فسبحان ربّى الابهى. و حرّکت فى الهوا اذاً عطرت کلّ الاشياء فى اراضى القدس والسّناء فسبحان ربّى الابهى. فلمّا بلغت الی المقام قامت کخطّ الاستوا فى قطب البداء فسبحان ربّى الابهى. ثمّ استنشقت منهم فى زمان الّذى ما يجرى عليه حکم الابتداء و لا ذکر الانتهاء فسبحان ربّى الابهى. و ما وجدت منهم ما ارادت و هذا من قصص العجباء فسبحان ربّى الابهى. ثمّ صاحت و ضجّت و رجعت الی مقامها فى قصرها الحمراء فسبحان ربّى الابهى. ثم تکلّمت بکلمة سريّة خفية تحت لسانها الرّوحى فسبحان ربّى الابهى. و نادت بين ملاء الاعلی و حوريّات البقاء فسبحان ربّى الابهى. تاللّه ما وجدت من هؤلاء المدّعين من نسمات الوفا فسبحان ربّى الابهى. و تاللّه بقى الغلام فى ارض الغربة وحيداً فريداً بين ايادى الفسقاء فسبحان ربّى فى لاهوت الحزناء. و بعد ذلک اصرخت فى نفسها بصريخ الّذى اصرخت و تزلزلت اهل ملاء الاعلی فسبحان ربّى الّذى تردّى براداء السّودا و وقعت علی التّراب و ماتت کانّها دعيت و اجابت من دعاها فى لاهوت العماء فسبحان من خلقها من جوهر الحبّاء. اذاً اخرجن عن الغرفات حوريّات التى ما وقعت علی جمالهنّ عيون احد من اهل جنان الاسناء فسبحان ربّنا الاعلی. وجمعنّ عليها وجدن جسدها مطروحةً علی التّراب الغبرا فسبحان ربّنا الاعلی. فلمّا شهدن حالها و علمن حرفاً من قصص الغلام عرتن رؤسهنّ و شققن ثيابهنّ و لطمن علی وجوههنّ و بدلن عيشهنّ و بکين بعيونهنّ و ضربن بايديهنّ علی خدودهنّ و هذا من مصائب الخفى الاخفى فسبحان ربّنا العلىّ الاعلی.
(۱۳۷) هو العجمىّ الفارسىّ العراقىچون اهل فلک الهى بهاذن ملاّح قدسى در سفينه قدمى بهاسمى از اسما تشبّث نموده بر بحر اسما روان گشتند و قطع مراحل تحديد نمودند که شايد بهيُمن همّت سلطان تفريد بهشاطى توحيد در آيند و از جام تجريد بنوشند. بارى بهاعانت ربّانى آن فلک صمدانى بر آب حکمت روحانى حرکت مىنمود و سير مى فرمود تا بهمقامى رسيدند که اسم ساکن از اسم مجرى سبقت گرفت و غالب شد لذا سفينه روح سکون يافت و از حرکت ممنوع گشت. در اين وقت حکم محکم ربّانى از سماء قدس لايزالی نازل شد و ملاّح بقا مأمور گشت که حرفى از کلمه اخفى بر اهل فلک تعليم فرمايد تا بهاعانت غيبى از وادى حيرت نفسانى بگذرند و بهفضاى با فزاى وحدت روحانى درآيند و به قاف بقاى جان و لقاى حضرت جانان واصل شوند. و چون اهل کشتى بکلمه دوست معنوى فائز گشتند فىالفور پر معنى گشودند و در هواى قدسى پرواز نمودند و بفضل الهى و رحمت سبحانى از عقبات نفس و هوى و درکات غفلت و عمى گذشتند ودر اين وقت نسايم رضوان از مکمن رحمن بر هياکلشان وزيد و بعد از طيران در هواى قرب الهى و سير مقامات معنوى در محلّ امن و امان منتهى وطن عاشقان نزول نمودند و سکّان آن مقام بهخدمت و احسان قيام نمودند. در اين وقت غلمان باقى و ساقى قدسى خمر ياقوتى ابذال فرمود. به قسمى سکر خمر معارف الهيّه و کأس حکمت صمدانيّه جذب و وله آورد که از هستى خود و موجودات رستند و بهجمال دوست دل بستند و قرنها و عهدها در آن مقام خوش روحانى و گلزار قدسى رحمانى با کمال فرح و انبساط مسکن و مقرّ داشتند. تا آنکه نسايم امتحان سبحانى و ارياح افتتان سلطانى از سباى امر لايزالی بوزيد تا آنکه بهجمال ساقى اشتغال نموده از وجه باقى غفلت نمودند. بهقسمى که ظلّ را شمس و اشباح را نور انگاشتند و قصد معارج اسم اعظم نمودند که در آن هوا طيران نمايند و بهآن مقعد و محل وارد شوند. و چون عروج نمودند صرّافان الهى با محک قدسى بامر مبرم ربّانى بر ايشان نازل شدند و چون ارياح غلام معنوى استشمام ننمودند جميع را منع نمودند و بعد واقع شد آنچه در لوح محفوظ مسطور گشت. پس اى ساکنان بساط حبّ الهى و اى شاربان خمر رحمت صمدانى قرب جمال دوست را بدو جهان تبديل ننمائيد و از لقاى او بهلقاى ساقى نپردازيد و از خمر علم و حکمت او به خمر جهل و غفلت دل مبنديد. لب محلّ ذکر محبوبست او را بهآب کثيف نيالائيد و دل منزل اسرار باقى است او را به توجّه اشياء فانى مشغول نداريد. آب حيات از کوثر جمال سبحان جوئيد نه از مظاهر شيطان. بارى اين غلام فانى در منتهى مقام حبّ دوستان الهى را به بدايع نصح احّديه و جواهر حکمت سلطان صمّديه متذکّر مىنمايد که شايد نفسى قدّ مردى و مردانگى علم نمايد و از قميص غفلت و شهوت بيرون آيد و چون جمال منير دوست پاک و منير و مقدّس در ارض حبّ و انقطاع و ودّ و ارتفاع سير نمايد. اقلاً اينقدر از انوار صبح جبين و ظهور يوم مبين اخذ نمايند که ظاهر و باطن خود را متّحد نمايند. از علّو تجريد و سمّو توحيد و تنزيه کبرى و تقديس عظمى گذشتيم. حال سعى بليغ و اهتمام منيع نمايند که اسرار باطن مخالف اعمال ظاهر و افعال ظاهر معارض اسرار باطن نباشد. از انفاق جان در سبيل جانان گذشتيم بهانفاق عدل و انصاف بر نفوس خود قيام نمايند. آخر يعنى قميص حرص و آمال نفسانى از ثوب تقديس ربّانى ترجيح مىدهيد و نغمه عندليب بقا را بصوت منکر فنا از اهل بغى و بغضا مبادله مىکنيد فبئس عمّا انتم تستبدلون. انّاللّه و انّااليه راجعون. ان شاءاللّه اميدواريم که هياکل عزّ باقى بهطراز قدسى و شئون الهى چون شمس صمدى روشن و لطيف و پاک و طاهر ظاهر شوند. ليس هذا علی اللّه بعزيز.
(۱۳۸) هو العلىّالاعلىتلک آيات الکتاب المبين قد نزلّت بالحق من جبروت اسمى العزيز المقتدر المهيمن القدير و فيه اجرىالله ماء الحيوان فهنيئاً للشّاربين و فيه قدّر فواکه القدس فطوبى للآکلين. ان يا امةالله ان اشکرى بما ذکر اسمک تلقاء العرش و نطق علی اسمک لسانالله الملک العزيز العليم. و نزل من سحاب الفضل ما تقرّ به عينک و ارسلناه اليک رحمةً من لدنّا عليک و علی الورقات اللّواتى يتحرّکن علی غصن سدرة الفردوس بحبّ من اللّه العليم المقتدر الکريم. کذلک يختصّ اللّه من يشاء بفضله و يذکر من امائه ما يشاء و يريد و انّه لهو الذّاکر العزيز الجميل و الرّحمة الّتى نزّلت من غمام الجود و الفضل عليک و علی اللّواتى هنّ آمنّ باللّه ربّهنّ و کنّ من القانتات علی الواح عزّ حفيظ.
(۱۳۹) هو العليم الخبيرشهد اللّه انّه لا اله الاّ هو و الّذى اتى بالحق انّه لمالک الملکوت و سلطان الجبروت. اظهر نفسه لاثبات ما فى کتب اللّه المهيمن القيّوم. هو الّذى ايّد عباده و امائه علی ما يبقى به ذکرهم باسمى النّاطق من مقامه المحمود. يا ورقتى يا امتى قد قبل ما ارسلته لدى المظلوم و انفقناه فى سبيلی و ذکرناک بما يبقى بدوام اسماء ربّک مالک ما کان و ما يکون. البهاء عليک و علی کلّ امة اقبلت و فازت بهذا النّباء المختوم.
(۱۴۰) هو الغافر الحکيميا امتى و المزيّنة بطراز حبّى، طوبى لک و لامة ادرکت ايّامى و اقبلت الی افقى و اجابت اذ ارتفعت ندائى و فازت بذکرى اذ اعرضت عنّى امائى و شهدت به لسانى و اقرّت بما نزل فى کتابى. يا امتى محزون مباش از آنچه وارد شد. در اوّل ورود سجن مهدى را فدا نموديم لامر مااطّلع به الاّاللّه. و آن غصن در ريعان جوانى جان نثار نمود و با کمال نشاط و انبساط قصد بساط ديگر نمود. هر نفسى بهمحبّة اللّه عروج نمايد داراى کلّ خير بوده و هست. اگر بهاثر قلم اعلی فائز شود اين نعمتى است باقى و فضلیاست ابدى، الحمد للّه فائز شد بهآنچه شبه و مانند از براى او نيست. امروز نظر بعدم استعداد اهل عالم مقام کلمة اللّه مستور است. قسم بهامواج بحر بيان رحمن که بکلمه يا امتى معادله نمى نمايد آنچه اليوم ديده مىشود. چهمقدار ازامراى ارض و ملکههاى عالم بهحسرت اصغاى يا عبدى و يا امتى جان دادند و نشنيدند. انصارى گويد الهى اگر يک بارگوئى بنده من از عرش بگذرد خنده من. و تو مکرّر بهاين کلمه مبارکه فائز شدى مسرور باش. حق جلّ جلاله امين است امانت خود را بهروح و ريحان اخذ فرمود. آنچه واقع شد بهمقتضيات حکمت بالغه بوده. ان اصبرى انّ ربّک هو الصّبّار العليم الحکيم. انه لا يضيّع اجر الصّابرين جميع اماء آن ارض را تکبير مىرسانيم و بهاستقامت امر مىنمائيم.
(۱۴۱) هو الکاشف الشّاهد الامينهذه ليلة فيها ينوح القلم بما ورد علی احرف الکتاب من لدن کلّ ظالم بعيد. انّا امرنا الکلّ بالعدل و الانصاف و بتقوى اللّه ربّ العالمين. ولکنّ الظّالمين افتوا علينا و علی اصفياءاللّه بظلم صاحت به الاشياء و ناح به کلّ قلب سليم. انّا انزلنا عليهم مائدة البيان من سماء العرفان و هم نبذوها عن ورائهم معرضين عن اللّه المعطى الباذل الکريم. قد ورد علينا ما لا ورد علی احد من قبل يشهد بذلک قلم اللّه العزيز الحميد. انّک لا تحزن من شئ توکّل فى کلّ الامور علی الّذى فى قبضته ملکوت الامر و الخلق لا اله الاّ هو المقتدر القدير. بشّر احبّائى بذکرى و توجّهى و اقبالی و رحمتى و عنايتى و شفقتى الّتى احاطت من فى السّموات و الارضين. البهاء المشرق من افق سماء فضلی عليک و علی من شهد بما شهداللّه مالک هذا اليوم البديع.
(١٤۲) هو اللّه العلىّ الاعلیهذا کتاب من اللّه الی الّذى اهتدى بضياء الوجه فى ايّام الّتى کلّ اتّخذو العجل لانفسهم ربّاً من دون اللّه و کانوا من الصّاغرين. قل انّ اللّه قد ظهربالحق فطوبى للمقبلين. انّ الّذينهم احتجبوا عن اللّه اولئک غفلوا عن ذکر ربّهم و يلعنهم ملائکة المقرّبين. قل أتنکرون ما يشهده محبوبکم فوق کلّ شئ فافٍّ لکم يا ملاء المتوهّمين. انّ الذين کانوا ان يشتروا جلابيب النّسا بعيونهم ليستروا به انفسهم اذاً خرجوا بسمّ مهلک عجيب. قل اَين کنتم يا ملاء الغفلاء فى ايّام الّتى اضطربت نفوسکم من نداء بعوضة ضعيف. و ان رأيت رأس المنکرين قل يا ايّها المحتجب الی متى لا تنصف فى امر ربّک و لا ترحم علی نفسک و تکون من الغافلين. قل تاللّه لولا نفسى لکنتم معدوماً فى الارض و انتم تشهدون بما شهداللّه لو تکوننّ من المنصفين. قل أنسيت يا عبد ايّام الّتى اذا يدخل احد منکم علی محضر ليطردوه النّاس بل يسبّوه بقهر عظيم. و اذا هبت روايح الامن خرجتم باسياف البغضا متوجّهاً الیاللّه الملک العزيز الجميل. تاللّه ما رأت عين الابداع احجب منک و من الّذين اتّبعوک من دون اذنى وکانوا علی مناهج الوهم لمن السّالکين. ان يا حسين اسمع نداء هذا الحسين حين الّذى قام الشّمر عن يمينه و السّنان تلقاء رأسه و خولی اللّعين فى مقابل وجهه و هو ينادى بين هؤلاء المشرکين و يقول يا قوم لا تقتلونى باسياف البغضاء ما انا الاّ نفس علىّ بينکم و روح محمّد فيکم و جمالاللّه عليکم. خافوا عن اللّه و لا تکوننّ من الظّالمين. اتّقوااللّه و لا تسفکوا دم الّذى به تضطرب ارکان العرش و تنعدم قوائم کرسىّ الرّفيع. قل يا قوم ما تکلّمت بينکم الاّ علی الحق و ما امرتکم الاّ بما نطق الرّوح فى سرّى بالحان عز بديع. ان استحيوا عن الّذى فدى فى سبيلی. ان ارحموا نفسى المظلوم الفريد. کذلک کان امر الغلام بين هؤلاء الانعام فى هذا السّجن وقصصناه لک لتکون فى الحزن مع النّبيّين شريک. اسمع قولی و تجنّب عن الّذينهم کفروا باللّه الّذى خلق کلّ شئ و بعث المرسلين. ثمّ ذکّرالنّاس بالحکمة لعلّ يعرفنّ جمال الاحديّة و يقومنّ عن رقد الغافلين. ثمّ اعلم بانّا اذکرناک قبل ان تذکرنى و قويّناک لنصرة امرى و الهمناک ما تثبت به امرى علی الجاهلين و قدّرنا لک فى سماء القضاء خيراً کثيراً وهذا من فضل اللّه عليک لتکون من الشّاکرين. کبّر من لدىاللّه علی وجه الّذين هم آمنوا و علی وجه اهلک ثمّ بشّرها بذکر ربّها انّا جعلناها من امائناء الفائزات و اذکرنا اسمها فى الواح عزّ عظيم. کذلک يختصّ اللّه برحمته من يشاء و انّه لذو فضل و رحمة منيع.
(۱۴۳) هواللّه تعالیجلّت عظمته وسلطانهمکتوب آنجناب در سجن اعظم بهنظر اين مظلوم رسيد و اينکه سؤال از حکماللّه درامر معاد ومعاش نموده بوديد مفهوم گشت. نعم ماسألت، چه که خيرش بهشما و سايرعباد درظاهر وباطن راجع است. انّ ربّک لهوالعليم المجيب. سبب اعظم آفرينش عرفان اللّه بوده و هر نفسى اليوم از عرف قميص رحمانى بهوطن اصلی که مقام معرفت مطلع اوامر الهيّه و مشرق وحى ربّانيّه است فائز شد او بکل خير فائز بوده و خواهد بود. و بعد از ورود اين مقام اعلی دو امر از براى هر نفسى لازم و واجب است. يکى استقامت بر امراللّه بشأنى که اگر جميع ناس بخواهند او را از مصدر امر منع نمايند قادر نباشند. و امر ديگر اتّباع اوامر الهيّه است که از مَعين قلم مشيّت ربّانيّه جارى شده. چه که معرفت حقّ تمام و کامل نمى شود مگر بهمتابعت آنچه امرفرموده و درکتاب الهى نازل شده. ودرسنه قبل کتاب اقدس از سماء عطاء مالک اسماء نازل آنچه دراو نازل شده انشاءاللّه بهعمل بهآن موفّق شويد. وامّا امرمعاش، بايد متوکّلاً علیاللّه مشغول بهکسب باشيد. انّه ينزل عليکم من سماء الطافه ما قدّر لکم انّه لهوالمقتدر القدير. حمدکن مقصود عالم را که کتابت لدى المسجون وارد شد و از مقرّ امر جواب آن نازل و ارسال گشت چه که اين فضل بزرگى است از جانب حقّ اگر چه اليوم معلوم نيست ولکن زود است که معلوم خواهد شد. قل سبحانک اللّهم يا الهى انا الّذى توجّهت اليک و توکّلت عليک. اسألک باسمک الّذى به تموّج بحر بيانک و تهيّج ارياح عرفانک بان تجعلنى موفّقاً علی خدمة امرک و مؤيّداً بذکرک و ثنائک. ثمّ انزل علىّ من سماء مواهبک ما يحفظنى عن دونک و ينفعنى فى کلّ عالم من عوالمک. انّک انت المقتدر المتعالی المهيمن العليم الحکيم.
(١٤۴) هواللّهتعالیشأنهالحکمة والبيانجناب امين عليه بهاءاللّه ربّ العالمين تلقاء وجه حاضر و بهعنايات مشرق ظهور فائز. ذکرآنجناب رانمود. لذا اين لوح امنع اقدس ازسماءعطاء مالک اسماء نازل. اين است آن عنايتى که در کتب الهى از قلم اعلی مذکور و مسطور. طوبى لک ولمن فازبعرفان اللّه مالک هذا اليوم البديع. قل الهىالهىلک الحمد بما هديتنى الی صراطک المستقيم و عرّفتنى مشرق اسمک العظيم. اسألک بنور امرک و نار حبّک و بالاسم الّذى به تجلّيت علی العالم و بقدرتک الّتى احاطت الامم بان تجعلنى ناطقاً بذکرک و ثنائک و قائماً علی خدمة امرک و مستقيماً علی حبّک. اى ربّ انا عبدک و ابن عبدک اشهد بوحدانيّتک و فردانيّتک و بما نطق به لسان عظمتک بان تقدّرلی ماقدّرته لاصفيائک الّذين ما منعتهم شبهات خلقک و اشارات من فى بلادک و نبذوا العالم منقطعين الی افقک الاعلی. ثمّ اکتب لی يا اله الملک و الملکوت و سلطان الجبروت خير الاخرة و الاولی. لااله الاّ انت القوىّ الغالب المقتدر العليم الحکيم.
(١٤۵) هواللّهتعالیشأنهالحکمة والبيانيا علی، عليک بهائى، ذروه عليا و غاية قصوى و افق اعلی مقامى است که امّ الکتاب ناطق ولوح محفوظ ذاکر و مکلّم طور بر عرش ظهور مستوى. اين است آن ندائىکه آذان عالم از براى اصغاء او خلق شده. طوبى از براى نفسى که حوادث عالم و سطوت امم او را از اسم اعظم منع ننمود و محروم نساخت. امروز جميع اشياء بهانوار توحيد حقيقى مزيّن و منوّر از حق بطلبيد عباد خود را از عطايش منع ننمايد و وجود را از ظهور جودش محروم نسازد. لحاظ عنايت متوجّه اوليا بوده و هست و اولياء نفوسى هستند که از ما سوى اللّه فارغ و آزادند، بهحبل محبّت الهى متمسّکند و بما نزل فى الکتاب عامل، و بر امر بشأنى مستقيمند که از براى ملحدين و ناعقين و خادعين مجال ذکر نبوده و نيست. در ظل علم اننّى انااللّه ساکنند و بهصرير قلم اعلی زنده و مسرور. ايشانند عبادى که وصفشان در کتب الهى از قبل و بعد مذکور از کوثر بيان نوشيده اند و از رحيق مختوم قسمت بردهاند. ضوضاء عالم نزدشان احقر از طنين ذباب، للّه ناطقند و الی اللّه راجع. طوبى لک يا علی بما اقبلت و هاجرت و توجّهت الی ان وردت مقاماً ارتفع فيه حفيف سدرة المبارکة و خرير ماء الاحديّة و هزيز ارياح الابديّة. انّه ايّدک و وفقّک علی الحضور تلقاء وجهه و القيام لدى بابه و اصغاء ندائه و مشاهدة افقه. اشکراللّه فى اللّيالی والايام بهذا الفضل الّذى فزت انت و ابنک و من معک به فى السّجن الاعظم انه هو الفضّال الکريم. قل الحمدللّه ربّ العالمين. نامه هاى اهل قاف که از قبل و بعد بهآنجناب ارسال نمودهاند عبد حاضرلدى الوجه عرض نمود و بشرف اصغاء فائز. انّا ذکرناهم و نذکّرهم و نبشّرهم بعنايتى و رحمتى و نوصيهم بما ينبغى للمقرّبين فى ايّام اللّه محبوب العارفين. انّا نذکرهم بعنايتى و نذکرهم بآياتى و نريهم امواج بحر کرمى و اشراقات انوار شمس فضلی انّ ربّک هو المقتدر علی مايشاءلااله الاّهوالعزيزالحميد. کذلک انزلنا نعمة عرفانى و مائدة بيانى و اثمار سدرة عنايتى لعمراللّه انّ المظلوم يذکر اوليائه فى کلّ الاحيان و يأمرهم بما تظهر مقاماتهم بين اهل الامکان. يا حزباللّه انصروا ربّکم الرّحمن بالحکمة و البيان و بجنود الاعمال و الاخلاق ليتضوّع منها عرف الرّضاء و انا المبيّن العليم. فى الاسحار نذکر الابرار و فى اللّيالی و الايّام ما توقّف قلم المختار. طوبى لعبد انجذب من صريرة و اقبل بقلبه الی افقه و ويلٌ لکل غافل مريب. ذکر جناب سمندر عليه بهائى و قاسم و محمّد عليهما بهاءاللّه نمودند نامه هاى ايشان از قبل فائز و جميع اسماء مذکوره هر يک بذکر حقّ و عنايت حقّ و فضل حقّ مزيّن از حق ميطلبيم ايشانرا برحفظ اين ذکراعلی و رتبه عليا مؤيّد فرمايد. و نذکر فى هذا المقام ضلع من سمّى بعبد الحسين فى لوح لاح من افقه شمس عناية ربّه العزيز البديع. و نسأله تعالی ان يکتب لها ما ينبغى لجوده و فضله انّه لا يعجزه شيئ و لا يمنعه امر يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد. و نذکر امتى الاخرى الّتى اخت لطفعلی اقبلت و فازت و نبشّرها بما تحرّک علی ذکرها قلمى الّذى بحرکته تحرّکت الکائنات و توجّهت الموجودات الی انوار وجهى المشرق المنير. ثمّ امتى الاخرى ضلع المرحوم عبدالصّمد الّذى آمن باللّه المهيمن القيّوم. نسألاللّه تعالی ان يغفرهنّ و يکفّر عنهنّ جريراتهنّ و يدخلهنّ فى الجنّة العليا المقام الّذى فيه تنطق الذّرات ادخلوا ادخلوا يا اهل البهاء و اصحاب السّفينة الحمراء نحن نشتاق لقائکم و ذکرکم و ثنائکم و القيام علی خدمتکم و الطّواف فى حولکم قد خلقنااللّه لخدمتکم و خدمتکنّ ادخلوا ادخلوا ادخلن ادخلن بسلام من اللّه و رحمةٍ من عنده و فضل من جانبه و نور من لدنه انّه هو ارحم الرّاحمين و اله من فى السّموات و الارضين و مقصود افئدة العارفين و محبوب قلوب المشتاقين. البهاء المشرق اللاّئح من افق سماء عنايتى عليک و علی الّذين ما منعهم شئ من الاشياء عن مالک الاسماء و فاطر السّماء اقبلوا و قالوا لک الحمد يا اله الغيب و الشّهود.
(١٤۶) هوالله تعالى شأنهالعظمةو الاقتدارامروز افق سماء ظهور از اراده حقّ جلّ جلاله روشن و منير است و در جميع احيان حقّ بنفسه ندا مى فرمايد و عباد خود را بهافق اعلی دعوت مىنمايد. ولکن خلق غافل و محجوب بل مرده و مفقود مشاهده ميشوند. در اين فجر روحانى که نسيمش بهمثابه تسنيم است احدى آگاه نشده و سر از فراش غفلت بر نداشته الاّ من شاءاللّه. جميع من علی الارض از براى عرفان اين يوم مبارک بوجود آمدهاند. معذلک از او غافلند عنقريب نداى الرّحيل ايشان راآگاه نمايد ولکن آن آگاهى نفعى نبخشد و ثمرى از او ظاهر نه. انّک لاتحزن من الدّنيا و شئوناتها ان اشکر ربّک بما اظهرک و اسمعک و عرّفک ما کان مستوراً فى حجب الغيب و مسطوراً فى کتب اللّه العزيزالجميل. تو وساير دوستان بايد کمال جهد را مبذول دارند تا برحيق استقامت فائز شوند. اين است وصيّت حقّ دوستان خودرا. چهکه خائنين و سارقين ومفترين بسيارند وباسم حقّ ناس را گمراه نموده و مىنمايند. البهاءعليک وعلی من فازبلقائى فى هذاالسّجن العظيم. انّا نکبّر من هذا المقام علی وجوه احبّائى فى هناک الّذين نبذوا الاوهام عن ورائهم و عملوا بما امروا به فى کتاب اللّه العلىّ العظيم.
(۱۴۷) هواللّه تعالیشأنهالعظمة والاقتدارحمدِ مقدّسِ از ظهورات ممکنات و شئونات کائنات، فناء باب حضرت مقصودى را لايق و سزاست که بيک کلمه مبارکه عليا عالم را از عدم بوجود آورد. و از بدايع جود و کرم از ساير اشياء بهاکليل امتياز مزيّن فرمود. و بهبساط قدس قرب حضرت خود هدايت نمود. و از مابين انسان نفوسى چند را که مقدّس از شئونات و سبحات و اشارات و دلالات خلق بودند بطغراى انا الحق مبعوث فرمود وبههدايت خلق فرستاد. و جميع اين نفوس مقدّسه کهمظاهرعلوم ربّانى ومطالع حکمت الهى بودند بهبلاياى لاتحصى مبتلا گشتند. واين سلسله مقدسّه مبارکه عاليه منتهى شد بهخاتم انبياء و سلطان اصفياء الّذى به فتح باب السّماء و نطق عندليب البقاء علی اغصان دوحة الثّناء بما نطق لسان الکبرياء قبل وجود الاشياء انّه لا اله الاّ هوالعليمالحکيم. اصلّى و اسلّم عليه و علی الّذين جعلهماللّه مشارق امره و مطالع اسمائه و مظاهر آياته و مهابط وحيه و مصادر بيّناته و مواقع حکمته النافذة. اولئک عباد تزيّنوا بطراز الولاية و تشرّفوا بين الخليقه بالعبوديّة الخالصة لوجهاللّه مالک البريّة. سبحانک يا مجيب دعوة السّائلين و هادى انفس المتحيّرين اسألک بانبيائک المرسلين و الملائکة المقرّبين بان تؤيّد عبادک علی عرفان مطالع وحيک و مشارق الهامک. انّک انت المقتدرعلی ما تشاء وفى قبضتک زمام الاشياء لا اله الاّ انتالعليمالحکيم. و بعد مکتوب آنجناب که سبب بهجت و مسرّت بود رسيد. نفحات محبّت از او استشمام شد. انشاءاللّه در جميع ليالی و ايّام بذکر مالک انام مشغول باشيد. الحمدللّه از عنايات حقّجلّجلاله بهآنچه اليوم سبب و علّت رستگارى است فائز شديد. اين مقام لدىاللّه عظيم است ان شاءاللّه بهحفظ آن مؤيّد شويد. انّه يعطى لمن يشاء ما يشاء و يمنع عمّن اراد ما اراد. اين خادم فانى از حقّ جلّت عظمته مىطلبد که آنجناب را درجميع امور موفّق دارد و در ظلّ سدره عنايت خود مقرّ معيّن فرمايد. انّه جوادکريم، الحمدله اذ هو ربّ العرش العظيم. و بعد از ملاحظه مکتوب عالی وقتى از اوقات عرض شد فرمودند انشاءاللّه بهاعمال طيّبه و اخلاقمرضيّه روحانيّهموفّق شوند. اورابهحکمت ومعروف وصيّت مىنمائيم. بايد در هيچ امرى ازامور از حکمت خارج نشوند ولازال بهاو ناظر باشند. انتهى. للّهالحمد تحت لحاظ عنايت محل اخذ نموديد. ان شاءاللّه اين مقام را بهاسم محبوب عالميان از ابصار خائنين محفوظ داريد. واينکه ازثبوت و اطمينان مرقوم داشتيد اين مقام جاى شکر و ثناست. حقّ قدير شاهد و گواه است که اين عبد از براى دوستان و آقايان مقامات بلند استقامت را هميشه طلب نموده و مى نمايد. اوست کريم، اوست رحيم، اوست عليم، اوست مجيب، اوست رقيب توکّلنا عليه فى کلّ حال من الاحوال و فوضّنا الامر اليه انّه لهو الغفور الرّحيم. البهاء علی جنابک و علی الّذين تمسّکوا بالعروة الوثقى و اعترفوا بتوحيد اللّه ربّ العالمين و الحمدللّه مقصود العارفين و معبود من فى السّموات و الارضين . خ ا د م فى ذى الحجة الحرام سنه ١٢٩٨
(١٤۸) هوالمبيّن العليمکتاب انزلناه بالحقّ لمن توجّه الی وجهاللّه المهيمن القيّوم فى ايّام فيها نسفت جبال الاوهام و اخذ الاضطراب عباد الّذين منعوا عن هذا المقام المحمود. قد حضر کتابک و اخذناه وقرأناه واجبناک بهذاالکتاب المحتوم لتشکر ربّک و تقوم علی ذکره بين العباد انّه لهو المقتدر المهيمن علی ماکان و مايکون. و امّا ما سألت من الحجر المکرّم انّه نحاس او رصاصاو دونهما. فاعلم انّه قد سمّى بکلّ الاسماء ولکنّ النّاس اکثرهم لايفقهون. و ماکان مقصودالقوم من النّحاس نحاس العامّة و لا رصاصهم و لا ذهبهم انّ ربّک لهوالعليم الخبير. انّا نزّلنا فى ذلک العلم رسائل شتّى بلسان عربى فصيح و عجمىّ مبين و ارسلنا اليک ما تجد به نفسک غنيّاً عن کلّ ذى علم رشيد. ان اقرأه و تفکّر فيه لتجد علم ربّک محيطاً علی من فىالسّموات والارضين. انّا لانحبّ ان يشتغل به احد من الاحباب بل ينبغى لک و للّذين آمنوا ان يجعلوا همّهم فيهذه الايّام ذکراللّه و تبليغ امره المبرم الحکيم. انّ حبّه لهوالاکسيرالاعظم و الاکليل الافخم و به تنقلب معادن القلوب بالذّهب الابريز. کذلک بيّنا لک ما اردته من فضل موليک انّه لهو المعطى المبيّن العليم المحيط.
(۱۴۹) هوالمبيّن العليمکتاب انزله اللّه فى سجن عکّا لمن اقبل و سمع و اجاب موليه القدير. لعمرى کلّما تظهر کلمتى من لسان عظمتى يرتفع نداء الاشياء بانّ الامر و الحکم للّه ربّ العالمين. يا عبدالعلی، انّا سمعنا ندائک من قبل و من بعد اجبناک بهذا اللّوح العظيم. اذا فزت به و شربت رحيق الوحى من بحر بيانه و کؤس کلماته قل الهى الهى اسألک بدماء اوليائک الّتى احمّرت بها وجوه الملاء الاعلی و اصحاب السّفينة الحمراء ان تجعلنى ناطقاً باسمک و مستقيماً علی امرک انّک انت المقتدر العزيز الفضّال.
(۱۵۰) هوالمبيّنالمنصفالعادلالامينيا ايّها النّاظر الی الافق الاعلی، معرضين بيان گفتهاند اين مظلوم از آيات نقطه بيان اخذ نموده و بعباداللّه مىدهد. بگو يا قوم لوجهاللّه مىگويم حاضر شويد نزد مظلوم و سؤال نمائيد آنچه بخواهيد و اراده نمائيد ليظهر لکم الحقّ. بگوبصد هزار عجز و ابتهال مىگويم تا وقت باقى است در آنچه ذکر شد عمل نمائيد. بر خود و بر عباد مشتبه مکنيد. لعمراللّه انّ البحر موّاج بنفسه و الشّمس مشرقة بنورها انّه لاتحتاج لاثبات امره بدونه و کلّ امر منوط بتصديقه و قبوله شهد بذلک کتب اللّه المهيمن القيّوم. انّک اذا وجدت حلاوة بيانى قل الهى الهى لاتمنعنى عن بحرعطائک و لاعن فيوضات ايّامک و قدّر لی ما قدّرته لاصفيائک انّک انت الفيّاض الکريم. لا اله الاّ انت الغفور الرّحيم.
(۱۵۱) هو المذکور فى الصّحف الاولیکتاب البهاءالی الاماء اللاّئى شربن رحيق الحيوان فى ايّام الرّحمن و اقبلن بقلوبهنّ الیاللّه مالک الامکان. يا امائى ان افرحن بذکرى ثمّ استقمن علی حبّى کذلک يأمرکنّ صاحب الاديان. لا تجزعن عن المکاره انّه قد يتغمّس فى بحر البلاء بذلک شهد مالک الاسماء فى اعلی المقام. ينوح الذّرات لحزنه ولکنّ اکثرهم فى سرور و ابتهاج. قد اخذتهم الغفلة فى ايّام اللّه سوف ينوحون علی انفسهم و لايجدون من مناص. انّما البهاء عليکنّ يا اماءاللّه و علی من طاف حول الامر بروح و ريحان .
(۱۵۲) هوالمشرقمنافق البرهانکتاب انزله المظلوم لمن اقبل الی المقام المحمود الّذى فيه ارتفع النّداء انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. قد اظهر الامر و انزل الآيات و القوم لا يفقهون. طوبى لک و لمن وفى بعهداللّه و ميثاقه انّه من المقرّبين فى لوح محفوظ. انا سمعنا ندائک اجبناک بهذا الکتاب امراً من لدىاللّه مالک الغيب والشّهود. قل الهىالهى لک الحمد بما ذکرتنى و عبادک من قلمک الاعلی و انزلت لنا من سماءجودک مائدة المعانى والبيان باسمک الرّحمن. اسألک بانوار شمس ظهورک و حفيف سدرة طورک بان تجعلنى فى کلّ الاحوال متذکّراً بآياتک و منقطعاً عن دونک و متمسّکاً بحبلک. انّک انت المقتدرعلیما تشاء لاالهالاّانتالعليمالحکيم. اذن حضور معلّق است بهمقتضيات حکمت اگر اقتضاء نمايد توجّه نمايند و الاّ نسأل اللّه تعالی ان يکتب لک اجر لقائه و الحضور امام مشرق آياته و مطلع بيّناته. انّه هوالمقتدر العليم الحکيم البهاء عليک و علی من معک و علی اوليائى هناک الّذين سمعوا النّداء و اجابوا ربّهم المقتدر القدير.
(۱۵۳) هُو المشرق من افق البقاءيا محمود، يذکرک المظلوم من مقامه المحمود و يبشّرک برحمةاللّه و عنايته لتفرح و تکون من الشّاکرين. هذا يوم فيه ماج بحر الجود و ينطق مالک الوجود لا اله الاّ انا المقتدر القدير. قد اظهرت نفسى و انزلت ما انجذب به افئدة من فى الارض و السّماء الاّ من نقض الميثاق و انکر هذا النّباء العظيم. انّا ذکرناک بما کان اجنحةً لمن اراد ان يطير فى هذا الهواء الّذى يسمع منه صفير طير بيانى العزيز البديع. يا محمود بهعنايت الهى فائز شدى ان شاءاللّه بر امرش ثابت و بذکرش ما بين عباد ناطق باشى. وصيّت مىنمائيم ترا بهحکمت لئلاّ يظهر ما يضطرب به افئدة المقبلين. جميع دوستان آن ارض را از قبل اين مظلوم تکبير برسان و بگو يوم عزيز است و امر عظيم از حق بطلبيد تا از شبهات معرضين و مغلّين محفوظ مانيد. درهيچ عهد وعصرى حق جلّجلاله بهاين شأن ظاهر نشده. جميع کتب الهى بهاين کلمه شهادت داده و مىدهد انّه لهو المبشّر الغفور الرّحيم. البهاء علی اهل البهاء الّذين نبذوا الاوهام و شربوا من يد عطائه کوثر اليقين.
(۱۵۴) هو المشرق من افق البياناوّل امر ايمان بهحق جلّ جلاله بوده و هست و آخر آن استقامت برآن طوبى لمن فاز بالاوّل و الثّانى انّه من اهل المعانى لدى اللّه ربّ العالمين و مقصود العارفين.
(۱۵۵) هو المشرق من افق البيانحضرت موعود کشف حجبات فرمود و غيب مکنون از افق ظهور اشراق نمود. اوست مقصودى که در جميع کتب الهى مذکور و مسطور و جميع عباد لقايش را آمل و حضورش را طالب. معذلک چون باب لقا مفتوح و نسيم وصال مرور نمود کلّ در هيماء غفلت غافل و بيهوش الاّ من شاءاللّه.نفوسى که خود را از طبقه اولی مىشمردند و در دانش و بينش خود را مقدّم مىدانستند از لقا محروم و از علّت خلقت و سبب آن محجوب. اى کنيز خدا حمد کن مالک اسماء را که تو را مؤيّد فرمود برعرفان امرىکه رجال از اومحروم. لعمراللّه هذا من فضل لايعادله فضل فى الابداع ان اعرفى وکونى من الشّاکرات. حال از حق جلّجلاله بخواه تا تو و نساءآن ارض را از دخان حفظ فرمايد و بر امرش مستقيم دارد. والبهاءعليک وعلیکلّ امة اقبلت و فازت و استقامت علیحبّ ربّهاالفيّاضالقديم.
(۱۵۶) هو المشرق من افق الفضليا نور آنچه درعالَم و نزد عالِم، کل فانى الاّ ما شاءاللّه و آنچه بطراز بقا مزيّن ذکرى است که از قلم اعلی جارى و ظاهر شود او بدوام ملک و ملکوت پاينده است. کلّ بهيقين مبين عالمند بر فناى دنيا واختلاف آن، معذلک بشأنى بهاو تمسّک جستهاند که از حق و ما عنده غافل ومحجوب مشاهده مىشوند. طوبى لابيک انّا وجدنا منه حين صعوده عرف محبّتى يشهد بذلک اهل الفردوس الاعلی فى الرّفيق الابهى. لعمراللّه اگر مکافات عمل فى سبيلاللّه در ارض ظاهر شود کلّ بشطر دوست توجّه نمايند و از دونش فارغ و آزاد شوند. محزون مباش از آنچه وارد شده بهصبر تمسّک نما ازبراى صبراجرى است جزيل عنداللّه ربّ العالمين. البهاء عليک و علی الّذين فازوا بايّاماللّه و سمعوا ما نزّل من عنده انّهم من المقرّبين فى کتاب مبين. از قبل مظلوم متعلّقان را ذکر نمائيد و بما ينبغى متذکّر داريد چه که شأن عباد تسليم بوده و هست. اگر انسان بهبصر حقيقت ملاحظه نمايد شهادت مىدهد که آنچه وارد شود خير محض است. انّا نوصىالکلّ بالصّبر والاصطبار ونسألاللّه بانيؤيّد احبّائه علی ما يحبّ و يرضى انه لمولیالورى و مالک الاخرة و الاولى و نکبّر علی اهل من صعد و نذکرکلّ واحدة منهمابذکرى الجميل الحمدللّه الفرد الواحد العزيزالحميد.
(۱۵۷) هو المشرق من افق سماء العطاءتبارک اليوم الّذى فيه ظهر ما کان موعوداً فى التّوراة و الانجيل و فىالزّبور والفرقان الّذى فيه انزل الرّحمن ما عجزت عنادراکهالمدرکون وعن احصاء مقامه المحصون. يا ملاءالارض ابشروا فى انفسکم بما ظهر امّ الکتاب و ينطقامام وجوه الاحباب الملک والملکوت للّه ربّ الارباب. ايّاکم ان تخوّفکم طنين الذّباب ولا قُباع الّذين کفروا باللّه مالک الرّقاب. هذا يوم فيه ارتفع النّداء من کلّ الجهات و ظهر من کان مکنوناً عن الابصار. نسأل اللّه ان يفتح علی وجوهکم ابواب جوده و يسقيکم کوثر بيانه. الّذى من شرب منه لا تخوّفه سطوة کلّ ظالم و لا تضعفه قوّة کلّ جابر ولا تحزنه عمل کلّ منکر کفر باللّه مالک الانام. ياامتى يا سلطان نامهات راجناب عبداللّه عليهبهائى بيد حضرت غصن اطهر بهمنظراکبر فرستاد و قرأه امام الوجه ذکرناک بما لا تنقطع عرفه بدوام ملکوت اللّه العزيز القدير. افرحى بهذا الفضل الاکبر انّ ربّک هو الفضّال الکريم. انّا اردنا ان نذکر من صعد الی الرّفيق الاعلی بعد اذ اقبل الیاللّه فى ايّامه. طوبى له و نعيماً له نشهد انّه اعترف بما نطق به لسان العظمة و کنّا حاضراً عند صعوده يشهد بذلک الملاءالاعلی و اهل هذا المقام الرّفيع. عند ذکر اسمه من قلمى الاعلی ماج بحر الغفران و هاج عرف عناية ربّه الغفور الرّحيم. نسأل اللّه ان ينزل عليه رحمةً من عنده و نعمةً من لدنه انّه لهو الحاکم المقتدر العليم الحکيم. کذلک تحرّک قلمى الاعلی عند ذکره فضلاً من عندنا و رحمةً من لدنّا انّه ما من اله الاّهو يفعل مايشاء و يحکم مايريد و نذکر فى هذا الحين حاجىقبل بابا الّذى قصدالمقصد الاقصى و الذّروة العليا و قطعالاراضى والجبال الیان وردالفردوسالاعلی امام وجه ربّه مولیالورى و سمع ندائه الاحلی و شرب من يدالعطاء رحيقالبقاء و نشهد انّه فاز بماکان مرقوماً فى کتب اللّه ربّ العالمين و فاز عمله بالقبول و نزّل له ما انجذبت به افئدة العارفين. و نذکر ضلعه و من معها و القرية الّتى زيّنهااللّه بوجود من صعد و ظهور اوليائى هناک وانا الذّاکر العليم و المشفق العزيز الکريم. يا عبداللّه کلّ را از قبل مظلوم تکبير برسان. طوبى لعبادى و امائى الّذين ما منعهم شئ من الاشياء عن التّوجه الی الافق الاعلی. امروز امّ الکتاب ناطق و فضلش کلّ را احاطه نموده و کوثر باقى ذکر او بوده و هست طوبى از براى نفسى که بآن فائز گشت و از آن آشاميد و ويلٌ للغافلين. الحمدللّه ربّ العالمين.
(۱۵۸) هو المشفق المعطى الکريمجوهر حمد و ثنا و ساذج ذکر و بها حضرت قيّومى را سزاست که از رحيق مختوم اهل قبور را حياتابدى و زندگى سرمدى عنايت فرمود. ياعبدالباقى حضرت باقى مىفرمايد، آنچه در ارض سجن وارد شد و واقع گشت نظر به مقتضيات رأفت و رحمت مواهب و الطاف حق جلّ جلاله بوده. امتى و ورقتى، سکينه، عليها بهائى مقبول واقع و بطراز عزّ رضا مزيّن. ولکن مظلوم دوست نداشته مع حضور دوستان الهى اغصان را در فقره تزويج مقدّم دارد. لذا عبداللّه عليه بهائى وعنايتى را اختيار نموديم وعنايت فرموديم چه که اب و عم و ابنعم هبةاللّه عليه بهائى در سبيل محبّت الهى به صدمات عظيمه مبتلی. لذا محض عنايت و فضل و رحمت ظاهر شد آنچه موافق ارادةاللّه بوده. از حق جلّجلاله بايد کلّ بطلبند که در ارض سجن هم ظاهر فرمايد آنچه را که سبب اعلاى کلمه و اشراق نور امر است. البهاءالمشرق من افق سمائى عليک و علی الّذين آمنوا بالفرد الخبير.
(۱۵۹) هو المظلومشهد القلم الاعلی لمن اقبل الی اللّه مولی الورى و شرب رحيق الاستقامة من ايادى الفضل و العطاء. انّه لهو الشّاهد السّامع العليم الخبير. البهاء علی الّذين فازوا بانوار الوجه اذ اتى الرّحمن بسلطان مبين.
(۱۶۰) هو المغرّد علیالاغصانيا حسين، قد ذکرک المظلوم اذ احاطته الاحزان بما ورد عليه من الّذين کفروا باللّه و آياته و اعرضوا عنه بعد اذ اتى بسلطان عظيم. طوبى لوجه توجّه و لقلب اقبل و ويلٌ لکلّ غافل بعيد. اشکراللّه بما جعلک فائزاً فى ايّامه و هداک الی صراط المستقيم. ضع ما عند القوم اخذاً ما نزّل من قلمى الاعلی فى کتابى المبين. قد ذکرت لدى المظلوم و نزّل لک هذا اللّوح البديع. انّک اذا فزت به اشکراللّه ربّک و ربّ من فى السّموات و الارضين. احفظ اللّوح کما تحفظ عينيک انّ ربّک هوالمؤيّدالقوّىالقدير. البهاءعليک وعلی من سمع ندائى و شرب رحيق الوحى من ايادى عطائى و علی کلّ ثابت مستقيم.
(١۶۱) هو المقدّس عمّاکان و مايکونذکر من لدنّا لمن اقبل الیالوجه و آمن باللّه الفردالخبير. قد فزت باياماللّه و سمعت ما ارتفع من السّدرة المنتهى الّتى تنطق بين الورى و تدع الکلّ الی اللّه ربّ العالمين. کن مستقيماًعلیالامرعلیشأن لاتحجبکشوکةالاقوياء و لانعاق العلماء الّذين يدّعون العلم وکفروا بالمعلوم اذ ظهر بسلطان مبين. قد قامالمشرکون من اکثرالمدائن و الدّيارعلیالنّفاق والاعراض يشهد بذلک من عنده کتاب حفيظ. سوف يمحاللّه اسمائهم و يطهّرالارض من انفسهم انّه لهوالمقتدر القدير.
(۱۶۲) هوالمؤيّدمرسله جناب ملاّعبدالرّزاق و اخت ايشان عليهما بهاءاللّه و جناب حاجىعلیعليهبهاءاللّه و امةاللّه ربابه و ضلع مرحومآقاحسينقلیعليه وعليهمابهاءاللّه به توسّط محبوب فؤاد حضرت امين عليه بهاءاللّهالابهى به خادم رسيد فىسنه ١٣٠٤. سبحاناللّه خزائن ملوک و ملکات در يوم ظهور مذکورنه و لدىاللّه مقبول نه ولکن خردلی از اوليا در ساحة اقدس اعلی مذکور و بطراز قبول مزيّن. تعالی فضله و تعالت عظمته و آنچه هم بطراز قبول فائز و جناب امين اخبار نمود ضعف آن حواله شد به فقرا. يشهد بذلک کلّ منصف بصير و کلّ صادق امين.
(۱۶۳) هو المهيمن علی الاسماءذکر من لدنّا لمن وجد عرف القميص اذ اتى الرّحمن بسلطان احاط من فى السّموات و الارضين لتجذبه نفحات الوحى الی الافق الاعلی مقام الّذى فيه تنطق سدرة المنتهى انّه لا اله الاّ هو المبيّن العليم. قد ذکر ذکرک لدى العرش و نزّل لک هذا اللّوح المبين ان اقرأه بالحان طيور الفردوس انّها تجذبک الی مقام تسمع النّداء من کلّ الاشياء فى ذکر هذا الافق المبارک المنير. ان اذکر ربّک علی شأن لايمنعک اعراض کلّ جاهل و لا اعتراض کلّ منافق انّ ربّک ينصر من نصره و يذکر من ذکره بين عباده الغافلين. ان اشکر اللّه بما ذکرت لدى المظلوم و نزّل لک ما يبقى به اسمک بدوام ملکوته الممتنع الرّفيع.
(۱۶۴) هوالنّاطقالذّاکرفىملکوتالبيانکتاباللّه ينطق انّه لا اله الاّ انا العليم الخبير و يهدى النّاس الی صراط العزيز الحميد. طوبى لمن سمع و اقبل و ويلٌ للمعرضين. انّا نزّلنا الآيات و اظهرنا البيّنات و القوم اکثرهم منالغافلين. نبذوا کتاباللّه ورائهم واتّبعوا کلّ ظالم بعيد. يا ملاء البيان اتّقوا الرّحمن و لا تکونوا من الّذين نقضوا عهداللّه و ميثاقه و انکروا ما نزل من عنده الاانّهم من الاخسرين فى کتاب اللّه العلىّ العظيم. انّک خذ کوثر البقاء باسم ربّک الابهى انّه يحفظک و يقرّبک الی مقام تنطق فيه الاشياء الملک و الملکوت و العظمة و الجبروتللّه ربّ العالمين. کذلک انزلنا الآيات وارسلناها اليک لتکون من الشّاکرين. لاتحزن من حوادث الدّنيا تمسّک بعروة عناية ربّک المشفق الغفور الرّحيم.
(۱۶۵) هو النّاطق بالحققد اصبحنا اليوم فضلاً من لدىاللّه ربّ العالمين و توجّهنا الی مقام آخر الّذى جعلناه المنظر الاکبر للبشر. فلمّا وردنا انزلنا ما طارت به الاحجار و نادت الاشجار و انجذبت افئدة الابرار. تعالى هذا المقام الرّفيع و هذا الحين الّذى فيه ارتفع نداءاللّه الملک الحق العدل المبين. قد حضر کتابک و عرضه العبد الحاضر لدى العرش. اجبناک بلوح نطق امام الوجوه الملک للّه ربّ العالمين. قد فازت الکرمل بقدوم ربّها و احيتها نفحات الوصال بعد ما اهلکتها نار الفراق. کذلک قضى الامر من لدى اللّه العزيز الحميد. يا ايّها النّاظر الی افقى و المزيّن بطراز حبّى. اسمع ندائى انّه يجذبک و يقرّبک الی مقام جعله اللّه مطاف الملاء الاعلی و ملائکته المقرّبين. ايّاک ان يمنعک ضوضاء العلماء او تحجبک شبهات الّذين انکروا حقاللّه و حجّته و ارتکبوا ما ناح به کلّ عالم خبير. نسألاللّه ان يؤيّدک ويمدّک بجنود الحکمة والبيان لتنصر بها امر ربّک المقتدر العزيز البديع. البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليک و علی الّذين سمعوا و اجابوا ربّهم الغفور الکريم.
(۱۶۶) هو النّاطق فى ملکوت البيانامروز مشرق ظهور و مطلع وحى از افق سماء عنايت الهى ظاهر و باهر ولکن اهل ارض از او غافل و محجوب مگر نفوسى که بهنار محبّت حق جلّجلاله حجبات ظنون و اوهام را سوختند و از ماسوىاللّه فارغ و آزاد گشتند. اى دوستان امروز روزى است که جميع اسرار کتب الهى در آن ظاهر ومشهود است. طوبى از براى کسىکه ندايش را شنيد و از رحيق مختومش آشاميد. آنچه در دنيا موجود عنقريب مفقود خواهد شد. جهد نما تا بهامرى فائز شوى که ذکر آن در کتاب الهى از قلم اعلی ثبت شود. نعيماً لک و لمن فاز بهذا المقام العظيم. قدر اين لوح را بدان و بمثابه چشم حفظش نما. کذلک يأمرک من عنده کتاب مبين الحمد للّه العزيز العظيم.
(۱۶۷) هو النّاطق فى ملکوت البياندر حزب قبل تفکّر نما جمعى غافلين با عمامههاى بيضا وخضرا عباد راگمراه نمودهاند و بسقرمقرّدادهاند. خلق بيچاره را از حق محروم کردهاند و از آياتش ممنوع. حال هم بعضى از نفوس مختلفه بکمال جدّ و جهد در گمراهى بندگان حق جلّ جلاله ساعيند. قل الها معبودا بکمال عجز و ابتهال از تو مسألت مىنمايم اين عبد از شرّ ناعقين حفظ فرمائى و از ظلّ سدره منتهى و صرير قلم اعلی محروم نسازى. اشهد انّ اليوم يومک و الامر امرک. اسألک بصراطک المستقيم و نبأک العظيم بان تؤيّدنى علی ما يرتفع به امرک بين عبادک. انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت المهيمن القيّوم.
(۱۶۸) هو النّاطق فى ملکوت البيانقد نرى الجبال تطير من آيات ربّها المتعال و الاشجار تتحرّک من نفحاتاللّه ولکنّ القوم فى غفلة و حجاب. قد ارتعدت ارکانالعالم من خشيةاللّه مولیالامم ولکنّ القوم اکثرهم فى مرية و شقاق. قد انجذب کلّ الاشياء من نداء مالک الاسماء. طوبىلمن سمع و اقبل و ويلٌ لکلّ منکر کفّار. انّا نذکر الانام فى کلّ الايّام و ما يذکّر الاّ الّذين نبذواالاوهام و توجّهوا الیاللّه ربّ الارباب. طوبىلمن فاز اليوم بانوار اسمنا القيّوم و اهتزّ من نفحات الوحى و قام عن بين الاموات و طوبى لمن ولد مرّة اخرى من آيات ربّه مالک الورى و طار فى هذا الهواء الّذى منعت عنه اجنحة الاطيار. ان افرح بلوحاللّه و اثره انّه يبقى لک بدوام اللّه مالک الايّام. البهاء من لدنّا علی اهل البهاء الّذين تمسّکوا بالسّفينة الحمراء و ما منعتهم عن السّبيل لوم کلّ منکر مکّار.
(۱۶۹) هو النّاظر السّامع العليم الحکيمکتاب من لدى المحزون الی الّذى اراد ان يشرب کوثر البيان من يد عطاء ربّه الرّحمن ليسمع من هزيز ارياح حديقة العرفان قد اتى من کان مکنوناً فى العلم و مستوراً عن الابصار. انا انزلنا الآيات و اظهرنا البيّنات و امرنا الکلّ بما يرتفع به مقاماتهم بين الاحزاب. طوبى لسميع فاز باصغائه و لبصير رأى ما ظهر من ارادةاللّه ربّ الارباب. قد حضر اسمک لدى المظلوم. ذکرناک بآيات لاينقطع عرفها بدوام ملکوت اللّه العزيز الوهّاب. انّک اذا فزت بآثار قلمى الاعلی و شربت رحيق الوحى من يد عطاء مولیالورى قل الهى الهى لک الحمد بما سقيتنى کوثر بيانک و دللتنى الی مشرق انوارک و ايّدتنى علی عرفان مظهر نفسک و مشاهدة آثارک. اسألک يا سابغ النّعم و دافع النّقم باسمک الاعظم الّذى به ماج بحر بيانک امام وجوه عبادک و اشرقت شمس عطائک من افق ارادتک بان تجعلنى من الّذين ذکرتهم فى کتابک. قلت و قولک الحق رجال لا تلهيهم تجارة و لابيع عن ذکراللّه. اى ربّ انا عبدک و ابن عبدک و ما اردت الاّ مايجعلنى مستقيماً علی امرک و متمسّکاً بحبل اوامرک و احکامک. اى ربّ قدّرلی ما يقرّبنى اليک فىکلّ الاحوال. انّک انت الغنىّ المتعال. لا اله الاّ انت المهيمن العزيز الفضّال.
(۱۷۰) هو النّاظرالسّامع المشفق الکريمانّا اردنا ان نذکر عبدى الحسين الّذى فاز بذکرى فى اوّل الايّام اذ کنّا مستوياً علی عرش الظّهور فى الزّوراء. انّه فاز بآياتى و تشرّف بلقائى و خضع لظهورات عظمتى و خشع عند ارتفاع ندائى و اجاب اذ نطق لسانى نسألاللّه ان يوفّقه و يؤيّده علی حفظ ماانزل له منقلمه المتحرّک السّريع. قد حضر لدى المظلوم کتاب کان فيه اسمک. ذکرناک بهذا اللّوح البديع. ليجعلک مسروراً بما نزّل لک من لدن منزل قديم. اذا وجدت عرف عنايتى و رأيت لئالی بحر بيانى قل الهىالهى لک الحمد بما اريتنى و اشهدتنى واسمعتنى افقک وندائک. اسألک بمشرقآياتک ومظهر بيّناتک و مطلع اوامرک و احکامک الّذى بيده اليمنى علم يفعل ما يشاء و بيده الاخرى زمام الاشياء بان تجعلنى من الّذين نصروا امرک بالحکمة و البيان و ما خوّفتهم صفوف الامکان. انّک انت المقتدر العزيز المنّان. اى ربّ انزل من سماء عطائک امطار رحمتک علی احبّائک الّذين ما نقضوا عهدک و ميثاقک و قاموا علی خدمة امرک بين عبادک. انّک انت المقتدر القدير و بالاجابة جدير.
(۱۷۱) هو النّاظر الی اوليائهيا عظيم، نباء عظيم آمد. صراط مستقيم ظاهر شد. ندا از شطر قريب مرتفع گشت. سبحاناللّه اسرار قيامت و اشراط ساعت کلّ مشهود ولکن قوم غافل و محجوب. آفتاب حقيقت امام وجوه کلّ من غير سحاب و غمام مشرق ولکن عباد غافل بهذرّه توجّه نمودهاند و بهآن متمسّکند. از فرات رحمت شيرين بهغديرمنتن اقبال کردهاند. اين است شأن عباد يا عبدالعظيم لعمراللّه نفسىکه امام حضور بهتحرير مشغول ولاجل حفظ سدره مبارکه از اسياف غلّ و بغضا ذکرش را علی قدر مقدور بلند نموديم بهنفاق برخاست و اراده قطع سدره نمود. مشرکين او را ربّ اخذ نمودهاند. افٍّ لهم و لاعمالهم.آيا امواج بحر بيان مقصود عالميان را نديدهاند و يا تجلّيات آفتاب حقيقت که عوالم غيب و شهود را احاطه نموده مشاهده نکردهاند. سبب چيست که محروم و ممنوعند. لعمراللّه سبب اعمال و افعال بوده و هست. ذرهم فى خوضهم ناطقاً باسم اللّه ربّ العالمين. اولياء را تکبير برسان و همچنين منتسبين را که از کوثر بيان آشاميدهاند و بهحبل استقامت متمسّکند. البهاء من لدنّا عليک و علی کلّ ثابت راسخ مستقيم.
(۱۷۲) هو النّاظر من افق الابهىيا عبدالباقى، جوهر عدل تحت مخالب ظلم مشاهده مىشود. از حق بطلب عالم را بهانوار نيّر ظهور منوّر فرمايد تا کلّ از مشتهيات نفس و هوى مطهّر شده قصد افق اعلی نمايند. واز ما لاينبغى بما ينبغى توجّه کنند. برسمندر نارالهى وارد شد آنچه که عشّاق مداين ملکوت لباس را تغيير دادند. اولياء بايد در اين مصيبت کبرى سبب فرح و صبر و تسلّى شوند. قد جعلاللّه الموت باباً لفضله ولکن النّاس اکثرهم لا يعلمون. اولياء و منتسبين راازقبل مظلوم تکبير برسان و بهآيات منزله متذکّر دار. انّه مع عباده المخلصين. لاالهالاّهوالفرد الواحد المقتدر المهيمن علی من فى السّموات و الارضين. البهاء عليکم يا اولياءاللّه و حزبه وعلی کلّ وارد اراد الرّحيق المختوم باسم اللّه المهيمن القيّوم.
(١٧۳) هو النّاظر من افقه الاعلیامروز زينت اعلی از براى نساء ارض اکليل کلمه مبارکه يا امتى بوده و هست. هر يک از اماء که بهاين کلمه فائز شد او از اهل فردوس اعلی در کتاب الهى مذکور. طوبى لامة فازت بها و بالعصمة التى جعلهااللّه طراز امائه المقبلات. قولی الهى الهى لک الحمد بما ذکرت امتک فى السّجن الاعظم و انزلت لها ما لا يعادله ذکر من الاذکار اي ربّ اسألک بتجلّيات انوار نيّر ظهورک بان تؤيّد عبادک و امائک علی ما تحبّ و ترضى انّک انت مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى.
(۱۷۴) هو النّور المشرق من افق البقاءان انظروا فى صنعاللّه و آياته انّها ملئت شرق الارض و غربها ان اعتبروا يا اولی الابصار. ان انظروا و تفکّروا فيما اظهرنا بسلطان من عندنا انّه لهو العزيز الوهّاب. انّا قدجعلنا العينللارض عيناً والاشجار جوارحها والبسناها اثواب الکلاء و الازهار ان اعتبروا يا اولی الافکار. کم من صغير ينظر و يتفکّر فى صنع اللّه و کم من کبير يمرّ حين غفلة عنه کذلک انزلنا الآيات و اظهرنا ما انارت به افئدة الابرار. يا ايّها النّاظر الی افقى الاعلی ان استمع نداء المظلوم من سجن عکّا و انّه ينادى باعلی النّداء و يدع الکلّ الی اللّه الغنىّ المتعال. ان اشکر ربّک فى الغداة و العشىّ ثمّ اذکر آناء اللّيل و اطراف النّهار.
(١٧۵) الابدع الاعظمهذا ذکر من لدنّا الی الّذى اقبل الی قبلة الآفاق لتجذبه آيات ربّه وتقرّبه الی مشرق الانوار. ان يا عبد ان استمع ما يوحى اليک من شطر السّجن انّه لا اله الاّ هو العزيز المختار. ان استقم علی حبّ اللّه ثمّ اذکره فى الغدوّ و الآصال. ايّاکان يمنعک شئ عن التّوجّه الیمطلع الوحى. دع الامکان قد اتى الرّحمن بقدرة و سلطان طوبى لک بما ذکر ذکرک لدى الوجه و جرى اسمک من قلم الوحى اذ کان فى السّجن بين ايدى الفجّار. لا تحزن من شئ انّ الذّى فازبهذا الامر انّه من اعلی الخلق لدى الحقّ المتعال. ان اتّحدوا يا احبّاءاللّه به يظهرالامر و ينکسر ظهر کلّ متکبّر جبّار تمسّکوا بحبلاللّه انّه قد ظهر علی هيکل الانسان تبارک الرّحمن الّذى به اسودّت وجوه الّذين کفروا و انارت وجوه الابرار.
(١٧۶) الابهىقدّر يا اله الاسماء لا حبّتک فى ملکوتک ما ينبغى لکرمک يا فاطر الارض و السّماء. يا الهى انّهم عباد ما منعتهم سبحات الاوهام عن عرفانک و التّقرّب الی مشرق الهامک و ما حجبتهم حجبات الانام عن مشاهدة انوار جمالک. اى ربّ فاظهر عزّهم بين خلقک و مقامهم لاهل مملکتک. لک الحمد يا الهى بما اصعدتهم الی مقام جرى علی اسمائهم قلم امرک و نطق بذکرهم لسان قدرتک و عظمتک اى ربّ عرّفهم هذا المقام الاسنى و هذا الشأن الاعزّ الاعلی ليقومنّ بانفسهم و ارواحهم علی خدمتک ليظهرمنهم ماخلقوا له عند تجلّىانوار وجهک. انّک انت المقتدرعلی ما تشاء بيدک ملکوت کلّ شئ و فى قبضتک جبروت الامر انّک انت العزيز الفريد.
(١٧۷) الارفع الابدع الامنعذکر من لدنّا لقوم يعلمون و استقاموا علی الامر علی شأن بها انجذبت الافئدة والعقول. بالاستقامة تظهر مقاماتکم بين البريّة و ترتفع مراتبکم عنداللّه المهيمن القيّوم. تاللّه من لااستقامة له لادين له انّه من المريبين فى لوح مکنون. قد وصيّناالعباد فىکلّ الالواح بالاستقامة علیالامر و اذاظهر عجل اقبلوا اليه الا انّهم فى هيماء الضّلال يسرعون و لا يشعرون. نسأل اللّه بان يبعث رجالاً من عنصر الاقتدار لينصروا هذا الدّين القويم و يجعلهم من حفّاظ امره علی شأن لا يقتدر ان يدّعى کلّ کاذب مريب. لعمرى هذا يوم ينبغى للکلّ العبوديّة للّه الحقّ. کذلک قضىالامر من اصبع ارادة ربّکم العليم الخبير ان اغتنموايا احبّائى فضل هذه الايّام وکونوا من الرّاسخين. کذلک زيّنّا افق الحکم بنيّر الامر من لدن مقتدر قدير. طوبىلمن فاز بما امر به من لدن ناصح امين.
(١٧۸) الاعظم الاعظمهذا کتاب من لدنّا الی الّتى آمنت باللّه المهيمن القيّوم و ارادت موليها اذ اتى بسلطان مشهود. لو تنظرين الی المنظر الاکبر لترين مالک القدر بين ايدى الّذينهم کفروا باللّه العزيز المحبوب. انّه مع ما ورد عليه ينطق لسانه بذکراللّه و يمشى رجله الیالمقصود و يتحرّک قلمه على ذکره و باصبعه تحرّک خيط الوجود. ان اذکرى ربّک يا امتى بهذا الذّکر المذکور يا الهى و محبوبى انا امة من امائک اقبلت اليک و آمنت بک بعد الّذى اعرض عنک العباد. اى ربّ فاکتبنى من اهل سرادق عزّتک و خيام عظمتک ثمّ اجعلنى من اللاّئى کنّ طائفات حول عرش عظمتک و اقبلن بقلوبهنّ الی شطر رضائک. انّک انت الغنىّ فىکلّ الاحوال فارحم عبادک وامائک ثمّ احفظهم فىکنف حفظک وحمايتک انّک انت المقتدرالمتعالی العزيز الحکيم.
(١٧۹) الاعظم الاعظمکتاب کريم نزّل من لدن عزيز حکيم انّه لنوراللّه بين عباده و ذکره للعالمين ان اقرؤا آيات اللّه بالحان الفطرة لعمرى انّها تجذبکم الى مقام کريم. قد قدّر فى کلّ واحد منها ما انجذب به قلب العالم ولکنّ النّاس فى حجاب غليظ سوف ينتبهون و يسرعون ولکن سبقهم الّذين آمنوا اليوم و فازوا بعناية اللّه العزيز الحميد. انّک انت يا ايّها المذکور ان استمع النّدا من شطر هذا البيت المعمور من هذا الرّق المنشور انّه لا اله الاّ انا الغفور الرّحيم. قل يا ملاء الاکوان ان انصروا ربّکم الرّحمن فى هذا اليوم الّذى احاطته جنود الطغيان الذّين کفروا بربّ العرش العظيم. انّ الّذين فازوا بالاقبال اولئک اهل هذا المنظر الکريم و الّذين منعوا انّهم من اهل الضلال و لو يکوننّ من الطائفين. عليکم بالاستقامة الکبرى انّ لها شاناً عظيماً عند ربّکم المقتدرالقدير. طوبى لقوىّ خرق الاحجاب باسم ربّه العزيز الوهّاب و قام علی نصرة هذا الامر البديع. ينبغى لکلّ نفس ان يدع ما عنده مقبلاً الی العليم الخبير طوبى لمن توجّه الی المنظر الاکبر منقطعاً عن الخلائق اجمعين. لو يعرفون النّاس قدر اليوم ليقومنّ بين العباد و يصيحنّ بهذا الامر الّذى اشرقت من افقه شمس جمال ربّک الغفور الکريم. طوبى لمن يسمع فى کلّ الاحيان نداء الرّحمن من هذا المقام الّذى استوى القديم علی عرش اسمه العلىّ العظيم. ان افرح بذکرى ايّاک ثمّ اذکر ربّک علیشأن تنجذب به افئدة الغافلين. البهاء عليک و علی من فاز بحبّ مولاه القديم.
(١۸۰) الاعظم الاقدسقد تجلّى اللّه من افق السّجن عليک يا ايّها المقبل الی اللّه فالق الاصباح. طوبى لنفس اقبل بقلبه الی مشرق الآيات ان افرح بما ذکرت لدى العرش و نزّل لک ما يقرّبک الی العزيز الوهّاب. انّ الّذين اعرضوا اولئک ليس لهم اليوم من هاد و الّذين اقبلوا سوف يرون ما قدّر لهم من لدن منزل الآيات. انّا زيّنا سماء التبليغ بذکر اسمنا البديع الّذى به ظهر الفزع الاکبر بين البشر انّ ربّک لهو العزيز الجّبار به اضطربت ارکان الجبت و ناح الطّاغوت و التفتّ السّاق. انّا لمّا وردنا السّجن اردنا ان نبلّغ الملوک رسالات ربّهم مالک الرّقاب ليعلمواانّ البلاء ما منع اللّه عن سلطانه يحکم کيف يشاءانّه لهوالمقتدرالعزيزالمنّان. ينبغىلکلّ نفس ان يستقيم علیالامر علی شأن لايمنعها البلاء عن ذکر اللّه ربّ الارباب.
(١٨۱) الاعظم الاقدم الاعلیذکر من لدنّا لمن انار من انوار وجه ربّه العزيز الوهّاب الّذى اذا سمع النّداء توجّه و اذا دعى اجاب انّ الّذين وفوا بميثاق اللّه اولئک من اعلی الخلق لدى الحقّ المتعال انّ الّذين غفلوا اولئک من اهل النّار عند ربّک العزيز المختار. قل قد ظهر ميزان الاعظم و توزن به الاعمال و انّه لصراط اللّه لمن فى الارضين و السّموات به اقبل کلّ مقبل و نطق کلّ شئ بذکر اللّه فالق الاصباح. طوبى لک بما وجدت حلاوة البيان عمّا نزّل من لدى الرّحمن و عرفت موليک فى هذا القميص الّذى منه اضائت الدّيار. قد ارسلنا اليک من قبل کتاباً فيه فاحت نفحات عناية ربّک العزيز الغفّار ثمّ من قبله کتاباً اخر الّذى به اشرقت شمس الفضل من افق رحمة ربّک علی من فى الابداع. ايّاک ان يحزنک شئ او يمنعک طغيان الّذين بغواعلیاللّه اذاتى فى ظلل الغمام اذا اخذک حزن فانظر فى امرى و تفکّر فى ما ورد علی هذا المظلوم اذ ابتلى بين ايدى الحزبين الّذين اعرضوا عن اللّه بعد الّذى جائهم بملکوت الآيات. طوبى لقوىٍّ قام علیامر ربّه و لمنادى ينادى بهذاالاسم بالحکمة والبيان. قل يا قوم اين الّذين ظلموا فى الارض بغير حق و اين الاسرّة و التيجان و اين الّذين حاربوا مع اللّه و اصفيائه قد اکلوا بما اکلوا اموال النّاس بالباطل انّ ربّک لشديد العقاب. ما يبقى انّه ما قدّرللمقرّبين کذلک قضى الامر فى الالواح. لعمرى سيفنى ما عندالنّاس و يبقى العزّه والاقتدارلمن اقبل الی مطلع الانوار تاللّه لو يسمعون صرير القلم الاعلی ليأخذنّهم جذب اللّه علی شأن يضعنّ الملک عن ورائهم و يقبلنّ الی الملکوت. کذلک نزّل من سماء الجبروت فى هذا الحين الّذى ينطق لسان العظمة الملک للّه المقتدر العزيز النّوار. مثلی کمثل الّذى رکب البحر و اخذته الامواج من کلّ الجهات انّه فى تلک الحالة ينادى البريّة و يدعوهم الی اللّه ربّ الارباب قل المثل هذا المحبوب ينبغى الثّناء او البغضاء فانصفوا يا اولی الاغضاء ولاتکونوا کالّذين رأوا قدرةاللّه وانکروها الاانّهم مناصحاب النّيران. هل يظنّون انّهم علیامرمن اللّه لا و مالک الايجاد قد عبدوا الاوهام فى الف سنة و اذا جاءالميقات و اتى مطلع الآيات فزعوا وصاحوا ان هذا الاّ مفترکذّاب. قل اتقوااللّه ولا تقابلواالدّر بالصّدف و لا الجوهر بالخزف. کذلک يأمرکم ربّکم حبّا لعباده الّذين خُلقوا بامرهالمهيمن علی الآفاق. اى عبد ناظر الی اللّه حمدکن محبوب عالميان را که بهحبّش فائزى و بذکرش ذاکر و بهشطرش ناظر اين از فضل اعظم بوده و خواهد بود. ان شاءاللّه درجميع احوال مراقب امراللّه بوده چهکه آنچه منسوب بهحق است باقى ودائم وثابت و مادون آن فانى ومعدوم. نفوس ضعيفه اليوم شاعر نيستند بعضى در تيه غفلت مبتلا و بعضى بکلمات عتيقه باليه خَلِقه از شطر احديّه ممنوع. هزار سنه و ازيد آن نفوس موهومه شخص موهومى را در مدينه موهومه معيّن نموده و بهاو عاکف وبعداز ظهور نيّراعظم قليلی خرق حجبات اوهام نمودند و ما بقى به همان اوهام باقى طوبىلقوىّ خرق الاحجاب بسلطان ربّه العزيز القدير. آنچه در دست اهل فرقان از قبل بوده جميع را به اين فقره مذکوره قياس نمائيد هميشه متوهّمين بوده و هستند چنانچه حال مشاهده ميشود. مشرک باللّه و اتباعش بذکر خلافت مجعوله ناس را از مالک بريّه منع نمودهاند اِن هم الاّ فى ضلال و ربّک الغنىّ المتعال. مع آنکه کلّ عالمند که مطّلع بر امر او نبوده و نيستند معذلک يهيمون فى هيماء الضّلال و لايشعرون.
بارى از اين امور هم محزون نباشيد چه که از براى حق عباديست يحرقون حجبات الاوهام و يخرقون سبحات الانام اولئک لايمنعهم ما فى ايدى النّاس و لا ما تنطق به السنتهم الکاذبة انّهم انوار التوحيد فى البلاد و انجم التجريد بين العباد. سوف يظهر مقامهم علیمن علی الارض انّه لهو المقتدر القدير. و اگر از احوال اين ارض بخواهيد فى اضطراب مبين آنچه در الواح قبل اخبار آن نازل حال ظاهر انّ ربّک لهو العليم الخبير يا ليت لم يدرک البلاء الاّ نفسى فى سبيل اللّه ربّ العالمين. در جميع احوال شاکر بوده و هستيم و بذکر وثنايش ناطق انّه لا يمنعه شئ لويعترض عليه الملوک و يعرض عنه کلّ عبد مملوک. نسأل اللّه بان يوفّقک علی خدمته و طاعته و ينصرک بفضل من عنده انّه هو ارحم الرّاحمين. افنان را تکبير منيع رفيع برسانيد وکذلک من فى حولک من عباداللّه المخلصين انّما البهاء من لدى البهاء عليک و علی من معک من احبّاء ربّک القائم علی الصراط.
(١٨۲) الاقدس الابهىقد حضر بين يدينا کتاب عبدنا المهدى الّذى آمن باللّه العزيزالحکيم و فيه ذکرک و ذکر الّذينهم نبذواالورى عن ورائهم و تمسّکوا بعهداللّه ربّهم و ربّ آبائهم الاولّين. طوبى لک بمااقبلت الی محبوب العالمين واعرضت عن الّذين کفروا باللّه بعدالّذى اتى بالحقّ بسلطان مبين و وفيت بميثاقه و اشتغلت بآثاره. لعمرى من جرى من قلمه آية من آيات ربّه کتب اللّه له اجر من طاف فى حوله و شرف بلقائه الا انّه من الفائزين. لو نفصّل ما عندنا و نظهرما هوالمکنون لينصعق من فىالسّموات والارضين. قم علیالامر باسمى وتوکّل علیاللّه فى امرک انّه ولىّ من اقبل اليه و انّه لقريب بالمحسنين. ان اکتب آيات ربّک ثمّ اقرئها لتجذبک الی ملکوتى و ترى ما منعت عنه ابصار الّذين غفلوا من هذا الذّکر الحکيم کن علی شأن لا يمنعک البلاء عن ذکرىکما ما منعنا الملوک و السّلاطين بعد الّذى اتّحدوا فى ضرّنا. تاللّه انّا من افق هذا السّجن ندع العباد الی رحمة ربّهم الغفور الرّحيم ان افرح بذکرى و آنس بثنائى انّه يذکرک فى ملکوته لا اله الاّ هو العزيز الجميل .
(١٨٣) الاقدس الاعظم الابهىکتاب کريم نزّل من لدن عليم حکيم انّه لسراج الهدىلمن فىملکوت الانشاء و صراط الاعظم لمن فىالسّموات و الارضين ينادى من علیالارض و يدعوهم الی اللّه العزيز الحميد. يقول انّى لورقة المبارکة قد رقم علىّ من قلم الامرما تنجذب بهافئدة الذّاکرين طوبىلمن عرف اطوارى وسمع نغماتى و فازبما اراد ربّه الغفور الرّحيم. يا اهل البهاء قوموا علی الثّناء بين الارض و السّماء ثمّ انطقوا بما نطقت سدرةالمنتهى انّه لااله الاّ هوالمقتدرالعزيز القدير. تقرّبواالی النّار التّى او قدناها من اصبع الاقتدار لتحدث فى قلوبکم حرارة ذکراسمى البديع انّها لحرارة لاتطفيها برودة الاشارات ولاهمسات المذنبين طوبىلرجل استقام فى هذاالامرالمنيع و للسان نطق فى ذکراللّه منقطعاً عن العالمين. قل ايّاکم ان تبطلوا اعمالکم بما يأمرکم اهوائکم ان اترکوا ما تنکره عقولکم ثمّ اتّبعوا ما امرتم به من لدن ربّکم العزيز القدير. طوبىلمن فاز بالعقل وعرفه عمّا دونه ويلٌلمن نبذه عن وراه الاانّه من الجاهلين. ياعبد اذا سمعت النّداءالّذى ارتفع فى اللّوح و فزت ببيان الرّحمن قم علی نصرة المظلوم ولا تکن من المتوقّفين. قدخلقت لذکر ربّک وثنائه بين الّذينهم منعوا عن کوثر رحمة ربّهم المعطى الکريم نعيماً لک بما فزت بذکراللّه و توجّه اليک النّظرمن هذا المنظر المنير.
(١٨۴) الاقدسالاعظمان يا جواد، يناديک مالک الايجاد من شطر اسمه العلىّ العظيم انّه لا اله الاّ انا العزيز الحکيم. انّ الّذين سمعوا النّداء و اقبلوا اولئک من المهتدين. هذا يوم فيه يظهر من کلّ شئ ما ستر فيه انّ ربّک لهوالکّشّاف السّتّار العليم الخبير. اوصيکم يا احبّائى بالاستقامة الکبرى ان اذکروا اذ قال الرّسول انّها شيّبتنى. کذلک يذکرکم النّاصح الامين کم من ذئب يظهر بلباس الانسان ان اعرفوا و لا تتبّعوا کلّ مکّار اثيم. انّ الّذى استقام علی الامر انّه من اهل البهاء فى لوح عظيم انّ الامر عظيم عظيم و النّفس امّارة امّارة نسأل اللّه بان يحفظ الکلّ من لهيبها انّه علی کلّ شئ قدير. ان انظر ثمّ اذکر اذ دخل نقطة الاولی و الّذين معه فى السّجن انکره عدّة معدودات جهرة من الّذين آمنواالاّ من طلع من افق الاستقامة واستشهد مع مولاه عليه بهائى وبهاء من فى السّموات والارضين. ما وفى بالميثاق الاّ احد منهم کذلک ورد علی محبوب العالمين. قل يا الهى لمّا دعوتنى اليک و ادخلتنى فى سرادق امرک لاتحرمنى بجودک ثمّ احفظنى من مکر کلّ ماکر وحيل کـــــــــــــــــــــــــــلّ
محتال و نداء کلّ مدّع کذّاب ثمّ اکتب لی خيرالدّنيا والآخرة انّک انت العزيزالوهّاب. کبّر من قبلی علی وجه الّتى اقبلت الی اللّه و علیکلّ مقبل و مقبلة انّ ربّک لهو العزيز الغفّار.
(١٨۵) الاقدس الاعظمان يا عطاءاللّه، قد اشرقت عطيّة ربّک من افق عطائه ان اقبل اليها بخضوع و اناب انّها لعطيّة الّتى نزّل ذکرها فى الواح ربّک انّه لهو العزيز العلاّم. طوبى لمن فاز بها و نطق بذکر ربّه بين الامکان انّ الّذين غفلوا اليوم اولئک فى وهم عجاب. طوبى لمن زيّن قلبه بطرازالايمان و اقبل الی شطر ربّه العزيز الوهّاب. قد نزّلنا المائدة من السّماء و اظهرناها علی هيکل الانسان تبارک الرّحمن الّذى انزلها بالحقّ انّه لهو المقتدر المختار. ان يا عبد فاعلم انّ العطيّة هى نفسى و العطاء ما نزّل لک من هذا الشّطر تاللّه لا يعادله ما فى الارضين والسّموات ان انصر ربّک بالبيان ايّاک ان تحجبک اعراض الّذينهم کفروا دع من علی الارض عن وراک ثمّ اذکر ربّک باسمه العزيز الجبّار. قل يا قوم لا تتّبعوالهوى قد ارتفعت سماء التّقوى و زيّنت بشموس مشرقات و انجم دريّات کذلک قضى الامر من لدن منزل الآيات. انّ الّذين غفلوا اليوم اولئک فى مرية وخسران قد غفلتهم اهوائهم و منعتهم اوهامهم اذا رفع الغمام وظهرالفجر امام عيونهم يصيحون و يقولون قد فرّطنا فى جنبک يا مالک الانام. کذلک نزّلنا لک الآيات وارسلناها اليک لتقرّ بها عينيک و عيون الّذينهم آمنوا باللّه العزيزالمنّان. تمسّک بالسّدرة الّتى تنطق کلّ ورقة من اوراقها قد اتى المحبوب و الملک للّه الواحد القهّار لو يعترض عليک المشرکون دعهم فى خوضهم ثمّ ولّ وجهک شطر ربّک قل يا الهى لک الحمد بماجعلتنى مقبلاً اليک وهديتنى فى ايّامک اسألک بنفسک بان تجعلنى ثابتاً فى حبّک و مستقيماً علیامرک انّک انت المقتدر علیما تشاء لا اله الاّ انت العزيز المستعان.
(١٨٦) الاقدس الاعظم الابهىسبحانک يا الهى قد اخذتنى نفحات وصلک علی شأن نسيت نفسى و ما عندى ان هذا الاّ من بدايع فضلک و مواهبک. لک الحمد ياالهى علی ما اصطفيتنى بين بريّتک وجعلتنى مطلع قوتّک و مظهر قدرتک و اظهرت منّى من آياتک و شئونات عظمتک و اقتدارک ما عجز عنها من فى ارضک و سمائک. اى ربّ اسألک باسمک الابهى بان تعرّف اهل البهاء ماقدّرت لهم ثمّ احفظهم فى حصن ولايتک و سرادق عصمتک لئلاّ يظهر منهم ما يختلف به عبادک. اى ربّ فاجمعهم علی شاطئ هذا البحر الّذى کلّ قطرة منه تنادى بانّک انت اللّه لا اله الاّ اناالعزيز الحکيم. اى ربّ عرّفهم عظمة امرک لئلاّ يشتبه عليهم سلطنتک واقتدارک فوعزّتک يامحبوب العالمين لوعرفوا ما تکلّموا بما لا قدّرت لهم فى سماء مشيّتک اى ربّ فالهمهم عجز انفسهم تلقاء مظهر نفسک و علّمهم فقر ذواتهم لدى ظهورات غنائک و استغنائک ليجمعوا علی امرک و يتشبّثوا بذيل رحمتک و يتمسّکوا بحبل ارادتک انّک انت مولی العالمين و ارحم الرّاحمين.
(١٨٧) الاقدس الاعظمما احلی ذکرى من اقبل الی کعبة جمالی و شرب خمر وصالی من ايادى عطائى و فاز بنفحات وحيى فى ايّامى انّه ممن يشهد له القلم الاعلی و انّه من اهل البهاء و المستقرّ علی السّفينة الحمراء باذن مالک الاسماء کذلک اظهر الفضل من مطلع العدل انّه لهو المقتدر القدير. من انقطع فى سبيلی عن سوائى انّه قائم لدى عرشى و واقف لدى جمالیکذلک يقرّب اليه من کان بعيداً انّه ولىّ المخلصين. کم من قريب نزّل له حکم البعد و کم من بعيد انّه من المقرّبين لا يمنعه شئ عمّا اراد يفعل ما يشاء بسلطانه و لکن النّاس اکثرهم من المتوهّمين. قل دعوا الاوهام ان استمعوا ما ارتفع من شجر البيان فى ايّام الرّحمن انّه خير لکم لو انتم من المنصفين. قل ضعوا ما حملتم من ظنون الّذين کفروا باللّه لتقدّرنّ ان تسيرنّ فى هذا الفضاء المقدّس المنير. يا ايّها المقبل المذکور ان اشکر ربّک الغفور بما نزّل لک ما تقرّ به الابصار و تطمئنّ به قلوب العارفين. نسأل اللّه بان يأخذ الّذين حالوا بين الامم و انوار القدم و ينصر امره بين السّموات و الارضين. انّما البهاء عليک و علی الّذين طاروا معک فى هذا الهواء الّذى تعطّر بنفحات قميص رحمة ربّک العليم الحکيم.
(١٨٨) الاقدسالاعلیاى غلام، طرف اللّه از افق سجن بهتو ناظر جهد نما که در جوانى بهاخلاق رحمانى و انوار ابهائى فائز و منير شوى. اين ايّامى است که شبه آن مشاهده نشده زهى حسرت از براى نفوسى که در چنين ايّام بحبل اوهام متمسّک شدند و از مالک انام محروم ماندهاند. حيات جان بماء ذکر رحمن بوده و اگر قلب انسانى از اين ماء لطيف روحانى زنده شود باقى و پاينده خواهد بود. مصباح دل حبّ اللّه بوده او را بدهن ذکر بر افروز تا بهاعانت دهن ذکريّه مصباح حبّيه بکمال نور و ضياء ظاهر شود و از آن نور باطن عالم ظاهر منوّر گردد اين است نصيحت حق که از قلم امر جارى شد. طوبى لک و لکلّ سامع بصير انّ اباک لدى العرش، ان اطمئن و کن من الشّاکرين. کبّر من قبلی علی وجه امّک و اخيک ثمّ الّذين آمنوا باللّه الفرد العليم الخبير انّما البهاء عليک و علی الّذين اقبلوا الی هذا الوجه المنير.
(١٨٩) الاقدس الامنع الاعظمکتاب من لدنّا لمن اقبل الی الافق الاعلی اذ ظهر باسمى الابهى و آمن باللّه ربّ العالمين انّه لا يعادل بکلمة من عنده ما فى السّموات و الارضين. قبضنا الخلق بکلمة من عندنا و بعثناهم بها مرّةً اخرى انّا کنّا قادرين. طوبى لمن عرف کلمة اللّه و مبدئها و فاز بانوار وجهه المشرق المنير انّها تنطق فى کلّ الاحيان باسمى المهيمن علی الاسماء و تدع الکلّ الی هذا المنظر المنير. انّ الّذين غفلوا اولئک من اهل النّار و الّذين آمنوا اولئک من اهل الفردوس يشهد بذلک لسان اللّه العزيز العظيم. کن مستقيماً علی امر موليک علی شأن لا تحجبک حجبات العلماء و لا اشارات الشّياطين.
(١٩٠) الاقدس الامنعسبحانک اللّهم يا الهى هذه امة من امائک الّتى اقبلت الی کعبة العرفان فى ايّامک و ارادت ما عندک من بدائع الطافک. اى ربّ فاحفظها فىظلّ سرادق امرک عمّا يکرهه رضائک ثمّ اشربها کوثر الحيوان بايادى مواهبک ثمّ اکتب لها ما ينفعها فى کلّ عالم من عوالمک. اى ربّ اشهدانّک انت المقتدر علیما تشاء والمهيمن علی ما تريد. انزل عليها من سحاب فضلک و سماء جودک ما يقرّبها فىکلّ احوال اليک وينطقها بذکرک و ثنائک. اى ربّ انّها من اللاّئى توجّهن الی الافق الّذى فيه لاح وجهک واقبلن الیالمشرق الّذى منه اشرقت شمس عظمتک واقتدارک. اسألک باسمک الّذى به سرع کلّ شئالی مقرّ عرش عظمتک و نطقت حقائق الاشياء بثناء نفسک بان تقدّر لها فى جبروتک و ملکوتک ما ينبغى لعلوّ شأنک و سموّ افضالک. انّک انت المقتدر علی ما تشاء فى قبضتک ملکوت الاسماء لااله الاّ انت المقتدر العزيز المتعالی الغفور الکريم.
(١٩١) الاعظم الابهىسبحانک اللّهم يا الهى اسألک باسمک الّذى به ظهرت السّاعة و قامت القيامة و فزع من فى السّموات والارض بان تنزل من سماء رحمتک و سحاب رأفتک ما تفرح به قلوب عبادک الّذين اقبلوا اليک و نصروا امرک. اى ربّ احفظ عبادک و امائک عن رمى الظّنون و الاوهام ثمّ اشربهم سبيل عرفانک بايادى فضلک انّک انت المقتدر المتعالی الغفور الکريم.
(١٩٢) الاقدس الامنعکتاب منلدنّا الیالّتى حملت من قام علیخدمةمولاهو ورد السّجن مرّتين. طوبى للّتى ولد منها من استقام علیحبّ مولاه لعمرى انّهامن الفائزات وانّه منالفائزين. ان ياامتى اناستمعى النداءمن شطر الکبرياءمن السّدرة الحمراء انّه لااله الاّهوالمقتدرالقدير. قدبعث خيرخلقه الی عباده ليبشّرهم بايّامه و يجزيهم بفضله فلمّا اتى بالحقّ انّهم اعرضوا عنه و کفروا باللّه العليم الحکيم. ان استقمى علی حبّ مولاک و تمسّکى بحبله المتين انّه مع اللاّئى آمنّ باللّه العزيز الحميد. سبحّى بحمد ربّک ثمّ اقبلی وقولی لک الحمد يا محبوب العالمين.
(١٩٣) الاقدس الاعظم الابهىقد نطقت السن الکائنات بذکر منزل الآيات و لاحت الوجوه من انوار وجهه العزيز المنيع. قل انّه هذا الوجه الّذى به توجّهت الوجوه الی المعبود و نادت حقائق الامکان انّه لا اله الاّ هو الغفور الرّحيم. قد سمعت نداء من دعانى و اقبلت الی من اقبل الی شطرى و ذکرت من نطق بذکرى البديع لايسبقنى شئ فى شئ انّه لهو الفضّال القديم. قد اظهرت نفسى للعباد منهم من وجد عرفى و بلغ بحر لقائى و منهم من اعرض بما اتّبع الّذينهم تمسّکوا بالاوهام و توقّفوا فى هذا الامر العظيم. کلّ الالواح شهد لنفسى و کلّ الملل وعد بهذا الجمال المنير. قد تموّج بحر العلم من بيانى و استضاء افق الظّهور من جمالی و زيّنت الکتب باسمى العزيز الکريم. قد سمعنا ما ناديت به السّميع و علمنا ما انت عليه انّ ربّک لهو العليم الخبير و اجبناک حين ندائک و اذاً نجيبک مرةً اخرى فضلاً من لدنّا عليک لتکون من الرّاسخين. دع الاذکار عن ورائک و تمسّک بهذا الذّکر المبين ضع قصص القوم و خذ ما اوتيت من هذا النّباء العظيم. لا يوزن نبأ اللّه بما عند النّاس من الانباء و لا يعادل بما عنده ما خلق بين السّموات و الارضين. قم و قل تاللّه قد اتى الرّحمن و ظهر قسطاس الاعظم ان انتم من العارفين. قد يوزن کلّ شيئ بهذا القسطاس و انّه بنفسه لو انتم من العالمين. لاتحرموا انفسکم عن حرم القدس و لا تتبّعوا کلّ همّاز مريب. کذلک نصحناک و علّمناک لتفرح بنصح ربّک و تخبر النّاس بما جرى من قلم الوحى بامر من لدن عليم حکيم.
(١٩٤) الاقدس الامنع الاعظمنارٌ اوقدناها بيد الاقتدار و ارسلناها الی الفاران ليشتعل منهااهل الرّحمن. طوبى لمن يسمع من زفيرها انّه لا اله الاّ انا المهيمن المختار. قل انّه لسلطان الوجود و غاية المقصود ولونريد يسخّر بحرف من کتابه الممکنات. کذلک يحکم مالک الکائنات طوبى لاهل الانظار. اذا يتوجّه بالبصر يرى الاشياء مهتزةً من نفحات الوصال فى ايّامه نعيماً لاهل الاقبال. يا قوم قد تموّج البحر الاعظم فى قطب العالم و ينطق کلّ موج من امواجه انّه لا اله الاّ انا المقتدر العزيز الرّحمن. ان اشهد بما شهداللّه فى کلّ ذرّ انّ هذالکتاب محتوم و جمالاللّهالمهيمن القيّوم الّذى کان مکنوناً فى سرادق العصمة و الجلال الی ان اتى الميقات اذاً ظهر بسلطان احاط العباد. طوبى لک بما توجّهت الیالمظلوم اذ کان بين ايدى الفجّار. قدحضر کتابک و فکّ ثمّ قرء و نزّلت لک هذه الآيات الّتى منها طارت الجبال کذلک دلع ديک العرش علی ايک الوفاء بآيات بها هبّت نسمةاللّه علیمن فىالارضين والسّموات ان اشکر بما وجدنا کتابک مقدسّاً عن ذکر غيرى و مزيّناً باسمى الّذى جعله اللّه سلطان الاسماء.
(١٩٥) الاقدس الامنع الاعظميا الهى لا يُعْرَف توحيدک الاّ بمعرفة مظهر فردانيّتک و مطلع وحدانيّتک. من يرى له ضدّاً قد اقرّلک من ضدّ و من اعترف له ندّاً اعترف بندٍّ لک. کلاّ ثمّ کلاّ بان يکون لک ضدٌ فى الامکان. لم تزل کنت مقدسّاً عن الاشباه و الامثال قد ثبت توحيدک بتوحيد مطلع امرک. من انکر هذا قد انکر توحيدک و نازعک فى سلطانک و حاربک فى مملکتک وجاحدک فى اوامرک. ربّ ايّد عبادک علی توحيدک و ذکر تفريدک ليجتمع الکلّ علی ما اردته فى هذا اليوم الّذى فيه اشرقت شمس کينونتک من افق ارادتک و لاح قمر انيّتک من مطلع امرک. اى ربّ انت الّذى لايعزب من علمک من شئ و لا يعجزک من شئ. تفعل ما تشاء بسلطانک المهيمن علیالعالمين. يا الهى و محبوبى انت تعلم ظماء فراقى لا يسکن الاّبماء وصالک و اضطراب قلبى لايطمئن الاّبکوثر لقائک. اى ربّ فانزل علىّ من سماء عطائک ما يقرّبنى الی کأس الطافک و يشربنى الرّحيقالمختوم الّذى فکّ ختامه باسمک وتضوّع منه عرف ايّامک انّک انت الکريـــــــــــــــــــــــــــــــــــم
ذوالفضل العظيم. يشهد بکرمکمن فى الامکان فارحمنى بجودک ثمّ اکرمنى بسلطانک ثمّ قرّبنى بالطافک انّک انت المعطى المقتدر الغفور الکريم.
(١٩٦) الاقدم الاعظماى بنده دوست، نداى دوست را ازگوش جان بشنو. مادامىکه بهاو ناظرى او بهتمام چشم بهتو ناظر است. جسد مقبلين ما بين نفوس مثل ذهب است ما بين اجساد. اگر بهتو ناظر نبود بذکرش ناطق نبودى. بهتو ناظر است و بذکرت ناطق چنانچه در سجن اعظم ما بين ظالمين اين لوح امنع را بهاسم تو نازل فرمود و ارسال داشت طوبى لک بما فزت بهذا الفضل و کنت من المقبلين.
(١٩٧) الاقدم الاعظمذکرٌ من لدنّا للّتى اقبلت الی قبلة العالم و شربت رحيق الفضل من ايادى الطاف ربّها العزيز الحميد ليجذبها ذکر اللّه الیاعلیالمقام مقام الّذى قدسّهاللّه عن مسّ المشرکين. قد ذکر ذکرک لدى الوجه و نزّل لک هذااللّوح المبين. ان اشکرى ربّک بهذا الفضل الّذى لا يعادله ما خلق فى الارض و قولی لک الحمد يا اله العالمين و محبوب العارفين و مقصود الطّالبين.
(١٩٨) الاقدم الاعظمذکرٌ من لدنّا لمن فاز بعرفان ربّه اذ کشف الغطاء و ظهر الموعود بسلطان مبين. قل هذا سراج اوقده الرّحمن فى قطب الامکان انّه لهو المقتدر علی ما يشاء لا تمنعه عمّا اراد جنود الارض کلّها ان ربّک لهو الغالب المقتدر القدير. انّ الّذين ارادوا ان يطفئوا نوراللّه بسطوتهم او باهوائهم او بعلومهم سوف يجدون انفسهم فى خسران عظيم قد غلبت قدرته من فى الابداع و سبقت رحمته من فى العالمين. طوبى لمن توجّه اليه و قام علی ذکره انّه من الفائزين کذلک زيّنّا لوح الانشاء بذکر ربّک مالک الاسماء ان اقراء و قل لک الحمد يا من ايّدتنى علی عرفان مطلع امرک و جعلتنى من المقبلين.
(١٩٩) الاقدم الامنع الاعظمانّا نذکر من اقبل الیاللّه و آمن بآياته الّتى احاطت العالمين. طوبى لعبد فاز بهذا النّور المشرق اللّميع و ويلٌ لمن اعرض و اتّبع الّذين کفروا ببرهان اللّه اذ تجلّى بالفضلعلیمن فى السّموات والارضين ان استمعىندائى و خذى کأس الايقان باسم ربّک الرّحمن ثم اشربى بذکرى العزيز البديع. کذلک يعلّمک من عنده علم کلّ شئ فى کتابٍ مبين. دعىالدّنيا وما فيها ثمّ اقبلی بالوجه الانور الی المنظر الاکبر هذا يکفيک يشهد بذلک ربّک العليم الخبير.
(٢٠٠) اللّه ابهىانّ المشرکين ارادوا ان يطفئوا نور اللّه بجنودهم و قاموا علی اخماد نار سدرتى قل تبّاً لکم يا ملأ الغافلين. کم من بلاء نصراللّه به امره انّه لهو القوىّ القدير قل سحقاً لک يا ايّهاالظّالم. ما لک و هذاالنّبأ الاعظم. لک ان تلعب بالطّين کذلک نطق لک قلمىالاعلی لتفرح و تکون من الشّاکرين. قد قدّرنا لک مقاماً تتوجّه اليه الوجوه انّ ربّک لهو المبشّر الحکيم ان افرح بما نسبک اليه لعمر اللّه لا يعادلها شئ فى الارض و انا الشّاهد العليم.
(٢٠١) اوست باقى و از افقابهى ظاهر و هويدالوح عربى منيع ارسال شد حال بهلسان پارسى بدايع کلمات قدسالهى القاء مىشود. فطوبى للسّامعينلميزل حق جلّ ذکره مقدّس از ظهور و بروز بوده و خواهد بود غيبٌ لايعرف و مستورٌ لايدرک و باطنٌ لايظهر و کنزٌ لايبرز و سرٌّ لايشهد. چه که اسم غيب صادق مادامى که مشهود نيست در اين صورت ظاهر نه تا معروف گردد و بعد از شهود اسم غيب موجود نه تا معلوم شود لذا غيب لايعرف بوده و خواهد بود. طوبى از براى نفسى که در اين کلمه تامّه محکمه الهيّه تفکّر نمايد و بهگوهر مقصود که درآن کنز مودعست فائز شود و اگر کسى ادّعاى عرفان غيب من حيث هو غيب نمايد کاذب بوده و خواهد بود. آن جمال قدم، اعظم از آن است که بدون خود معروف گردد و عالی تر از آنست که بدون ذات مقدّس خود موصوف شود. چه که آنچه را مخلوق در منتهى مراتب خود ادراک نمايد اين ادراک در مخلوق وهمى است که بانفسهم لا نفسهم احداث شده فتعالی من ان يعرف القدم بالحدوث. و چون ابواب عرفان و ادراک مسدود و منتهى رتبه عرفان عباد مردود محض فضل و جود سلطان وجود مظاهر احديّه و مطالع عزّ صمديّه را از افق انّنى اناالظّاهر فوقکلّ شئ ظاهر فرمود تا جميع ناس بهعرفان آن شموس مشرقه از افق حقيقت بهعرفان اللّه فائز شوند و بهاطاعت آن ذوات مقدسه برضىاللّه و طاعته مرزوق گردند. و بمقتضاى عدل و ظهور فضل بهر يک از مظاهر عزّ باقيّه حجّتى و برهانى عنايت فرمود تا براى نفسى مجال اعراض و اعتذار نماند و بر کلّ حجّت الهى بالغ و کامل گردد. و مقصود از اين فضل اکبر آنکه ناس را تربيت نمايند که شايد بهمملکت وجه داخلشوند و بهمقام يبقى وجه ربّک که مقام سدره منتهى وجود انسانى است فائز گردند و باقى مانند. قسم بهجمالقدم که اگر نفسى يکبار از اين دنيا طاهر و مقدّس شده بهرفيقاعلی ارتقاء جويد ابداً فنا نه بيند بههستى اندر هستى رسد و ابداً نيستى و فنا را بهاين هستى و بقا راه نه. ولکن چه فايده که اين ناس با قلوب غير طاهره اين نغمه الهى را ادراک ننمايند. بارى اين ظهورات عزّ احديّه از اول لا اول بوده تا آنکه زمان منتهى شد بهظهور بديع اوّل در قميص آخر و طالع شد از مشرق اعلی نقطه اولی جلّت عظمته و علت آثاره و عزّ کبريائه و ناس را بشريعه بقا هدايت فرمود جميع عباد تمسک بهرؤساى خودازعلماء جسته ابداً بساذج عزّ احديّه اقبال ننمودند مع آنکه ظاهر شد بحجّتى که کلّ از اتيان مثل آن خود را عاجز مشاهده نمودند. بعد بهمعارضه برخاستند وخوارق عادت طلب نمودند آن ذات قدم رساله استدلاليّه که بدلائل السّبعه معروف است مرقوم فرمودند و جميع حجّت و دليل را بهآيات منتهى نمودند و از قلم قدس جارى که اليوم اين آيات که از سحاب عزّ نازل شده حجّت است بر شرق و غرب عالم و حجّتى فوق آن نبوده و نخواهد بود چنانچه وليعهد آن جوهرصفا را درمجلس خودحاضر نمود و حجّت خواست آن جمالقدم فرمودند آيات اليوم حجّت است بالاخره نپذيرفتند وکل بر قتل آن ساذج قدم فتوى دادند الاّ معدودى که بهآيات الهى موقن شده و ازمغرب کفر و ضلال بهمشرق ايمان واقبال توجّه نمودند. و بعد آن ذات قدم در کلّ الواح منزله جميعرا بهاين ظهور اعظم بشارت داده چنانچه سطرى از بيان نازل نشده مگر آنکه اين ذکر امنع در او مذکور و جميعرا نصيحت فرموده که مباد در حين ظهور مثل امّت فرقان بهحروفات بيان وکلمات منزله درآنازجمالرحمن محتجب مانيد. مع اين وصايا اين ظهور اعظم و طلوع قدس اکرم که بتمام قدرت الهيّه وجميع حجج مطالع عزّباقيّه ظاهر شده کلّ اعراض نمودهاند. اى کاش بهآنچه ملاء فرقان ارتکاب نمودهاند کفايت مىنمودند چه که ملأ فرقان همان فتوى بر قتل جمال سبحان دادهاند ولکن اين طايفه بر قطع سدره الهيّه جهد نموده چون خود را عاجز مشاهده نمودند زبان افتراء گشودند و البته تا حال نعيق مشرکين بهآن ارض رسيده ولکن حمد خدا را که امورى بهاين ساذج اطهر نسبت دادهاند که هر نفسى که اقلّ من شعير صاحب شعور باشد و اقلّ از ذرّه صاحب نظر ادراک مىنمايد که اين مفتريات ازمنبع غلّ ومخزن حسد ومعدن بغضاء ظاهر شده. اذاً يتکلّم السن کلّ الذّرات بان لعن اللّه اوّل ظالم ظلم نقطة الاولی فى ظهوره الاخرى و حارب بنفسه و جادل بآياته و کفر بلقائه ثمّ افترى عليه. بارى اى عبد اين است شأن اين عباد نا بالغ بيست سنه جمال قدم در دست اعدا مبتلی بشأنى که در کلّ حين در معرض هلاک بوده گاهى در سجن اعدا و گاهى در سلاسل و اغلال و گاهى اسير فجّار مع ذلک نسبت دنيا و حبّ آن بهاين ساذج روح دادهاند مع آنکه جميع دنيا و ما فيها خلق او بوده واگر بر ارض الماس هيکل عرش مستقر شود سزاوار بوده بلکه خدّام درگهش را لايق و حال آنکه قسم بسلطان قدم که طائفين حولش از دنيا و ما فيها مقدّس بوده و خواهند بود چنانچه اگر نفسى مشاهده نمايد فلسى از دنيا و اسباب متعلّقه بهآن نزد مهاجرين نخواهد يافت. حمد محبوبى را که کلّ را صابر و شاکر خلق فرموده و اين سخنها و امثال آنرا ذکر ننمودهاند مگر آنکه القاى شبهه در قلوب نمايند ديگر غافلند از اينکه فعل حقّ چون شمس مشرق و لائح است و هر ذى بصرى ادراک نموده و مىنمايد. اى عبد به پر معنوى بسماء قدس الهى پرواز کن و خود را از اشارات ما سوىاللّه مطهّر نموده بمنظر اکبر ناظر شوقسم بحقّ که ضرّم اعظم از آن است که ذکر شود و بلايم اکبر از آنست که بهقلم مرقوم گردد. انّما اشکو بثىّ وحزنى الی اللّه وانّه لنعم المولی و نعم النّصير. انشاءاللّه در اين ايّام از بدايع افضال سلطان لايزال محروم نمانيد و از رحيق بيمثال ذوالجلال ممنوع نشويد و البهاء عليک و علی من معک من کلّ مؤمن موقن ثابت صابر شکور.
(٢٠٢) الاقدس الاعظمهذا کتاب من لدنّا الیمن فاز بايّاماللّه العزيز الحميد. ان يامحمّد قد ظهرالفرد الاحد ونادى المناد القدرة للّه العلی العظيم قد تضوّع عرف القميص و النّاس فى معزل بعيد قد منعهم الهوى عن التّوجّه الی اللّه مالک الورى طوبىلمن نبذه عن وراه مقبلاً الی موليه القديم. ان اذکر ربّک فى ايّامک هذاما يبقى معک و ينفعک و ما تراه اليوم سيفنى کما تنظر وتکون من الشّاهدين. قل کونوا علی شأن ينبغى لهذا اليوم کذلک يأمرکم من عنده علم کلّ شئ فىکتاب مبين طوبى لکم بما کنتم تحت لحاظ رحمة ربّکم الغفور الکريم. ان يا قلم الاعلی تحرّک علی ذکر الحسين مرّةً اخرى فى هذا اللوح البديع اشهد انّک انت الکريم ذوالمجدالعظيم بک ظهر الجود فى الوجود و دلع ديک العطاء علی افنان سدرة المنتهى واشرقت شمس الفضل من هذاالافق المنير. قل يا حسين قم علی خدمةاللّه وامرهايّاک ان تمنعک ظنون المريبين. هل من منقطع يخرج من حصن الآمال مقبلاً الی المآل و هل من ذى نظر لايمنع النظر عن هذا المنظر الکريم.
قل يا قوم فکّروا اليوم اين الّذين اشتغلوا قبلکم بما اشتغلتم واين الّذين افتخروا بالدّنيا الفانيّة و اين سرورهم و غرورهم و قصورهم قد رجعوا الی قبورهم انّ ربّک لهو العليم الخبير. حوّل النّظر ال المنظر الاکبر قل يا الهى اقبلت فى ايّامک فارحمنى ثمّ احفظنى و اجعلنى راضياً برضائک و ثابتاً علی حبّک انّک انت المقتدر القدير.
(٢٠٣) الاقدس الامنع الاعلیذکرٌ من لدنّا لمن اقبل الی مولی العالم اذ ظهر باسمه الاعظم ليشرب رحيق الحيوان من قدح عناية ربّه الغفور الکريم. ان استمع نداء ربّک ثمّ اسجد لوجهه المقدّس المنير انّا ذکرناک من قبل تلک مرّةً اخرى لتطمئنّ بفضل موليک القديم. ان اعرف قدر خالک قد نسبه اللّه الی نفسه و امره بالحضور لدى العرش فى هذا المقام العزيز المنيع. نشهد انّه فاز بلقاء اللّه فى ايّامه و حضر لدى العرش و سمع ندائه اذ اعرض عنه کلّ مشرک بعيد انّه من الّذين نصروا امر ربّهم و اتّبعوا موليهم الکريم. طوبى لمن احبّه خالصاً لوجهاللّه و للّذين نسبهماللّه اليه انّ ربّک يجزى من نصره و قام علی خدمته بين العالمين ان افرح بهذا الذّکر الّذى به استفرح الملأالاعلی و انجذب مدائن الاسماء و کل قلب طاهر منير.
(٢٠٤) الابدع الاعظمسبحان الّذى نطق و انطق به من فى السّموات و الارضين قد اتى بمظهر به خرقت الاحجاب و ظهر ماکان مکنوناً فى علماللّه العليم الحکيم به ناح الطّاغوت و فزع الجبت و نضب کلّ ماء مهين. طوبى لمن عرف المعروف و فاز بعرف الرّحمن اذ ارسل من شطر القميص قد تمّت الحجّة و کملت النّعمة و احاط البرهان من فى العالمين انّه لم يمنعه شئ عن ذکراللّه ينطق بثنائه رغماً للّذين کفروا باللّه و کانوا من الظّالمين انّما البهاء من لدنّا علی کلّ مقبل مستقيم.
(٢٠٥) اللّه ابهىقد سمعنا ندائک و رأينا اقبالک اقبلنا اليک من هذا الافق الاعلی لتشکر ربّک بهذا الفضل الّذى لايعادله ملکوت الانشاء قل سبحان ربّى الابهى.
(٢٠٦) العلىّ العظيمطوبى لک بما نزّلت لک من جهة السّجن آيات ربّک هذا من فضلی عليک لتکون من الشّاکرين. انّه فى بحبوحة البلا يدع الاحبّاء الی اللّه مالک يوم الدّين ان اتّحدوا فى الامر انّ الّذى يجدونه فى معزل من الغفله ذکّروه بالحکمة فى ايّام معدودات ان اعرض و تولّى بعد ماجائه الهدى فاعرضوا عنه و اقبلوا بقلوبکم الی اللّه ربّ العالمين. قد سبقت رحمتى غضبى ان اقتدوا ربّکم فى الاخلاق هذا خير لکم عمّا فى السّموات و الارضين. قل ان اجتنبوا کبائر الاثم و لاتقربوا الّذى يدعوکم الی النّار اتقوااللّه و کونوا من المتّقين.
(٢٠٧) بسم اللّه الاقدس الاعلیماحضر بين يدينا کتابک ولکن عندنا علم ما سطر فيه و انّ ربّک بکلّ شئ عليم و الملائکة الحافظات صافّات تلقاء الوجه و يعرضن علينا ما حدث فى ارضک و عن ورائهم عند ربّک منعلوم ما اطّلع بها احدمن العالمين. ليس لاحد ان يمتحن اللّه ربّه و انّه يمتحن من يشاء و انّه لهو العزيز القدير و ماذکرت رحمة اللّه کذلک قضينا الذّکر فى لوح مبين. تفکر فيما نزّل من القلم الاعلی لتعرف ما اراد به مرادالعالمين ينبغى لکلّ نفسٍ شرب خمر رحمة ربّه الرّحمن من يد الغلام بان ينطق فى اوّل فجر ايمانه باللّه المقتدر العزيز المنّان ما قاله الخليل بعد کشف الحجاب مقبلاً الی اللّه ربّه السّبحان. وجّهت وجهى للّذى فطر السّموات والارض کذلک علّمناک و الّذين آمنوا لتشکراللّه فى کلّ الاحيان و تنقطع عن الاکوان حبّاً للّه العزيز العليم.
(٢٠٨) باسم ربّنا العلىّ الاعلیفسبحانکاللّهم ياالهىلم ادرباىّ ذکرارفع اعلام هدايتک للمخلصينمن عبادکان اذکرک بانّک انت سلطان الملوک هذاشأن يرجعالیالمملوک و ان اصفک بانّک مظهرالنّور هذاامر بعيد الی مطالع الظّهور وان اقول انّک صاحب الملک هذاذکرلاهل الجبروت و وصف لاصحاب الملکوت و ان اقدّسّک عن کلّ ذلک وکلّ مايعرفه العارفون و هذا نعت وصفت به من قبل من مظاهر نفسک و مطالع امرک. فوعزّتک صرتمتحيّراً بين يديک لانّ عبدک هذا لو يذکرک بما الهمته من جواهر اسرار کلمتک لينصعقوا احبّائک لانّ هذا سرّلن تحمله النفوس ولن تطيقه العقول و اناذکرکبماذکرت من قبلهذاليسبمقبول. فسبحانک سبحانکاسألک بسراج هويّتک فى مشکاة قدس احديّتک بان تلهم عبادکما يغنيهم عن دونک و يقدّسهم عمّا سواک ثمّ انزل علی عبدک الّذى سمّيته باسم الرا و الضّا من جواهرعلمک المکنون ولطايف اسرارکالمخزون ليجمع عبادک علی حبّک و يصلهم الی رفرف لقائک ثمّ اجعل هذا الکتاب عليه قميص جمالک و ثوب اجلالک ليجد رايحة البقاعن مصر اللّقا وانّک انتالمقتدر العزيز المحبوب. فالق کلمة التکبير علی الّذين هم سافروا فى سرّهم و هاجروا الی اللّه فى قلبهم و نزلوا عليه فى جهرهم لتکون النعمة من عنده بالغة علیالعالمين.
(٢٠٩) بسلطانى الظاهر فى السّجنکتاب نزّل بالحقّ لمن اقبل الیاللّه و فاز باصغاء ندائه اذ ارتفع من منظره المشرق المنير. انّا نخاطب فى کلّ الاحيان من فىالامکان و ندعوهم الی الفردالخبير. منهم من اتّبع الهوى و اعرض عن مشرق البيان اذ انار بهذا النّير اللائح المشرق المنير. انّ النّاس غفلوا عن مثويهم بما اتّبعواکلّ فاجر لئيم يدعون نعمة اللّه عن ورائهم مقبلين الی الجيفة المنتنة الا انّهم من الخاسرين. طوبى لغريب قصد وطنه الاعلی و لمسکين تشبّث بذيل الغناء ولبعيد تقرّبالی هذاالبحرالعظيم لوعرف النّاسلسرعوا بالقلوبالی شطر المحبوب قد اخذتهم الغفلة علی شأن منعتهم عن هذا الصّراط المستقيم. يا احبّائى ان اجتمعوا علی حبّ اللّه ايّاکم ان تختلفوا فى امر انّه اراد لکم المحبّته و الاتحّاد انّه لهو العليم الخبير. تمسّکوا بما امرتم به انّه ينفعکم فى الآخرة و الاولی و يقرّبکم الی افقه المنير قد فاز اسمک بمنظر ربّک و نزّل لک هذا اللّوح البديع ان اعرف قدر هذا المقام لعمرى انّه لمقام کريم. لا تحزن بما لم ترد مقّرالّذى اردته انّه قبل عملک فى سبيله و شهد بــــــــــــــــــــورودک
مقّرالعرش هذا ما حکم به مراد العالمين ان افرح و کن من الشّاکرين.
(٢١٠) بسم اللّه الابهىزم ان استمع النداء من حول الضّريح اللّه لا اله الاّ هو العليم الحکيم ان لا تحزن فى امر ربّک من شئ سوف يطوى بساط الدّنيا بامر ربّک المقتدر القدير. فاعلم انّ الزّا من حروف اسمى المنزّه قد جعلناها صدر اسمک ان اعرف و کن من الشّاکرين و جعلناها طراز اسمک بين العالمين ينبغى لک بان تکون منزّها لتحکى عن هذا الاسم العظيم. فاعلم بانّ مقصود اللّه من هذا الاسم تنزيه النّفس من اعدائه کذلک نزّل بالحقّ من لدن عزيز عليم. هذا ما يذکر فى الرّتبة الاولی انّک فزت بها ان اشکر و کن من القانتين و فى الرّتبة الثّانيّة تنزيه النّفس عن کلّ ماکرهه اللّه وانزله فىکتابه المبين. بحبّ اللّه لايضرک شئ فى ايّامه انّک ممن ذکرت فى اللّوح من قلم اللّه الواحد الفردالعزيزالحميد. تاللّه لو ترى ما عند ربّک لتطيرالی الافق الابهى. نسأل اللّه بان يوفّقک فىکلّ الاحوال ويزرقک ماقدّرلک انّه وليّک و ولىّ المخلصين. قمعلی نصرة ربّک بالحکمة ثمّ اتّبع الفضل من عنده انّه عليک رؤوف رحيم. قد هاجرحرف السّين الی اللّه الی ان ورد ارض السّجن لمّا منع عن الحضور قدّرنا له اجر من حضر تلقاء العرش مرّتين انّ ربّک علی کلّ شئ محيط وکان له نصيب من قبل حين الّذى اشرق شمس القرب عن افق العراق انّ ربّک لهو العليم الخبير. طوبى له و لمن معه انّا وجدنا منهما رائحة الامانة و الوفا نسأل اللّه بان يوفّقهما علی ثناء نفسه العلىّ العظيم و الحمد للّه ربّ العالمين سوف يفتح باب السّجن ايدى من اراد عند ربّک حکم کلّ شئ فى لوح حفيظ.
(٢١١) بسم اللّه الاعظمهذا کتاب من لدن مالک الاسماءالی الّذى تمسّک بعروة الابهى و اقبل الیاللّه فاطر الارض و السّماء لتجذبه کلمات ربّه الی المقام الّذى کان فى امّ الکتاب بالحقّ محمودا و يقوم بين العباد بذکر اللّه مالک يوم التّناد لعلّ يقومنّ الرّاقدون من المهاد و يتوجّهن الی شطر کان بانوار الوجه مضيئا. يا عبد قم عن رقد السّکون ثمّ ادع النّاس الیاللّه المهيمن القيّوم کذلک قضى الامر فى الالواح و اتى الحکم بسلطان کان علی العالمين محيطا. قد تشرّف تلک الدّيار بقدوم ربّک المختار و يسمع من کلّ شجر انّه لا اله الاّ هو انّ هذا لهو الّذى وعدتم به فى لوح کان بامّ الکتاب لدى الوهّاب مذکورا. يا قوم لاتتّبعوا اهوائکم ان اتّبعوا الهکم انّه قد اشرق من افق الرّحمن ببرهان کان فى اللّوح من قلم الرّوح مسطورا. أتعبدون الاسماء و تدعون فاطرالارض و السّماء ما لکم لا تتّخذون اليه سبيلا ايخوّفکم سطوة الملوک لعمرى اعلاهم من المملوک و انا المالک بالحقّ قد جئت بامر کان فى اللّوح عظيما. انا بلّغنا الملوک رسالات ربّهم و ما منعنا اقتدارهم و ما ورد علينا من البلايا کذلک کان الامر فى لوح القضاء من قلم الابهى بالحقّ مکتوبا. نزّلنا لهم آيات بيّنات و ارسلناها اليهم بقدرة من لدنّا ليعلموا انّ البلاء لايمنع البهاء ينطق فى السّجن بما يستبشر به افئدة الابرار و يضطرب الّذى کان من نفحات الوحى محروما. طوبىلک بما فزت بعرفان ربّک و اقبلت الی قبلة الآفاق بقلب کان فى حبّ اللّه قويّاً لايحزنک قول المشرکين انّهم کرماد سوف تمرّ عليه ارياح عاصفات و تجعله هباءً منثوراً. هل يبقى مع سلطانه من احد لا و ربّک الرّحمن سيفنى من فى الاکوان و يبقى الملک لسلطانٍ کان فى ازل الآزال بالحقّ عظيما. ذکّر الّذين آمنوا و بشّرهم بما نزّل من لدى العرش کذلک امرناک بالحقّ انّه کان بعباده خبيراً بصيراً. قد حضر لدى العرش ما ارسلته قبلناه فضلاً من لدن ربّک و نسأله بان يؤيّدک فى کلّ الاحوال انّه لهو المقتدر القدير.
(٢١٢) بسم اللّه الاقدس الابهىهذا کتاب لمن آمن باللّه مالک القدم طوبى لک يا عبد بما اظهراللّه من صلبک من فاز بالحج الاعظم و شهد بحبّه من فى الملأ الاعلی. ثمّ الحلّ والحرم نزّل فى حقّه من جبروت ربّک الرّحمن ما عجز عنه القلم کذلک يختصّ اللّه من يشاء بفضله کما اختصّ من قبله من الامم. ان اشکراللّه بما ذکرت من القلم الاعلی فى هذا السّجن المحکم لاتحزن عن شئ فتوکّل علی اللّه محيى الرّمم. لو تعرف ما قدّر لک تاللّه تطير من الشّوق الی مقام الّذى حبس فيه من ينوح لما ورد عليه عيون الاصفياء ثمّ المشعر والزّمزم و البهاء عليک و علی الّذين فى حولک من لدن ربّک الاکرم.
(٢١٣) بسم اللّه الاقدس الابهىذکرى امتى الّتى اظهرها اللّه فى ايّامه لتجد نفحات ربّها الرّحمن عن شطر الرضوان و هذا فوز عظيم ان اشکرى ربّک بما حضر تلقاء الوجه من نسبه اللّه اليک انّه عزّ لک و ربّک هو الحاکم علی ما يريد. يرفع من يشاء بامره انّه ولىّ المحسنين طوبى لک و للاماء اللّائى آمنّ باللّه و انقطعن فى حبّه عن العالمين. آنسى بذکر اسمى انّ ربّک يذکرک فى هذا السّجن العظيم و البهاء عليک و علی اللائى فزن بهذا الذّکر الاعظم البديع و الحمدللّه ربّ العالمين.
(٢١٤) بسم اللّه الاقدس الابهىفاعلم يا ايّها السّالک الی اللّه يشهد الاشياء کلّها بانّک فزت بلقاءاللّه ربّ الآخرة و الاولی و دخلت بقعة الّتى کلّ ذرّه منها تنادى لا اله الاّ هو العلىّ الاعلی ان استمع ندائى و لاتحزن من الّذينهم کفروا باللّه فى هذا اليوم الّذى فيه استوى علی العرش و ينادى من فى الثّرى قل سبحانک يا الهى لک الحمد بما قدّرت لی خير العالمين بحيث حضرتنى فى مقام الّذى يسجده من فى السّموات و الارضين. اى ربّ اسألک بنفسک بان تجعلنى ثابتاً فى امرک و قائماً علی خدمتک و قدّرلی ما هو خير لی انّک انت العليم الحکيم.
(٢١٥) بسم اللّه الاقدس العلىّ الاعلیفاعلم بانّ الغافلين اخرجونا عن مدينة اللّه بظلم مبين و بذلک ارتفع عويل البکاء بين الارض والسّماء وناح اهل ملأ الاعلی ولکنّ الغلام فى فرح مبين ولدى الخروج فدى احد نفسه حبّاً للّه ربّ العالمين و انّا نادينا العباد باعلی الصّوت و دعوناهم الی شطر القدس و ما منعنا البلاياء عن ذکراللّه فىذلک اليوم العظيم. و فىکلّ حين نزّلت الآيات من جبروت ربّکم مالک الاسماء و الصّفات بحيث اخذت نفحاتها العالمين و الّذى کان فى قلبه نور ربّک عرف عرف القميص و صار مقبلاً الی اللّه و منقطعاً عمّا سواه والّذى کان غافلاً ما وجد نفحات القدس ومرّت عليه کمرور نسائم الفجر علی النّائمينالی ان وردنا فى شاطئ البحر اذاً استوى بحرالاعظم علی الفلک و فى ذلک لآيات للمؤمنين و جرت الفلک الی ان استقرّت امام مدينة سمّيت بالازمير قد حضر تلقاء الوجه اسمنا المنير و کبّ بوجهه علی رجل الغلام و اراد ان يفدى نفسهللّه مکبّاً علیالرّجل و انّ ربّک بکلّ شئ قدير. لم يزلکان سائلاً ربّه هذا المقام المرتفع العزيز المنيع قد قضى اللّه ما اراد و امرنا بخروجه عن الفلک فلمّا خرج صعد روحه الی الافق الاعلی تاللّه استقبله ملائکة المقرّبين و فى ذلک اليوم ما انقطع النزول و الصعود يهبط قبيلاً من اهل ملأ الاعلی و يصعد قبيلاً اخرى کذلک کان الامر انّ ربّک لهو الغفور الرّحيم. ثمّ جرت الفلک بامراللّه المقتدر العليم الحکيم الی ان صرنا مقابلاً بمدينة الّتى سجن فيها من قرّت بظهوره عيون المرسلين و خرجنا عن الفلک و خرج معنا من کان فى حولنا ومنع الظّالمون اربعة منهم واشتعلت بذلک قلوبهم الی ان نبذاحد منهم نفسه من الطبقة الاولی فى البحر حزناً للفراق کذلک ورد علينا من الّذين يدعوننا بالليل و النّهار و لايکوننّ من الشّاعرين و فى حين القاء نفسه نادى اللّه بهذاالاسم الاعظم العظيم اذاً امسکه ملائکة الحافظات بامراللّه الملک العدل العليم الی ان بلغ اليه من اخرجه کذلک قضىالامر من لدن مقتدر قدير. تاللّه يعجز عمّا ورد علينا فى سبيل اللّه اقلام الارض کلّها و السن منعليها ولکن انّا فى فرح لا يقابله فرح الدّنياو نقول يا الهى لک الحمد يا الهى بما اخترتنا لقضائک و اختصصتنا لحمل البلاياء فى حبّک و رضائک. اسألک بنفسک بان تحفظ احبّتک عن کلّ ما يمنعهم عن ذکرک و ثنائک ثمّ استقمهم فى تلک الايّام الّتى احتجب فيها اکثر اهل مملکتک عن التّوجهالی وجهک انّک انت المقتدرعلیما تشاء و انّک انت المهيمن القيّوم. قد نزّل من قبل ما ورد علينا فى الخروج و الدّخول و کرّرنا فى هذااللوح لتکون من المطّلعين و الحمد للّه ربّ العالمين.
(٢١٦) بسم اللّه الاقدس الاقدسيا اهل ملأالاعلی قد قدّر لنا قضاياء اخرى و ارادو اليوسفالبقاء بئرااخرى فى حصن العکّا فسوف يخرجوننا من هذه الارض و يحبسوننا فيها و انّها مدينة خربة غير منزّهة هوائها رديّة و مائها منتنة و ارادوا ان يسدّوا علی وجه الغلام نعماء الّتى قدّرت لنفسه من لدى اللّه المقتدر العزيز العلاّم. فسوف تنظرون و تسمعون ما اخبرناکم به فى هذا اللّوح الّذى يتذرّف اعين المقرّبين بما رقم فيه من اسرار القضاء و يرتفع ضجيج المخلصين بما يرد علينا کرّة اخرى انّا نشکر اللّه بما يرد علينا فى حبّه و رضائه و انّها مدينة جهة منها الی نهر الاردن الّذى عبر عنه الخليل و دعا اللّه ربّه بربوات اهل الفردوس و جهة اخرى الی بريّة القدس الّتى فيها ارتفع نداء النّبيّين و المرسلين بان لبّيک اللّهم لبّيک فسوف نستنشق هوائها و نسمع ما ارتفع فيها و جهة اخرى الی بريّة السّينا تاللّه اذاً يتوجّه الغلام اليها ينطق کلّ ذرّة من ذرّاتها و کلّ ورقة من اشجارها و کلّ رمل من رمولها بانّه لااله الاّ هو.ان يااحبّائى اذا سمعتم زرايائى الّتى لامثل لها فى الابداع لاتحزنوا لانّا خلقنا للبلاياء و جعلهااللّه دهناً لهذا المصباح فهنيئاً لمن يعرف لحن القول و يأخذه نفحات کلمات هذا الغلام الّذى کان هدفاً لسهام الانام فى سبيلاللّه. قل انّ هذا غلام لو يغرقونه فى البحر يسبّح مع الحيتان و لو ينصبون رأسه علی السّنان ليذکر بين العباد ربّه الرّحمن ولو يقطعون اعضائه کلّ عضو منه ينادى قد فزت بما هو املی و رجائى. انتم يا احبّائى لاتحزنوا ثمّ اسلکوا علی اثرى و تمسّکوا بعروة اللّه لو يکشف الغطا لتفدون انفسکم لاستماع کلمة الّتى يخرج من فم المحبوب و يأخذکم جذب الاشتياق علی شأن لايمنعکم السّلاسل و ضوضاء اهل النفاق عن التّوجه الینيّر الآفاق. يا احبّائى انتم ابناء الرّوح لاتحزنوا من اجسادکم ان استبشروا ببشارات الرّحمن بروح و ريحان ثمّ استقيموا علی حبّاللّه وامره ثمّ اتّبعوا ما نزّل فى الکتاب و لاتعقبوا کلّ مشرک مرتاب. کذلک ينصحکم الغلام حين الّذى ينغمس فى بحر الاحزان بما اکتسبت ايدى الغافلين و ينطق لسانى و قلبى و جوارحى و شعرى بان الحمدللّه ربّ العالمين و قد منع الغلام عن التّحرير و الاّ لارسلنا الی کلّ واحد من احبّاءاللّه ما يجعله منقطعاً عن العالمين. قد حبس نفسى ثمّ قلمی و الاخر اعظم من الاوّل و هذا لم يکن الاّ لعدم الاستعداد فى اهل الايجاد سوف يأتى زمان يستشعرون ببعض ما ارتکبوا ينوحون و يتضرّعون و لا يجدون لانفسهم ما يغنيهم عمّا فات منهم. کذلک يخبرکم قلم الصّدق و انّ ربّکم الرّحمن لشهيدٌعلیماعملوا ويعلمون وانّه لعليم بما فى الصّدور.
(٢١٧) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّحيرت اندر حيرت وعجب اندر عجب که اين فانى مفقود در اوّل عرايض ومکاتيب و رسائل و نامها ذکر مينمايد سلطان وجودى را که بهيک کلمه مبارکه اين نبأ عظيم را بر پا نموده مفقود کجا سلطان وجود کجا اين ذکر هم خطا بوده و هست اگر جميع عالم اراده نمايند يکحرف از کلمه عليا را که از کنز قلم اعلی ظاهر شده وصف نمايند و يا ثنا گويند اگر انصاف دهند بر عجز اقرار نمايند در جميع اوان لآلی حکمت و بيان از خزانه قلمش ظاهر و نفحات وحى از آياتش متضوّع و لکن بصر و شامّه عالم ممنوع و محروم مگر نفوسى که آنچه موجود و مشهود است ايشانرا از توجّه منع ننمود و از اقبال باز نداشت از بحر بيان آشاميدهاند و از انوار آفتاب حقيقت منوّر گشتهاند ايشانند مشارق اسماء الهى و مطالع صفات نامتناهى فى الحقيقه ذکر وثنا در اين مقام بهايشان راجع و سزاوار کتب و صحف و زبر در اين مقام شاهد و گواه سبحانک اللّهم يا مجرى الانهار و مرسل الارياح و منزل الآيات و مظهر البيّنات اسألک بظهورات قدرتک و بروزات قوّتک و اقتدارک بان تؤيّد حزبک علی ما ينبغى لايّامک و يليق لنسبتهم اليک اى ربّ تريهم معروفين باسمک زيّنهم بما ينبغى لهذه النسبة العظمى و المقام الاعلی انّک انت المقتدر علی ما تشاء و فى قبضتک زمام الاشياء اى ربّ ترى العبد اراد ان يذکر افنانک و يصفه بما علّمته بجودک و عطائک بعد ان يرى لسانه کليلاً عن ذکر من نسبته الی نفسک و جعلته من افنان سدرتک اسألک يا اله الوجود و مالک الغيب والشّهود باسمک الّذى به زيّنت اوليائى بطراز خدمتک و نسبتک و نصرتک بان تَنزّل من سحاب کرمک و سماء فضلک علی افنانک ما يکون باقياً ببقاء ملکوتک و جبروتک فلمّا رأيت عجز نفسى و فقرى و فاقتى رفعت ايادى الرّجاء الی هواء رحمتک و سماء عنايتک لتذکّرهم فضلاً لهذا العبد الکليل و عنايتةً لهذا المسکين الفقير انّک انت الّذى شهد بفضلک الکائنات و بعنايتک الموجودات لا اله الاّ انت العليم الحکيم. روحى لخدمتکم ولاستقامتکم الفداء دستخط حضرتعالی که مطلع حبّ الهى بود بمثابه نور مقرّ و محلّ و روح و قلب را روشن نمود اگر بگويم آب صافى لطيف بود صادقم چه که اعضاء را تازه نمود و اگر عرض نمايم نار محبّت الهى بود صحيح و درست چه که حرارت حبّ از جميع جوارح ظاهر ومشهود هنيئاً لکم و لقلمکم و لهذا الخادم الذّاکر الحاضر حقّ جلّجلاله شاهد و گواه که هر حين اظهار عنايت از ملکوت فضل الهى نسبت بهافنان سدره ظاهر اين عبد گويا بهجميع لسان لک الحمد يا اله العالمين عرض مينمايد. بارى بعد از قرائت و اطّلاع مقام عرش را آمل و بعد از حضور ما هوالمسطور بشرف اصغاء فائز قول الرّبّ تعالی و تقدّس: بسمى الناظر من افقى الاعلی سنه گذشته از افق قضاء ظاهر شد آنچه ميزان رضا بود جاهلی بهرياست حکومت اين مدينه جالس تارک معروف و عامل منکر بهشقاوتى ظاهر که جميع اشيا در سرّ بهناله و حنين مشغول ولکن مظلوم بهفرح وسرور مشهود در ليالی و ايّام بهکلمات سخيفه نالايقه ناطق سبحان اللّه بهاندک اسبابى چنان غافل مشاهده شد که گويا از عالم شعور بذرّهاى فائز نه و از درياى دانش بهقطرهاى مرزوق نه. يا افنانى عليک بهائى و عنايتى از حق بطلب عباد خود را راه نمايد و آگاهى عطا فرمايد شايد مبدأ و مرجع خود را بيابند و بهآن عارف شوند. قل الهىالهى اسألک بالمقام الّذى فيه ارتفع ندائک الاحلی و بالافق الّذى منه اشرق نيّر امرک يا مولیالورى و بالآذان الّتى فازت باصغاء ندائک و بالاراضى الّتى تشرّف بقدومک و بالاشجار الّتى فازت بلحظات اعين عنايتک بان تؤيّد عبادک علی الاقبال اليک و التّوجه الی انوار وجهک و التقرّب الی بساط عزّک. اى ربّ لا تمنعهم عن بحر رحمتک و عن سماء جودک و فضلک انت الّذى احاطت عنايتک و سبقت رحمتک ولاحت شمس فضلکلاالهالاّانت القوّىالغالب العليم الحکيم. انتهى بعد ازعرض در حضور ظاهر شد آنچه که سبب حيوة عالم است وعلّت اشراق نيّرکرم. صد هزار حيف که عباد جاهل غافل از اين نعمت عظمى و عنايت کبرى نيز محتجب شدهاند آيا سبب آگاهى چيست و علّت تذکّر چه. آيات عالم را فرا گرفته بيّنات عرصه وجود را پر کرده قدرت و اقتدار امام وجوه ظاهر و باهر چنانچه ازاوّل يوم مع اعراض وانکار علماء و فقهاء و امراءحقّ جلّجلاله من غيرستر و حجاب ملوک ومملوک را بهافق امردعوت فرمود و راه نمود در يک آن لسان عظمت توقّف ننمود. کى اين خادم فانى قادر است بر ذکر آنچه ديد و شنيد للّه الحمد آنچه ظاهر شده امام عيون بوده هيچ منصفى و هيچ عادلی و هيچ صادقى انکار ننموده و نمىنمايد معذلک اعمال خلق حايل گشته وازخالق محروم داشته. شخصکردى در نيمه بند ازجانب دولت برياست مأمور و برکرسى حکم جالس نعوذ باللّه از اعمال و اقوال و کردار او بهظلمى ظاهر و بهنار بغضا مشتعل و چون از حدّ تجاوز نمود عدل الهى او و ساير مأمورين را که با او شريک و متّحد بودند اخذ نمود اخذ عزيز مقتدر. بارى مقصودآنکه برياست دو يوم نقمت ابدى از براى خود مهيّا نمود اين است شأن ناس نسناس. ذکر جناب ميرزا حسين خان عليه بهاءاللّه را فرموده بودند عريضه ايشان در ساحت امنع اقدس اعلی عرض شد الحمدللّه بذکر قلم اعلی از قبل فائز گشتند و در اين حين هم يک لوح امنع اقدس از سماء مشيّت مخصوص ايشان نازل وارسال شد انشاء اللّه بهآن فائز شوند و از بحر بيان رحمن بياشامند. دستخطّ ثانى آنحضرت که بهتاريخ دوّم شهرمحرّم الحرام مزيّن بود رسيد نفحهاش علّت سرور و عرفش مطلع انبساط هر حرفى از آن گواهى بود براستقامت آن حضرت. اين فانى ازحقّ باقى سائل وآمل که درهر آن توفيق عطا فرمايد و بر ذکر و ثناى افنان سدره مبارکه موفّق دارد و بعد از اطّلاع مجدّد در ساحت اقدس بشرف اصغاء فائز ديگر معلوم است بحر بيان در اين مقام چه اظهار فرمود و آفتاب فضل چه عنايت نمود هنيئاً لحضرتکم و مريئاً لحضرتکم وذکر آن يوم مبارک راکه آن حضرت فرمودند عالم عالم فرح آورد و روح وقلب را تازه نمود آنچه ذکر نمايم در اين مقام لايق نه للّه الحمد خود آن حضرت لذّتش را يافتهاند و بر اثرش آگاه گشتهاند يوم حزن از قدرتش بهفرح اکبر تبديل شد. اميد هست قلوب ظلمانى اهل امکان بهنور ايمان منوّر گردد خلق غافل خود حجاب خودگشتهاند و ازصد هزار نعمتهاى ظاهره و باطنه محروم ماندهاند فآه آه اين دو يوم بى قدر و وفا عباد را از همه جا منع نموده و بسجّين مشغول و از علّيين غافل سوف يرون جزائهم اذ منع البصر عن المشاهدة و اللّسان عن البيان و الآذان عن الاصغاء و الهيکل عن الحرکة. بارى اين دوّم اوّل بود بلکه اوّل و آخر بود بلکه اوّل و آخر و ظاهر وباطن عجب لطيفهاى در سرّ داشت عجب عهد با او همراه بود صد هزار حيف که ناس را حجبات از مشاهده و اصغاء و ادراک عرف
ايّام محروم نموده و هُم فى خوضهم يلعبون و لايشعرون. دستخطّ ديگر آنحضرت که در شانزدهم محرّم الحرام مرقوم داشتند انجمن دوستانرا رونقى تازه و روشنى بى اندازه بخشيد و بعد از قرائت و اطّلاع قصد مقام نموده بشرف اصغاء فائزگشت قول الرّب تعالی و تقدّس: يا افنانى عليک بهائى و عنايتى لازال ذکرت در ملکوت الهى مذکور ولحاظ عنايت بهتومتوجّه قلم اعلی گواهى داده بر اقبال وتوجّه و اين گواهى اعظم است عنداللّه از کنوز عالم و ما ظهر فيه اعرف و کن من الشّاکرين. عبد حاضر وارد نامهاى را در حضور ذکر نمود از مطلع عنايت الهى و مشرق شمس رحمت ربّانى ظاهر شد آنچه که قديم نزد حدوثش خاضع و ساجد است طوبى لک و هنيئاً لک و حضر بين يدينا ما شهد لافنانى من امّک و ضلعک عليهما بهاءاللّه اجبناهما بما سطع منه نور عنايتى وشمس فضلی وقمر رحمتى انّ ربّک هوالمشفق الکريم. البهاءمن لدنّا عليک وعليهما وعلی منيحبّک ويسمع قولک فى امراللّه ربّ العالمين. انتهى للّه الحمد در هرحين و هرآن و هر وقت بعنايت مخصوصه فائز بوده وهستند اين است آن نعمتى که وصف به او نرسد و ثنا بهاو راه نيابد يشهد بذلک ربّنا و ربّکم و ربّ من فى السّموات و الارضين. اينکه ذکرجنابمشهدى حسين و جناب خان عليهما بهاءاللّه را نمودند للّه الحمد بطراز ايمان مزيّنند و بهاقبال فائز يسأل الخادم ربّه بان يؤيّد احبّائه فى کلّ الاحوال علی ما يحبّ و يرضى و يقدّر لهم ما تقرّ به عيونهم وتفرح به قلوبهم انّ ربّنا الرّحمن هوالمقتدرعلی مايشاء وهوالسّامع المجيب. چندى قبل دولوح امنع اقدس مخصوص ايشان نازل و ارسال شد انشاءاللّه بآن فائز شوند واز نورکلمات الهى منوّر گردند و يک لوح هم مخصوص جناب آقاميرزا جلال عليه بهاء اللّه نازل و ارسال شد ارسال فرمايند ليجد عرف البيان و يکون من الشّاکرين. البهاء والثناء علی حضرتکم و علی من معکم و فاز بلقائکم و عرف مقامکم عنداللّه ربّ العالمين . خ ا د م فى ٢٤ شهر صفر سنه ١٣٠٤
(٢١٨) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىالامرللّه الّذى بموج من امواج بحر امتحانه غرق خلق الکثير. تعالی تعالی من انصعق بکلمته من فى الارض و السّماء ثمّ قام بکلمته الاخرى عباد لم يطّلع بهم الاّ هو و هو الحقّ المحصى العليم الحکيم و الکلمة يعبر فى مقام بالصّور و نفخ فيه اخرى فاذاً هم قيام ينظرون يا اله الاسماء و فاطر السّماء اسألک بملکوت امرک و جبروت وحيک و لاهوت عزّک بان تنزل من سماء جودک علی الوجود ما يقرّبهم اليک و يهديهم صراطک و يعرّفهم مقامک و ينطقهم بثنائک و يجتذبهم الی ملکوتک العزيز المنيع ثمّ احفظ يا الهى افنانک الّذى قام علی خدمتک يشهد الخادم بانّه قام فى سنين معدودات بعد ما اشتعل بنار محبّتک و ذاق حلاوة بيانک علی خدمة امرک علی شأن يشهد بذلک عن ورائى کلّ الاشياء انّک انت المقتدر علی ما تشاء و فى قبضتک زمام الاسماء انّک انت الغفور الکريم روحى لقيامکم و خدمتکم الفداء دستخطّ عالی که مورّخه ١١ شهر ذى القعدة الحرام بود عزّ نزول ارزانى فرمود له الحمد و المنّة که اين فانى را بورقات مبشّرات که مزيّن است بطراز محبّت محبوب عالميان متتابعاً مترادفاً فائز ميفرمايد جميع نعمت و جميع مائده بهاو راجع و از سماء عنايتش نازل کلّ من اللّه المهيمن القيّوم خلق فرمود و راه نمود و علم و ادب آموخت و مقصود ظهور جوهر انسانى بوده تا بعرفان طلعة احديّه فائز شود و بحيوة باقيه سرافراز آفتاب کرم تجلّى نمود و از آن تجلّى تجلّى ديگر آشکار و از آن تجلّى تجلّى آخر نمودار و از آن تجليّات عالم روشن و منير و مقام يکى از آن بفضله و جوده مقام افنان است جلّ من نسبهم اليه و جلّ من ذکرهم بما لاينفد انشاء اللّه در جميع احيان بذکر وثنا و خدمت امرش فائز باشيد چنانچه بوده و هستيد درباره بيت حسب الامر معلّق است بهامر صريح آخر و ذکرش جايز نه الی ان يأتى اللّه بامره خبر حضرت اسم٦٦ م ه عليه من کلّ ٩ ابهاه مکرّر از اين شطر هم آمده ارادوا ان يطفئوا نور اللّه بما عندهم و يخمدوا ناره باهوائهم هيهات هيهات ولکن از تلويحات بيان مقصود عالميان چنين مستفاد شد که بعضى از دوستان مجدّد حکومت را مضطرب نمودهاند لذا بعد از يُسر عُسر وارد و چون از روى خوف و رجاى نجات بوده بطراز عفو فائز گشتند احبّاى ارض طا عليهم بهاءاللّه بدو بلا مبتلا مفتّشين داخليّه از يمين و خارجيه از شمال الامر بيداللّه الغنىّ المتعال اينکه در باره جناب رئيس عليه بهاءاللّه مرقوم فرموده بودند الحمدللّه موفّق شدند بر امرى که معشر علماء و فقهاء ازآن محجوب ماندند اين ايّام در مکتوبى که اين عبد در جواب حضرت محبوبى جناب آقا ميرزا حيدر علی عليه بهاءاللّه عرض مىنمود اين کلمه عليا از لسان مولی الورى نازل قوله جلّ اجلاله: لازال اصغاء ميشد که نقبا از کلمه حضرت قائم روح ما سواه فداه فرار مىنمايند و معشر علماء متحيّر و متفکّر که آن کلمه چهکلمهاى است وحال قبل ازاصغاء فرار نمودهاند و شاعر نيستند و آن کلمه اين است هو در قميص انا ظاهر و مکنون بانا المشهود ناطق اين کلمهاى است که فرائص شرک ازاومرتعداست و افئده عالم از اومضطرب انتهى و اين بيان در مواضع متعدّده از قلم اعلی نازل معنى واحد و لفظ بقمائص متعدّده ظاهر حقّ انصاف عطا فرمايد که اينقدر بيابند که کلمهاى که نقبا از او فرار مينمايند يقين از براى ايشان قرار نه حمر مستنفره فرّت من قسوره بارى ذکر جناب رئيس در ساحت اقدس مذکور و بعنايات فائز و آنچه ارسال نمودند بطراز قبول مزيّن ورقه وصول هم ارسال شد اينکه ذکر جناب ملاّ حسين عليه بهاءاللّه فرموده بودند که در ساحت اقدس ذکر شود عرض شد هذا ما نزّل له من ملکوت مشيّة ربّنا المهيمن القيّوم قوله عزّکبريائه هو الظاهر المکنون يا حسين قد رجع حديث الحسين مقصود عالم در سجن اعظم امم را ندا ميفرمايد و بذروه عليا دعوت مينمايد ولکن ناس غافل با اسياف حديد و سهام اعراض قيام نمودند و برسفک دم مطهّرش جهد کامل مينمايندنفسى که نزاع و جدال را از عالم برداشته او را از اهل فساد دانسته و ميدانند لعمر اللّه انّه اتى لاصلاح العالم يشهد بذلک امّ الکتاب امام وجه ربّه العزيز الوهّاب طوبى از براى نفسى که ظلم ظالمان او را از محبوب امکان منع ننمود و سطوت مشرکين از اخذ کتاب باز نداشت حمد کن مالک قدم را که ترا مؤيّد فرمود برعرفانش و موفّق نمود بر امرى که کلّ از براى او خلق شدهاند و از او غافل عنقريب موحّدين مقام خود را مشاهده نمايند و مشرکين مقرّخويش را نفوسى که از کوثر بيان رحمن آشاميدند و از اشراقات انوار آفتاب وجه روشن و منوّرند تکبير برسان بگو امروز روز استقامت و روز خدمت و روز قيام است البهاءعليک وعليهم من لدىاللّه المهيمن القيّوم. انتهى چند يوم قبل در مکتوب جناب امين يعنى محبوبى حاجى ميرزا ابوالحسن عليه بهاءاللّه آياتى مخصوص ايشان از سماء مشيّت نازل و ارسال شد جناب مذکور هم مکرّر ذکر ايشان را نمودهاند لعمر اللّه هر نفس ثابتى اليوم بدولت باقيّه فائز است دولتى که بوصف در نيايد وقبل از مشاهده فکر بهاو نرسدطوبىللفائزين. و اينکه ذکرجناب حاجى م ل ک ح س عليه ٩ ٢٢ فرموده بودند الحمدللّه بعنايت حقّ فائزند و ذکرشان در ساحت امنع اقدس مذکور يسأل الخادم ربّه بان يفتح علی وجهه باب المکاشفة و اللّقاء انّه يفعل ما يشاء و فى قبضته زمام الاشياء ورقه وصول ارسال شد عرض اين فانى در آخر عرايض آنکه خدمت آقايان و دوستان آن ارض تکبير و سلام معروض ميدارد و از حقّ مى طلبد کلّ را باعمال پسنديده که لايق يوم اللّه است موفق دارد بسيار بسيار افسوس و دريغ از اينکه بعضى از مقام وقت آگاه نيستند و بهواهاى خود متحرّکند حقّ جلّ جلاله ستّار بوده و هست و از او تعالی شأنه مىطلبم ايشان را از ما عندهم مقدّس و بما عنده مرزوق دارد البهاء المشرق من افق عناية ربّنا علی حضرتکم و علی اخوانکم و ابنائکم و ابناء اخوانکم و علی الّذين تشبّثوا بذيل اللّه ربّنا و ربّکم و ربّ من فى السّموات و الارضين و الحمدللّه ربّ العالمين. خ ا د م فى ١٢شهر صفر المظفّر سنه ١٣٠١
(٢١٩) بسم ربّناالاقدس الاعظم العلی الابهىقد اتى ربيع الذّکر و البيان و النّاس اکثرهم لايفقهون نبذوا امراللّه عن ورائهم الا انّهم لا يشعرون انّ الخادم ينوح فىالليالی و الايّام بما يرى القوم فى حجاب مبين. هر صاحب بصر و بصيرتى متحيّر است چه که مشاهده مىنمايد اهل عالم خود را بهحقّ نسبت مىدهند و از او محجوبند منتظر ايّام ظهورند واز نفس ظهور که باعلی النّدا ندا مىفرمايد محروم. حق مىگويند و به خلق متمسّکند به نور ناطقند و به نار تابع اين عبد نمىداند به کدام وجه متوجّهند و بهچه اسم متمسّک و بهکدام افق ناظر و بهچهحبل متحرّک و بهکدام ذيل متشبّث. بحر بيان موّاج و سماء کرم مرتفع ومقصود ظاهر وآن نفوس بهاوهامات خودمشغول و در درياهاى ظنون غريق بهاسم حق عمّامه بر سر گذاردهاند و با او بهمحاربه مشغولند. برخى بهکنيسه متوجّه و حزبى بهجامع اگر اين تمسّکات و توجّهاتللّه بوده آثارش کو. کنيسة اللّه را فى الحقيقه گذاردهاند و بهکنائس انفس خود مشغولند و از مطاف ملأاعلی غافل و بههواهاى مردوده خود متشبّث. بمثابه کرم پيله دور خود تنيدهاند و شاعر نيستند تبّاً لهم و سحقاً لهم فو الّذى انطق الذّرات بذکره و ثنائه. اگر اقلّ من آن تفکّر نمايند بيا ليتنا کنّا تراباً ناطق شوند و بياليتنالم تلدنا ذاکرگردند دخان غفلت کل را فراگرفته. وقتى ازاوقات لسان مالک اسماء و صفات هنگام تنزيل آيات بهاين کلمات ناطق قوله تعالی: يا عبد حاضر آيا علماى عصر همچه گمان مىنمايند که در احيان ظهور مظاهرحقّ اهل ارض رايگان امر محبوب امکان را پذيرفتهاند آيا تفکّر در رزايا و بلايا و ضرّا و بأساى آن نفوس مقدّسه نمى نمايند آيا در کلمه مبارکه مايأتيهم من رسول الاّ کانوا به يستهزؤن تفکّر نمى کنند آيا سبب چه بودکه يهود بر روح قيام نمودند و علماى عصر بر قتلش فتوى دادند و بچه علّت برخاتم انبيا خروج نمودند واصحابش راکافر وغافل ومفسد مىشمردند. لازال مظاهر و مطالع و مشارق در دست اعداء مبتلا ولکن آنچه درسبيل حقّ وارد درکام جان بسيار شيرين. يا عبد حاضر برخى مشاهده مىشوند که بهمذاهبالهى متمسّکند ونفسى راکه بهکلمه اومذاهب عالم ظاهر او را باطل و غافل مىدانند و هر قسمى از اقسام ظلم را براو وارد مىآورند وگروهى آنچه بهحسّ ظاهر درآيد آن را مصدّقند و مادون آنرا منکر قاتلهم اللّه بکفرهم. اگر کور متولّد مىشدند و هم لسانى نمى يافتند بهظهور هيچ شئ از اشياء اقرار و اعتراف نمى نمودند. يا عبد حاضر بىعقلی وبىشعورى وبىدرايتى آنقومبهمقامى است که انسان متحيّر است بگو اگر عوالم الهى منحصر بهاين عالم وظهورات اوست پس جميع انبياء و اولياء و اصفياء خسارت نمودهاند فو الّذى انطق السّدرة و انزل المائدة لوعرفوا علی ما فعلوا لناحوا فى الدّنيا الی ان رجعوا الی مقاماتهم. انتهى اينقدر تفکّر نمى نمايند که انبياء واولياء و اصفياى الهى بچه جهت با جميع من علی الارض مخالفت نمودهاند آيا مىشود شخص واحد قيام نمايد بر امرى که دول وملل مخالف اوست الاّ بامر من لدن مقتدر قدير. اين خادم فانى از حق سائل و آمل است که ناس را هدايت فرمايد و بصراط مستقيم کشاند اگر فى الجمله تفکّر نمايند آگاه مىشوند ولکن دخان غفلت ابصار را منع نموده و نور قلب را تغييرداده. هيچ عاقلی بجهة فانى باقى را از دست نمىگذارد کلّ گواهى مىدهند برفناى عالم معذلک بهاومتمسّکند ومشاهده مىنمايند بهتراب راجعند معذلک از او غافل و باجنحه نفس وهوى طائر کجا بودم و بهکجا افتادم. مقصود آنکه جواب دستخط آن حضرت راعرض نمايم وآنهم بهاختصارکه مباد سبب زحمت شود ولکن قضى ما قضى والامرللّه مالک العرش و الثّرى روحى لقيامکم الفدا ولاستقامتکم الفدا. دستخط آن حضرت که بهتاريخ ٢ ربيع الاولی مرقوم شده بود رسيد للّه الحمد از هر حرفى ازآن عرف خلوص ومحبّت محبوب عالميان استشمام شد. طوبى از براى ورقى که بذکر الهى مزيّن شود و مراتب ايقان و محبّت دوستان و آقايان لوجه اللّه در او مذکور آيد. اين خادم خود را قابل ذکر در نزد هيچيک از دوستان نمىداند تا چه رسد خدمت افنان سدره الّذين نسبهم اللّه اليه و جعلهم افناناً لسدرته و بعد از اطّلاع قصد مقام مالک ابداع نموده در ساحت امنع اقدس عرض شد هذا ما نطق به الرّحمن فى ملکوت البيان قال وقوله الاحلی: بسمى المظلوم اح م د للّه الحمد نفحات ايّام الهى را يافتى و بهافق اعلی اقبال نمودى. لعمر اللّه انّک تحت لحاظ عنايته لا تحزن من شئ ان احفظ هذا المقام الاقدس تمسّک بالحکمة بامرى و ارادتى انّا انزلنا ذکرک فى کتاب لا يأتيه المحو و الفنا و يجد منه الملأ الاعلی عرف البقاء يشهد بذلک امّ الکتاب. جناب امين يعنى ابوالحسن وارد و ذکر آنجناب را مکرّر نموده فى الحقيقه مزيّن است بهمحبّت افنان سدره بسيار اظهار رضايت ازآنجناب مىنمايد. يا افنانى عليک بهائى جميع عالم از براى عرفان اين يوم اعظم خلق شده و جمالقدم درليالی و ايّام کلّرا بهافق ظهور حقّ جلّ جلاله دعوت نموده و از قلم اعلی مکرّر اين کلمه علياء نازل يا قوم دعوا البغى و الفحشاء و لاتتّبعوا الهوى ان اتّبعوا ما انزله مولی الورى فى کتابه المبين. جميع فساد ونزاع و جدال واعمال شنيعه را نهى نموديم و بما يحبّه اللّه امر فرموديم و اين فقرات نزد کلّ مبرهن و واضح است معذلک اسم اللّه مع اولياى الهى در سجن ظالمين مسجون قد ورد عليهم ما ناح به الفردوسالاعلی والجنّة العلياء ظلم ناس بهمقامى رسيده که از حدّ خارج گشته سبحان اللّه بههيچ امرى متنبّه نمىشوند و بههيچ عذابى آگاه نه. يک کرورخلق در اين اطراف از ميان رفت معذلک متنبّه نشدند امورات منزله در لوح رئيس کلّ واضح و ظاهر معذلک از نوم برنخاستند. سيّد کاذب بهدرک رفت ملتفت نشدند ثانى بهسقر راجع نادم نگشتند و بعد از اخذ ثالث هم شايد به شعور نيايند. حق در اين ظهور مهلت نداده اخذ نموده و مىنمايد ولکن احدى ملتفت نه امّا واللّه لو لاسبق حکم الکتاب ليأخذ الکلّ بکلمة من عنده. حق لازال دوست داشته که خلق باشند تا بذکر و ثنا و توحيد و تعمير مشغول شوند و لامورات اخرى التّى ما اطّلع بها الاّ اللّه مالک العرش و الثّرى. بعضى از دوستان در هر ارضى خائف مشاهده شدند لعمر اللّه دنيا را شأنى نبوده و نيست بگو شهادت را مقامى است بزرگ و شأنى است رفيع نصيب هرکس نشود از اکسير اعظم ناياب تر و بهمثابه عنقا. اسم مذکور و رسم مستور بل مفقود لو عرفوا لسرعوا و لو شاهدوا لانفقوا انّا سترنا هذا المقام عن الابصار لحفظ من علی الارض انّه يهدى من يشاء الی ما اراد لا اله الا هو المقتدر القدير. البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليک و علی افنانى و علی الّذين اعترفوا بما اعترف به اللّه فى مقامه المرفوع. انتهى امواج بحر عنايت بشأنى ظاهر و باهر که مترجم و مبيّن و مفسّر لازم نداشته و ندارد ديگر اين عبد کليل چه عرض نمايد که شايسته باشد و يا لايق از حق جلّ جلاله مىطلبم آن حضرت را حفظ فرمايد و لازال مصدر خدمات و مرجع عنايات خود نمايد. جميع مقامات عالم نزد اين مقام خاضع و خاشع و ساجد يشهد بذلک کلّ عارف و کلّ عالم و کلّ منصف بصير. اينکه ذکر جناب ملاّ حسن عليه بهاءاللّه و حالت ايشان بعد از شرفيابى بهلوح امنع اقدس الهى نمودند هنيئاً له و لمن وجد عرف بيان الرّحمن حق شاهد و گواه است که اگرجميع من علیالارض نفحه يک کلمه از کلمات الهى را بيابند کلّ سرمست شده بهانوار وجه توجّه نمايند الحمدللّه از جذب بيان الهى مشتعل گشتند لا يعادل بحرارة محبّة اللّه ما يشهد و يرى يشهد بذلک مولی الورى و مالک الآخرة و الاولی. و اينکه مرقوم داشتيد که جناب آخوند عليه بهاءاللّه و عنايته از جانب شخص ديگر آن سؤالات را نموده بودند در اوّل اين ظهور اعظم از هرقبيل سؤالات در ساحت اقدس حاضر و جواب هر يک مفصّلاً بما ارادهاللّه نازل و ارسال شد حال چند سنه مىشود که مىفرمايند قلم اعلی اقبال بذکر جواب سؤالات و يا شئون علميّه نداشته و ندارد نقطه بيان روح ما سواه فداه مىفرمايند انّه ينطق فى کلّ شأن انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. و آنچه در اين سنه از سماء عنايت غنىّ متعال در جواب سؤالهاى آن اطراف نازل شد اين نظر بهعنايت حقّ است نسبت به موحّدين و مقرّبين که در آن ارض و اطرافند هذا من فضل ربّنا علی افنانه و علی الّذى سمّى بالرّاء قبل جيم عليه بهاءاللّه العليم الحکيم بوده وقتى از اوقات اين کلمه علياء از لسان مالک اسماء نازل فرمودند يا عبد حاضر در ارض يا و الف و را نفوسى هستند که عين سماء بهايشان ناظر است. انتهى اينکلمه علياء بمثابه بحريست که در او لئالی ثمينه مستور است العلم عنداللّه ربّنا و ربّکم و ربّ العرش العظيم طوبى لديار تشرّفت بذکره و لمدن فازت باحبّائه و لنور اقتبس الضوء من انوار وجه اوليائه اين نفس جان را حالت ديگر دست داد ياراى عرض نه و قوّه ستر نه الامر له و الحکم فى قبضته لا اله الا هو القوىّ القدير. اينکه درباره ورقه وصول مرقوم داشتيد موافق دستخطّ عالی از قبل ارسال شد و حالهم موافق اين دستخطّ ارسال مىشود دراين حين اين فانى بهساحت اقدساحضار شد وبعد ازحضورمشى مىفرمودند بعد از دقايق چند اقبل وجه القدم الی الخادم و قال عزّ بيانه: يا عبد حاضر حقوق جناب را و جيم را بخشيديم و بطراز عفو مزيّن نموديم ليشکر اللّه ربّه و يقوم علی خدمة الامر بالحکمة و البيان اين حقوق مخصوص است بهحق جلّ جلاله طوبى از براى نفسى که ادا نمود و بهقبول فائز گشت و نعيم از براى نفسى که اظهاراً لعنايته بنور عفو مزيّن شد انّه لهو المقتدر علی ما اراد ليس لاحد ان يتوقّف فى ما نزّل من سماء البيان انّه لهو الآمر المختار. انتهى اين عبد بعد از مشاهده اين عنايت کبرى که مقصود حق جلّ جلاله اظهار فضل بوده اقلاًّ هزار بار آن شب به لک الحمد يا محبوب العالمين ذاکر بود اين بسى واضح و مبرهن است که جميع دنيا را قدرى نبوده و نيست چنانچه جميع شاهد وگواهندکه مکرّر وجوه کثيره بهساحت اقدس آمده و بطراز قبول فائز نشد و حال نظر بهاجتماع و اقتضاى وقت اخذ مىشود بارى مقصود آنکه اين فقره محض اظهار فضل و عنايت و رحمت بوده از حق جلّ جلاله مىطلبم که ايشانرا مؤيّد فرمايد که بما يليق و ينبغى لايّاماللّه قيام نمايند ولکن بهحکمت. حضرت اسماللّه عليه من کل بهاء ابهاه از اولياى ارضطا وصف فرمودهاند و مکرّر اظهار رضامندى نمودهاند مخصوص از بعضى ولکن در هر کرّه مرقوم مىداشتند که حکمت را از دست دادهاند وامرى که منافى است اين است چه که اين عبد را در مجالس متعدّده وعده گرفتهاند بعد از حضور در مجلس اوّل ملاحظه شد قريب پنجاه شصت نفر موعودندگفتم آيا نشنيدهايد حکم حکمت را در اکثر الواح الهى اين حکم جارى و بکمال وضوح مذکور و مسطور تصديق مىنمودند ولکن شب آخر باز همان قسم مشاهده مىشد وکذلک مجالساخرى بالاخره کار بجائى رسيد که انزوا فرمودند. اين فانى از حق جلّجلاله بکمال عجز و ابتهال سائل و آمل که جميعرا مؤيّد فرمايد بر عمل بهآنچه درکتاب از قلم اعلی ثبت شده هرنفسى را اخذ نمودند مع نوشتجات اخذ شده مع آنکه بايد آيات الهى را در محلهاى محکم متين حفظ نمايند سبحان اللّه چه شده بعد از آنکه اين عبد در عرايض متعدّده اين فقره را خدمت دوستان عرض نموده تا حين بهاجابت مقرون نشده و نظر بهصداقتى که طراز هيکل احبّاءاست هر حرفى را قبول مىنمايند و هر مدّعى را صادق مى شمرند مع آنکه در يک مقام اين کلمه عليا از افق اعلی ظاهر مىفرمايند لاتصدّقوا کل قائل و لاتطمئنّوا عن کلّ وارد اين خادم اميدوار است که از بعد بما يحبّه اللّه مؤيّد شوند. اينکه درباره محبوب روحانى جناب ورقا عليه بهاءاللّه وعنايته مرقوم داشتيد انشاءاللّه محفوظند و بهعنايت حقّ جلّجلاله مطمئن در همين ليل ذکرشان را اين فانى از لسان اقدس استماع نمود مکرّر در احيان تنزيل آيات اظهار عنايت بهايشان شده انشاءاللّه موفّق و مؤيّدند بذکر حق و خدمت امر و تأليف قلوب و اعلاى کلمه بشأنى که از جميع اعضاء و جوارح و عروق شعله نار انقطاع در سبيل مالک ابداع ظاهر شود سبحان اللّه مع آنکه از ايشان فسادى ظاهر نه با کمال محبّت نفوس غافله را بهمطلع نور احديّه خواندهاند معذلک علماى غافل و جهلاى عاطل عمل نمودند آنچه را که هيچ ظالمى ارتکاب ننموده بکمال جدّ و جهد در اطفاى نور امر مشغول ولکن هيهات هيهات من يقدر ان يبدّل ما اراده و من يستطيع ان يسبقه فى اوامره لعمر محبوبنا و مقصودنا انّهم فى ضلالهم القديم. و اينکه در باره مشرق الاذکار مرقوم داشتند اين فقره بايد بسيار مستور باشد بشأنى که جز نفوس ثابته راسخه مستقيمه راضيه مرضيّه بر آن آگاه نشود جميع اين اعمال لدى العرش بهحکمت معلّق است اگر مخالف آن باشد جائز نه هذا ما سمع الخادم باذنه من لسان اللّه المهيمن القيّوم. ناس ضعيف و غافلند و فضل و عنايت و رحمت فوق احصاء امر حکمت خود شاهد و گواه است بر شفقت و عنايت و رحمت مقصود عالميان و اينکه درباره صعود حضرت اسماللّه جواد عليه من کلّ بهاء ابهاه و من کلّ نور انوره مرقوم داشتيد يشهد الخادم انّه فاز بعناية ربّه الابهى و توجّه الی الرّفيق الاعلی و وجد منه المقرّبون عرف رحمة ربّنا و ربّه مالک الاسماء و نزّل له من القلم الاعلی ما يکون باقياً بدوام اسماءاللّه الحسنى. يا محبوب فؤادى و نفساللّه القائمة علی الامر که امروز روزموت است چهکه بذکرى فائزمىشودانسان که شبه ومثل نداشته و بهاکليلی مفتخر مىگردد که لازال ما بين عالم متلئلأ و مشرق و منير مشاهده مىشود طوبى از براى نفسى که بهمحبّت الهى صعود نمايد اگر بهشهادت فائز نشود اقلاًّ باين مقام فائز گردد اگر چه دوستان حقيقى که از کأس استقامت آشاميدهاند بکلّ خير فائزند و از احرف کتاب لدى اللّه مذکور و مسطورند و حرف کتاب را محو اخذ ننمايد و فنا مسّ نکند الامر بيده يفعل مايشاء و يحکم مايريد و اينکه مرقوم فرموده بودند که طوائف مختلفه در تشييع حاضر شدند تلقاء وجه قدم عرض شد فرمودند انّهم ملّة واحدة لاينبغى حضورهم الاّاهل البهاء الّذين خلقت لهم السّفينة الحمراالمذکورة فى قيّوم الاسماء. انتهى واينکه ذکر جناب ميرزا ع ل عليه بهاء اللّه را فرمودند و مرقوم داشتند مکرّر ذکر بناى آثار نمودهاند لدى العرش مقبول افتاد اگرچه جناب ايشان بهحق ناظرند وبهخدمت مشتاق ولکن ملاحظه حکمت در هر حال لازم انّ الخادم يبشّره بذکره فى السّجن و عناية اللّه ربّ العالمين. اينکه ذکر حضرت اسم اللّه م ه عليه من کلّ بهاء ابهاه را فرموده بودند و اخذ ارض در ارض طا حال اين امر در سماء مشيّت الهى معلّق و بعد از سکون و اطفاى نار مشتعله حسب الامر ظاهر مىشود آنچه که بطراز اراده حقّ جلّ جلاله فائز است و درباره وجه حضرت اسم ج م عليه من کلّ بهاء ابهاه مرقوم داشتند از قبل ذکر اين فقره از قلم اعلی جارى و بطراز قبول فائز و جناب اسم مذکور هم بيتى ابتياع فرمودند قدرى از آن وجه باقى مانده بود بعضى از آنرا بهقروض و ديون خود دادند و بعض ديگر راصرف سبيل نمودند تا آنکه بهارض مقصود وارد وحال ايشان و اهل ايشان در جوار قصرکه خارج سجن است و مقرّ عرش واقع ساکنند و بزيارت مشغول الحمدللّه فائز شدند بهآنچه که درليالی و ايّام از حق جلّ جلاله مىطلبيدند اين فقره اخذ بيت و اعطاء وجه مکرّر در ساحت اقدس عرض شد و هر کرّه اظهار عنايت نسبت بهحضرت افنان ٢0٢ عليه من کلّ بهاءابهاه مشهود فى الحقيقه ايشان بهخدمت قائمند مع آنکه در ظاهر بعض اسباب ظاهره سبب حزنشان شد و هذه ماسمعت باذنى من مخبر عليم ولکن فرمودند قد قدّر له مقام ما اطّلع به الاّ اللّه ويظهر آثاره فى الملک انّه لهوالعليم الحکيم. انتهى تا اين مقام جواب دستخط اوّل آن حضرت بود و بعد دستخط ثانى عزّ ورود ارزانى داشت و مصدّر بود بذکر ظلمى که برابريا و اولياء و افراد واوتاد ارض وارد آيا از اين مظلومها ضرّى بر احدى وارد شده و يا مال نفسى را بردهاند و يا بغير ما حکم به اللّه نطق کردهاند لو سألواعن ذلک ما جوابهم الاّ طغياناً وبغياً علیاللّه المهيمن القيّوم ملاحظه فرمائيد اين طائفه خيّر دولت و ملّت را درليالی وايّام از حقّ جلّ جلاله سائلند معذلک وارد شد از اين دو حزب بر اهل بها آنچه که اهل ملأ اعلی بنوحه وندبه مشغول يومى از ايّام حضرت روح يعنى عيسى بن مريم روح ما سواه فداه از معشر يهود سؤال نمودند و فرمودند بهجهت کدام حرفهاى خوب من است که براذيّت من قيام نمودهايد عرض نمودند بهجهت حرفهاى خوب شما نيست بلکه بجهت آنست که مىگوئى من ابن اللّهم حال هم معلوم قصور حضرات اين است که مىگوئيم اهل اللّهيم واز ضغينه وبغضا و فساد و نزاع و جدال مقدّس و مبرّائيم شعله نار بغضا از هر جهتى مشتعل ولکن يدقدرت بماء اراده فرو مىنشاند انّهعلی کلّ شئ قدير و دستخط ثالث آن حضرت فرح بخشيد و روح را قوّت بخشود و الحمدللّه آن حضرت بطراز صحّت مزيّنند و بر خدمت امر قائم. اينکه درباره وجه بهجناب طبيب عليه بهاءاللّه وعنايته مرقوم فرموده بودند اين امر معلّق است بخبر خود ايشان آنحضرت آنچه درباره بيت و آنچه درباره حضرت اسم اللّه عليه من کلّ٩ ابهاه عمل فرمودهاند و مرقوم داشتهاند جميع صحيح ومقبول و لدى العرش مذکور يحبّ الخادم ان يذکر اللّه بالف مأة لسان و يطلب من بدايع فضله تأئيدکم و توفيقکم و حفظکم انّ ربّنا الرّحمن لهوالمقتدرالعزيزالمختار. سبحانک يا من بظهورک ناد الميزان و نصب الصراط و مرّت الجبال و نطق لسان البيان فى ملکوت العرفان هذا يوم المعاد واتى الغنىّ المتعال بان تحفظ افنانک من شرّ اعدائک و تقرّبهم اليک و ترزقهم لقائک و تکتب لهم خير الآخرة و الاولی بجودک و فضلک اى ربّ تريهم مقبلين اليک و متمسّکين بک اسألک بنفحات وحيک بان تؤيّد من قام علی خدمتک و نصرة امرک ثمّ اکتب له ماينبغى لظهورک و ايّامک انّک انت المقتدر علی ماتشاء وفى قبضتک زمام من فىالسّموات و الارضين. اينکه درباره محبوبى جناب ورقا عليه بهاءاللّهالابهى مجدّد مرقوم داشتيد انشاءاللّه در جميع احوال ناظر بهحکمت باشند خلق جاهل و مفترى مخصوص نفوس شريره که بى شغل و عمل در دنيا ماندهاند شب و روز منتظرند که امرى را دست آويز نمايند و بر اشتعال نار نفس و هواى خود بيفزايند قاتلهم اللّه بذنبهم و نفاقهم و کفرهم اعاذنا اللّه و ايّاکم من شرّ هؤلآء مَثَل آن نفوس مَثَل خاکستر گرمى است که از نار خارج شده باشد عنقريب حرارت آن بيفسرد و ارياح عقيمه قاصفه او را بفنا راجع نمايد درلوح برهان در خطاب بهذئب مىفرمايد مَثَل تو مَثَل اثر شمس است بر رؤس جبال سوف يأخذه الزّوال الی آخر بيانه جلّت عظمته و احلی بيانه و عظم کبريائه. اينکه ذکر جناب آقا مسعود وما ارسله فرموده بودند جناب امين عليه بهاء اللّه مکتوب ايشانرا بساحت اقدس ارسال نمودند و تلقاء وجه عرض شد فرمودند حسب الامر آنکه جناب افنان بهاو جواب بنويسند واظهار عنايت از قبل حق بنمايند ليفرح و يکون من الشّاکرين و اينکه ذکر جناب حاجى سيّاح عليه بهاءاللّه را نموده بودند و همچنين اظهار رضامندى از ايشان للّه الحمد ايشان موفّق شدند بهخدمت امر و رعايت مظلومان يعنى نفوسى که خود ايشان شاهد و گواهند که جز بهحق ناظر نبوده و نيستند و جز اصلاح عالم اراده نداشته و ندارند هنيئاً لجنابه انشاءاللّه بهاين فيض اعظم در جميع احيان فائز باشند انّ الخادم يبشّره بذکر محبوبه ايّاه و عنايته فى حقّه و يسأل ربّه بان يؤيّد حضرته فى کلّ الاحوال انّه لهو المقتدر المتعال. عرض ديگراين فانى آنکه اگر دوستى از دوستان الهى بهخدمت فائز شود از جانب اين لاشئ تکبير برسانيد انشاءاللّه اغبره کدره عالم ظلم ايشان را از اشراقات انوار عدل منع ننمايد هر محروم و غافلی رو بفنا مىرود و از وراى او ملائکه عذاب مىفرمايد اسرع اسرع و لکن آن بدبخت هائم و بى شعور زود است که بهشعور آيند و بياحسرةً علينا ناطق شوند البهاء المشرق من افق سماء عناية ربّنا و ربّکم و ربّ من فى العرش و الثّرى علی حضرتکم و علی من يحبّکم و علی کلّ مؤمن ثابت مستقيم و الحمد للّه العلی العظيم . خ ا د م فى ١٤ شهر شعبان المعظم سنه ١٣٠٠
(٢٢٠) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىللّه الحمد اگر چه ظلمت اوهام علماى ارض يعنى نفوسى که از حق غافلند عالم را احاطه نموده و تعدّى و ظلم امرا هم ارکان بلاد را متزلزل کرده و اعمال مشرکين و معتدين قلوب را از طراوت باز داشته و لکن نداى مقصود عالميان و انوار وجه ظهور بشأنى مرتفع و مشرق که نزد متبصّرين دون آن مشهود نه در هر حين عالم را اخبار مىفرمايد و نفحات آيات از شطر سجن منتشر، اوست روح عالم و علّت وجود بنى آدم طوبى لمن وجد وعرف و ويلٌ للغافلين. سبحانک يا اله الوجود و مالک البيت المعمور اسألک بظهور مکلّم الطّور الّذى ينطق باعلی النّداء بين الارض و السّماء بان تؤيّد اصفيائک علی ما ينبغى لسلطنتک و کبريائک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العليم الحکيم. اى ربّ ترى و تعلم انّ الخادم اراد ان يذکر الذّين نسبتهم الی نفسک و سمّيتهم بافنان سدرتک و لو انّ هذا فوق مقامى و شأنى و لکن اذکرهم لئلاّ اصير محروماً من هذا الفضل و اشکرک بذلک و بما ايّدتنى علی ذلک ثمّ بعد الذّکر اتوب و ارجع اليک ليکون ذلک دليلاً علی عجزى عن ذکر اوليائک. اى ربّ اسألک به کوثر بيانک و اسرار علمک بان تؤيّد افنانک کما ايّدتهم من قبل و قدّر لهم ما ينبغى لجودک انّک انت الجواد الکريم و بعد روحى لقيامکم و ذکرکم و خدمتکم الفدا دستخطّ آن حضرت که در عرض راه ارسال فرمودند قلب را نور و صدر را انشراح و بصر را قوّت عطا نمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــود للّه الحمد نعمت ذکر حقّ جلّ جلاله در آن موجود و همچنين مائده صحّت آن حضرت و من معه شکر مقصود عالميان را که در هر حين عنايتش مبين بوده و هست بشأنى که جميع عالم از احصاى آن عاجز و قاصرند اگر احوال ارض مقصود را بخواهند حضرت آقاى معظّم عليه من کلّ بهاءابهاه و نجمين عليهما بهاءاللّه الابهى و مخدّرات معظّمات عليهنّ بهاءاللّه و عناياته و الطافه طائف حول بودند و بعد حسب الامر بهبيروت تشريف بردند انشاءاللّه لازال بذکرحق مشغول باشند و در ظلّش مستريح و بعد از قرائت دستخطّ آنحضرت تلقاء عرش اين کلمات عاليات از منزل آيات و مظهر بيّنات ظاهر و نازل قوله جلّجلاله و عمّ نواله و عظم شأنه: يا افنانى عليک بهائى رگ شريان عالم از نفحات آيات الهى متحرّک و در هر حين مدد ربّانى بهاو مىرسد و الاّ از ظلمهاى اهل ارض و علماى بلاد کلّ فانى و معدوم مشاهده مىشدند ازحق بطلبيد تراب يقين را بهآب علم عجين فرمايد و نفوسى برانگيزاند تا بمثابه جبال در امر غنىّ متعال راسخ و ثابت مشاهده گردند و در مقامى مقيم شوند که امرى از امور ايشانرا از حق جلّ جلاله منع ننمايد و بابى از عالم ديگر بر وجود بگشايد لعمر اللّه هر نفسى بهعرفى از آن فائز شود جميع من علی الارض را بمثابه کفّ تراب مشاهده کند. للّه الحمد مکرّر فائز شدى بهآنچهکه عالم بهاو معادله ننمايد جناب محمّدعليه بهائى را تکبير برسان بگو انّ الحقّ يکون معک يسمع و يرى و هو السّميع المجيب. جميع افنان را از قبل مظلوم تکبير برسان و بعنايات لانهايه مسرور دار. انتهى اين فانى هم خدمت هر يک تکبير و سلام عرض مىنمايد انشاءاللّه جميع مطالع اراده حق واقع شوند الواحى که از قبل خواسته بودند علی عدد وهّاب ١٤ ارسال شد اميد هست برسد و از براى قلوب مفتاحى و از براى عطشان برّ محبّت الهى کوثرى و از براى ظلمت اين ايّام نورى مشرق مشاهده شوند و از بحر معانى آن قسمت برند. خدمت آقايان عظام حضرت افنان و افنان عليهما من کلّ بهاءابهاه که در آن ارض تشريف دارند سلام و تکبير عرض مىنمايم طوبى لحضرتهم و نعيماً لهم بما ايّدهم وذکرهم فى الواح شتىّ انّ ربّنا الرّحمن لهو المشفق الکريم البهاء والذّکر و الثّنا علی حضرتکم وعليهم وعلی مناحبّهم واقبل اليهم لوجهالله ربّالعالمين خادم فى ١٢ محرّمالحرام سنه ١٣٠٣
(٢٢١) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىالحمدللّه الّذى انزل ما کان مکنوناً فى سماء مشيّته و اظهر ما کان مخزوناً فى علمه و ارسل من بشّر به کتبه و رسله و اصفيائه و انبيائه الّذى به ماج بحر العرفان فى الامکان و فتحت ابواب الجنان لاهل الايمان. تعالی الرّحمن الّذى اظهر نفسه لهداية الخلق الی سواء الصراط. الحمدللّه الّذى جعل امره فى مقام لا يضرّه البلايا و لا تضعفه الرزايا انّه غرس بايادى الاقتدار سدرة امره و سقاها من دماء الاخيار و الابرار. انّه لاتعجزه ضوضاء العباد و لاتمنعه ضغائن من فى البلاد يفعل بسلطانه ما اراد انّه لهوالمقتدر العزيز المختار. سبحانک يا من بنور وجهک انارت الآفاق و فى هجرک ناح العشّاق و باسمک الّذى بهانجذبت افئدة الموحّدين وقلوب العارفين بان تؤيّد اهل مملکتک علینصرة امرک و وفّقهم ياالهى علی ما اردته بمشيّتک. اى ربّ ترى اوليائک فى سجن الظّالمين قد اخذوهم و اوثقوهم وحبسوهم بما آمنوا بک و بآياتک و اقبلوا الی افقک الاعلی فى ايّامک هم الّذين يا الهى نصروا امرک و تشبّثوا باذيال رداء فضلک و ما نقضوا ميثاقک و عهدک و اخذهم بيان مکلّم الطور علی شأن نطقواامام الوجوه فى ايّام فيها اخذ غمام الاعتساف افق الانصاف. اى ربّ تسمع حنينهم من ارض الطّاء و صريخ المظلومين فى ديار اخرى اسألک يا سلطان الوجود و مربّى الغيب و الشّهود بان تحفظ اوليائک من شرّ اعدائک ثمّ انصرهم بمظاهر قدرتک و اقتدارک و مطالع قوّتک و اختيارک. انت الّذى لا يعجزک شئ من الاشياء و لايمنعک ظلم العلماء وسطوة الامراء قرّ يا الهى عيون اصفيائک ببدايع فضلک انّک انت مولی العالم و المهيمن علیالامم. ثم اسألک يا الهى بان توفّقنى علی ذکر الّذين نسبتهم اليک و جعلتهم من افنان سدرة امرک بين بريّتک ثمّ الّذى ذکرته بلسانک فى برّک و بحرک و فى الآکام و الجبال. اى ربّ انّه ممّن فاز بعنايتک و سقيته کوثر محبّتک بايادى کرمک اسألک بان تنزل عليه مايفرح به قلبه و تقرّ به عينه علی شأن لاتمسّه احزان العالم و لا ما عند الامم انّک انت المقتدر علی ماتشاء وفى قبضتک زمامالاشياء لااله الاّ انت العليم الحکيم. روحى لاستقامتکم الفداءخجلت اين فانى بمقامى رسيده که هم قلم ازذکرش قاصراست وهم مداد ولسان. خجلتىکه اگر فى الحقيقه ظاهر شود و از عالم ستر به عالم شهود آيد عين شفقت گريان شود و عنايات افئده و قلوب مخلصين بههيجان آيد. ولکن حق جلّ جلاله شاهد وگواه است که در جميع اوقات در قلب حاضر و امام وجه فانى ظاهر. ذکر آن حضرت در منظر اکبر بوده و لسان عظمت بهکلماتى که ازهريک عرف شفقت و عنايت متضوّع ناطق هنيئاً لحضرتکم و مريئاً لجنابکم. سبب وعلّت تأخير هم واضح ومعلوم است آن حضرت همچهگمان نفرمايندکه فىالحقيقه قصورى رفته اگرچه در يکمقام تقصيرات اين فانى ثابت است ولکن اسبابى که سبب تعويق جواب دستخطهاىآنحضرت شده خدمت امر بوده وسلطان امرآن حضرت را از افنان سدره مبارکه فرموده لذا در يک مقام اين خدمت بهآن حضرت راجع. اذاً يثبت بانّى کنت قائماً علی خدمة حضرتکم در اين صورت آنحضرت اين عذر صحيح را قبول مىفرمايند. ازجميع جهات متواتراً نامه مىرسيد و همچنين عرايض و بايداين عبد درحضور تحريرنمايد و بعد صورت الواح مبارکه را بردارد و همچنين جوابهاى اطراف را معروض دارد باقى معلوم و واضح فى الحقيقه اگر عنايت حق نباشد ابداً از اين فانى اين خدمت بر نيايد له الحمد بما ايّد عبده علی ما امر به تا جان در بدن باقى برخدمت قائم. آنى از نظر غائب نبوده و نيستيد اگر چه ذکر وثنا وخدمت اينعبد لايق ذکر نه ولکن مقصود آنکه بعنايته تعالی در ساحت اقدس مذکورند و بهنسبتش مزيّن اصل اين است ليس لمادونه من ذکر و لا من وجود. دستخطّ مبارک که تاريخ آن هفتم جمادى الثّانى بود عالم قلب را از نسائم محبّت تازه نمود از حق جلّ جلاله سائل که اين نعمت را باقى بدارد انّه علی مايشاء قدير و بعد از اطّلاع قصد اعلی المقام نموده در ساحت امنع اقدس عرض شد هذا ما نطق به لسان العظمة فى ملکوت البيان قوله عزّ اسمه و کبر کبريائه: بسمى المبيّن الخبير الحکيم يا افنانى عليک، بهائى اطفال روزگار بر حضرت غنىّمتعال قيام نمودهاند و بکمال شقاوت درصدداطفاء نور و اخماد نار سدره مبارکه برآمدهاند ينبغى لهم ان يلعبوا بالطّين. در عدم شعور جهلاى ارض که بهاسم علم معروفند تفکّر نمائيد معادل جميع کتب الهيّه که حال نزد امم مختلفه موجود است نازل و منزل را هم دانسته و مىدانند که از علوم ظاهره مقدّس بوده معذلک بر انکار قيام نمودهاند اعظم از منکرين قبل. لعمراللّه نفس کلمه شهادت مىدهد بر علوّ و سموّ حق ولکن لا يزيد الظالمين الاّ خساراً ان انظر ثمّ اذکر ما انزله الرّحمن فى الفرقان و نفخ فى الصّور فصعق من فى السّموات و من فى الارض الاّ من شاءاللّه ثمّ نفخ فيه اخرى فاذا هم قيام ينظرون. امروزکلّ ازکلمه الهى منصعق مشاهده مىشوند الاّ من شاءاللّه چه که امرعظيم است وهر نفسىلايق ادراک وتقرّب واستقامت نبوده ونيست. امروز مکلّم طور بهاين کلمه ناطق هو درقميص اَنَا ظاهر و مکنون باَنَا المشهود ناطق.گلپارهاى عالم مشکل است بهاينمقام فائز شوند اين کلمه مبارکه کوثر زندگانى است ازبراى اهل استقامت وحقيقت و سمّ قاتل است از براى نفوس معرضه غافله. سحاب اعتساف افق انصاف را اخذ نموده و غمام ظلم انوار عدل را منع کرده ولکن عنقريب نفوس غافله معرضه خود را در خسران عظيم مشاهده نمايند. ظلم ظالمين و تعدّيات غافلين سبب ارتفاع امر بوده و هست و آنچه که سبب نوحه مقرّبين است اعمال نفوسى است که خود را بهحق نسبت داده و مىدهند و ارتکاب نموده و مىنمايند آنچه را که در جميع کتب الهى نهى از آن بهتصريح نازل. در مقدمه ارض طا حکومت بهاعتدال حرکت مىنمود ولکن بعضى ازداخلين راخوف بشأنىاخذ نمودکه درسرّ سرّ بهکلماتى تکلّم نمودند که حکومت يقين نمود که حضرات اراده خروج دارند مع آنکه خود گوينده شهادت مىدهد بر کذب اين کلمه. کاش جاسوس و مفتّش منحصر بهآن دو نفس خارجه بود چه که آنچه ديده و شنيده ذکر نمودهاند انّ ربّک لهوالعليم الخبير اسمىّ السّتّار ستر و هوالستّار العليم. مکررّ قلماعلی کلّ را بهحکمت امر فرمود و بما يرتفع به الامر وصيّت نمود. ازحق بطلبيد تاکلّ را بر عمل تأئيد فرمايد چه اگر مقبلين بما ارادهاللّه حرکت نمايند خود رامظفّر ومنصور مشاهده کنند. يشهد بذلک هذاالکتاب النّاطق فى هذاالسّجن المبين. البهاء عليک و علیالخليل وعلیافنانى ک. انتهى للّه الحمد نازل شد آنچه که فى الحقيقه اگر مراياى وجود کلّها مقابل شوند کلمه مبارکه قد ظهر الحق در کلّ منطبع گردد و عالم از خمر غرور بىهوش وکلّ بما عندهم مشغول. لسان وعظ و پندعالم من دون تعطيل و تأخير ناطق معذلک احدى شاعر نه. حيرت اندر حيرت است بهقسمى حجبات اوهام وظنون ناس را اخذ نموده که بههيچ آيه وحجّت و برهانى توجّه بهحق ننموده و نمى نمايند. از ارض طا نوشته بودند جناب علی قبل اکبر عليه بهاءاللّه مالک القدر سورمنزله را نزد شاهزاده نايب السّلطنه در مجالس متعدده قرائت نموده حتى سوره مبارکه رئيس و پاريس که مشحون بذکرامورات وارده ازبعد بود تلاوت نمودهاند بعد سرکار نايب گفته که از کجا بدانيم اين سور بعد از وقوع نازل نشده. بارى لو يأتى الله بکلّ آيةٍ لن يؤمنوا و لن يعترفوا. لازال خارق عادات از براى غافلين بوده و در هرعصر وقرنىکه ظاهر شده ثمرى حاصل نه بلکه سبب ازدياد بغضا شده. حال ملاحظه فرمائيددرهماناياممؤسّس که سيّدصادق بود حق اخذش نمود معذلک متنبّه نشدند و به ظلمىاعظم از قبل قيام نمودند تاآنکه شخصآخر که بکمال غرور وطغيان تکلّم نمود و در اطفاء نور تدبيرات دگر کرد بغتةً اخذ شد و ثمرى حاصل نگشت. سيّد مذکور مهلت خواست که سه روز بعد بيرون مىآيم و بنفسه مباشر شهادت نفوس موقنه مىگردم و بعد از سه روز جسد خبيثش بيرونآمد معذلک اثرى ظاهرنه. بلینوشته بودند همان روزکه نفس دوّم اخذ شد فى الجمله تنبّهى ظاهر و بعد يوم او يومين رجعوا الی مقامهم الاوّل ولی اينقدرعرض مىکنم که کل جان مىکنند زود است که انوارآفتاب امرعالم را احاطه نمايد. نفوسى که جز اصلاح عالم و اتّحاد امم و راحت کلّ قصدى نداشته و ندارند ملاحظه فرمائيد بچه ظلممبتلاشدهاند افّ للّذين تمسّکوا بالباطل واعرضوا عن الحق وتشبّثوا بالفانى غافلين عن الباقى. اينکه ذکر رؤيا فرموده بودند در ساحت امنع اقدس عرض شد فرمودند اين رؤيا دليل است بر علوّ و سموّ و نعمت الهى از ظاهر و باطن درباره ايشان انّه لهو الفضّال الکريم واينکه ملاحظه نمودند نان وگوشت حاضر شد اين دو ازنعمتهاى بزرگ الهى است چنانچه رسولاللّه روح ماسواهفداه از قبل فرموده عليکم بالاحمرين واحمرين نان وگوشت است و در يک مقام نعيم استکه مىفرمايد ويسألونک عن النّعيم و اينکه قدرى از لحم را پاکنموده بهايشان عنايت شد اين دليل برخلوص ايشان است للّه الحق و همچنين ظهور عنايت ومکرمت ازحقّ جلّ جلاله و درمقامى مائده حقيقيه منزله سمائيه است که دررتبه اوليّه محبّت الهى بوده وهست آنچه در اين مقام گفته شود حقّ محض است اين رؤيا مدلّ است بر فضل و رحمت و عنايت و شفقت و نعمت ظاهره و باطنه من لدىاللّه له ان يفرح و يشکراللّه ربّه العلىّ العظيم و فى آخر مااريناه واسمعناه لآيات للمتفرّسين. انتهى اينرؤياى آن حضرت مطابق است با ظاهر ديگر بهتأويل و تفسير محتاج نه قد ظهر من القلم الأعلی ما ينبغى له انّه لهو المؤيّد العليم. و اينکه ذکر حکمت فرموده بودند و مرقوم داشتند که مقصود از حکمت را هنوز نفهميدهايم چه چيز است اينعبد فانىآنچه درعراق و دون آن ظاهر شده عرض مىنمايد انشاءاللّه مطلب واضح مىگردد از براى حکمت اگر چه از قبل و بعد بياناتى بوده و هست. لا يسمح الوقت لی ان اذکرها و لکن آنچه خود ديدهام عرض مىنمايم اوقاتى که شمس ازافق زورا مشرق جميع ناس از علماء و عرفاء و غيرهم در بغداد واطراف آن الیان ينتهى الیالبصره بکمال محبّت وخضوع وخشوع ظاهر بودند يومى از ايّام جناب سيّد داود که مفتى بصره بودآمد بهشرف لقا فائز شود مع جمعى ازجمله ابنآلوسى مشهور دربيرون نشستند تا اذن حضور ادراک نمايند. مفتى از براى آن جماعت ذکر مىنمود که صيت حضرت ايشان درآن صفحات بسيار است و گمان مىکنم که خودايشان خبر ندارند وامر بهمقامى بودکه هرهنگام از بيت توجّه بهسمتى مىفرمودند اعراب بهکلمهاى نطق مىنمودند که درباره اولياى خود قائل نبودند. از جمله يومى از ايّام روز جمعه بهجامع تشريف مى بردند و آنجامع در حول بيت واقع و تنها تشريف مى بردند شخصى بهفاصله دويست قدم او هم بهجامع مىرفت. بهرفيق خود مىگفت و اللّه امر هذا الرّجل عجيب و عظيم و اشاره به جمال قدم مىنمود و آن يوم بر اتّفاق مقابل منبر جلوس واقع. خطيب که يکى از علماى عراق بود بهيکى از احبّاءگفت حضرت ايشان امروز تشريف آوردند و مقابل منبر نشستند نتوانستم خطبه بخوانم و بسيار خجلت کشيدم و آنعالم حال در سرّ مؤمن است. جميع در ايّام حرکت و هجرت از عراق ديدند آنچه را که از قبل نديده بودند و نفسه الحق که آن اعراب بمثابه سحاب ربيع مىگريستند و ناله مىنمودند و يومى که نقل مکان بهرضوان واقع فوج فوج ازاهل مدينه ازعالِم و غيره مىآمدند وجميع بهاين کلمه ناطق ما نظر بهاطمينان که هميشه در اينجا تشريف داريد از حضور محروم بوديم حال بغتةً تشريف مىبريد. و در يوم حرکت از رضوان که اسب حاضر کردند بشأنى نوحه وندبه و صريخ وضجيج مرتفع شد که اسب بحرکت آمد بهقسمى که ساکن نمىشد ومثل آنکه برروى ناسحرکت مىکند. تا آنکه تشريف آوردند و سوار شدند و بعد از رکوب ناس بردست و پاى اسب ريختند اگر بخواهم تفصيل عرض نمايم يک کتاب بايد تحرير شود. اکثرى اين امور را اصغاء نمودهاند و بعضى خود بوده و ديدهاند چه که در مدّت توقّف عراق از علماء و عرفاء و عامّه ناس و مذاهب مختلفه مراوده مىنمودند و هر چه سؤال مىشد جواب مىفرمودند. و بعد درمحرّم احباب آن ارض اوّل ماه که يوم مولود مبارک نقطه اولی روح ماسواه فداه بودعيدگرفتند و برقايقها نشسته بر روى دجله بهتصنيف و تغنّىمشغول واين سبب شد که اهل سنّه وشيعه طرفين براعراض قيام نمودند و البتّه استماع فرمودهايد که درآن ارض چه واقع شد ديگر ناس غافل نمىدانستند که مقصود ازاين عيد چه بوده و چيست همينکه بر حسب ظاهر مغاير ديدند مرتکب شدند آنچه را که کلّ شنيدهاند يعنى دوستان اين بىحکمتى سبب ضرّ عظيم شد. قبل ازآن وبعد از هجرت حاکم ومأمورين و همچنين اهل بلد ازعلماء و غيرهم کمال رعايت را از احبّاى الهىمىنمودند حتى نامقپاشا که والی بود کمال ملاطفت را بههر يک اظهار مىنمود و اوخبر ورود اسلامبول و ادرنه را به اصحاب داده بود. درارض طا ملاحظه فرمائيد حضرت اسماللّه عليه من کلّ بهاء ابهاه باذن واجازه عازم آنجهات شدند و مأمور شدند بهاينکه درآن ارض ارضى اخذ نمايند و امانةاللّه را درآن وديعه گذارند من لدى الحق اصل مقصود اين امر مهمّ عظيم بوده. بعد از ورود دوستان مراوده نمودند و ضيافت به ميان آوردند. خود حضرت اسماللّه دستخطّى بهاين عبد مرقوم داشتند و در آن دستخط ذکر فرمودهاند که اين عبد متحيّر است چه که بعد از ورود دوستان حق مراوده نموده و مىنمايند وتاحال سىوهشت مجلس ضيافت نمودهاند ودرهرمجلس ملاحظه شده شصت نفر پنجاه نفرحاضرند. گفتم مگر شما حکم حکمت را نشنيدهايد که فرمودهاند مجلس ازپنج الی نه تجاوز ننمايد. گفتند چرا شنيدهايم و همچنين دستورالعمل آنچه در نظر داشتند ذکر نمودند و تصديق مىنمودند معذلک شب ديگر جمعيّت زيادتر مشاهده مىشد و نوشته بودندکه متحيّرم اگر نروم بيم آنست که خيال خوف نمايند و اين سزاوار امرالهى نبوده و نيست و اگر بروم مىبينم مخالف حکمت است بارى ماندهاممبهوت ومتحيّر.معذلکاکثرى ازدوستانمکدّرند چهکه فرصت آنکه جميع راملاقات نمايم نيافته. حال اگر بهنصايح قلماعلیوحکمتمنزله درکتاب عملمينمودند اين فتنه برحسب ظاهر مشتعل نمىشد و برنمىخاست. قسم بهآفتاب آسمان بيان اگر بما انزله اللّه عمل مى نمودند حال انوار عدل اکثرى را احاطه مىنمود. اوّل در اين مقامات فرمودهاند مجلس از پنجالینُه تجاوزننمايد وآنهم متتابع و متواتر نباشد و همچنين فرمودهاند لاتصدّقواکلّ قائل ولاتطمئنوا من کلّ وارد وهمچنين در اوّل مقام با هرنفسى ملاقات نمايند او را بمثابه طفل مشاهده کنند و غذاهاى ثقيل غليظ بهاو ندهند مدارا نمايند تاحجبات بهمرور ساعات وايّام خرق شود وانوار شمس عرفان وجود را منوّر سازد. و در لوح حکمت اين کلمه عليا از قلم اعلی جارى و نازل قوله عزّ اجلاله قل انّ البيان جوهر يطلب النّفوذ و الاعتدال امّا النّفوذ معلّق باللّطافة و اللّطافة منوط بالقلوب الفارغة الصّافيّة و امّا الاعتدال امتزاجة بالحکمة الّتى نزّلناها فى الزّبر و الالواح. انتهى درجميع مراتب نازل شده آنچهکه اگربهآن عمل شود سبب علوّ و سموّ و تقرّب ناس و توّجههم الی افق الامر بوده و هست. حکمت آن چيزى است که ناس را ازتقرّب منع ننمايد وانسانرا در ورطههلاکت نيفکند. بلی امر با حق جلّ جلاله است و قدر و قضاء محکوم و مأمور. يکى ازدوستان الهى محلی تشريف بردند از براى تبليغ امر اهل آن بلد نسبت ايشان را بهاين نباء اعظم وامر عظيم مىدانستند و مراوده مىنمودند که چيزى ادراک نمايند. ولکن در سِر تفحّص مىنمودند تابر اعمال آگاه شوند از اتّفاق ايّام ماه مبارک رمضان بود از محلّى و يا روزنى متوجّه بودند تا آنکه ديدند روزه را افطار نمود بعد ابداً نزديک نيامدندکه چيزى سؤال نمايند وجواب بشنوند. اينمقام فصل عمل است نه فصلخطاب چه که عملفصلنمود وهمچنين در شرايط مبلّغين بياناتى از سماء مشيّت رحمن نازل شده که هر منصفى اصغاء نمايد بهاجنحه اشتياق در هواء محبّت الهىطيران کند. ولکنللّه الحمد مع عدم اسباب وعدم آنچه که سزاواراست و مع اعراض و اعتراض من علی الارض ظاهر شد آنچه که در هر بلدى سبب حشر و نشر و بعث گشت. اين دنياى فانيه و اسباب فانيه و شئونات فانيه همه را مشغول نموده و از خدمت امر منع کرده الاّ من شاءاللّه فى الحقيقه حق فرداً واحداً بهنصرت امرقائم و مشغولاست. آنحضرت اظهار تحيّردرحکمت فرمودهاند ولکن اين عبد در بحر تحيّر متغمّس چهکه ملاحظه مىشود ندا بهاين حلاوت مرتفع وحفيف سدره در هر حين ظاهر و ترنّمات قلم اعلی فى الحقيقه عوالم ملک وملکوت را احاطه نموده معذلک ناس نائم بل منصعق بلميّت مشاهده مىشوند. صور اوّل ثابت وکلّ منصعق ولکن لو شاءاللّه از اين صورآخر فاذا هم قيام ينظرون مشاهده شوند وظاهر گردند. فرات جارى و سارى ولکن عطش مفقود. اين فانى از يکتا خداوند بىمانند سائل و آمل است که ناس را آگاه فرمايد و از اين فيض اعظم محروم نسازد انّه علی کلّ شئ قدير. بارى معنى حکمت آنکه فصل کلّى نشود چه اگر فصل بهمقام خود منتهى شود ديگرکسى تقرّب نجويد تا کلمةاللّه رااصغاء نمايد. حضرت روح روح ماسواه فداه مع آنکه بعض احکام توراة را نسخ فرمودند مثل حکم طلاق و سبت معذلک در بعض امور احکام توراة را اجرا مىفرمودند چنانچه درآخر ايّام که ارتقاء نزديک شده بود بهبطرس و يوحنّا فرمودند برويد و فصح را مهيّا کنيد و بعد فصح را مجرا فرمودند وحال آنکه مخصوص بهيهود بود. مشى انبياء غيرمشى عباد است نظر بهعنايت و فضل مدارا مىنمودند تاناس يکباره هلاک نشوند. گاهى از ترنّمات حمامه فردوس القاء مىفرمودند وهنگامى از تشهّقات طاوسعرش وقتى ازعالمحدود وهنگامى بهغيرآن تکلّم مىفرمودند و اين نظر بهشفقت وعنايت وفضل بوده چه اگر در اوّل ظاهراً باهراً حکم توراة نسخ مىشد آنچه درآخر واقع شد در اوّل قبل ازالقاء بذر واقع مى گشت الامر بيداللّه انّه لهو الحکيم المعلّم الخبير. يا محبوب فؤادى لعمراللّه انّ الامرعظيم عظيم اگر چه اليوم نفوسى که مقبلند ومستقيم وثابتند بکمال جدّ وجهد دراجراى اوامراللّه ساعيندمعذلک از غنىّمتعال بايددراستقامت آن نفوس هم تأييد طلبيد وتوفيق خواست تا چه رسد بهسايرناس. ازحقجلّ وجلاله سائل وآمل رجالیمبعوث فرمايد که بکمال قدرت و قوّت واستقامت برخدمت امر قيام نمايند انّه هوالمقتدر القدير. عرض ديگر عريضه معظّمه مکرّمه حضرت امّ عليها من کلّ بهاءابهاه رسيد از قبل لوح منيع مخصوص ايشان نازل وارسال شد و هنگامىکه حضرت محبوبى جنابآقاميرزاعلی ومخدّره والده ايشان عليهمابهاءاللّه الابهى عازم ارض ش بودند مخصوص حضرت امّ يک حلقه خاتم اسم اعظم مع يک چهارقدصوف بهدست مبارک عنايت فرمودند. وهمچنين باجناب شيخ س ل مخصوص آقازادههاى عظام عليهم ٦٦٩ و عنايته الواح متعدّده نازل و ارسال شد و مجدّد در اين يومکه سوّم شهر محرّمالحرام است عريضه آقازاده جناب آقاسيّدآقا عليه بهاءاللّه وعنايته در ساحت امنع اقدس عرض و جواب لوح ابدع اعظم از سماء رحمت رحمانى نازل انشاءاللّه بهآن فائز شوند و ازعنايت حقّ جلّ جلاله مسرور. يا محبوبى در هرعصر و قرنى ناس بهاوهامات خود بردوستان الهى وارد آوردند آنچه را که در کتب مسطور و در السن مذکور است و لکن ماورد منهم من شئ الاّ و قدجعله اللّه سبباً لاعلاء کلمته العلياء رغماً لانفهم انّه لهوالقوىّ القدير. امر اين ظهور اعظم و ما قدّر من قلم اللّه بمشيّته النافذه لايحتاج الی الذّکر و البيان سوف يرى المخلصون ما ستر عنهم اليوم و تنتشر رايات الآيات فى الاقطار و الاطراف و يشهد کلّ نفسالامرللّهالمقتدرالعزيزالمختار. اينکه در باره حبيب روحانى جناب آقاميرزااشرف عليه بهاءاللّهالابهى مرقوم داشتيد عريضه ايشان حين ورود عرض شد وهمان حين لوح امنع اقدس مخصوص ايشان از سماءمشيّت الهى نازل ولکن در ارسالآن تعويق رفت وهمچنين لوح منيع ديگر. ازقرارىکه مرقوم داشتهاند اين ايّام بهآن جهات توجّه فرمودهاند انشاءاللّه مؤيّد باشند برخدمت امر. بهاينعبد هم از هرشطرى مراسلات فرستادهاند جميع رسيده ولکن اين خادم فانى موفق بر عرض جواب نشد. بهخيالآنکه الواح منزوله هرهنگام ارسال مىشود اينعبد هم علیقدرى ومقامى جواب ارسال مىدارد حال بغتةً ازمشرق امرحکم صادرکه الواح واين مکتوب ارسال شود لذا اين خادم فرصت نيافت ولکن اينقدر عرض مىنمايم که انشاءاللّه بر آنچه فوت شده قيام خواهد شد اسألاللّه التّوفيق والتّأئيد فى کلّ الاحوال. اگر در آن ارض تشريف آوردهاند از قِبَلاين خادمفانى تکبير وعرض سلاممنوط بهعنايت آن حضرت است. و اينکه درباره جناب آقالطفعلیخان مرقوم داشتيد عريضه ايشان عرض شد وبهاصغا فائز يک لوح امنع اقدس مخصوص ايشان نازل وارسال شد انشاءاللّه بهآن فائز شوندعنايت بهمقامى است که هر نفسى بههرلسانى عرض نمايد بهجواب فائز مىشود مخصوص اگرحضرت افنان واسطه باشند. انشاءاللّه جنابخان بهعرف لوح الهى فائز شوند ومؤيّد گردند برآنچه که سبب و علّت ظهورات عنايات حقّ جلّ جلاله است انّ ربّنا الرحمن يسمع و يجيب و هو السّميع البصير. اينکه درباره جناب آقا شکراللّه عليه ٦٦٩ مرقوم داشتيد و آنچه محبوبى جناب شيخ ع ل عليه بهاءاللّهالابهى از ارض ش وآن حضرت از آن ارض ارسال داشتهاند ايشان و درختهاى مذکور وارد پورت سعيد شدند و بعد ارياح مختلفه عالم وامورات محدثه در آن ايشان را از حضور منع نمود تا اين حين که سوّم محرّم الحرام است در ارض مذکور تشريف دارند ولکن خبر و مکتوبشان رسيده و مىرسد انشاءاللّه بهمقصود فائزمىشوند و بمااراده اللّه مرزوق فىالحقيقه اين قطعه صغيره سبب زحمت شده از حق جلّجلاله سائل وآمل که اجرجزيل عنايت فرمايد انّهلهوالمعطىالکريم. دستخطّ ثانىآنحضرت که بهتاريخ سوّم شهر رجب بود لذّت وصل عنايت نمود و عالم محبّت و اتّحاد را روشنى بخشود. للّه الحمد آن حضرت بهنعمت صحّت و محبّة اللّه فائز و مرزوقند. چه عرض کنم خداى واحد شاهد که هر وقت اثرى از افنان سدره رسيده شجرانسانى را بمنزله آب بوده اين بسى واضح و معلوم است که آب زلال چه مىکند و بعد از زيارت و اطّلاع بهافق اعلی توجّه نموده اين کلمه علياء از لسان مالک ورى جارى و ظاهرقوله عزّ کبريائه: يا افنانى عليک بهائىکتاب ناطق و ماهوالمقصود والمسطورظاهر ولکن نفوس غافل حق جلّجلاله از براى عباد فرح اعظم و راحت کبرى و نعمت عظمى خواسته و عباد ذلّت بى منتهى بلکه سفک دم مطهّر را از قبل و بعد اراده نمودهاند ويلٌ لهم من هذا الخطاء الکبير. آن جناب و اولياى حق مسألت نمايند که شايد بر وجه غافلين ابواب دانائى باصبع قدرت مفتوح شود وازمقام لامثل له محروم نمانند. انتهى اينکه ذکر آقاىمعظّم حضرت مبلّغ وآقايان عظامافنان سدرهمبارکه فرموده بودند اين فانى خدمت هريک عرض فنا ونيستى معروض مىدارد و ازجميع طلب دعاى خير مىنمايد. عرض ديگر در پاکت آنحضرت مکتوبى ازجناب ملاّ محمّدشفيع عليهبهاءاللّه بودکه بهاين فانى نوشته بودند وبينآن عريضه بساحت امنع اقدس معروض داشته بودند عرض شدوازملکوت بيان رحمن آيات بديعه منيعه نازل انشاءاللّه بهآن فائز شوند. هذامانطق به جلّجلالهو عظمکبريائه:هوالشّاهد الخبير ياشفيع قداحاط الملک نفحات الملکوت و سجع الحمام علی غصن الجبروت قد اتى الکتاب الّذى شهدت له کتب اللّه المهيمن القيّوم. قد حضر العبد الحاضر تلقاء الوجه و عرض لدى المظلوم ما نطق به لسان فؤادک فى يوم فيه اسودّت وجوه الّذين کفرواباللّه مالک الوجود. قدسمعنا ندائک واجبناک بهذا اللّوح المخزون الّذى کان مکنوناً فىعلم اللّه و مسطوراً فى لوحه المحفوظ. کبّراحبّائىمن قبلی وبشّرهم بذکرى ايّاهم فىمقامىالمحمود انّا نوصيهم بمايرتفع به امراللّه بين عباده طوبىلمن عمل بما امربه فى کتاباللّه مالک ماکان و مايکون. يااحبّائى هناک انّا نوصيکم بالعدل و الانصاف و بالامانة و الديانة و العفّة و الوفا انّ ربّکم الرّحمن لهو المبيّن العزيز الودود. قد خلقکم و رزقکم و ايّدکم علی امره و عرّفکم ما احتجب عنهاکثر العلماء ويعظکم بما ينفعکم فى کلّعالم من عوالمه يشهد بذلک قلمى الاعلی و عن ورائه من ينطق فىکلّ شأن انّه لا اله الاّ انا الحق علاّم الغيوب. يا شفيع ان افرح بماذکرناک من قبل بما تضوّع منه عرف عنايتى و فى هذا اللّوح المحتوم ونذکر عبدالحسين الّذى کان مذکوراً فى کتابک و نبشّره بذکرى ايّاه ليفرح فى ايّام ربّه مالک الغيب والشّهود وابنک الآخر الّذى سمّى بمحمّد قبلحسين و نسأل اللّه بان يوفّقهما علیالاقبال الی افقهالاعلی والاستقامة علی هذا الامر الّذى زلّت به اقدام الخلق الاّ من شاءاللّه ربّ الکرسىّ المرفوع. البهاء عليک وعليهماوعلیضلعک وامّهامن لدىاللّه المقتدر العطوف الغفور. و نذکر من سمّى بجلال الّذى فاز فى ايّاماللّه و سمع ندائه الاحلی اذ اعرض عنه اکثرالعباد. ياجلال هل تعرف من يناديک و يذکرک و هلتعرف من استقر علی العرش و هل سمع احد ضجيجه فى سجنه الاعظم و هل عرفت نفس من ظهر فى المآب قل تاللّه بظهوره اضطرب ملکوت الاسماء و بسلطانه تزلزلت ارکان العلماء و نطق بما انجذبت به الاشياء و انصعقت مظاهر الظّنون و الاوهام. و نذکر فى هذاالمقام من سمّى بمحمّد قبل رحيم و نوصيه بما يکون سراجاً له فى ظلمات الارض و فىکلّ عالم من عوالم ربّه العزيز الوهّاب. يا محمّد قبل رحيم يذکرک المظلوم و يأمرک بما امرت به فى الحضور و بما امرنا به الکلّ فى الکتاب. قل يا احبّاءاللّه لاتحزنوا علی ماوردعلی اسمى و اوليائى بما اکتسبت ايدىکلّ غافلمرتاب سوف يأخذ اللّه من ظلم کما اخذ الظالمين من قبل انّ ربّک لهو المقتدرالقهّار. لايعجزه شئ و لايمنعه امر يفعل مايشاء و عنده امّ البيان. و نذکراحمدقبلعلی فى هذااليوم الّذى فيه ارتفعت الصيحة بالحق ونعب الغراب کن ناطقاً بذکر ربّک و متوجّهاً الی انوار وجهه و قائماً علی خدمة اوليائه فى العشىّ والاشراق. انّا وجدنا اقبالک اقبلنا اليک من هذا المقام الاعلی و ذکرناک بهذا الذّکر الّذى خضعت له الاذکار. حمد مقصود عالميان را که جميع را بهعنايت خود فائز فرمود واحدى را محروم نساخت مگر نفوسى که خود خود را محروم نمودهاند. قد غرّتهم الدّنيا و منعتهم عن مالک الرّقاب فى المعاد. و اينکه درباره جناب آقاميرزااحمد نوشته بودند امروز روز عبوديت صرفه است کلّ بايد بهآن متمسّک باشند. طوبى از براى نفسى که فى الحقيقه بهآن فائز شد لنا و له ولمن آمن باللّه ان يتمسّک بهذا المقامالاعلی. و در فکرنصرت امر باشيم انّ الخادم يسأل ربّه بان يحفظه و احبّائه لئلاّ يظهر منهم ما لاينبغى لايّامه و ظهوره و عزّه و سلطانه اين فقرات را آن حضرت مع لوح ارسال فرمايند و تکبير و سلام بهايشان منوط بهعنايت آن حضرت است. اينکه در توجّه حبيب روحانى جناب آقا ميرزااشرف عليه بهاءاللّه الابهى و سرکار خان عليه٩ ٦٦ مرقوم فرموده بودند در ساحت امنع اقدس عرض شد هذا مانطق بهلسان العظمة فىملکوت البيان قوله جلّ جلاله: از حقمىطلبيم ايشان را مؤيّد فرمايد برخدمت امر و تبليغ ما انزله الوهّاب فى الکتاب بشأنى که ما يشهد و يرى حجاب نشود و منع ننمايد انشاءاللّه بهثوب تقوى و رداء زهد و اکليل انقطاع مزيّن شود. آنچه ذکر شد بمثابه سلاح است از براى مبلّغين بل احدّ واحکم و انفذ. انتهى در آن ارض مجلس مشورتى منعقد نمائيد واين مبارک است و مقصودآنکه بهآنچه امرفرمودهاند تمسّک جوئيد و آنچه از مشورت ظاهر بهآن عامل شوند. بهنظراين فانى چنان مىآيد اگرحبيب روحانى جناب آقاميرزااشرف عليه بهاءاللّهالابهى بهجهت ديگر توجّه فرمايند يعنى بعد از اتّفاق باطنيّه. ايشان در محلّى و سرکار خان در محلّ آخر و للّه مشغول شوند ثمره زودتر حاصل شود. اگر سرکارخان عليه بهاءاللّه و عنايته بطراز اهل سنّة حرکت نمودهاند ايشان بهشيعه وعلماى آن توجّه نمايند. ذکر درويشىاگر در اوّل امر شود بأسى نه و لکن مقصود بايد در ضمن باندازه خلق و مقتضاى وقت ذکر شود و نفحات امرمتضوّع گرددلعمر محبوبنا ومحبوب من فى الارض و السّماء. منقطع الیاللّه و عاملللّه از او متضوّعاست آنچه که هرنفسى اقلّ من ان يحصى صاحب بصر وفؤاد باشد مىيابد وادراک مىنمايد و بغتةً بنارکلمه مشتعل مىگردد بارى در اوّل اگر با سرکارخان ملاقات فرمايند و با هم مشورت نمايند و بهحکمت وبيان درنصرت امر الهى قيام کنند بسيار خوب است. و لکن درهر ارض هر کدام تشريف دارند ناس عرف اتّحاد را بيابند در ذکر و بيان وکلمه متّحد باشند واين با قول اوّل مخالف نيست چه که شريعه واحد است و هر کدام از حزبين که وارد شوند حجاب رفع مىشود و خود را در يک مرآت مشاهده مىنمايند و در يک بيت ساکن مىبينند الأمر بيداللّه ربّنا وربّکم ومقصودنا ومقصودکميفعل مايشاء و يحکم ما يريد وهوالقوىّ الغالب القدير. اين يوم غير ايّام است و اين عصر غير اعصار و اين امر غير امور ملاحظه فرمائيد فيما اخبره الرّحمن فى الفرقان قوله تبارک و تعالی يوم يکون النّاس کالفراش المبثوت و تکون الجبال کالعهن المنفوش علماء و عرفاى ارض که از عرفان محرومند و از صراط بعيد همين قسم مشاهده مىشوندباقى هم مثل فراش ملاحظه مىگردند. در عظمت اين يوم بياناتى از ملکوت علم الهى شنيده شد که فرائص عالم از اومرتعد است اگر نفوس مقبله مستقيمه مقامات خود را مشاهده نمايند البتّه در اوّل امر متحيّر و مبهوت گردند. همين قسم که يوم عظيم است وامر عظيم موقنين ومقبلين هم لدىاللّه عظيمند. عرض ديگر دستخط ديگر آن حضرت که تاريخ آن ششم شعبان بود بهجت فوق العاده آورد چه که بذکر حق جلّ جلاله ناطق بود از سلامتى مزاج عالی حاکى للّه درّکم بما جعلتم الخادم مسروراً فى يوم فيه ماج بحر الاحزان. يومى ازايّام لساناللّه بهاين کلمه عليا ناطق قولهتعالی: يا عبد حاضر اگر چه بحر حزن موّاج و اسباب همّ و غمّ از هرجهت ظاهر ولکن اين امور حق را منع نمى نمايد و ازآنچه اراده نموده باز نمىدارد دوستان الهى که از کوثر ايقان نوشيدهاند و بهافق رحمن متوجّهند ايشان را هم شئونات خلق ازحق منع نمى نمايد له الخلق و الأمر يأخذ و يعطى و هو الحىّ الظّاهر الباهر النّاطق الصّادق الامين. انتهى بارى بعد از قرائت و تلاوت دستخطّ قصد ذروه علياء و مقاماعلی نموده امام وجه مالک اسماء عرض شد قوله تبارک و تعالی: انّا ذکرناک مرّة فى الحصن و اخرى فى مقام کريم و تارةً فى السّجن و طوراً فى هذا القصر الرّفيع انشاءاللّه بکمال روح و ريحان و شوق و اشتياق و جذب و انجذاب مشاهده شويد از بعضى امورات وارده و شئونات عرضيّه فانيه محزون مباشيد قسم بهآفتاب بيان که از افق زندان مشرق و طالع است که ذکر دائمه و عزّت باقيّه و مقامات عاليه از براى شما از قلم اعلی در صحيفه حمرا ثبت شده و بهاقتضاى اوقات و ايّام ظاهر خواهد شد طوبى لافنان السّدرة و نعيماً لهم انّهم فازوا من لدىاللّه بما لا فاز به اکثر من علی الارض يشهد بذلک من عنده امّ الکتاب. انتهى لعمر محبوبنا و محبوبکم ملکوت بيان از بيان حق جل جلاله در اهتزاز و بحر معانى در امواج عالم را احاطه نموده از او مىطلبيم که آثارش را ظاهر فرمايد بشأنىکه نساء عمياء مشاهده نمايند تا چه رسد بهابطال صاحبان ابصار. حيرت اندر حيرت است از اين نفوسهاى خشنه ثقليه غافله نائمه در هر حال بايد از غنى متعال عنايت و فضل وکرم مسألت نمود اوست بر هر شئ قادر و توانا البهاء الظاهر اللاّئح المشرق من افق سماء فضل ربّنا علی حضرتکم و علی من معکم و علی من يحبّکم لامراللّهالمهيمنالقيّوم خ ا د م فى ٤ شهر محرّم الحرام سنه ١٣٠١
١٥٢ عرض فانى آنکه ارسال عريضه بشأنى تأخير شدکه دستخط ديگر آن حضرت که بهتاريخ بيست و نهم شهر محرّم الحرام بود تشنه باديه فراق را کوثر وصال بخشيد فى الحقيقه بهوجودش جند فرح چنان قوت اخذ نمود که حزب احزان هزيمت جست للّه الحمد فى کلّ الاحوال سبحاناللّه بهيک کلمه کدورات عالم بسرور مبدّل و بکلمه اخرى عمار آن بهخراب مبتلا. بارى بعد از فرح و ابتهاج قصد مقام اعلی نموده دستخط عالی بتمامه عرض شد و همچنين مناجات آن حضرت در ساحت امنع اقدس بهاصغاء فائز قوله جلّ جلاله و عمّ نواله: يا عبد حاضر از تأييدات الهى لازال بذکر حق مشغول باشند و بحبلش متمسّک انّا زيّناه بطراز عنايتى و اکليل ذکرى العزيز المنيع ونذکره فى هذا المقام و فى هذا الحين بذکرى البديع انّا نبشّره ومن معه برحمتى التّى سبقت العالمين و عنايتى الّتى ما فازبها الاّ الّذين آمنوا باللّه و آياته و انقطعوا فى سبيله و قاموا علی خدمة امره العزيز. انتهى از مشرق فضل بشأنى عنايت مشاهده شد که اين عبد از ذکرش عاجز و قاصر است مخصوص بعد از عرض مناجاتهاى آن حضرت از حق جلّ جلاله اين خادم فانى سائل و آمل است که آن حضرت را فائز فرمايد بهلقا ومقدّر فرمايد خيرآخرت و اولی را اگر چه خيرآخرت و اولی محقّق است مقصود از عرض آنکه آنچه مصلحت دانند در ظاهر و باطن عطا فرمايند انّه علی کلّ شئ قدير. و اينکه درباره حبيب روحانى جناب آقا ميرزااشرف عليه بهاءاللّه وعنايته و ورود ايشان مرقوم داشتيد ان شاءاللّه مبارک و ميمون است. حضرت افنان آقائى جناب حاجى سيّدمحمّد عليه من کلّ بهاء ابهاه هم ذکر ورود ايشان و ذکر ذکر ايشان مصيبت حضرت سيّد الشهدا روح من فى الملک فداه را مرقوم داشته بودند اين فقره بسيار محبوب است و بحکمة کامله مقرون بعد از عرض قوله جلّ جلاله: نعم ما عمل طوبى له لعمرى لويقرء من فى العالم ذکر مصائبه علی المنابر و الآکام و علیکلّ جبل رفيع احبّ ان اسمعه باذنى انّه انفق فى سبيل اللّه ما انفق و شهد فى حبّه مالارأت عين الابداع يشهد بذلک لسان المظلوم فى مقامه المنيع. انتهى اين عبد فانى خدمت ايشان تکبير و سلام معروض مىدارد و اسأله تعالی ان يجعله مؤيّداً علی اعلاءکلمته و موفّقاً علی اظهار امره بالحکمة و البيان انّه مولی من فى الامکان وهو العزيز المنّان. تفصيل امور ايشان از قبل عرض شد حسبالامر بايد مشورت فرمايند وآنچه مصلحت امرالهى است به آن تمسّک نمايند چه که مکرّر اينکلمه عليا از لسان مبارک شنيده شد فرمودند الهام مىفرمايد در قلوب نفوسى که لوجهاللّه در محلّ شورى جمع شوند و درمصالح عباد تکلّم نمايند انّه ولىّ المحسنين حمد وثنا فى الحقيقه مخصوص اولياى حق جلّ جلاله است يعنى نفوسى که از حوادث امکانيّه تغيير نيابند و از ظلم علماء و امراء و کبراء از حق منع نشوند ايشانند سلاطين وجود و انجم سماء قدرت مالک غيب و شهود عليهم رحمة اللّه و بهائه و نوره وسلامه و تکبيره و تهنيته و ذکره و ثنائه. حضرت ميرزاحيدر علی عليه بهاءاللّهالابهى فىالحقيقه رکن اعظمند از براى بناى اعظم يعنى حصن تبليغ امر الهى بکمال جدّ واجتهاد دراين فقره مبذول داشتند آنچه را که بر عالميان ظاهر و هويدا است. اين ايّام دستخطى ارسال فرمودند بعض عرايض اراده نمودهاند در ساحت امنع اقدس عرض شود و عرض شد له الحمد و المنّة و العناية و الفضل چه که کلّ بهاستجابت مقرون گشت از جمله استدعانمودهاندکه توليت بقعه مبارکهحضرتورقه علياء عليها من کلّ بهاءابهاه و همچنين مقرّ حضرت افنان کبير يعنى حضرت خال عليه من کلّ بهاء ابهاه بهجناب حاجى ميرزا فضلاللّه عليه بهاءاللّه تفويض شود بهشراکت چند نفس ديگر از اولياى حق که ايشانهم همين استدعا را نمودهاند بعد از حضور و عرض مطلب اين کلمه مبارکه مقدّسه عليا از لسان مالک ورى ظاهر قوله عزّ بيانه وعظم شأنه امور ورقه علياء من لدى اللّه بهجناب افنان يعنى ميرزاآقا راجع است. انتهى و لوحى که در اين مقام از سماء عنايت نازل فرمودند نزد آن حضرت ارسال شود ملاحظه فرمايند اگر بهحکمت مطابق و مقتضيات وقت موافق ارسال دارند وصورت آن لوح مبارک درمکتوب محبوبى جناب ميرزا حيدرعلی عليه بهاءاللّه الابهى نوشته شد حسب الامرمکتوب را بنام آن حضرت ملاحظه فرمايند و بعد نزدحضرت افنان جناب الف وحا عليه منکلّ بهاءابهاه ارسال دارندکه حضرت ايشان برسانند مجدّدالبهاءاللاّئح من افقسماء رحمة ربّنا علیحضرتکم وعلیالمتمسّکين بحبلهالمتين الحمدللّه ربّالعالمين. خ ا د م فى ٤شهر ربيعالاولیسنه١٣٠١
(٢٢٢) بسم اللّه العزيز الجميلسبحانک يا الهى قد ظهرت طلايع ربيع فضلک و اخضرّت بها اراضى مملکتک و امطرت سحاب سماء کرمک علی هذه المدينة التّى فيها حبس من اراد عتق بريّتک و به تزيّنت ارضها و تردّى اشجارها و استفرحت اهلها ولکن قلوب احبّتک لاتسرّ الاّ من ربيع عواطفک الّذى به تخضرّ القلوب و تجدّد النفوس و تثمر اشجار الوجود. اى ربّ قد اصفرّ نبات قلوب احبّتک فامطر عليهم من سحاب المعانى ما ينبت من صدورهم کلأ علمک و حکمتک ثمّ اسررهم باظهار امرک و استعلاء سلطنتک. ايربّ کلّ مترصّد الی شطر جودک و متوجّه الی افق فضلک لاتحرمهم باحسانک انّک انت المقتدر لسلطانک لا اله الاّ انت العزيز المهيمن القيّوم.
(٢٢٣) بسم مالک الابداعذکر من لدنّا للّذين آمنوا باللّه و تمسّکوا بحبله المحکم المتين ليشکروا بارئهم بما يذکرهم بلسان مطلع وحيه اذکان بين ايدى الظّالمين. قوموا ثمّ انصروا هذا المظلوم الغريب الّذى فدى ما له لاظهار امراللّه واعلاء کلمته بين العالمين. هل تمنعکم الدّنيا عن ذکر ربّکم الابهى تفکّروا فى الّذين مضوا قبلکم لعلّ لاتمنعکم عن ذکره سطوة الغافلين. ستمضى الايّام و ترون ربّکم مهيمناً علی من فى السّموات والارضين. قل هل تظنّون انّا اردنا لنفسنا من شئ لا و نفساللّه المقتدرالقدير. انّا فدينا نفسنا و عزّنا فى سبيلاللّه يشهد بذلک کلّ شئ و لکن النّاس اکثرهم من المنکرين. لو ينصفون ليصيحون بهذا الاسم الّذى منه تموّج بحر الاعظم و اشرق شمس الفضل من افق فجر منير. کذلک قصصنا لک ما تجرى به الدّموع من عيون المقرّبين ان اقرء و قل لک الحمد يا محبوب افئدة العارفين.
(٢٢٤) بسم اللّه الابدع الاقدس الاعلیذکراللّه من شجرة الامر قد کان حينئذ منادياً بان يا قوم اتّبعوا ما يأمرکم جمال القدم و لا تتّبعوا کلّ شيطان مريداً. طهّروا انفسکم عن حجبات الوهم ثمّ صدورکم عن الارياب و کذلک امرناکم من قبل و حينئذٍ من قلم قدس منيعاً. ثمّ طهّروا لسانکم لذکراللّه الاعظم و انّه قد ظهر بالحق بسلطان کان علی العالمين محيطاً. اذاً زلّت اقدام الّذينهم کفروا و اشرکوا و کانوا فى مرية من لقاء ربّهم فى يوم الّذى شقّت الاستار و طلع جمال المختار بآيات عزّ بديعاً. قل يا قوم لاينفعکم اليوم شئ و لو تتمسّکوا بکلّ الاشياء عمّا خلق بين الارض و السّماء او تذکرون اللّه بدوام الملک وکذلک نزّل الامر من لدنعزيز حکيماً. قل اتّقوااللّه و لاتتّبعوا ما يأمرکم به هويکم. ان اتّبعوا ملّةاللّه و انّها قد ظهر بالحق علی هيئة الغلام فسبحان من خلقه بالحق و ارسله علی العالمين جميعاً. ان يا عبد اذا وصل اليک لوح اللّه قم بامر من عنده ثمّ خذ اللّوح وضعه علی رأسک ثمّ دلّ وجهک تلقاء البيت و قل سبحانک اللّهم يا الهى اسألک بهذا اللّوح الّذى به بعثت النبييّن و المرسلين و جعلته حجّة لهم من لدنک بان لاتحرمنى عن نفحات هذه الايّام الّتى فيها ظهرت شمس جمالک بانوار قدس منيراً. و لاتدعنى يا الهى بنفسى ثمّ احفظنى بان لايزلّ قدماى عن صراط امرک و انّک انت بذلک قديراً ان احفظنى يا الهى من همزات الشيطان ثمّ وجّهنى الی وجهک الجميل ثمّ انزل علىّ ما قدّرته لعبادک المقرّبين و انّک انت المقتدر علی ما تشاء و انّک انت علی کلّ شئ حکيما. اى ربّ لاتجعلنى مأيوساً عن بدايع انوار جمالک و لاتدعنى محروماً عن حرم الّذى ظهر بالحق ثمّ طهّرنى عمّا يکرهه رضاک و انّک قد کنت لمن دعاک مجيباً.
(٢٢٥) بسم اللّه الابدع الابدعان يا امتى ان انقطعى عمّن سوائى ثمّ طيرى فى هواء قربى لتشهدى جبروت جلالی و ملکوت اجلالی و لتزورى بيت ذکرى و کعبة عرفانى و تشهدى انوارى عن افق ظهورى و جمالی و تسيّرى فى ممالک قدسى و ديار کبريائى و لاهوت عظمتى و سرادق عزّى و بهائى و حرم اسرارى و خباء فضلی و عنايتى و خيام قدرتى و سلطانى. کذلک غرّدت ورقاء امرى علی سدرة مشيّتى و حکمى و ارادتى طوبى لمن استجذب بما نزّل من سماء رحمتى و هواء مکرمتى علی العالمين و الرّوح عليک و علی من طهّر نفسه عن دونى و توجّه بقلبه الی وجهى المشرق العزيز المقدّس المتعالی البديع المنير.
(٢٢٦) بسم اللّه الاقدس الابهىسبحانک يا الهى ترى بهائک فى حصن العکّا مسجوناً مظلوماً بما اکتسبت ايدى الاشقياء الّذين منعهم الهوى عن التّوجّه اليک يا مالک الاسماء فو عزّتک لايمنعنى البلاء عن ذکرک و ثنائک انّ البليّة فى حبّک رحمتک علی خلقک و الرزيّة فى سبيلک نعمتک لاصفيائک. اشهد بانّ البلاياء اضاء وجه البهاء عن مشرق البقاء و به زيّن هيکله بين الارض و السّماء. اى ربّ اسألک باسمک الاعظم بان تؤيّد الّذين آمنوا بک و بآياتک علی الاستقامة علی حبّک والتّوجّه الی مطلع شمس عنايتک. فالهمهم يا الهى بما ينطقهم بذکرک و يقرّبهم اليک فى الدّنيا و الآخرة انّک انت المقتدر العزيز المنّان.
(٢٢٧) بسم اللّه الاقدس الابهىهذا کتاب من لدن ربّک الرّحمن لتجد منه عرف قميصه و تکون من الشّاکرين ايّاک ان يمنعک شئ عناللّه ربّک و ربّ العالمين. خذ لوحاللّه بقوّة من لدنّا ثمّ اقبل بقلبک الی المقرّ الّذى فيه ينطق کلّ شئ بانّه لا اله الاّ هو العزيز الکريم. ذکّر عبادى بامرى ثمّ اشربهم کوثر المعانى والبيان الّذى جرى من اصبع ربّک الرّحمن لعلّ يقومنّ عن رقد الهوى و يتوجّهنّ الی اللّه مالک الاسماء. کذلک امرت من لدى البهاء الّذى ينادى فى حوله کلّ الاشياء تاللّه قد اتى المحبوب العالمين. ايّاک ان تحزنک الدّنيا و زخرفها ان استعن من ربّک فاطرالارض والسّماء انّ فى قبضته مفاتيح خزائن السّموات و الارضين. طوبى لک بمااقبلت الی قبلة المرسلين و سمعت ندائه و اقبلت اليه هذامن فضل ربّک انّ فضله عليک کبير. قل يا قوم قدجائت کرّة اخرى واتى الرّحمن بسلطان عظيم ان اقرؤا البيان لتطّلعواباسرار هذاالظهور الّذى اشرق عن افق العزّة و الاقتدار بامر منيع. هذا لهوالّذى قبل ضرّه لنجاتکم و فدى نفسه لحيوتکم اتّقوااللّه و لاتتّبعواکل شيطان مريد. هل يقدراحدان يتکلّم تلقاء وجهه لا و ربّ العرش ولکنّ النّاس فى حجاب غليظ هل يقدر احد ان يقوم معه لا و نفسه الحقّ لو انتم من العارفين. کذلک نزّلنا لک الآيات لتنصر ربّک مالک الاسماء والصّفات و ما اردنا بذلک الاّ علوّک و ارتفاع مقامک انّ ربّک لهو الحاکم علی ما يريد و الحمدللّه ربّ العالمين.
(٢٢٨) بسم الاقدس الاعظماى امة اللّه ندايت را شنيديم و وجه قدم از سجن اعظم بهاحبّاى خود متوجّه بوده وخواهد بود. از حق مىطلبيم کلّ را بهعمل فى حبّه و رضائه موفق فرمايد ان اشکرى ربّک بماذکرک فضلاًمن عنده انّه لهو الفضّال العليم الخبير.
(٢٢٩) بسم اللّه الاقدس الاعظمهذا لوح من لدنّا لمن اتّبع الهدى و آمن باللّه مالک الاسماء اذ نادى المناد بين الارض و السّماء الملک للّه الواحد المقتدر العزيز العظيم. قم علی خدمة مولاک قل يا قوم خافوا اللّه و لا تتّبعوا الّذين اعترضوا علی مطلع الوحى اذ اتى بسلطان مبين قل هل تظنّون انّه اراد منکم من شئ لعمرى امرى امام وجهه و هو مراده لو انتم من العارفين. تقرّبوا بالقلوب الی شطر المحبوب و تغمّسوا فى الشّوارع المنشعبة من البحر الاعظم المنتهية الی اسمى العظيم. ان اتّبعوا ملّةاللّه و امره انّه اراد ان يوردکم مناهل الجارية من عين الهاء البارزة من اسمه الّذى به سخّر اللّه من فى السّموات و الارضين. لا ترکنوا الی الّذين اتّخذوا الهوى لانفسهم الهاً من دوناللّه. تمسّکوا بهذاالامر الّذى به فتحت السن الاشياء انّه لا اله الاّ انا العزيز الحکيم. طوبىلمن فاز بالاصغاء فى هذا اليوم الّذى فيه ارتفع النداء بين الارض و السّماء الملک للّه العزيز الحميد. کن طائراً فى هواء حبّ ربّک و ناظراً الی ما قدّر فى ملکوته الممتنع المنيع. ثمّ اذکره بالرّوح و الريحان کما يذکرک فى اعلیالمقام انّه لهو الغفور الرّحيم.
(٢٣٠) بسم اللّه الاقدس العلىّ الابهىيا ايّها السّائر فى الدّيار باسمى و المهاجر لحبّى ان استمع ندائى من شطر عظمتى و اقتدارى الّذى ارتفع من سدرة امرى علی بقعة بيانى انّه لا اله الاّ انا المسجون الغريب الفريد. ايّاک ان يحزنک البعد و الفراق انّک قد وفيت بالميثاق و کتبناک من اهل الوثاق طوبى لهذا البعد الّذى شهدنا له القرب انّ ربّک لهو المقتدر القدير. کلّ شئ کان معلّقاً بشهادة اللّه قد شهدنا لک فى هذا اليوم لتکون من الفرحين. لو تجد حلاوة بيان ربّک الرّحمن لتدع الامکان عن وراک و تقول يا الهى المتعال لک الحمد فى کلّ الاحوال انّک انت المحمود فيما تفعل و المطاع فيما تريد. اسألک يا سلطان القدم و مالک الامم بان تقدّر لی ما يکون خيراً لی فى الدّنيا و الآخرة ثمّ اجعلنى راضياً برضائک و فانياً فى ارادتک و مستقيماً علیحبّک و متمسّکاً بحبل الطافک و متشبّثاً بذيل مواهبک. انّک انت المقتدر العزيز الحکيم قد کنّا معک فى سرورک و حزنک واطّلعنا بما ورد عليک انّ ربّک لهوالعليم الخبير سيفنى ما تراه اليوم و يبقى ما قدّرلک فى لوح عظيم. طوبى لمن هاجر فى سبيلاللّه و ويلٌ للّذى منع النّاس عن الحضور لدى الوجه و صار حجاباً مانعاً بينه وبين مولاه القديم. انافرح بذکرى ايّاک قللک الحمد بما ذکرتنى اذکنت بين ايدى الظّالمين٠
(٢٣١) بسم اللّه الاعزّ الاقدس الامنعکتاب من لدى المظلوم الی الّذى آمن باللّه المهيمن القيّوم الّذى فاز بالبحر الاعظم اذ ماج من نفحات ايّام مالک القدم و کان من الّذينهم مهتدون. طوبى لنفس استضائت بانوار الوحى و لقلب شرب من بحر حبّى العزيز المحبوب. انّ الّذى اجاب موليه فى ايّامه انّه من اهل الفردوس ينبغى له ان يسأل اللّه فى کلّ الايّام ان يجعله مستقيماً علی ما هوعليه انّ هذا لفضل مشهود. يا اهل البهاء انتم هياکل الامر ليس لاحدٍ ان يخرّبکم بايادى الظّلم و الغرور. قل يا ملاءالفحشاء قداتى مالک الاشياء و انتم عنه محتجبون و قد اشرقت شمس الفضل و انتم عنها مبعدون. لاتتّکلوا علی انفسکم توکّلوا علی اللّه العزيز المحمود کونوا علی شأن لاتحرّککم ارياح الدّنيا و لايجذبکم ما فيها من الزّخارف الفانية کذلک يأمرکم العليم لو انتم تسمعون.
(٢٣٢) بسم اللّه الاقدس الامنعدر جميع احيان به بلاياى متواتره متواليه مبتلا بوده و هستيم و لکن معذلک بفضلاللّه و رحمته و قدرته و سلطانه بذکرش ذاکريم و به تبليغ امر اعظم مشغول. آنچه حمل شده و مىشود مقصود آنکه افئده و قلوب از شئونات نفسيّه و هوائيّه مقدّس شوند و بهمنظر اقدس ناظر گردند تا بهعنايت رحمانى دراين دنياى فانيه کسب مقامات باقيه نمايند. امطار رحمت رحمن در کلّ احيان از سحاب فضل نازل تا کى نفوس پژمرده بطراز حيوة بديعه فائز شوند انّما الامر بيده يفعل ما يشاء بسلطانه. طوبى لک بما فزت بما ارادهاللّه و قمت علی خدمته فى يوم فيه احتجب اکثر النّاس. قد ورد علی احبّائنا فى هناک ما ورد علينا فى هذا المقام المنيع. اگرچه آنچه وارد شده ظاهر آن بسيار تلخ و ناگوار بوده ولکن در باطن چون فىسبيلاللّه بوده بسيار شيرين است.عنقريب معرضين نادم و خاسر مشاهده شوند و مقبلين بکمال عزّ و تمکين هذا حتم عند ربّک انّه لهو العليم الخبير البهاء عليک و علی من معک.
(٢٣٣) بسم اللّه الاعظم العظيمسبحانک يا الهى تعلم بانّى احبّ افنان سدرة فردانيّتک و اوراق شجرة وحدانيّتک. انت خصّصتهم فى هذا الظّهور بين خلقک و نزّلت اسمائهم فى الواحک و ارسلت اليهم آيات عظمتک وبيّنات احديّتک فارسل عليهم يا محبوب العالمين فى کل الاحيان ارياح فضلک ليذکرنّک علی هذه السّدرةالتى ارتفعت باسمک و تنطق باذنک لاتمنعهم عنها بجودک و احسانک. و منهم يا الهى من قام علی نصرتک و نطق بثنائک و اقبل الی افق جمالک و سرع الی کوثر عرفانک و شرب من ايادى فضلک قدّر له يا الهى خير ما قدّرته لاصفيائک ثمّ ارزقه فى ايّامک نعمة التّى نزّلتها من سماء مشيّتک و هواء ارادتک. اى ربّ تراه مقبلاً الی حرم رضائک و طائفاً کعبة امرک لاتمنعه بجودک و لاتطرده بفضلک ايّده يا الهى فى کلّ الاحيان علی حبّک علی شأن لاتمنعه الافتتان عن شطر اسمک الرّحمن و لا الامتحان عن التّوجّه الی نفسک يا من بيدک زمام الممکنات و فى قبضتک من فى الارضين و السّموات. لا رادّ لمشيّتک و لامانع لحکومتک و انّک انت المقتدر المتعالی العزيز المختار.
(٢٣٤) بسم اللّه الباقى الابهىکتاب من لدنّا الی من آمن باللّه فى يوم حشرت فيه اصحاب القبور من الّذين سمعوا نداءاللّه اولئک شربوا رحيق المختوم فى هذا الظّهور تتنزّل عليهم الملائکة من کلّ جانب سلام عليکم بما فزتم بايّام اللّه العزيز الغفور. اولئک لايشغلهم الدّنيا ولو يحکمون علی شرق الارض و غربها الابهم امطرت السّحاب و نوّر الدّيجور عليهم بهاء اللّه ورحمته التّى سبقت الاناث و الذّکور. انّ الّذين کفروا اولئک حقّت عليهم العذاب فسوف يدخلون النّار کذلک قضى الامر فى لوح مسطور. قل يا قوم أتعترضون علی الّذى باسمه جاء الحق و نصب ميزان العدل و نفخ فى الصّور اتّقوااللّه يا قوم و لاتعقّبوا الّذين کفروا بلقاء الرّحمن. ان اتّبعوا ملّة اللّه خالق الظلمة و النّور قل انّه انفق مظهر ذاته ليقرّبکم الی مقام رقم لکم من القلم المحبور. فو نفسه لو يکشف اللّه لکم ليفدون انفسکم فى حبّه وعنده علم کلّ شئ و ما يظهر الاّ علیقدر مقدور. قل اتّقوااللّه و لا تفسدوا فى الارض بعد اصلاحها و لا تسفکوا الدّماء انّه حرّم عليکم فى الکتاب و فى هذا الرّق المنشور. انّک يا ايها الناظر الیاللّه طهّر قلبک عن کلّ الاشارات ثمّ استقم علیامر ربّک مالک الاسماء و الصّفات لينصرکاللّه بقدرة من عنده و يجعلک غالباً علی الشّرور الّذين کفروا باللّه ربّ البيت المعمور. کذلک امرک قلم القدم فى هذا البکور و البهاء عليک و علی من سجد لوجه اللّه فى ايّام الظّهور.
(٢٣٥) بسم اللّه العزيز الحکيمالحمدللّه به فضل و رحمت الهى به شاطئ بحر اعظم وارد شدى و تلقاء عرش حاضر. اين فضل را بزرگ شمار و قدرى تفکّر در قدرت الهى نما مع آنکه با مال و اسباب بدست چندين نفوس افتادى که ابداً کسى از يد آن نفوس سالم بيرون نيامده دست عنايت حق ترا اخذ نمود و مع ما عندک نجات بخشيد قل تعالی القديم ذو الفضل العظيم و ذو القدرة العظيمة. خدمتهاى تو در نظر بوده و هست اگر نفسى نَفَسى در راه دوست کشيده ضايع نخواهد شد مطمئن باش بهفضل پروردگار خود و جهد نما تا بهانقطاع کامل و اخلاق روحانيّه بذکر حق ناطق باشى. سنين معدودات درسبيلحق سفرنمودى و مهاجرت اختيار کردى و مکرّر تلقاء وجه حاضر شدى ثمرات آن حال اگر ازنظرتو وانظر بريّه مستور باشد لوشاءاللّهآيد وقتىکه آن را مشاهده نمائى اذاً تقول لک الحمد يا محبوب العالمين. عالم ترابيّه قابل ظهورات مقامات عاليه نه لعمرى من اقبل اليه يرى نفسه فىملکوته بسلطان مبين. در کلّ احيان به طلعت رحمن پناه بر که اين مقام اخذ نشود وتبديل نيابد. قل ياالهىاسألک باسمک الّذى به سخرّت القلوب يامحبوب بان تجعلنى فى کلّ الاحوال راضياًبرضائک و فانياً فى ارادتک ومقبلاً الی شطر فضلک ومنقطعاً عن دونک انّک انت المقتدرعلی ما تشاء و انّک انت المهيمن القيّوم.
(٢٣٦) بسم اللّه الاعظم العظيميا الهى انّ البها آنس بالبلاء فى حبّک و رضائک کما آنس الحبيب بذکرک و ثنائک و انّه يشتاق القضاء فى سبيلک يا مالک الاسماء کاشتياق الظمأن الی فرات رحمتک و کوثر الطافک و يتوجّه اليه کتوجّه العشّاق الی مقرّ الّذى فيه استضاء انوار وجهک. کذلک خلقتنى يا محبوب البهاء فو عزّتک ما اشکو فى کلّ ماورد علىّ فى ايّامک و علی مايرد بحولک و قوّتک. اسألک بامواج بحر احديّتک و استقرار عرش عظمتک و اذکار اوراق سدرة فردانيّتک بان تنزل من سماء کرمک علی افنان هذه الشّجره ما يستقيمهم علی حبّک و يشربهم فى کلّ الاحيان خمر رحمتک. اى ربّ انّ الّذى اذکره انّه احد منهم قد اقبل اليک و اعرض عمّا سواک قدّر له يا الهى ما قدّرته للمخلصين من اصفيائک ثمّ انزل عليه خير الدّنيا و الآخرة. انت تعلم يا الهى بانّى اجد منهم رايحة حبّ محبوبى لذا اخترتهم لذکرک فى ايّامى قدّس وجوههم عن التّوجّه الی غيرک و عيونهم عن النّظر الی دونک و قلوبهم عن ذکر ما سواک انّک انت مولی العارفين و اله من فى السّموات و الارضين.
(٢٣٧) بسم اللّه الباقىسبحانک يا الهى لولا البلايأ فى سبيلک من اين يظهر شأن عاشقيک ولولا الرزايأ فى حبّک باىّ شئ يبيّن شأن مشتاقيک. وعزّتک انيس محبّيک دموع عيونهم و مونس مريديک زفرات قلوبهم و غذاء قاصديک قطعات اکبادهم و ما الّذ سمّ الرّدى فى سبيلک و ما اعزّ سهام الاعداء لاعلاء کلمتک. يا الهى فاشربنى فى امرک ما اردته و انزل علىّ فى حبّک ما قدّرته و عزّتک لا اريد الاّ ما تريد و ما احبّ الاّ ما انت تحبّ. توکلت عليک فى کلّ الاحوال اسألک يا الهى بان تظهر لنصرة هذا الظّهور من کان قابلاً لاسمک و سلطانک ليذکرنى بين خلقک و يرفع اعلام نصرک فىمملکتک. انّک انتالمقتدرعلیما تشاء لا اله الاّ انت المهيمن القيّوم.
(٢٣٨) بسم اللّه الباقى بلا فناءسبحانک ياالهى ترى ماورد علی احبّائک و ما سرّ عبادک وامائک فى رضائک. من کلّ شطر ارتفع ضجيج المشتاقين و انين المکروبين و حنين المظلومين و منهم من حبس مع مظهر جمالک فى سجن العکّا و منهم من حبس فى جهة اخرى ومنهم من هاجر اليک حبّاً للقائک و ارادالحضور فى محضر قدسک و بعد ما قطع السّبيل من البرّ و البحر منع عن لقائک بما اکتسبت ايدى اعدائک. ومن امائک هذهالامة الّتى هاجرت فى سبيلک و ارادت زيارة بيت الاعظم و الطّواف فى الحلّ والحرم اخذتها روايح قضائک و منعتها عن الورود فى لجّة بحر قربک و الدّخول فى جوارک ولو انّى اشهد يا الهى بانّ الّذين خرجوا من اماکنهم مسرعاً الی جهة عزّک و ناظراً الی افق عنايتک انّهم لم يزل فى جوار رحمتک و شارباً عن رحيق الّذى ختم انائه بايادى قدرتک ولکن اسألک يا محبوب البهاء بان تکتب لها اجر الّذين دخلوا ظاهراً فى فسطاط عظمتک و سمعوا نغمات عزّ احديّتک وشربوا من يد فضلک کوثر رحمتک. فيا الهى انت تعلم حنين العشّاق فى هجرک و فراقک و انين المشتاق فى منعهم عن التوجّه الی سماء فضلک اسألک بان تقبل منهم اعمالهم و تنزّل عليهم مايجعلهم مسروراً عند نزول قضائک وراضياً بماقضيت لهم فى الواحک ثمّ انزل ياالهى عليهامن بدايع رحمتک ما يستريح به قلبها و يطمئّن ذاتها و يسکن جسدها. انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت المهيمن العزيز المنّان.
(٢٣٩) بسم اللّه العليمللّه علم السّموات والارض و قد تجلّى باسمه العليم علی کلّ الاشياء. طوبى لمن اقبل اليه انّه مرأت علمه بين الخلايق و انّه لعليم خبير وانّ اوّل العلم هو عرفانه و الّذى فاز به فاز بکلّ العلوم و الّذى حُرم لن يصدق عليه اسم العلم ولو عنده علم الاوّلين والآخرين لانّ علم الّذى هوالمقصود هوعرفان الّذى ظهر بالحق و هو عرفاناللّه بين العالمين. طوبى لعالم فازبالمعلوم وترکالموهوم فى ايّام ربّه انّه مناعلی الخلق عنداللّه وله مقام عزّکريم و الّذى قرءکلّ العلوم و ما فازبالمعلوم انّه اجهل الجهلا ليسله ذکر فى لوح عزّ حفيظ. انّا وصّينا مظاهر العلم کلّهم اجمعين بان لايتوقّفوا فى هذاالامر و لوکان عندهم جواهرالعلم والحکمة کذلک ذکرالحق و قضى الامرمن لدىاللّه ربّک و ربّ العالمين و اذا جاءالوعد و شقّت السماء بالسّحاب واتى الموعود بسلطان مبين اعترضوا عليه عبادالّذينهم خلقوا بقوله وکفروا باللّه الملک العزيز العليم. قل انّ العلم مرآت الاحديّة تنطبع فيها تجليّات العلميّة منلدن عالم حکيم ومنه تبيّض الوجوه و تطمئنّ القلوب و تستنير صدورالمخلصين و يستبشر منه اهل ملأ الاعلی ثمّ عباداللّه المريدين. طوبى لعالم يمشى علی وجه الارض و يدعوا النّاس الیاللّه الملک العزيز العظيم. تاللّه انّالارض تباهى به والسّماء تفتخر بوجوده و يکبرنّ عليه کلّ الاشياء فى کلّ حين و منه تنتشر آثاراللّه بين عباده و تستقرّ ارکان الدّين بين الخلايق اجمعين. کلّ ذلک علم الّذى يهدى الناس الیاللّه ربّهم و ربّ آبائهم الاوّلين ولکن الّذى يدعواالنّاس الیالجهل و يمنعهم عن اللّه انّه کالثّعبان لسع اکباد النبييّن من قبل کما سمعت من قرون الاولی و شهدت فى هذاالظّهور الامنع البديع. فويلٌ لعالم منه بکى روح القدس و ضجّ اهل ملأ الاعلی و صاح من فى مدائن البقاء و ناحت ملائکة المقرّبين و منه اصفرّت وجوه الابرار و سفکت دماء الاحرار و نصبت رؤس الّذينهم آمنوا علی رماح المشرکين تاللّه لو ينقطع العلم عن الدّنيا لخير من ان يکون عالماً و ينکر امر اللّه حين ظهوره لانّ به احمرّتالارض من دماء المقرّبين. و لويرتقى احدالی معارج القدس و يکشف اللّه عن بصره حجبات الهوى ليشهد اکباد الاصفيا مشبّکة من سهام العلماء الّذين اعترضوا علی مظاهر الامر فى کلّ الاعصار و باعتراضهم ورد عليهم ما سقطت اوراق سدرة المنتهى واضطربت افئدة الاولياء وتذرّفت عيون العارفين. طوبى لعالم ما منعه العلم عن التوجّه الیاللّه العالم العليم و ويلٌ لعالم سلّ سيف العلم و حارب به مع اللّه ربّه و ربّ الاوّلين والآخرين. و اذکر حين الّذى اتى علىّ بالحق علی ظلل البيان و انکره علماء الفرقان الی ان قتلوه بالظّلم هؤلاء الظّالمين بعد الّذى اتى بحجّة بها ثبت ايمانهم و ايمان آبائهم باللّه المقتدر العزيز القدير. و کذلک فانظر فى تلک الايّام انّ الّذى سمّى بمحمّد من اهل القاف غرّته العلم علی شأن کفر باللّه و اعرض عن آياته وکان قائد المشرکين الی اسفل الجحيم مع الّذى حضر تلقاءالوجه فى العراق و تجلّى عليه نيّر الآفاق بانوار الحکمة و المعانى و کان من الفائزين. و فى تلک الايّام اعترض علی الرّحمن و يوسوس فى صدور النّاس و اراد ان يدحض الحق بما عنده بعد الّذى لم يطّلع من العلوم الظاهرية الاّ علیقدر معلوم و بذلک احتجب عن الّذى عنده علم ما کان و ما يکون و مع انّه کان موقناً بانّ البيان ما نزّل الاّ لهذا الامر و ماتحرّک قلم اللّه الاّ علی هذاالنّباءالمحتوم. وکذلک فانظر فى الّذى سمّى باسمه من اهل الصّاد الّذى هاجر مع اللّه و ما کان مستطيعاً ان يتکلّم تلقاء احد من خدّامنا فلما وردنا فى السّجن ارتکب ما نهى عنه. اطردناه بالعدل قام علی النّفاق و فعل ما لافعله النّمرود و اتّحد مع الّذى ربّيناه فى سنين معدودات ثمّ اتّحد مع اعداءاللّه و فىکلّ يوم مکرا مکراً لتخمد به نار اللّه الّتى يسمع من زفيرها بانّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم. کذلک قصصنا لک ماورد علی هذا الغلام المسجون بعد الّذى ما دعونا الکلّ الاّ الیاللّه و حفظناهم عن ضرّ الّذينهم قاموا علی الاعراض فى يوم اضطربت فيه افئدة النّاس و تحيّرت فيه العقول. طوب لک يا ايّها النّاظر الی الوجه بما آمنت باللّه و آياته و سمعت ندائه و کنت من الّذين الی شطر الفضل هم سارعون و ما منعک ضوضاء المشرکين عن التّوجّه الیاللّه العزيز المحبوب. اذاً قم علی الامر ثمّ بلّغ النّاس ذکر ربّک لعلّ بذلک يقومنّ الرّاقدون لاتحزن عن شئ و توکّل علیاللّه الّذى خلقک و سوّاک و ايّدک علی عرفان نفسه بعد الّذى کلّ عنه معرضون الاّ من شرب رحيق الابهى باسم ربّه العلىّ الاعلی و انقطع عما خلق فى الارض و السّماء وما منعه ضوضاء الاشقياء عن التوجّه الی شطراللّه المقدّس العزيز الودود. ان اجهد لئلاّ يفوت منک ما کنت مستطيعاً به فى نصرة مولاک و هذا خير الاعمال عنداللّه الّذى يسجد له من فى ملکوت الغيب و الشّهود. و البهاءعليک و علی الذّين يسمعون قولک فى ذکر اللّه المقتدر العزيز القيّوم.
(٢٤٠) بسم اللّه الواحد الاحدهذا کتاب من لدنّا الی الّتى آمنت بربّها و سمعت ندائه فى يوم فيه فزع من فى السّموات والارضين. ان يا امتى خذى ذيل رحمة ربّک الرّحمن ثم انقطعى عنالمشرکين ان يأتيک لوح النار من رئيس الفجّار دعيه عن ورائک ثمّ اقبلی الی اللّه العزيز الحميد. قولی انّى آمنت باللّه العلىّ الاعلی ووجّهت وجهى الی الافق الابهى و بذلک جعلنى اللّه غنيّاً عن الّذين هم توقّفوا فى امره ثمّ عن الّذين کفروا باللّه الفرد العليم الخبير. ثمّ اعلمى انّ ربّک لبالمنظر الابهى ينظر امائه اللاّئى اقبلن اليه فسوف ينزل عليهنّ مايفرح به فؤادهنّ وانّه علی کلّ شئ قدير. قولی اى ربّ انّى امة من امائک و وجّهت وجهى الی شطر غنائک اسألک بجمالک بان لاتجعلنى محروماً عن النّظر الی وجهک الّذى بنوره اشرقت السّموات و الارضين. اى ربّ فاسمعنى ندائک و ذقنى حلاوة ذکرک و ارزقنى کوثر عرفانک ثمّ اشربنى سلسبيل عنايتک و انّک انت الغفور الکريم.
(٢٤١) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىترى يا اله الاسماء و فاطر الاشياء اوليائک بين ايادى الظّالمين من خلقک الّذين نبذوا کتابک و اخذوا کتاب انفسهم فى ايّامک. اسألک يا من باسمک ظهرت اسرار القيامة و اشراطها و انشقّت الارض و طلعت خزائنها و ظهر ما کنز فيها ان تؤيّد امتک و ورقه من اوراقک علی التّوجّه اليک فى کلّ الاحيان انّک انت المقتدر العزيز المنّان. اى ربّ فانزل عليها وعلی ابنيها من سماء عطائک امطار برکتک. انّک انت الفيّاض الّذى شهدت الممکنات بعظمتک و قدرتک و رفعتک و سلطنتک انّک انت المقتدر الفضّال الغفور الکريم.
(٢٤٢) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىحمد حضرت مقصود و سلطان وجودى را لايق و سزاست که از پرتو انوار آفتاب ظهور عالم بيان را منوّر ساخت و بقدرت کامله عَلَم انّه هو الحق را بر اعلی مقام امکان بر افراخت. اوست مقتدرىکه جنود و صفوف و بنادق و مدافع او را از آنچه اراده فرموده منع ننمايد و بقوّت مهيمنه و سطوت غالبه اخذ نمايد آنچه را اراده فرمايد و عطاکند آنچه را بخواهد يداللّه فوق الايادى و امره نافذ علی الاعالی و الادانى تعالی تعالی من اخبر بما ظهر و يظهر واظهر کلّ سرّ مستتر انّه لمالک القدر و دعا الکلّ الیمنظره الاکبر. امروز سبيلمستقيم ظاهر و ميزان حقيقى منصوب و آيات نازل و بيّنات باهر و شمس عنايت مشرق و بحرجود موّاج معذلک اهل ارض بىبهره و نصيب الاّ من شاءاللّه. کل بما عند الخلق مشغول و از ما عندالحق محروم عجايب طلسمى ظاهر. از ملکوت مشيّت الهى نازل شده آنچه که معادله نمى نمايد بهاو کتب و صحف قبل سبحاناللّه چه شده با اين امرى که احاطه نموده قبل و بعد را، ناس غافلند و از نعمت کبرى محروم هر حزبى بهکتابى و يا بهصحيفه و يا بهاوراقى متمسّک ولکن ازملکوت آيات غافل. در يک مقاملسانعظمت بهاين کلمه عليا ناطق قولهتبارک وتعالی: أتعترضون علی الّذى جائکم بکلّ ما عندکم من حجج اللّه و برهانه الیآخر بيانه عزّ و جل و امثال اين بيان مکرّر از لسان عظمت استماع شد و از قلم اعلی جارى ولکن خلق بى انصاف بهاعتساف قيام نمودهاند و از ماينفعهم بما يضرّهم متمسّکند. تبّاً لهم و سحقاً لهم سوف يرون انفسهم فى خسران عظيم و فى مقام عقيم. روحى لخدمتکم و لاستقامتکم الفداء دستخط آن حضرت که بنام حضرت اسمالله م ه عليه منکل بهاءابهاه مزيّن و بهتاريخ نوزدهم شهر رجب مرقوم دربيست وچهارم ذى قعده باين عبد رسيد و سبب تأخير انقلابات حادثه در اسکندريّه بوده چه که دوستان الهى که در آن ارض بودند درايّام نهب وحرق وغارت و تاراج حسب الامر بهساحت اقدس توجّه نمودند و مع آنکه آنچه را مالک بودند از دست رفت بکمال فرح و سرور مشاهده شدند انّه يعطى کما اعطى اوّلمرّة. بارى در ايّام ظهور انقلابات از مطلع امر الهى اين کلمه عليا صادر احبّاى مصر در محلّ خود مستريح باشند و احبّاى اسکندريّه هجرت نمايند ايشان هم بهآنچه امر شد عمل نمودند و دراين ايّام چون فى الجمله امنيّتى حاصل حسب الامر دو نفس مخصوص امر مراسلات بهآن جهات توجّه نمودند الامر بيده يفعل و يأمر کيف يشاء و هوالمقتدر القدير. و چون حضرت اسماللّه حاضر نبودند حسبالامر اينعبد دستخط آنحضرت را گشوده قرائت نمود و بعد از اطّلاع قصد ملکوت اعلی نموده تلقاء وجه بعد از اذن معروض داشت. هذا ما نطق بهلسان العظمة فىمقامهالمحمود قوله عزّکبريائه: بسمى السّامع المجيب يا افنانى ظلمت ظلم و تاريکى اعمال عباد روشنى انوار آفتاب عدل را پوشيده دخان عالم را احاطه نموده ولکن بلايا ومحن سبب انتباه نفوس نشده چهکه قلوب را مجازات اعمال شنيعه از اقبال وآگاهى محروم داشته. يا افنانى چه بسيار از عبادکه امواج بحر بيان حضرت رحمن را مشاهده نمودهاند معذلک متوقّف و غافلند. از حقّ بطلبيد تا عباد خود را از انوار فجر معانى محروم نفرمايد و دوستانرا بطراز محبّت و اتّحاد مزيّن نمايد قل احبّ الاشياء عنداللّه الاتّفاق فى امره انّه غالیالقدر عالیالمقام تمسّکوا به يا اهلالبهاء ثمّ اشکروا ربّکم الکريم. يا افنانى کن ساهراً يقظاً منتبهاً فى خدمةاللّة محبوبک و مقصودک و مقصود العالمين. انّک ابديت فى خدمة الامر جدّاً جزيلاً يستوجب من اللّه ذکراً جميلاً. الحمدللّه بهعنايت حق فائزيد و بذکرى مزيّنيد که عرفش از عالم قطع نخواهد شد. انّه قد رفعکم و نسبکم اليه و هوالمشفق الکريم. توجّه و خضوع و ابتهال آنجناب لدى الحق مذکور ان افرح بفضلی و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت الکونين. دوستان الهى رااگر حکمت موافقت نمايد تکبير برسانيد و بگوئيد مقام وقت را بدانيد و بتدارک مافات قيام نمائيد لعمر اللّه شما از انجم سماء ظهوريد قدر خود را بدانيد و اين مقام عظيم را از دست مدهيد بهآنچه سزاوار يوماللّه هست عامل شويد. کذلک اظهرنا لئالیالبيان من عمّان عنايتى الّتى احاطت من فى السّموات والارضين. نفوسىامامعين قائمندنظربهحکمت ذکراسم ستر شده و مىشود لعمرى لو يعرفون مقامهم ليطيرون باجنحة الاشتياق فى هذا الهواء الّذى يسمع منه ما سمعه الکليم فى الطّور. يشهد بذلک من تکلّم فيه ولکن القوم اکثرهم من الغافلين. البهاء الظّاهر المشرق من افق سماء فضلی عليکم يا افنانى و علی من معکم و يحبّکم امراً من لدى اللّه الآمر الحکيم. انتهى ايّام بسيار عزيز و امر بسيار عظيم و فضل بسيار بزرگ اين خادم فانى از حق جلّ جلاله مسألت مىنمايد جميع را از بحر رحمت خود دراين يوم مبارک قسمت عطا فرمايد و بهقميص رضا مزيّن دارد اوست قادر و توانا و مقتدر و دانا. اينکه درباره جناب ملاّ رج عليه بهاءاللّه و عنايته مرقوم فرموده بودند فى الحقيقه جاى تعجّب هست چه که يوماللّه مقتضى اين اذکار نبوده و نيست حق جلّ جلاله مىفرمايد ليس اليوم يوم السّؤال ينبغى لکلّ نفس اذا سمع النّداء يقول لبّيک لبّيک يا مالک الاسماء و لبّيک لبّيک يا مولی الآخرة و الاولی الی آخر بيانه جلّ و عزّ و همچنين مىفرمايد انّى احبّ ان انطق فى کلّ شأن انّنى انا اللّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. از اين امورگذشته در هرشأنى از شئون از قلم اعلی جارى شده آنچه که عالم و عالميان را کفايت نمايد از هر قبيل از قبل درهر علمى از علوم نازل ولکن نظر بههجرت و شدّت عداوت و نفاق اهل آفاق و ظلم طغاة جمع نشده و متفرّق مانده و بعضى هم از ميان رفته. انشاءاللّه جناب ايشان موفّق شوند بر تبليغ امر الهى و توجّه نفوس الی الوجه ايناست عملیکه امروز شبه و مثل از براى او نبوده و نيست و چون بعضى ازمسائل ما بين حکماء و متشرّعين اختلاف است هر حزبى کلمه گفته جناب ايشان اراده نمودهاند آنچه حق است بيابند ولکن نقطه اولی روح ماسواهفداه جميع را ازسؤال دراين يوم مبارک نهى فرمودهاند چندى قبل جناب ملاّمحمّدعلیعليه بهاءاللّه بعضى سؤالات نمودهاند و از قلم اعلی فضلاً عليه نازل شده آنچه که بر منصفين بيفزايد و متوقّفين را بحرکت آرد. صورت آن را آنحضرت اخذ فرموده بهجناب مذکور برسانند انشاءاللّه از ملاحظه آن مستغنى مىشوند از سؤالات مذکوره. انّ الخادم يدع اللّه ربّه و ربّ السّموات و الارض بان يجعل جنابه قائدالعباد وهاديهم ومبيّنهم انّه علیکلّ شئ قدير. و اينکه ذکر جناب آقا ميرزا حيدرعلی عليه بهاءاللّه وثنائه فرموده بودند الحمدللّه موفّقند بذکر الهى و تبليغ امرش مراسلات ايشانهم در اين ارض بهبعضى از دوستان رسيده و تفصيلات را بهساحت اقدس عرض نمودهاند اين ايّام انشاءاللّه جواب ارسال مىشود. واينکه درباره وجوه مرقوم فرمودهاند اين فانى حسب الفرمايش آن محبوب قبض وصول ارسال داشت انشاءاللّه جميع دوستان ازنفحات ايّام الهى قسمت برند و بما نزّل فى الکتاب عمل نمايند. تا حال ذکر هر نفسىکه در ساحت اقدس شده و فى الجمله اقبالی از او ظاهر محلّ عنايت مشرقه از افق فضل گشته چه اگر فضل الهى نباشد قليلی از عباد مستحقّ عنايت مشاهده مىشوند. يوم يوم الهى و ظهور ظهور الهى و اشراقات انوار آفتاب فضل عالم را احاطه نموده اين است که از هر نفسى فى الجمله رايحه محبّت متضوّع فائز شد بهآنچه کهقدر ومقامش از انظار و ابصار حال مستور است. اميد هست که حق جلّ جلاله جميع را بر حفظ آنچه عنايت فرموده فائز فرمايد و مؤيّد نمايد چه که بسى از اعمال ممحى حسنات است و هاتک استار الامر بيداللّه لا اله الاّ هو الفاعل المختار. و اينکه درباره الواح الهيّه مرقوم داشتندآنچه تا حال درساحت اقدس حاضر شده ازاسامى مخصوص کلّ اظهار عنايت ازمطلع فضل شده ولکن حسبالامربايد آنمحبوب بهاقتضاى حکمت عمل نمايند چه که درکلّ احوال بايد بهحکمت نظر فرمائيد و آنچه مغايراوست در ساحت اقدس جايز نه. فرمودند يا افنانى حقّ يفعل مايشاءاست چنانچه در اين ايّام با اعزّه اهل بلد و امرائى که از خارج مىآيند و مىروند معاشرت نمى نمائيم معذلک يکى از سارقين را در اين ايّام احضار نموديم مطلع ظهور و مکلّم طور مدّتى با او تکلّم فرمود واو را نصيحت نمود بهآنچه که سزاواراست. ولکن افنان بايددرجميع احوال بهحکمت ناظر باشند.هذا امر من لدنّا و حکم من عندنا فى الزّبر و الالواح. انتهى امرحکمت بسيار محکم نازل شده بايد آقايان افنان عليهم من کلّ بهاء ابهاه و ساير دوستان عليهم بهاءاللّه بهآنعمل نمايند لئلاّ يظهر ماتضطرب بهالنّفوس واينکه درباره ميرزا بديع اللّه عليه بهاءاللّه مرقوم داشتيد بعد از عرض لساناللّه بهاين کلمه ناطق قوله عزّو جلّ: يا افنانى بديع تحت لحاظ عنايت حق جلّ جلاله بوده و هست طوبى له و لابيه الّذى فدى نفسه فى سبيلی انّا قبلناه فضلاً من عندنا و ذکرناه بذکر سجدت له الاذکار. تکبير بهاو مىرسانيم بشارتعنايت حقرا بهاوبفرستيد. ابن جناب محسن عليه بهائى نصيحت لازم دارد اگر از مقام والدش اطّلاع يابد بما ينبغى قيام نمايد. انّه يأمر احبّائه بما ينفعهم فى کلّ عالم من عوالم ربّهم العزيز الحکيم. انتهى و اينکه درباره احبّاى م ن مرقوم داشتيد بعد ازعرض درساحت اقدس بهکلمه تکلّم فرمودند که از آن استنباط شدکه سبب وعلّت منحصربنفسين مذکورين نبوده بلکه فى الجمله بعضى ديگرهم سبب شدهاند از حق بخواهيد مدّعيان محبّت الهى بهقميص اتّحاد مزيّن شوند. قسم به بحر بيان اگر آنچه از قلم اعلی جارى شد دوستانحق که دراطرافند بهآن فائز مىگشتند و عمل مىنمودند هر آينه نور انصاف ظلمت اعتساف را رفع مىنمود و تشعشعات آفتاب عدل بر تاريکى ظلم غلبه مىفرمود. اين ارض مع آنکه بهسجن اعظم ناميده شد يد قدرت حق او را فىالحقيقه جنّت علياء نمود و از داخل وخارج کلّ براين فقره شهادت مىدهند و گواهند و برکت فوق العاده در تجارات ظاهر و هر مقام مرتفعى محلّ تفرّج اصحاب واقع رغماً للغافلين و المعتدين. ابواب فرح و سرورمفتوح از بعضى ازجهّال غفلت و غرورمشهود و بالاخره منجرّ بهخيانت شد. ديگر حقّ جلّ جلاله عالِم که چه شده و چه مىشود العلم عنداللّه العليم الخبير. مقصود از اين عرايض آنکه اگر دوستان حق که در اطرافند بما انزله اللّه عمل مىنمودند حال ارض غير ارض مشاهده ميشد و امثال اين بيانات مکرّر از قلم اعلی جارى و اين عبد استماع نمود. عريضه از جناب محمّدقبلحسن عليه٩ ٦٦ شعرباف بهساحتاقدس رسيد ودر وقتى از اوقات تلقاء عرش عرض شد و جواب از سماء عنايت نازل انشاءاللّه از معين کلماتش فرات رحمت و حکمت بياشامند و بر خدمت امر بشأنى قيام نمايند که اشارات معرضين و شئونات غافلين و سطوت امرا وقوّت اقوياايشانرا بازندارد. نفوسىکه فىالحقيقه عرف ظهور را يافتهاند اگر جميع عالم براعراض قيام نمايند نزد ايشان مقام و وقرى نداشته و نخواهد داشت. اولئک عباد لاتمنعهم شئونات الفراعنه عن التوجّه الی اللّه ربّنا و ربّ کلّ شئ و محبوبنا و محبوب العالمين. اين عبد فانى عرض نيستى صرف و فناى بحت خدمت آقايان افنان عليهم بهاءاللّه و رحمته و عنايته و فضله معروض مىدارد اميد آنکه آن حضرت ابلاغ فرمايند البهاءالظّاهراللائح المشرق من افق البقاء علی حضرتکم و علیالّذين ما منعتهم الحيوة الفانيه عن مقامات الباقيه و علی الّذين فازوا بالکلمة العلياء من لدى اللّه مولیالورى و الحمدللّه مالک الآخرة والاولی . خ ا د م فى ١١ ذى الحجّة سنه ٩٩
(٢٤٣) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّالابهىحمد مقدّس از لفظ و بيان سلطان بى زوالی را لايق و سزاست که جميع کتب و صحف و زبر والواح عالم بهاسمش مزيّن وبهثنايش ناطق وکلّ بهاين کلمه محکمه متقنه جامعه الهيّه که از افق قلم اعلی اشراق نموده مکلّف و مأمور. سوف يظهر من لايشار باشارة الکتب کلّها و شهد بذلک ما انزله الرّحمن فى البيان بقوله جلّ و عزّ و قد کتبت جوهرة فى ذکره و هو انّه لايشار باشارتى و لا بما ذکر فى البيان هل من ذى سمع ليسمع ما نطق به العندليب علی الاغصان و هل من ذى بصر يراه بعين الرّحمن قد اخبر کلّ نبىّ و کلّ رسول فى هذا الظّهور الاعظم بانّه لايعرف بدونه و لا بعين خلقه. و اين کلمه مبارکه در جميع کتب الهى مخصوص بهاين ظهور بوده و هست ولکن آذان را اشارات اهل فرقان و شبهات اهل بيان از اصغاء نداى رحمن منع نموده وابصار را رمد ظنون و اوهام از مشاهده انوار آفتاب معانى محروم ساخته. هل من سابح يسبح فى هذا البحر من غير اشارة و هل من متوجّه يتوجّه الی الوجه من دون جهة. اين فوارس مضمار الحکمة و البيان الّذين ما منعتهم سبحات اهل الامکان عن التّوجّه الی اللّه مالک الاديان. هل من ذى شمٍّ يجد عرف القميص فى ايّام اللّه منقطعاً عمّا سواه و هل من ذى استقامة يقوم و يقول ما انزله الرّحمن فى الفرقان و ماصاح به الصائح فى ملکوت البيان الملک يومئذ للّه الفرد الواحد العزيز المنّان. اوست ظاهر و اوست ناطق بشأنى که اشارات و سبحات اولی الجدال و الجلال او را از ما اراد منع ننمود بهاعلی النّداء اهل ملکوت انشاء را بهافق اعلی دعوت فرمود بشأنى که از براى احدى از منصفين مجال اعراض و اعتراض نبوده ونيست. هو الّذى باسمه نصبت الرّايات وارتفعت الاعلام طوبى لقوّى مامنعه طنين الذّباب عن ربّ الارباب قام علی خدمة مولاه و شهد بما شهد به اللّه و اعترف بما اعترف به اللّه انّه من اعلی الخلق لدى الحق يصلّين عليه کلّ عارف بصير و کل عالم خبير. سبحانک يا اله الاسماء و فاطرالسّماء تسمع حنين اصفيائک فى فراقک و انين اوليائک و احتراق قلوبهم فى ايّامک اى ربّ فاکتب لهم من قلم عطائک اجرلقائک و الّذين شربوا من کوثر وصالک. اى ربّ اسألک بالاسم الاعظم الّذى اضطربت به افئدة الامم بان توفّق اهل البيان علی الاقبال الی افق ظهورک و العمل بما امروا به فى کتابک. اى ربّ تراهم معرضين عن شطر عنايتک و متمسّکين بما تمسّک به اهل الفرقان فى ايّامک تعلم يا الهى بانّهم يرون الآيات و ينکرونها و يتکلّمون بما تکلّم به اولوا البغضاء و العناد عند ظهور مطالع وحيک و مظاهر نفسک و مصادر امرک و مشارق عرفانک. قد احاطت الآيات کلّ الجهات و هم عنها معرضون و ظهرت البيّنات کالشّمس فى وسط الزّوال و هم لايشعرون. اى ربّ وفّقهم علی کسر اصنام الاوهام و الاقبال اليک يا مولی الانام انت الّذى لايعجزک شئ و لايمنعک امر تفعل ما تشاء و تحکم ماتريد لا اله الاّ انت المقتدر القدير. و بعد مکتوبى که آنجناب از بيروت ارسال نمودند رسيد سبب فرح شد انشاءاللّه کلّ بهفرحاعظم موفق شوند يعنى بهآنچه اليوم از افق عالم ظاهر وهويداست. جميع کتب الهى بذکر اين يوم امنع اقدس ابدع ناطق ولکن کلّ محجوب مشاهده مىشوند. چه مقدار جمال قدم حمل شدائد فرمودند تا آنکه بعضى از حجبات جدال و سبحات جلال خرق شد. حال مشاهده مىشود جمعى ازناعقين ومغلّين ومريبين در صدد آنند که ناس را احجب از قبل نمايند. هزار و دويست سنه وازيد فئه فرقان يعنى حزب شيعه بهکلماتى متکلّم بودند و خود را اعلیالخلق و فرقه ناجيه مرحومه مىشمردند در ظهور امتحان اشقى از کلّ مشاهده شدند چنانچه محبوب امکان را بهرصاص غلّ وبغضا در ارض تا شهيد نمودند. قسم بهآفتاب افق بيان محتجبين اهل بيان حال بههمان کلمات و اشارات و شبهات و ظنون و اوهام متمسّک وناطقند. بگوئيداى بىبصران قدرىتفکّر نمائيد که حاصل آنهمه جدالها چه بود وثمره آن نزاعهاى بىمعنىکدام. وقتى اينکلمات محکمات را از فممشيّت مالک اسماء و صفات اين خادم فانى استماع نمود قوله جلّ کبريائه: اين نادانان امکان اراده نمودهاند خلق بديع را بمثابه خلق فرقان محتجب نمايند. اى عبد حاضر نداى مظلوم را برسان که شايد محتجبين بيان بقطره از بحر انصاف مرزوق شوند. بگو امروز يوماللّه است و لا يذکر فيه کلّ ما عندکم و عند الخلق. اگرچه هنگام ظهور مظاهراحديّه درعالم ملک لفظ يوماللّه بر او صادق و لکن اين ظهوراعظم درکلّ کتب بهظهور کنزمخزون و غيب مکنون اختصاص يافته. طوبى للمتفرّسين و طوبى للعارفين اين است آن روزىکه مىفرمايد يوميقوم النّاس لربّ العالمين واين است آن يومى که مىفرمايد الملک يومئذللّه.کتب الهى مشحونست بهاين اذکارمعذلک تازه بذکر نقباء و نجباء و امام وخليفه وامثال آن تمسّکو تشبّث نمودهاند. بگو آيا اين اذکار از قبل نبوده فأتوا بثمرها و اثرها لوانتم من القادرين. بگو اتّقوااللّه يا قوم و لاتجادلوا بآياتاللّه و عظمته وسلطانه و برهانه و حجّته و بيّناته ضعوا ماعندکم امراً من عندنا و خذوا مانزّل من هذه السّماء المقدّسة المرفوعة. بگو در احزاب قبل تفکّر نمائيد کلماتى را از قائلين اصغاء نمودند و بحميّت جاهليّه بهقسمى بهآن تمسّک جستند که دون آن را نمىپذيرفتند و از اصغاء آن ابا مىنمودند. اى عبد حاضرللّه بگوکه شايد الیاللّه توجّه نمايند. نگويند آنچه را که از قبل گفتهاند و عمل ننمايند آنچه را که از قبل خائنين و غافلين بهآن عمل نمودهاند. بگو اى اهل بيان نداى مشفق امين را بشنويد و ضجيج ناصح کريم را اصغاء نمائيد. اينآيات بهآيات قبل شبيه نبوده و نيست و اين ظهور از جميع ظهورات ممتاز. للّه بشنويد و للّه انصاف دهيد شما هيچيک از مبداء ظهوراين امر مطّلع نبوده ونيستيد فو الّذى انطق الاشياء بثناء نفسه نفسى را که بسبب او از صراط مستقيم محروم ماندهاند و از امّ الکتاب ناطق ممنوع قابل ذکر نبوده ونيست در آثارش از عربى و فارسى نظر نمائيد و تفکّر کنيد لعلّ تتّخذون لانفسکم الیالحقّ سبيلا. بشنويد پند اين مظلوم را نعيق را بهناعقين بگذاريد و بهحفيف سدره منتهى توجّه نمائيد. غدير اوهام را بهاهل ظنون دهيد و بهبحر حيوان که امروز بهاسم رحمن ظاهر است بشتابيد از عرصه الفاظ بگذريد و از مضمار روايات فارغ و آزاد شويد امروز روز اباهر و خوافى نيست بهقوادم انقطاع پرواز نمائيد که شايد از هزيز ارياح انّه لا اله الاّ هو استماع کنيد. از جداول و انهار چشم برداريد چه که بحر اعظم امام وجوه است از ناسوت و شئونات آن که سبب و علّت بغى و فحشاء وضغينه و بغضاست بگذريد و بر فراز ملکوت مقر گزينيد. اى اهل بيان لعمر الرّحمن کلّ حرف من الحروف ينطق باعلی النّداء باننّى انا مالک البيان لو انتم تسمعون بهبصر حقيقى مشاهده کنيد لعمر اللّه از هر کلمه جوهر معانى جارى. بگو امروز روز سمع و بصر است ببينيد و بشنويد لعمر اللّه آنچه فوت شود ابداً بر تدارک آن قادر نبوده ونخواهيد بود بر خود و بر عباد رحم کنيد و سبب ضلالت و گمراهى نشويد شنيده را بگذاريد و بهآثار رجوع کنيد تا قدرت حقّ و سلطنت حقّ و علوّ حقّ و سموّحقّ و علم حقّ و احاطه حقّ را بفهميد و ادراک نمائيد. اين هواى ارقّ الطف را بهانفاس آلوده خود ميالائيد و انوار صبح يوم الهى را بغمام ظنون و اوهام ستر ننمائيد. اى اهل بيان ملکوت بيان از کلمه رحمن دراهتزاز و شما در طين دور خراطين مجتمع وبقالَ ويَقول عمر را تلف نموده وخواهيد نمود لعمراللّه از سراب ممنوع مشاهده مىشويد تا چه رسد بهبحر معانى. اى بى انصافان بهبصر اطهر بهمنظر اکبر توجّه نمائيد و براستى تکلّم کنيد. امروز روز مکاشفه و شهود است نه يوم اوهام و ظنون قسم بهاسم اعظم که عالم معانى و بيان و اهل جنان از ظلم شما بنوحه و ندبه مشغول ان استمعوا ندائى و توبوا الیاللّه لعل يکفّر عنکم سيّئاتکم و يقرّبکم الی مقام ينطق فيه لسان العظمة انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. انتهى اگر چه بيانات مالک اسما زياده بر اين بود که ذکر شد و لکن اين عبد بقدرى که مقتضاى مقام بود و مصلحت اين ايّام ذکر نمود که شايد نفوس مرده بنفحه بيان رحمانيّه بطراز زندگانى مزيّن شوند و از تقليد و تقييد و ظنون و اوهام فارغ و آزاد مشاهده گردند انّه يهدى من يشاء الی صراط المستقيم. واينکه درباره جناب آقامحمّدجواد والدسمّىحضرت مقصود واستدعايشان وجناب آقامحمّد حسن ع ط و همچنين درباره جناب ملاّ ابراهيم عليهم بهاءاللّه ذکرنموده بوديد در ساحت اقدس مطالب و عرايض عرض شد مخصوص هر يک آيات بديعه منيعه نازل و در مکتوب بهآنجناب که ازقبل ارسال شده ارسال شد انشاءاللّه بهآن فائز شدهايد و نفوس مذکوره را فائز نمودهايد. وآن مکتوب تاحال جوابش نرسيد بهمدينه کبيره ارسال شده بود تا نزد آنجناب ارسال دارند. در اينحين حسبالامر بهساحتاقدس مشرّف وفائز فرمودند يا عبدحاضر اراده آنکه احبّاى يا و الف و را را ذکر نمائيم که شايد برصراط الهى مستقيم مانند و از هبوب ارياح منتنه انفس غافله محفوظ قوله جلّ کبريائه: هو الظّاهرمنافقالسّجن يا احبّائى فى الياء يذکرکم المظلوم فى سجن عکّا ويوصيکم بالاستقامة الکبرى علی هذا الامر الّذى به انشقّت الارض و نسفت الجبال ايّاکم ان تمنعکم سبحات الجلال عن مقام القرب و القدس و الجمال. قوموا باسم ربّکم مالک الاسماء علیشأن لاتخوّفکم زماجير الرّجال انّه ذکرکم من قبل بما انار به افق البرهان و يذکّرکم بآيات اذا نزلت خضعت لها الاعناق ان انظروا ثمّ اذکروا القرون الخالية والاعصار الماضية وماورد فيها علی مشارق الوحى من الّذين کفرواباللّه ربّ الارباب. ايّاکمان تحجبکم شئونات الجهلاء عن هذاالامر الّذى به شهدت الذّرات انّه لا اله الاّ هو العزيز الوهّاب. ان استعدّوا يا قوم لاصغاء صرير قلمى الاعلی الّذى ارتفع فى السّجن بامر ربّکم مالک الاسماء الّذى به دلع ديک العرش و هدرت حمامة العرفان علی الاغصان تاللّه هذا يوم لايذکر فيه الاّ اللّه وحده يشهد بذلک کتباللّه و ما انزله الرّحمن فى البيان. هذا يوم اخبرناکم به من قبل اذکان نيّر الامر مشرقاً من افق العراق. قد ظهر ما وعدناکم به فىهناک انّ ربّکم الرّحمن لهوالعزيز العلاّم. ضعوا يا قوم ما عندکم وخذوا مانزّل لکم من سماء مشيّة ربّکم مالک الاديان. کذلک اشرقت من افق سماء الحجّة شمس ذکر ربّکم منزل الآيات. اى اهل يا نداى مظلوم آفاق را بهگوش جان اصغاء نمائيد که شايد اشارات ملحدين و شبهات مغلّين شما را از مالک يوم مبين محروم ننمايد. امروز سيّد ايّام است و جميع قرون و اعصار طائف حول او قدر اين روز امنع اقدس مبارک را بدانيد و بما يرتفع به امراللّه عمل نمائيد. جهد کنيد تا بمثابه اوراق خريف ديده نشويد چه که بهيک هبوب ساقط مشاهده مىشوند بايد در سبيل محبّت الهى بمثابه جبل ثابت و راسخ ملاحظه گرديد. امروز نسمةاللّه درمرور و روحاللّه در بيداى امر بلبّيک ناطق قدرخود را بدانيد و مقام خود را بشناسيد وبه مکروحيل خادعين سبيل مستقيم را ازدست مدهيد. لئالیمحبّت رحمن را بهاسمش درکنائز جان محفوظ داريد. امروز روز ذکر و ثناست و امروز روز عمل و انقطاع. مشاهده در اوراق اشجار نمائيد که نزد هبوب ارياح چگونه خاضع وخاشع و با تسليم مشاهده مىشوند اگر ازجنوب درهبوبست بهآن جهت مايل کذلک بجهات اخرى. انسان نبايد کمتر از اوراق مشاهده شود انشاءاللّه بايدکلّ نزد هبوب ارياح مشيّت الهى بکمال تسليم و رضا ظاهر شوند يعنى باراده اوحرکت نمايند و بهمشيّت اوناطق و ذاکر و عامل از حق بطلبيد تا شما را مؤيّد فرمايد بر استقامت کبرى بشأنى که نداى غير حق را از نعيق و نعيب شمريد. يا ابا الحسن ان استمع نداء مالک السّر و العلن انّه يذکرک فضلاً من عنده انّ ربّک لهو الفضّال الکريم انّا نذکر الاحبّاء فى الالف و الرّاء و نبشّرهم بما تحرّک علی ذکرهم قلمىالاعلی فى سجن عکّا انّ ربّک لهو الغفور الرّحيم. قل انّا نوصيکم بالامانة و الصّداقة و مايرتفع به امراللّه فيما سواه ان اعملوا و لاتکونوا من الغافلين. ايّاکم ان تمنعکم زخارف الدّنيا عن مالک الورى و دعوا ما فيها ثمّ اقبلوا بوجوه نوراء الی الافق الاعلی المقام الّذى ينطق فيه فاطر السّماء انّه لا اله الاّ اناالعليم الحکيم. قل هذا يوم فيه انجذبت الاشياء من عرف قميص ربّکم الابهى وانتم من النّائمين. قل تاللّه قد قام اهل القبور من نسمات الوحى و انتم من السّاکنين و نطق لسان العظمة فى ملکوت البيان و انتم من الصّامتين. قل قد قصد کلّ ذى قلب الی الغاية القصوى وانتم من الرّاقدين. قل قوموا باسمى علی امرى و تمسّکوا بحبل التّبليغ هذا امراللّه من قبل و من بعد ان انتم من العارفين. قولوا يامن فى فراقک ارتفع حنين المقرّبين و نوح المخلصين اسألک بصراطک المستقيم و اسمک الاعظم العظيم بان تؤيّدنا علی الاستقامة علی امرک وتوفّقناعلیماتحبّ وترضى. اى ربّ نحن عبادک و ارقّائک اسألک بنفحات وحيک فى ايّامک و فوحات قميصک عنداشراق انوار وجهک بان تکتب لنامن قلمک الاعلی مايحفظنا عن اشارات الّذين کفروا بآياتک و اعرضوا عن سلطانک و شبهات کلّ منکر جادل بآياتک و انکر برهانک انّک انت الّذى لايعجزک شئونات الخلق تفعل ما تشاء وتحکم ماتريد وفى قبضتک ملکوت ملک السّموات و الارضين. اى اهل ديار الهى انشاءاللّه ثابت ومستقيم باشيد شما از عناصر قويّه قديره غالبه مهيمنه محيطه ظاهر شدهايد اين مقام بلند اعلی را از دست مدهيد بحبل قدرت متمسّک باشيد و بذيل عنايت متشبّث. امروز بايد شأن هر صاحب وجودى ظاهر و هويداگردد چهکه امروز روز حشراکبراست و نشراعظم هرمکنونى بهشهودآيد و هرمستورى واضح وآشکار گردد. امروز آن روزيست که لسان رحمن در فرقان از آن خبر داده يا بنىّ انّها ان تک مثقال ذرّة من خردل فتکن فى صخرة او فى السّموات او فى الارض يأت بهااللّه. جهد نمائيد تا اعمال طيّبه و اخلاق مرضيّه و استقامت کامله در امر مالک بريّه از شما ظاهر شود انشاءاللّه بهقسمى برامراللّة ثابت و راسخ ومستقيم مشاهده شويد که جميع عالم قادربرمنع نباشند وخود راعاجز مشاهده نمايند اين است نصيحت مظلوم و وصيّت اوانشاءاللّه بهآن فائز شويد و عامل گرديد چه که امروز روز عمل خالص است لوجه اللّه ربّ العالمين. الحمدللّه العزيز الامين.انتهى ذکر جناب آقامحمّدحسين ن و عليه٦٦٩ نمودهبوديد عريضه ايشان چندى قبل بهساحت اقدس فائز و همچنين مکتوبى بهاين عبد فانى مرقوم داشتند انشاء اللّه لم يزل ولايزال بخدمت امرمشغول باشند فى الحقيقه نفحات محبّت الهى از ايشان استشمام مىشود. ازقول اين فانى تکبيرخدمت ايشان برسانيد و بهعنايت حق بشارت دهيد. اين خادم فانى از حق سائل که ايشان را در کلّ احوال مؤيّد فرمايد بشأنى که بماينبغى لايّام اللّه قيام نمايند و در اسباب هدايت خلق جهد بليغ مبذول دارند اين است آن شأن و مقامى که فنا آنرا اخذ ننمايد و حوادث زمان آنرا تغيير ندهد نعيماً له و هنيئاً له. ازکثرت تحريرات اين کرّه فرصت نشد خدمت ايشان مراتب خلوص درمکتوب علیحدّه ارسال شود. چهکه نامه آنجناب رسيد و بکمال تعجيل اين جواب اظهار رفت انشاءاللّه در همين چند روز جواب دستخطّ ايشان که بهتوسّط جناب شيخ س رسيد ارسال مىگردد. ذکر جنابآقامحمّدعلی و اخوى ايشان آقامحمّدحسين وابن عمّشان عباسقلی نموده بوديد ذکرشان در ساحت اقدس عرض شد و اين کلمات عاليات از سماء مشيّت منزل آيات نازل قوله تعالی: يا ابا الحسن هر يک را از قبل حق تکبيربرسان و بهاستقامت کبرى وصيّت نما الحمدللّه بذکر قلم اعلی فائز شدند و اين مقامى است که بدوام ملک و ملکوت باقى و پاينده خواهد ماند. انشاءاللّه مؤيّد شوند برامورى که سبب ارتفاع امراللّه است. بگو امروز دو ندا مرتفع محبوب امکان بهاعلی النّدا عباد را بهافق اعلی دعوت مىفرمايد وهمچنين مطلع اوهام بهاسم حق خلق را اغوى مىنمايد انشاءاللّه بهحق ناظر باشيد و بحبل امرش متمسّک و بذيل عنايتش متشبّث. هر عملی که امروز از اولياى الهى ظاهر شود از اعظم اعمال لدى الغنىّ المتعال مذکور است. طوبى للّذين وفوا بعهداللّه وميثاقه و ويلٌ للّذين نبذواالعهد ونکصواعلی اعقابهم الا انّهم من الهالکين. انتهى ازجانب اين عبد فانى هم خدمت هر يک تکبير برسانيد انشاءالله مؤيّد شوند بر آنچه رضاى الهى در اوست. نقطه اولی روح ما سواه فداه مىفرمايدکه جميع ازبراى آن است که بکلمه رضا از نزد او فائز شوند. حال الحمدللّه نفوس مذکوره بذکر الهى فائزگشتند و بهانوار عنايتش منير اين فضلی است بزرگ و عنايتى است کبير يشهد بذلک کل بصير خبير. وهمچنين ذکر اهل ميلان نموده بوديددرباره ايشان الواح متعدّده از سماء مشيّت نازل و از قبل ارسال شد و در اين حين هم در ساحت اقدس عرض شد اين بيان از ملکوت عرفان ظاهر قوله عزّ کبريائه: يا ابا الحسن طوبى لک بما ذکرت احبائى وارسلت اسمائهمالی سجنى بشّرهم بفضلی و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت الوجود. يااهل ميلان يذکرکم ربّکمالرّحمن من هذاالمقامالمرفوع. طوبى لکم بماشربتم رحيقى المختوم باسمى القيّوم وفزتم بهذاالامر الّذى انکره علماء الارض الاّ من شاءاللّه ربّ ماکان و مايکون. انّا ذکرناکم من قبل و فى هذا الحين الّذى يمشى المظلوم فى سجنه الممنوع. کم من عارف منعه العرفان عن الرّحمن وکم من صبيّ اقبل وفازبهذا الامرالمحتوم. طوبى لعبد فاز بالاستقامة الکبرى علی امراللّه مالک الورى و ويلٌ لمن اعرض و اتّبع کلّ عالم محجوب. ان افرحوا بما ذکرتم من قلمى الاعلی فى هذا الفجر الّذى ينطق فيه لساناللّه مالک الاسماء قد اتى الميقات و ظهرمنزل الآيات بلوح محفوظ. انشاءاللّه از اصغاء نداى الهى کلّ مشتعل شوند و بهحرارت کلمه عليا سرگرم شده در انجمن عالم بذکر اسم اعظم ناطق گردند. بگو قدر اين يوم عزيز را بدانيد و بما امرتم به فى الکتاب عمل نمائيد قسم بهآفتاب افق امر هر نفسى اليوم بهعرفان حق فائز شد او از مقرّبين در کتاب مبين مذکور و مسطور است بايد کلّ بهاعمال خالصه و اخلاق مرضيّه و آداب حسنه ما بين عباد ظاهر شوند. بگو اىدوستان حق از براى وداد واتّحاد آمده نه از براى ضغينه و عنادکلّ در ظل سدره منتهى يعنى کلمه عليا جمع شويد و بذکر و ثناى حق جلّ جلاله مشغول گرديد و ازکؤوس حمراکوثر اصفى را بهاسم مالک اسماء بنوشيد. امروز روز فرح اعظم است بلکه فرح اعظم طائف حول اين فرح بوده و خواهد بود بياد دوست يکتا مسرور باشيد و در جنّات محبّتش سائر. طوبى لکم ثمّ طوبى لکم نوصيکم فى آخر البيان بالاستقامه علی امر ربّکم مالک الاديان البهاء المشرق من الافق الاعلی عليکم و علی الّذين ماحرّکتهم قواصف الظّنون و لا عواصف الاوهام عناللّه المهيمن القيّوم. انتهى و همچنين اين خادم فانى استدعا مىنمايد ذکر فنا و نيستى او را در انجمن دوستان الهى مذکور داريد. حق عالم و گواه است که ذکرشان امام وجه وقلم بوده و انشاءاللّه خواهد بود. و ذکر جناب سمّى مقصود ابن مرحوم حاجى غلام حسين از ارض يا در ساحت امنع اقدس عرض شد قوله تعالی: بسمنا الاقدس الاعظم يا حسين قبل علی قد حضر لدى المظلوم کتاب من الّذى سمّى بابى الحسن فى کتاب الاسماء و فيه ذکرک ذکرناک فضلاً من عندنا انّ ربّک لهو الحقّ علاّم الغيوب. ان افرح بهذا الذّکر الّذى اذا نزّل من سماء مشيّة ربّک انجذبت الاشياء و نادت الملک للّه المهيمن القيّوم. تمسّک بحبل عناية ربّک و قل يا من بک نصب الصّراط و وضع الميزان و باسمک سرت نسمة اللّه علی الامکان و يا من بندائک الاحلی انصعق من فى الارض و السّماء اسألک بالکلمة العلياء الّتى بها سخّرت مداين الغيب و الشّهود بان تؤيّدنى علی ذکرک و خدمة امرک و توفّقنى علی الاستقامة الّتى ذکرتها فى اکثر الواحک و وصيّت بها خلقک و عبادک انّک انت المقتدر الّذى خضعت عند ظهورک مظاهر القدرة لا اله الاّ انت الآمرالمقتدرالعليم الحکيم. انتهى عرضاين فانى دراين مقام معلوم وواضح است يعنى خدمت ايشانهم از اين فانى مذکور داريد آنچه که سبب و علّت اشتعال نار محبّت است اميدهست کهکوثر حيوان راازآيات محبوب امکان بياشامند و ازعالم و عالميان منقطع و فارغ شده بر امرالهى ثابت و راسخ و مستقيم مشاهده گردند الامر بيده يفعل مايشاء ويحکم مايريد. و اينکه درباره اولياى الف و را نوشته بوديد چندى قبل مخصوص هر يک لوح امنع اقدس از سماء عنايت رحمانى نازل لو شاءاللّه و اراد بهآن فائزخواهند شد. ذکر جناب فتحاعظم عليهمن کلّ بهاءابهاه هميشه درساحت اقدس بوده وهست قلم اعلی درباره او شهادت داده بهآنچه ذکرش بدوام اسماء حسنى در ملکوت انشاء باقى و پاينده خواهد ماند. اين فقره هم در ساحت امنع اقدس عرض شد اين کلمات عاليات از مطلع بيان رحمن مشرق و هويدا قوله تعالی: بسمه المقدّس عن الاذکار و الامثال يا ابا الحسن قد حضر کتابک لدى المظلوم و فيه ذکر احبّائى الّذين اقبلوا الی افقى و طاروا فى هوائى و سمعوا ندائى الا انّهم من الفائزين. انّا ذکرناهم من قبل بذکر وجد منه مظاهر الاسماء عرف قميص ربّهم الابهى الّذى اتى من سماء القضاء بسلطان غلب من فى السّموات و الارضين. ان يا قلم الاعلی ان اذکر من سمّى بالفتح الاعظم من لدن مالک القدم ليفرح بذکره کلّ ذى همّ و يطير باسمه کلّ منجمد و يسرع به کلّ متوقّف و ينطق به کلّ صامت منع عن هذا الذّکر الحکيم و نذکر اخاه الّذى اقبل الی الافق الاعلی اذ اعرض عنه کلّ غافل بعيد. انّا نبشّره بفضلاللّه و رحمته وهذا الذّکرالّذى نطق بهلسان المظلوم فى هذاالسّجنالعظيم. کن کماکان اخوک کذلک يوصيک من عنده کتاب کريم قم علیالامر بالاستقامة الکبرى و ذکّر النّاس بهذا النّباء الّذى کان مذکوراً فى کتب اللّه العلىّ العظيم و نذکر المحمّد فى هذا المقام الّذى کان مذکوراً لدى الوجه و فاز بعرفان اللّه فى ايّامه و نطق بثنائه الجميل. انّا نوصيه بحفظ مااعطيناه و العمل بما انزلهاللّه فى کتابه المبين و نذکر الحبيب الّذى اقبل الی الافق الاعلی و شهد بما نطق به لسان العظمة فى هذا المقام المنير و نذکر احبّائى فى هناک و ندعوهم الی مقام يطوفه الملاءالاعلی و الّذين اخذوا الکتاب بقوّة من لدن قوىّ قدير. طوبى لکم يا احبّاء الرّحمن و نعيماً لکم يا اصفيائى انتم الّذين مامنعتکم الظّنون عن الاسم المکنون و لا حجبتکم الاوهام عن هذا اليوم المنير. انتم الّذين سمعتم نداء ربّکم و سرعتم الی البحر الاعظم و کنتم من الفائزين. قلم اعلی دوستان آن ارض را ذکر مىنمايد و بهآنچه سزاوار يومالهى است امر مىفرمايد. اوّل امر معرفت حق جلّ جلاله بوده و بعد استقامت بر اين امر اعظم جميع صحف و کتب و زبر الهى بهعظمت اين يوم گواهى داده. طوبى از براى نفوسى که ضوضاى مطالع ظنون و اوهام ايشانرا از مالک انام منع ننمود. امروز روز خدمت و ظهور استقامت است چه که طيور اوهام و طيور ليل در هواى ظلمانى طايرند و طالب جنس خود قلم اعلی از قبل بهاين امور اخبار فرموده. اىدوستان بهابصار حديده در افق اعلی نظر نمائيد و با رجل مستقيمه قيام کنيد تا از ارياح خريف محفوظ مانيد. نفوسى که سالها از بيم جان خلف حجاب مستور بودند حال بکمال خدعه و مکر در اضلال نفوس مقبله مشغولند. اىدوستان حق بکمال قدرت و قوّت بايستيد و ناس را از مطالع ظنون و مشارق اوهام حفظ نمائيد که شايد از انوار آفتاب حقيقت ظلمت اوهام رفع شود و صبح منير يقين از افق اراده ظاهر گردد. هر کلمه را عرفى بوده و خواهد بود طوبى از براى نفوسى که بعَرف فائز شدند و بهمطلع آن پىبردند. يا اله الاسماء و فاطر السّماء تسمع ضجيج البهاء و حنينه بما ورد عليه من طغاة خلقک وبغاة عبادک. اى ربّ انّ الّذى ربيّته بايادى الرّحمة و العناية قد قام علی تضييع امرک و اضلال خلقک و بريّتک. انت تعلم يا الهى بانّى مااردت فى الارض الاّ ما امرتنى به بامرک و سلطانک. اى ربّ ايّد عبادک علی عرفان مشرق آياتک و مظهر بيّناتک ثمّ اشربهم کوثر الاستقامه بايادى عطائک. انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت العزيز الحکيم. انتهى و مخصوص جناب رف و م خ و ح ب الواح بديعه منيعه نازل و بهجناب شيخ س داده شد که برساند انشاءاللّه بهآن فائز شوند و ازبحر معانى بياشامند. اين عبد فانى اگر چه بعد از شموس مشرقه کلمات الهيّه از افق بيان رحمن خود را لايق ذکر و ثنا خدمت دوستان الهى نمىداند ولکن نظر بهآنکه جميع بهمحبّت و اتّحاد مأمورند لذا بقدر و اندازه خود اظهار فنا و نيستى خدمت اولياء و اصفياء را از وظيفه خود مى شمارم. در اين صورت خدمت دوستان آن ارض يعنى نفوسى که از کوثر اطهر آشاميدهاند و بهمنظر اکبر ناظرند سلام و تکبير مىرسانم وعرض مىنمايم انشاءاللّه در اين ربيع روحانى از امطار رحمت رحمانى سرسبز و خرّم باشيد و از ازهار و اوراد حديقه معانى محسوب شويد. بهايادى همّت اذيال استقامت را اخذ نمائيد که شايد از ارياح اشارات غافلين محفوظ مانيد. يسأل الخادم ربّه بان يوفّقکم و يؤيّدکم علی ما يحبّ و يرضى انّه لبالمنظر الاعلی و السّلام علی من اتّبع الهدى. و ذکر اهل مراغه نموده بوديد يعنى از جناب آقا محمّد علی و جناب آقا ميرزا عبدالحسين و جناب آقا عبدالصّمد و ابنشان و ساير دوستان عليهم بهاءاللّه انشاءاللّه کلّ از اشراقات انوار آفتاب معانى منوّر شوند و بذکر و ثناى محبوب ابدى مؤيّد گردند. اين فقره هم در منظر اکبر تلقاء وجه مالک قدر عرض شد اين جواب از ملکوت بيان رحمن نازل قوله تعالی: هوالمشرق من افقالعالم بالاسم الاعظم يا احبّائى فى مراغه ان استمعوا نداء مالک الاحديّه انّه يذکرکم کما ذکرکم من قبل فضلاً من عنده و هو الفضّال الکريم. انّا انزلنا لکم الواحاً شتّى و ارسلناها اليکم امراً من لدنّا و انا الآمر المقتدر القدير. ان اقبلوا بکلّکم الیاللّه ثمّ اعملوا ماامرتم به من لدن حاکمخبير. هذا يوم فيه ينطق الميزان تاللّه قد اتى الرّحمن بامر عظيم و فيه ينادى الطّور و يقول قد اتى يوم الظّهور الملکللّه المقتدرالعزيزالعظيم. ان اشکروامن ايّدکم علی عرفان مطلع وحيه و مشرق عرفانه و عرّفکم هذا الصّراط المستقيم انّه هداکم الی الافقالاعلی و اسمعکم ندائه الاحلی اذکان مظلوماً بين ايدى الغافلين. يا اهل مراغه از قبل بهاحلیالبيان ذکر شما از قلماعلی جارى وسارى انشاءاللّه کلّ بهآن فائز شويد و جهد نمائيد تا فى الحقيقه بهحلاوت بيان مرزوق گرديد چه اگر نفسى بهآن فائز شود اشارات اهل عالم و سبحات امم و الواح معرضين و السن مغلّين او را از محبوب من فى السّموات و الارضين منع ننمايد. لعمراللّه اگر نفسى اين رحيق اطهر را که از يد قدرت مالک قدر گشوده شد بياشامد خود را از عالم و عالميان در سبيل محبوب امکان فارغ و آزاد مشاهده نمايد بشأنى که مغلّين و معرضين و ملحدين و معتدين را معدوم صرف و مفقود بحت شمرد بهاستقامت تمام برامرمالک انام قيامنمائيد. امروز روزيست که هر نفسى آنچه اراده نمايد بهآن فائز مىشود چه که ابواب عنايت مفتوح است و بحر کرم در امواج و آفتاب جود در ظهور و اشراق و اگر در بعض امور ظهورات عنايت تأخير شود اين نظر بهحکمت بالغه الهيّه بوده و خواهد بود نبايد از آن محزون شد. کذلک يعلّمکم الکتاب الاعظم بما انار به العالم انّ ربّکم الرّحمن لهو العزيز الودود.انتهى اينکه درباره احباى ارض قم ذکر نموده بوديد لدى العرش معروض گشت اذاً نطق لسان العظمة بما انجذبت به قلوب العالم و انصعق الامم الاّ من شاءاللّه العلىّالعظيم قوله جل کبريائه: يا ابا الحسن انّا ذکرنا احبّائنا فى هناک و نزّلنا لمن سمّى بالرّضا ما انجذب به ملاء الانشاء و انزلنا لمن سمّى بالحسين ما فاح به عرف البيان فى الامکان تعالی الرّحمن مُظهر هذا الامر العظيم و ارسلنا اليهما من قبل ما تعطّرت به الآفاق و لکنّ القوم فى حجاب مبين. انّک ان رأيتهما کبّرمن قبل المظلوم عليهما وبشّرهما بعنايته اللّه ربّ العالمين. قل طوبى لکما بما اقبلتما الی افق اعرض عنه کلّ جبّار عنيد و کلّ عالم مريب. قد شهد لکما قلمىالاعلی ان افرحا بهذا الفضل الاعظم و هذه الرّحمة التّى سبقت من فى السّموات و الارضين. اى دوستان اين مظلوم در اينحين که آفتاب در وسط الزّوال است بهشما توجّه نموده و شما را ذکرمىنمايد و وصيّت مىکند بهآنچهکه سبب استقامت برامراللّه است چه که معتدين و مغلّين و شياطين بکمال جهد در اضلال احبّاى حقّ کوشيده و مىکوشند برحق جلّ جلاله بودهکه اولياى خود رااخبار نمايد لذا از قبل بهظهور ناعقين و نعيب غافلين کلّ را آگاه نموديم تا در اين يوم بديع باسم حق محفوظ مانند انشاءاللّه بايد بشأنى بر امراللّه ثابت و راسخ مشاهده شوند که احدى قادر بر تکلّم نباشد تا چه رسد بهمنع کذلک نطق اللسان فى ملکوت البيان طوبى لکلّ سامع و ويلٌ للغافلين. و آنچه در سبيل الهى از شما ظاهرشد لدى الحق واضح و هويداست انّه يقرّب الی من تقرّب اليه و يجزى من عمل فى سبيله احسن الجزاء انّه لهو الشّاهد البصير العليم. انشاءاللّه از دشمنان حق و اشاراتشان محفوظ باشيد يا اباالحسن بعضى از منتسبين هم در آن ارض ساکننداز قبل الواح بديعه منيعه مخصوص ايشان نازل و ارسال شدانشاءاللّه بهآن فائز شدهاند و اگر در اين کرّه ملاقات نموديد تکبير بليغ از قبل حق برسان و بگو انشاءاللّه بهعنايت الهى فائز باشيد و بهامرش عامل. مخصوص دو نفس مذکور هم حسين و رضا عليهمابهاءاللّه دو لوح امنع نازل و با حرف سين ارسال شد انشاءاللّه بهآن فائز شوند العاقبة للمتّقين والحمدللّه ربّالعالمين. انتهى اينکه درباره ابناء جناب ملاّ عبدالغفور از اقرباى جناب ملا رج عليه بهاء اللّه نوشته بوديد در منظر اکبر عرض شد هذا ما انزله الوهّاب فى الجواب: يا ابا الحسن انّا ذکرنا من سمّى بملک حسين و نذکره فى هذا الحين الذّى يمشى المظلوم فى سجنه الاعظم و يشهد بما شهد به قبل وجود الکائنات انّه لا اله الاّ هوالفرد الواحد العليم الحکيم. لعمراللّه هذا يوم تزيّن بذکره کتب العالمين و نطق بثنائه اهل الفردوس الاعلی و الذّين طافوا حول العرش امراً من لدىاللّه العليم الخبير. هذا يوم فيه تضوّع عرف البيان ولکنّ القوم اکثرهم من الغافلين. قد نبذوا اليقين عن ورائهم و اتّبعوا مطالع الاوهام کذلک سوّلت لهم انفسهم الا انّهم من الاخسرين فى کتاب اللّه ربّ العالمين. يا ملکقبل حسين هل تسمع ندائىالاحلی من الافقالاعلی ام تکون من الغافلين. ان افتح بصرک باسم ربّک لترى الشّمس مشرقة من هذا الافق المنير. لاتلتفت الی الّذين تريهم فى مرية عن امر ربّک توکّل فى کلّ الامور علی اللّه النّاطق الخبير. ان يأتک احد بالقصص الاولی دعه عن ورائک مقبلاً الی مقام ينطق فيه لسان العظمة انّه لا اله الاّ انا العزيز البديع و نذکر من سمّى بمحمّد قبل باقر ليقرّبه نداء الرّحمن الی ملکوت البيان و يؤيّده علی الاستقامة علی هذا الامر الّذى به زلّت اقدام العارفين. انّک اذا سمعت النداء من شطر البقعة النوراء قل لک الحمد يا مالکالاسماء و فاطرالسّماء بما عرّفتنىمشرق امرک و مطلع وحيک و هديتنى الی صراطک المستقيم. و نذکر من سمّى بعلی و نبشّره بهذا الذّکر الّذى لا تعادله خزائن الارض کلّها و لا ما عندالملوک و السّلاطين. يا علی يذکرک المظلوم اذ احاطته الاحزان من الّذين جادلوا بآيات اللّه و برهانه و اعرضوا عمّا امروا به فى کتباللّه العزيز الحميد. خذ رحيق الاستقامة باسم مالک الاحديّه ثمّ اشرب منه مرّة بذکرى و اخرى باسمى العزيز الحکيم. يا رضا ان اقبل الی الافق الاعلی تاللّه قد خلقت لهذا اليوم يشهد بذلک صحف اللّه من قبل و من بعد و عن ورائها هذا الذّکر الامنع الاقدس العزيز العظيم. قم علی خدمة امر ربّک مالک الورى بالاستقامة الکبرى و قل لکالحمد يامن ذکرتنى بفضلک و ايّدتنى علی الاقبال الی بحر علمک و حکمتک اسألک بان لاتخيّبنى عمّا قدّرته لاصفيائک الّذين نبذوا العالم فى حبّک و سبيلک و سرعوا الی مشهد الفناء بذکرک و اسمک. اى ربّ انت القوىّ وترى الضعيف متمسّکاً بحبل عنايتک فاکتب له ماينبغى لعظمتک و اقتدارک لا اله الاّ انت الغفور الرّحيم. و نذکر فى هذا الحين من سمّى بالحسين لتجذبه نفحات الذّکر الی مقام تنطق فيه لسان اللّه المهيمن القيّوم. يا حسين يذکرک الحسين الّذى قام علی الامر فى ايام فيها ارتعدت فرائص العالم من سطوة الامراء و اعراض العلماء کذلک نطق مالک الاسماء من الافق الاعلی و القوم اکثرهم لايفقهون. قد انزلنا الآيات و اظهرنا البيّنات واخبرناالکلّ بما ظهر و يظهر فىالارض. يشهد بذلک من شهد بما شهد بهاللّه قبل خلق السّموات والارض و قبل ذکر الکاف و النّون. تمسّک بحبل اليقين معرضاً عن الّذين نراهم فى ريب عن هذا الامر العزيز الممنوع انّه غفر اباکم فضلاً من عنده و هو العطوف الغفور. ياحسن قلماعلی بهلسان پارسى تکلّم مىفرمايد که شايد کلّ بما ارادهاللّه فائز شوند. بگو شنويد نداى مظلوم را و بهشبهات منکرين و معرضين از مالک يوم الدّين محروم نمانيد. امروز روز فزع اکبر است و همچنين فرح اعظم طوبى از براى نفسى که سبحات و حجبات و اشارات اهل ظنون او را از عرفان اسم ظاهر مکنون منع ننمود. امروز مالک اسماء بهايادى بيضا کوثر بقا عطا مىفرمايد تقرّبوا بحوله و خذوا باسمه ثمّ اشربوا منه بذکره الحکيم. شياطين درکمين بوده وهستند و همچنين ماکرين و خادعين بر مراصد منتظر که شايد نفسى را از حق منع نمايند و از فيوضات فيّاض حقيقى محروم سازند. جهد نمائيد تا کاسر اصنام اوهام شويد آنچه در ارض ظاهر شده و بشود از قبل از قلم اعلی جارى شده. بگو اى عباد در الواح ملوک نظر کنيد و در لوح رئيس تفکّر نمائيدکه شايد بهانصاف تکلّم کنيد و در عرصه عدل قدم گذاريد. امر اعظم از آنست که بهاقوال سخيفه نالايقه مستور ماند. اتّقوااللّه يا قوم و لا تتّبعوا اهواء الّذين کفروا بالرّحمن اذ اتى بالبرهان. کذلک يذکرکم من عنده کتاب عظيم و نذکر فى هذا المقام امائى اللائى آمنّ باللّه ربّ العالمين و نبشّرهنّ بعنايتهاللّه و فضله الّذى احاط من فى السّموات و الارضين. اى کنيزان حقّ انشاءاللّه از شبهات واشارات خلق مقدّس ومنزّه مشاهده شويد و در کلّ احوال بهغنىّ متعال متمسّک. اين ايّامى است که حقّ جلّ جلاله بهکلّ متوجّه و کلّرا بطراز ذکر مزيّن فرموده. عيسى بن مريم که بهيک کلمه مبارکه که ازمطلع بيان الهيّه اصغاء نمود بهنار محبّت مشتعل شد اشتعالی که مياه عالم او رامنع ننمود ومخمود نساخت وآن کلمه اين بود که فرموداى بنده من و فرزندکنيز من و حال فضل بهمقامى رسيده که مکلّم طور از مقرّ عرش ظهور ذکور واناث وصغير وکبير را بهبدايع اذکار خود ذکر مىفرمايد اگر نفسى فى الحقيقه در اين کلمه مبارکه تفکّر نمايد تمام عمر بهلک الحمد يااله العالمين ناطق شود. از حق بخواهيد آذان را بهاذکار مغلّين و معتدين و خائنين نيالايد و ابصار را بهاشارات منکرين از مشاهده انوار منع نفرمايد تا جوهر بيان را اصغاء نمايند و جوهر نور را ادراک کنند. آيا سامع منصفى در عالم هست تا بشنود و بهحق ناطق شود و آيا بصير عادلیيافت مىشود تا حق را مشاهده نمايد و بما شهد بهاللّه شهادت دهد. کذلک نطق اللسان فى بحبوحة الاحزان بما اکتسبت ايادى الّذين نبذوا اليههم و اخذوا الاصنام لانفسهم اولياء من دون اللّه المقتدر القدير. البهاء المشرق من افق البقاء علی الّذين توجّهوا الی المنظر الاکبر بالبصر الاطهر و علی الآماء اللاّئى سمعن النداء واقبلن الیاللّه مالک الاسماء فى هذااليوم العزيز المنيع. انتهى الحمدللّه جميع نفوس مذکوره بهآيات الهيّه فائز شدند و درباره هر يک بحر بيان موّاج انشاءاللّه بهآنچه سزاوار اين عنايت کبرى است قيام نمايند و بما ارادهاللّه فائز شوند. اين عبد فانى در هر حين از حق سائل وآمل است که نفوس را بر عرفان اين فضل اعظم که عالم را احاطه نموده مؤيّد فرمايد. انّه لهو المقتدر المتعالی العليم الحکيم. و ديگر ذکر جناب حاجى محمّد رضا عليه٩ ٢٢ را نموديد بعد از عرض در ساحت اقدس اين کلمات مشرقات از مصدر امر ظاهر و مشرق قوله جلّ اجلاله: بسمه المقدّس عمّا کان و مايکون يا محمّد قبلرضا تاللّه الحق قد ظهرالوعد و اتى الموعود و ينطق فى قطبالعالم انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. قد خلقت الخلق لهذا اليوم و بشّرتهم بهذا الظهور الّذى فيه نطقت الحصاة الملک لمنزل الآيات و هدر العندليب علیالاغصان العظمةللّه ربّ ماکان ومايکون من النّاس من جادل بآياتاللّه وانکر برهانه ومنهم من افترى عليه من دون بيّنة و لا کتاب معلوم و منهم من افتى عليه کذلک نطق لسان الوحى اذکان فى هذا السّجن الممنوع. کم من عالم منع عن المعلوم بما اتّبع الظّنون و کم من امّى سرع و فاز برحيقى المختوم هذا يوم فيه ينطق لسان الظهور و ظهر ما اخبر به اللّه بلسان الرسول يوم يقوم النّاس لربّ الغيب و الشّهود دع الاذکار کلّها و تمسّک بهذا الذّکر العزيز المحبوب. قل يا الهى اسألک بمسخّرآياتک و ظهورات قدرتک فى ملکوت الانشاء و باسمائک الحسنى و صفاتک العليا بان تجعلنى مستقيماً علی هذا الامر الّذى به انشقّت الارض و نسفت الجبال لا اله الاّ انت الغنىّ المتعال. اى ربّ ترانى معرضاً عن دونک و مقبلاً الی کعبة ظهورک اسألک بان لا تمنعنى عن بدايع جودک ثمّ اکتب لی من قلمک ما ينفعنى فى کلّ عالم من عوالمک انّک انت المقتدر علی ما تشاء و بيدک زمام الاسماء لا اله الاّ انت الغفور الکريم. کبّر من قبلی علی وجوه الّذين نسبهم اللّه اليک لتجذبهم نفحات التّکبير الیاللّه الفرد الخبير. قل يا قوم تاللّه قد اتى اليوم و القيّوم ينادى بهذا الاسم الّذى به سخّراللّه ماکان و مايکون قل ايّاکم ان تمنعکم سبحات المحتجبين عن اللّه ربّ العالمين دعوا ما عند الناس و خذوا ما اوتييتم به من لدن فضّال قدير. کذلک اشرقت شمس البيان من افق لوح ربّکم الرّحمن طوبى لمن اقبل و ويلٌ للمعرضين. انتهى قسم بهآفتاب افق تقديس که عنايت بهمقامى رسيده که السن عالم از ذکرش عاجز و قاصر است و لکن يا حبيبى ناس نسناس موهومى را که اطّلاع از او نداشته و ندارند اخذ کردهاند و از درياهاى فضل الهى خود را محروم نمودهاند در ليالی و ايّام از قادر عليم بکمال عجز و ابتهال بطلبيد تا اين نفوس را مجدّدا بظنون و اوهام مبتلا ننمايد. در کلّ حين رايحه دفراء در حرکت و مرور بشأنى که قلم رغبت بذکرش ننموده و ننمايد. يسأل الخادم ربّه بان يحفظ عباده عن جنود النّفس و الهوى و يؤيّدهم علی مايحبّ و يرضى هذا ماينفعهم فى الآخرة و الاولى انّه لهو الشّاهد الخبير. و ديگر ذکر جناب ملاّعبدالغنى عليه بهاءاللّه را نموده بوديد آنچه مرقوم داشتيد در ساحت اقدس عرض شد هذا مااشرق من افق عناية ربّنا الرّحمن قوله جلّکبريائه: بسمى المهيمن علی الاسماء يا عبد الغنى ان استمع ندائى من شطر سجنى لعمرى لو تسمعه حقّ الاستماع انّه يجذبک الی مقام قدّسهاللّه عن ذکر الاوّلين و نباء الآخرين. ان استعدّ لاصغاء کلمات ربّک انّها نزّلت علی شأن تضوع منها عرف القميص بين السّموات و الارضين. طوبى لسميع ما منعته الاحزاب و لبصير ما حجّبته السّبحات و لمقبل ما خوّفه اعراض المعرضين. انّک اذا فزت بلوح اللّه و اثره ان اقبل بقلبک الی مطلع الاسماء المقام الّذى اشرقت من افقه انوار وجه ربّک مولیالورى. قل لک الحمد يا محبوبى و لک الثّناء يا مقصودى بما اسمعتنى ندائک اذ کنت غافلاً و جعلتنى مقبلاً اذ کنت غافلاً و انطقتنى اذ کنت صامتاً اشهد انّک انتالمقتدر علیما تشاء وفى قبضتک زمام الاشياء لااله الاّ انت الغفور الکريم. اى ربّلمّا اسمعتنى ندائک لاتمنعنى عن فيوضات ايّامک طوبى لهواء فاز بنفحاتک و لارض تشرّفت بقدومک و لجبل مرّت عليه نسايم وحيک و لرياض تعطّر من اوراد حدائق عرفانک. اى ربّ انا الفقير المسکين و انت الغنىّ الکريم فانظرنى يا الهى بلحظات عنايتک ثمّ ارزقنى ماکتبته لاصفيائک الّذين نطقت بثنائهم کتبک و صحفک و الواحک. اى ربّ ثبّتنى علی امرک و ايّدنى علی خدمتک و وفّقنى علی الاستقامة علی حبّک انّک انت الّذى شهدت الکائنات بقدرتک و اقتدارک و الممکنات بعظمتک و سلطانک لا اله الاّ انتالمتعالی الغفور الرّحيم. انتهى فضل و عنايت و شفقت و رحمت حقّ جلّ شأنه و عظم کبريائه از آيات منزله از سماء احديّه ظاهر و هويداست٠ اىدوستان الهى قدر خود و اين ايّام را بدانيد که شايد از سهام شياطين و اشارات مغلّين محفوظ مانيد و آنچه آن جناب در مکتوب خود اظهار نمودند جميع در ساحت امنع اقدس عرض شد و بکمال فضل و شفقت جواب هر يک نازل و ارسال شد تا جميع از بحر فيض فيّاض حقيقى قسمت برند. استدعا آنکه از جانب اين خادم فانى خدمت اولياى الهى عرض تکبير و ثنا و سلام برسانيد انشاءاللّه کلّ بما يحبّه اللّه قيام نمايند و بکمال روح وريحان در تبليغ امر محبوب عالميان جهد بليغ مبذول دارند اين است وصيّت الهى از قبل و بعد. از حق مى طلبيم کلّ را بهخدمت امرش موفّق فرمايد بى عنايات او احدى قادر برامرى نبوده و نيست و اينکه اين فانى را وکيل نموديد در زيارت حسب الخواهش آن جناب در اين حين بساحت اقدس توجّه نموده بهنيابت آن جناب عمل نمود آنچه مقصود عالميان است هنيئاً لک ولی و بعد از حضور و عرض و زيارت لسان عظمت بهاين کلمات ناطق قوله جلّ کبريائه: يا ابا الحسن الحمدللّه بهعنايات الهيّه مرّة بعد مرّة فائز شدى و ذکر اولياى حق و دوستان او را نمودى. نشهد انّک ذکرت اسمائهم و زرت من قبلهم و عرضت ماعملوا فى سبيل اللّه ربّ العالمين. در فضل الهى تفکّر نما امرى را که جميع من علی الارض بکمال شوق و اشتياق طالب بودند فائز نشد بهاو مگر معدودى و تو از فضل و رحمت او بهلقا فائز شدى و از کوثر وصال آشاميدى و يومش را ادراک نمودى و موفّق شدى بر ذکر احبّايش اين مقامات هر يک بسيار بزرگ و بلند است. جهد نما تا بهاسم حقّ و عنايت حقّ محفوظ ماند انّه لهو الحافظ العليم الخبير. انتهى عرض فانى آنکه چند يوم قبل کلمه از لسان مبارک اصغاء شد که مشعر بود براضطراب بعض نفوس ضعيفه از شبهاتى که معرضين و مغلّين القاء نمودهاند شايد در اقربا هم فى الجمله اثر نموده باشد حسب الامر بايد آنچه بهآن جناب ارسال شد و همچنين بهجناب ورقا عليه بهاءاللّه الابهى و بعضى اولياء در ارض طا جمع شود تا دوستان الهى مشاهده نمايند انّه لهو الآمر الحکيم. و اگر صورت آن بهجناب ملاّ ر ج عليه بهاءاللّه هم داده شود بسيار محبوبست. البهاء عليک و علی من سمع نصح المولی و علی الّذين شربوا رحيق الاستقامة فى امر اللّه العزيز البديع. خ ا د م فى ١٤ شعبان سنه ٩٨
(٢٤٤) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّالابهىحمد مقدّس از عرفان اهل امکان مقصود عالميان را لايق و سزاست که بلا را مخصوص اولياء قرار فرمود. طوبى از براى مقرّبين يعنى نفوسى که بسلّم بلا بذروه علياء ارتقا جستهاند ايشانند اولياى حق جلّ جلاله. لازال بهافق اعلی ناظر بوده و هستند بأساء ايشانرا از توجّه منع ننمود و ضرّا از اقبال باز نداشت بلکه حوادث عالم و مصيبات آن نار محبّت را مدد نمود و بر شعله افزود. هر نفسى فى الحقيقه بر تغيير و تبديل و فناى عالم آگاه شود او را هيچ شئ از اشياء پژمرده ننمايد و از روح و ريحان باز ندارد. فرحش باللّه است و عيشش للّه همدمش انّاللّه و مصاحبش انّااليه راجعون. بعد از آنکه قلبى بهانوار معرفت منوّر شد و از ذکر و ثنا و محبّت و مودّت حق جلّ جلاله پرگشت ديگر محّل باقى نه تا احزان عالم و کدورات نازله در آن وارد شود و يا داخل گردد. سبحانک يا نور العالم و منوّر العالم و مسخّر العالم و مذهب احزان الامم اسألک بالاسم الاعظم الّذى به سرت نسمات فجر عنايتک علی عبادک بان تؤيّد افنانک علی الحضور امام وجهک و التمسّک بما قدّر لهم بجودک و الطافک. ثمّ احفظهم من شرّ اعدائک و شماتة الّذين کفروا بک و بآياتک اسألک يا مالک الوجود و سلطان الغيب و الشّهود بان تفتح علی وجوههم ابواب عنايتک لتجذبهم نفحات بيانک الی مقام لاتحزنهم شئونات الدّنيا و کدوراتها و لاتخمدهم اعمال الّذين اعرضوا عن افقک الاعلی. ثمّ وفّقهم يا الهى علی مايقرّبهم اليک فى کلّ الاحوال انّک انت الغنىّ المتعال. روحى لذکرکم الفدء و لخدمتکم الفداء دو دستخط حضرتعالی از قبل و بعد رسيد هر يک مفتاحى بود از براى مدائن محبّت و مودّت و توجّه و بعد از قرائت و اطّلاع قصد مقام اعلی نموده تلقاء وجه عرض شد قوله تبارک و تعالی: يا افنانى عليک بهائى و عنايتى در بلاياى وارده بر نفس حق و همچنين آنچه بر انبياء وارد شد تفکّر نما جذب محبّت الهى چنان اخذشان نمود که بلايا و رزاياى عالم نزدشان مائده فرح و سرور محسوب. اعراض عالم و انکار امم ايشان را از اقبال منع ننمود و از فرح اکبر باز نداشت از حلاوت بيان رحمن و ماقدّر لهم عالم را معدوم ومفقود مشاهده مىنمودند. در هر حين بهاجنحه ابتهاج قصدمعراج که مقام قرب و لقاست مىفرمودند واگر عوالم و شئوناتش منحصر بهاين عالم بود هرگز خود را بين ايادى اعداء تسليم نمىنمودند. قسم بهآفتاب حقيقت که از افق سماء سجن مشرق و لائح است لازال آن جواهر وجود در مقام تسليم و رضا واقف و قائم بودند بشأنى که ظلم و تعدّى اهل عالم ايشان را از استقامت برامر باز نداشت. چون قلب بهبحر اعظم متصّل شد عالم و ما عند النّاس را بمثابه ظلّ مشاهده نمايد که عنقريب فانى شود و زوال پذيرد. شايد آنچه وارد شده بر شما سبب و علت ظهورات عنايات غيبيّه الهيّه شود. شما بهاو منسوبيد آنچه بر شما وارد شده بعد از ايقان و اقبال بوده لعلّ يحدث بذلک ماتقرّبه العيون و تفرح به القلوب. بر اسرار حکمت بالغه احدى مطّلع نه يشهد بذلک هذاالمظلوم فى هذا السّجن البعيد. قل الهى الهى ترانى مقبلاً اليک و متمسّکاً بک و ترى ضعف اوليائک وقوّة اعدائک وظلمهم فى بلادک اسألک بحرکة قلمک الاعلی الّذى به سخّرت الاشياء و بنفوذ آياتک الکبرى بان توّيدنى علی ما يقرّبنى اليک. اى ربّ ترانى فى بحبوحة الاحزان اسألک بان تنزل لی من سماء عطائک مايجعلنى طائراً فى هوائک و منجذباً بآياتک و لائذاً بحضرتک. اى ربّ قدّرلی من قلمک الاعلی ما ينفعنى فى کلّ عالم من عوالمک. انا الّذى يا الهى اعترفت بوحدانيّتک و فردانيّتک سبقنى علمک المحيط و تعلم مايرفعنى و يوفّقنى علی ما تحبّ و ترضى. انّک انت مالک العرش والثّرى. لا اله الاّانت المقتدر العليم الحکيم انتهى.
(٢٤٥) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىحمد مقصودى را لايق وسزاست کهلم يزل ولايزال مقدّس ازحمد بوده وساذج ثنا مالک اسماء راست که مخلصين و مقرّبين و موحّدين کلّ شهادت داده که او مقدّس از ثناى دونش بوده و هست و چون بحر عنايت بهموج آمد و عرف فضل متضوّع گشت محض جود و کرم بهحمد ذات مقدّس اذن فرمود و بهثناى کينونت اقدسش اجازت داد. لذا السن از اشراقات انوار شمس اذن قوّت يافت و جسارت برذکر نمود. و الاّ محومطلق کجا قادر که در ميدان اثبات جلوه نمايد وفناى صرف کجا تواند در عرصهّ بقا قدم گذارد. عنايتش دست گرفت و کرمش اجازت بخشيد لهالحمد ولهالشّکر ولهالذّکر ولهالثّناء انّه لمولیالاسماء و فاطرالسّماء. سبحانک يا الهى قد طالت ايّام عصيانى وکبرت جريراتى و کثرت زلاّتى. لم ادر يا الهى هل ينبغى لذکرى و ندائى و حمدى و ثنائى ان يتشرّف باصغائک او يرجع الی حدّى و مسکنتى. انّى مع فقرى و ذلّى لمّا التفت الی افق الفضل تشجّعنى بدائع جودک و کلّما انظر الی شأنى ومقدارى يأخذنى اليأس من کلّ الجهات. اسألک يا مولی العالم و موجد الامم بالحرف الّتى عند ظهورها سجدت عوالم الحروف کلّها و بکلمة اذا ظهرت خضعت له عوالم البيان باسرها بان تؤيّد اوليائک و اصفيائک و احبّائک علی الاستقامة علیامرک وذکرک بين خلقک. ثمّ انصر يا الهى فى کلّ الاحوال من جعلته قائماً علی خدمتک و سائراً فى البلاد باسمک و ذکرک و سمّيته فى هذا المقام الامين بالامين. اى ربّ ايّده ثمّ وفّقه ثمّ اظهر منه فى مُدُنک و ديارک مايرتفع به امرک. انّک انت المقتدر علی ماتشاء. قد شهدت بقدرتک الاشياء لا اله الاّ انت الغفورالکريم. وبعد دستخطهاى متعدّده آن حبيب روحانى قلب و جانرا روح و ريحان رايگان بخشيد و بعد از قرائت و اطّلاع بملکوت اعلی توجّه نموده بعد از حضور و اذن در ساحت امنع اقدس عرض شد هذا مانطق به لسان العظمة قوله تبارک و تعالی بسمى المشرق من افق سماء البيان يا امين يذکرک المظلوم من شطر السّجن و يبشّرک بعناية اللّه ربّ العالمين ايّاک ان يحزنک ما اکتسبت ايدى الظالمين الّذين انکروا برهان اللّه و حجّته و اعرضوا عن الّذى تزيّن بذکره کلّ کتاب مبين قد حضرالعبد الحاضر بکتابک و عرضه لدى المظلوم فى السّجن وجدنا منه عرف حبّک و انزلنا لک هذا اللّوح البديع لتجد منه عرف حبّى و تشکر ربّک المشفق الکريم. يا ابا الحسن آيات الهىآفاق را احاطه نمود و بيّناتش اظهر از شمس در وسط زوال ولکن عبادبىانصاف بهسيف اعتساف بر سفک دمش قيام نمودند. معذلک جمال قدم از شطرسجن اعظم کلّ را بصبر واصطبار امرفرموده چه که حق جلّ جلاله درکتب و صحف و زبر والواح دراين ظهورکلّ را از نزاع و جدال و قتال نهى فرموده انّه يرى و يأمر و هو الآمر الخبير. آنچه در ارض طا وارد سبب کليّه دولت نبوده العلم عنداللّه ربّک و ربّ من فى السّموات والارضين. از بعضى امورگمان نمودهاند نعوذ باللّه حزب الهى بهاحداث فتنه مشغولند. سبحان اللّه آيا کتب منزله را نديدهاند وازصحف مسطوره خبر ندارند. هر کلمه ازکلمات مالک اسما که از قلماعلی جارى شده باعلیالنّداء اهلانشاء را بهمحبّت وشفقت وصبر و اصطباروصيّت فرموده. هرصاحب صدقى شهادت مىدهد برآنچه ذکر شد وهرصاحب بصرى گواهى مىدهد بر فضل وعدل حق جلّجلاله ازحق بطلبيد اهل ارض را بر اراده سلطانحقيقىآگاه فرمايد دراينصورتکلّ را طائف حول مشاهده نمايند الامر بيده يفعل بسلطانه کيف يشاء و هوالآمرالمختار. دوستان هر ارض را ازقبل مظلوم تکبير برسان و بگو محزون مباشيد ازآنچه براولياء وارد شده. لعمراللّه اعمال ظالمين سبب ارتفاع امر وعلوّ آنست. عنقريب کلّ مشاهده مىنمايند آنچه را که قلم اعلی ذکر نموده. ينبغى لاهل البهاء ان يتوکلّوا فى کلّ الامور علیاللّه انّه لهو العادل الحکيم انه يأخذ الظّالمين کما اخذهم من قبل انّه لهو القوّى الغالب القدير. يا اصفيائى عليکم بهائى و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات والارضين. بايد بکمال شوق و اشتياق و جذب و انجذاب بذکر حق جلّجلاله مشغول باشيد و بنارحبّش مشتعل بشأنى که ظلم ظالمين و عنادمعتدين وغلّ مغلّين شما را از مالک يومالدّين منع ننمايد. سيفنىالملک والمَلِکوالمملوک وماترونه اليوم و يبقى لکمما نزّل من لدى اللّه المهيمن القيّوم. انتهىللّه الحمد آفتاب عنايت حق مشرق وافق فضل منير وروشن اگرچه آنجناب بهظاهرحاضر نيستند ولکن درباطن لدى الباب قائم و تلقاء وجه محبوب عالميان موجود و مذکور. يک دستخطّ آنجناب ازتفليس رسيد بهجت کاملحاصل شد. انشاءاللّه درجميع احوال بذکر حق وخدمتش مشغول باشند و از آنجناب مىطلبم که درباره اين خادم فانى هم استدعا نمايند که شايد موفّق شود بر اداى خدمتى که بهآن مأمور است. اينکه ذکر دوستان آن ارض را مرقوم داشتيد کلّ در ساحت امنع اقدس عرض شد و هر يک بذکر بديع منيع فائز گشتند. امروز فضل بمثابه غيث هاطل از سماء عنايت جارى وسارى ونازل. در جميع احيان اولياى خود را بهابدع بيان ذکر مىفرمايد و فىالحقيقه اگر نفسى عرف ذکر را بيابد تغييرات عالم و ظلم امم او را محزون نسازد و از اشتعال باز ندارد. و اينکه درباره محبوب روحانى حضرت ورقا عليه بهاءاللّه مالک الاسماء مرقوم داشتيد خبرخروج ايشان از سجن و قبلآن و بعدآن و ورودشان در ارض تا بهاين خادم فانى رسيد. فرمودند خبرش را شنيديم و اشتعالش را ديديم و نزّلنا له حين سجنه وحين خروجه ماقرّت به العيون. انتهى چندى قبل اين خادم خدمت ايشان مکتوبى ارسال داشت و آن مکتوب حامل لوح امنع اقدس بوده انشاءاللّه بهلقاءلوح الهى فائز شوند و از عرفش مسرور. و اينکه مرقوم داشتيد اراده هست بهديار اخرى توجّه نمائيد از حق جلّ جلاله مى طلبم از ورود و حضور آن محبوب جميع آن بلدان را بطراز ربيع مزيّن فرمايد و اراضىيابسه رابهکلاء معانى مطرّز دارد ونفس آنجناب در انفس اثر کلّى نمايد بشأنى که نائمين بيدار شوند و قاعدين برخيزند و غافلين بهبحر دانائى توجّه نمايند. انّ ربّناالرّحمن لهوالمقتدرالغفورالکريم. اينکه مرقوم داشتند اگر وجهى لازم باشد گرفته و بهآنجناب حواله شود اين فقره عرض شد هذا مانطق به لسان العظمة: شدّت و رخا و فقر و غنا کلّ در قبضه قدرت حق جلّ جلاله بوده و هست. درجميعاحوالآنجناب مطمئن باشند. بيده مفاتيح الغناء وفى قبضته زمام الاشياء لاالهالاّ هوالفرد الواحد العليم الحکيم. انتهى آنچه آن محبوب حواله نمودند از وجوه درب خانه رسيد و اخذ شد و اگر از بعد چيزى لازم شود از نفوس معروفه اين بلد بدين اخذ مىشود و اداى آنهم با حق جلّجلاله است خدمت و زحمت و توجّه و استقامتآن محبوب درسبيل الهى معلوم و واضحست و لدى المقصود مذکور. وقتى از اوقات اين کلمه عليا از لسان مالک ورى شنيده شد فرمودند: يا عبد حاضر جناب امين در جميع احوال بهخدمت امر مشغولند و فىالحقيقه خيرخواه حزبحق بوده وهستند. در ايّامحضور از دوستان آن ارض و ارض تا و خا و با و ک و اراضى اخرى ذکرخير مىنمودند و از براى هر يک عنايت بديعه حق را سائل وآمل و از حق جلّ جلاله از براى کلّ نعمت و برکت مى خواستند طوبى له و نعيماً له. انتهى مقصود اين فانى آنکه جميع امور و اعمال و اقوال لدىاللّه واضح و مشهودللّه الحمد آن حبيب روحانى فائز شدند بهمقامى که لساناللّه بر آن شهادت داده و از قلم اعلی ذکرش نموده يک بحر هنيئاً بايد و يک شهر مريئاً چه که اين مقامى است که مقرّبين او را سائل و آمل بودند. حضرت اعلی روح ما سواه فداه مىفرمايد جهد نمائيد تا بکلمه رضا از نزد او فائز شويد ثمرات اعمال و اقوال در ارض بمثابه آفتاب ظاهر وهويدا گردد. اگر احوال ارض مقصود را بخواهيد جمعى از افنان و غيرهم وارد و مدّتى در ظلّ بکمال روح وريحان ساکن صد هزار طوبى از براى نفوسى که سدره مبارکه الهيّه ايشانرا بهخود نسبت داده لهالحمد فى کلّ الاحوال نسأله بان يکتب لهم من قلمه الاعلی خير الآخرة و الاولی و يرزقهم ما کتبه لاصفيائه و اوليائه فى الصّحيفة الحمراء الّتى نزّلت من سماء مشيّته. و حال در بيروت تشريف دارند احتمال مىرود يکبار ديگر هم بعضى فائز شوند. اينکه درباره جناب حاجى احمد و منتسبين ايشان عليهم بهاءاللّه و عناياته مرقوم داشتيد در ساحت امنع اقدس عرض شد هذا مانزّل لهم من سماء عطاء ربّنا الغفور الکريم قوله تبارک وتعالی: هو السّامع المجيب يا امين قد ذکر ذکرک لدى المظلوم و عرض العبد الحاضر ما ارسلته اليه انّا سمعنا و اجبناک بهذه الآيات لتشکر ربّک المنزل القديم جناب الف و حا که ذکرش را نموده بودى للّهالحمد دراوّل امر ازفرات عرفان نوشيدند و از کأس ايقان قسمت بردند و نازل شد از سماء فضل مخصوص او آنچه که باقى و دائم است. و همچنين ابناء هريک مذکورند و بهعنايت حق فائز لعمرالله خيرکثير از براى ايشان درکتاب الهى مذکور و مسطور. انتهى و اينکه مجدّد از محبوب فؤاد جناب ورقا عليه بهاءاللّهالابهى ذکر نموديد عرض شد هذا مانزّل من ملکوت بيان ربّنا الرّحمن قوله جلّ و عزّ: طوبى لمن اقبلالی افقى و طار فىهوائى و نطق بثنائى و تمسّک بحبلی انّه من اهل خباء مجدى و اصحاب ملکوتى و من الّذين حملوا عرشى و شربوا رحيق عنايتى من ايادى الطافى. يا ايّها النّاظر الی الوجه جناب ورقا عليه بهائى وعنايتى فى الحقيقه امر الهى را نصرت نمودوقلوب مستعدّه را بشطر احديّه کشيد. جميع دوستان الهى را در هر ارض که ساکنند از قبل مظلوم تکبير برسان و بگو شما سراجهاى عرفانيد و از يد عطا روشن شدهايد از بلّور محبّت الهى، فانوس لازم تا از ارياح محفوظ مانند.کاذبين در پى وخائنين برمراصد مترصّد. خود را باسم حق حفظ نمائيد امروز جنود الهى ذکر و بيان واعمال طيّبه واخلاق روحانيه بوده وهست. بهاين جنود بايد مداين قلوب را تصرّف نمود سفک دماء ممنوع. از انسان آنچه لايق شأن اوست محبوب بوده و هست نهجدال و نزاع. قولوا ربّ افرغ علينا صبراً و ثبّت اقدامنا وانصرنا و انّک خير النّاصرين. آنچه در ارض طا وارد شد بأسى نبوده و نيست اين امور سبب اعلاء کلمه بوده و هست از ارياح عاصفه قاصفه، سلطنت بحر ظاهر و باهر و امواجش معروف و مشهود. جميع را بصبر و اصطبار وصيّت مىنمائيم وبهمعروف دلالت مىکنيم حق جلّ جلاله حاضر و ناظر است و آنچه اراده فرمايد ظاهر و جارى مىنمايد. قل تفکّروا فى الرّئيس و من حوله الّذى ارسلنى الی السّجن الاعظم ثمّ انظروا فيماورد علی الذّئب و الرّقشاء قل انّ الصّادق ليس عنکم ببعيد. حق جميع را در مدّت قليله بهمقرّشان راجع فرمود هو المقتدرعلیمايشاء. عنقريب ارياح منتنه فانى و معدوم شود آنچه از قلم اعلی جارى باقى و دائم بوده و هست ان افرحوا بما قدّرلکم من لدى اللّه العادل الکريم. ايّامى که بنيان وجود مضطرب واساس عالم از سطوت ظالمين متزعزع اين مظلوم وحده بر امر قيام نمود قيامى که قعود او را اخذ ننمود و از ضوضاء مشرکين و منافقين ممنوع نگشت. بهاعلی النّدا اهل انشاء را بهافق اعلی هدايت فرمود حال که فى الجمله اشراقات انوار آفتاب ظهور طالع شده از هر گوشه نعاقى ظاهر و قباعى باهر و نباحى مرتفع و بکمال حيله و خدعه در اضلال نفوس مقبله مقدّسه کوشش مىنمايند و بهلباس دوستى و يگانگى عباد بيچاره را از صراط مستقيم الهى منحرف مىسازند در کلمات شکّرى سمّ مهلک مستور و در مدحشان قدح اکبر مکنون. بگو اى دوستان با اهل نفاق جمع نشويد و بهمکر و حيله مشرکين قناعت منمائيد. امروز يوماللّه است ذکر دونش جايز نه. بعضى اراده نمودهاند که موهومات قبل را مجدّد نمايند و حال در تهيّه اساس آنند از حق بطلبيد کلّ را مستقيم دارد و از بحر عرفانش محروم نفرمايد. در اين ايّام نامه هاى متعدّده از اطراف رسيده از ارض کاف و را و يا و همچنين از محبوبى جناب اس وحضرت ح ى عليهمابهاءاللّهالابهى خبر تازه نه جز آنکه نعيقى در ارض ک ر مرتفع صدق اللّه العلىّ العظيم. چه که بعد از نزول کتاب اقدس از سماء فضل چند آيه مشاهده شد که مخاطبا لارض الکاف و الراء مىفرمايد قوله جلّ بيانه و عظم برهانه ان يا ارض الکاف و الراء انّا نراک علی ما لا يحبّه اللّه و نرى منک ما لا اطّلع به الاّ اللّه العليم الخبير و نجد ما يمّر منک فى سرّ السّر عندنا علم کلّ شئ فى لوح مبين. لا تحزنى بذلک سوف يظهراللّه فيک اولی بأس شديد. يذکروننى باستقامة لاتمنعهم اشارات العلماء و لاتحجبهم شبهات المريبين اولئک ينظرنّ اللّه باعينهم و ينصرنّه بانفسهم اَلا انّهم من الرّاسخين. انتهى اين خادم بعد از ملاحظه اين آيات باهرات مدّتى منتظر که چه ظاهر شود و يومى از ايّام جناب امين الّذى صعد الی الرفيق الاعلی و عليه بهاء اللّه و بهاء من فى السّموات و الارض تلقاء وجه قائم اين کلمه عليا از فم اراده مالک اسماء ظاهر قوله تعالی: يا امين رايحه منتنه از ارض کاف و را در مرور. بعد از اين کلمه مبارکه اين خادم فانى مترصّد و منتظر که چه ظاهر شود تا آنکه خبر ميرزااحمدکرمانى رسيد اين فقره که لدى العرش عرض شد متبسّماً فرمودند سوف ترى و تسمع. بعد از استماع کلمه مبارکه اين عبد ساکن زياده از اين ذکر جايز نه. ولکن اعاذنااللّه و ايّاکم من شرّ هؤلاء. نفسى مکتوبى بصد هزار حيله و مکر نوشته بعضى را مدح نموده و مقصودش اعلاى باطل و بعضى را ذمّ نموده و همّش منع مقبل سبحان اللّه اين نفوس در چه دبستانى تربيت شدهاند ولکن الحمدللّه از فضل الهى آنچه در دل دارد از رموز و مکر و حيله ازکلماتش ظاهر و هويداست. گمراهى صرف را لباس حقّيت پوشانده باطل محض را اکليل عرفان بر سر گذاشته. بکمال عجز و ابتهال از حقّ جلّ جلاله مىطلبم او را هدايت فرمايد و بهراستى بدارد. اعتساف تاکى ظلم تا چندآخراى بيچاره توکجا بودى قدمىدرکوى منصفين گذاروبحق نطق نما امروز لايذکر فيه البيان ولا فوقه ولا دونه الاّ بقبول من استوى علی العرش الامر. يک لؤلؤ ازبحربيان رحمن ذکر مىنمايم که شايد بهآن اکتفاکنند و بيش ازاين در هتک امر الهى کوشش ننمايند. نقطه بيان روح ماسواه فداه مىفرمايد قوله جلّ وعزّ و قد کتبت جوهرة فى ذکره و هوانّه لايستشار باشارتى ولا بما ذکر فى البيان. انتهى اى بيچاره آنچه از بيان ذکر کنى دليل بر غفلت و تجاوز است از حدّ اگر بگوئى از کجا که اين او باشد اعراض نفسانيّه را بگذار و در آنچه از آيات و اشارات و دلائل و براهين که ظاهر شده و لائح گشته تفکّر نما. آنچه از بعد ظاهر شده از قبل از قلم اعلی جارى و کلّ بر آن شاهد. از اين گذشته ان اقرء ما عندک و نقرء ما عندنا و نتکلّم بالصّدق الخالص و بالانصاف. کجابودى آن ايّامىکه اکثرى در زواياى عزلت از سطوت ايّام مستور بودند. انّ الخادم يسأل اللّه ربّه بان يرزقهم قطرة من بحر العدل و الانصاف. بارى فى الحقيقه جميع بيان ذکريست از اين نباء اعظم چنانچه خود نقطه بيان روح ماسواه فداه مىفرمايد جميع بيان ورقه ايست از اوراق حدائق عرفان او اگر بهقبول فائز شود. معذلک نفوسى که لعمراللّه ازمبدء امر بههيچ وجه اطّلاع نداشتهاند حال بر اعراض واعتراض قيام نمودهاند و درميدان جهل و عناد مرکب مىرانند قل ويلٌ لکم سوف ترون انفسکم فى خسران مبين. در ايّام خروج ازعراق کلّ را اخبار فرمودند بهنعيق ناعقين و طيور ليل البته آنچه از قلم جارى شد ظاهر خواهد گشت. اين خادم فانى از حق جلّ جلاله مىطلبد مبعوث فرمايد عبادى را که بکمال استقامت برامر قيام نمايند و بهکوثربيان ناس را بهافق عرفان کشانند بشأنى که ماسوىاللّه را معدوم صرف دانند و مفقود بحت شمرند. سبحان اللّه غفلت و نادانى عباد بهمقامى رسيده که انسان از ذکرش خجل و منفعل است. سبحانک يا اله الوجود و مالک الغيب و الشّهود اسألک باسمک الّذى به نفخ فى الصّور وقام اهل القبور بان تؤيّد عبادک و خلقک علی العدل و الانصاف ثمّ ارزقهم يا الهى من کوثر البيان مايقرّبهم اليک يا من فى قبضتک زمام الاديان. يا الهى و اله الارض و السماء ترى اکباد المقرّبين ذابت بما ورد عليک من طغاة خلقک الّذين نقضوا عهدک و ميثاقک و ظهر منهم من الحيل و الخداع ماتحيّر به الشّيطان. قد اشتغلوا يا الهى بما منعتهم عنه فى زبرک و صحفک و کتبک و الواحک يسرقون آياتک و ينسبونها الی دونک اسألک يا فالق الاصباح و مسخّر الارياح بان تنزل من سماء جودک علی خلقک ما يقرّبهم اليک و يعرّفهم ما اردته فى ايّامک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا الاّ اله انت القوّى الغالب القدير. اگر چه اعمالی از مشرکين و منکرين ظاهر شده که سبب و علّت يأس و محرومى است بسيار مشکل است موفّق شوند بر رجوع و يا بر انصاف و عدل مگر يد فضل اخذ فرمايد و نجات بخشد اوست قادر و توانا در جمادى الاوّل حضرات ا ف عليهم من کلّ بهاء ابهاه از زيارت بيت مراجعت نموده بهحضور فائز و ازيد از يکشهر در ظلّ ساکن و بهنعمت لقاء و کوثر وصال مرزوق هنيئاً لهم ومريئاً لهم. نامهاى که آن محبوب بهحبيب روحانى جناب حسين آقا عليه بهاءاللّه مرقوم داشتند نزد اين عبد فرستادند در ساحت امنع اقدس معروض گشت و در فقره امةاللّه و توجّه او بهحج لدى العرش مقبول افتاد و شمس اذن مشرق از حق مىطلبيم اين فضل را درباره مقرّبين و مريدين و آملين مجرى فرمايد تا از فيوضات ايّام الهى محروم نگردند. از حضرت اف جناب الف و حا عليه من کلّ بهاء ابهاه چند دستخطّ بهاين فانى رسيد جواب بعضى عرض و ارسال شد و بعض ديگر اين ايّام ارسال مىشود و از هر محلّ عرايض در مرور حق توفيق عنايت فرمايد که اين خادم بهجواب مؤيّد شود انّه علی کلّ شئ قدير. ديگر امر تازه رو نداده تا عرض شود. ايّام ايّام ظلم، انوار آفتاب عدل را سحاب تيره منع نموده. ولکن ارادةاللّه غلبه داشته و دارد ارادههاى جميع عالم ارادهاش را منع ننمايد. مشيّتش نافذ و ارادهاش مهيمن و علمش محيط و قدرتش غالب. اَين النّمرود و ما اراد و اَين الفرعون و ماعمل اَين الشدّاد و سلطانه و اَين العزيز و ظلمه و اَين الذئب و حکمه و اَيْن الرقشاء و طغيانه و اَيْن الصادق و الحسام و اَيْن الّذين ارتکبوا ماناح به سکّان الفردوس الاعلی. کلّ بکمال تعجيل بهمقرّهاى خود رجوع نمودند صدقاللّه ربّنا و ربّ من السّموات و الارض. عنقريب بقيّه نفوس ظالمه هم بهمنزلهاى خود توجّه نمايند. حسب الامر جميع دوستان بايد بهصبر و اصطبار تمسّک جويند و بهآفاق اوامر الهى ناظر باشند حقّ جلّ جلاله خود وحده نصرت نمايد و شرّ ظالمين را کفايت فرمايد. نصرت دوستان اخلاق روحانيّه و اعمال طيّبه طاهره بوده و هست مکرّر از لسان عظمت اين کلمه استماع شد قوله جلّ و عزّ يا عبد حاضر از براى حق جلّ جلاله جنودهاى قويّه بوده و هست از جمله جنود بيان و جنود اعمال طيّبه و جنود اخلاق مرضيّه و همچنين امانت و صدق و ديانت کلّ از جنود حقّند و هيچ جندى با اين جنود مقابله ننمايد از حق ميطلبم اولياى خود را مؤيّد فرمايد بر آنچه که سبب ارتفاع کلمه و مقام انسان است. انتهى اگردوستان مؤيّد شوند برعمل بهآنچه از قلماعلی جارى و نازل گشته هرآينه آثارش درعالم ظاهر و هويدا گردد امروز اعمال طيّبه بايد. در اکثرى از الواح بياناتى نازل شده که اگر برحجر القاء شودجارى گردد سبحاناللّه قلوب عباد بمثابه صخره صمّاء مشاهده مىشودکلمه حق تأثير نمىنمايد. يسأل الخادم ربّه بان يحفظ اصفيائه من شرّ هؤلاء و من حيلهم و خدعهم انّه علی کلّ شئ قدير و بالاجابة جدير. دو نفر از اهل ميم و يا بهزيارت فائز و همچنين شخصى از اهل س ى حق کلّ را تأييد فرمايد بر استقامت. آن محبوب فى الحقيقه سبب ظهور عنايت حق جلّجلاله از براى هر يک از دوستان بودهاند چنانچه در زمان حضور ذکر هر يک از اولياى مدن و ديار را نمودهاند و مخصوص هر يک آفتاب عنايت از افق فضل مشرق. آنجناب بايد اهالی آنجهات رامتذکّر دارند تا بهاذن توجّه نمايند وعمل بهاين بزرگى رابىاثر و ثمرننمايند. خدمت اولياى الهىکه در ديارند عرض مىنمايم که يوم بسيار عظيم است و امر بسيار عظيم و خائنين و سارقين در کمين نعيق مرتفع شد و اين از وعده هاى الهى است که در حين خروج از زوراء و ديار اخرى نازل و ثبت گشته صدق اللّه ربّنا و ربّ العالمين. بهجميع حيل مشغول و متمسّکند از جمله آيات الهى را سرقت نمودهاند بعضى را باسم حضرت اعلی روح ما سواهفداه نوشته و بهاطراف فرستادهاند و برخى را بهخود نسبت دادهاند.کتب بديعه وآيات منيعه راجمع نمودهاند. نفسى بهتلبيسى ظاهر شده که ابليس از آن متحيّر قل مُت بغيظک هذا يوماللّه لوانت من العارفين لايُذکر فيه الاّ هو رغماً لانفکم يا ملاء المشرکين. انّه ظهر بالحقّ و شهدت له کتباللّه المهيمن القيّوم. سبحاناللّه اگر اين ظهورانکار شود بهکه مىتوان تمسّک نمود و تشبّث جست. ان انصفوايا ملاءالارض ولاتکونوا من الخاسرين. اگرآن محبوب بهآن ارض توجّه نمايند ملتفت باشند چه که منافق بهلباس موافق درآمده و باسم محبّت بغضا القاء مىنمايد بارى مطالع ظنون و مظاهر اوهام بوده و هستند. از حق مىطلبم اولياى خود را از شرّ آن نفوس مجعوله غافله محيله طاغيه حفظ فرمايد. در اين حين که اين خادم فانى بهتحرير اين ورقه مشغول احضار شد و بعد از حضور در ساحت امنع اقدس قال جلّت عظمته: يا عبدحاضر انّا نريد ان نذکر الرّاء و الجيم الّذى اقبل الی الافقالاعلی و تشبّث بذيل عناية ربّ مالک الاسماء و فاطر السّماء ليفرح بذکرى و عنايتى و يکون من الشّاکرين و نأمره بالاستقامة الکبرى ليظهرمنه ما ترتعد به فرائص الّذين کفروا باللّه ربّ العرش العظيم. البهاء المشرق من افق البقاءعليه و علی من معه من الّذين تمسّکوا بحبلاللّه المتين. انتهى اين عبد خدمت ايشان تکبير مىرساند وعرض مىنمايد ناس ضعيف وغافلند و اصحاب حيله و مکر بسيار اخيار را از شرّ اشرار باسم حق جلّ جلاله حفظ نمايند. نفوسى که از اوّل امر بههيچ وجه اطّلاع نداشته و ندارند خود را ازاهل دانش وبينش دانستهاند. مختصر عرض مىشود که اراده نمودهاند بمثابه موهومات قبل موهوماتى ترتيب دهند و عبادبيچاره راازصراط مستقيم محروم نمايند. اگر نفسى فى الحقيقه خالصاً لوجهاللّه تفکّر نمايد شهادت مىدهد که سبب و علّت شهادت نقطه اولی روح ما سواه فداه و همچنين اولياء واصفياء جميع ازحيلههاى نفوس معدوده سابقه بوده. لو فزت بالاذن لعرضت ما تنتبه به الرّاقدون و تقوم به القاعدون و لکن ليس الامر بيدى بل بيد ربّى المقتدر الغالب القوّى العليم الحکيم. اين خادم فانى از حق مىطلبد آن محبوب را مؤيد فرمايد بر آنچه بدوام ملک و ملکوت نزدش مذکور گردد انّه علی کلّ شئ قدير. آن محبوب اين ورقه را بهايشان برسانند تامشاهده فرمايند. اين ايّام دستخطّى از محبوب مکرّم جناب نبيل قبل با عليه بهاءاللّهالابهى از ارض تا رسيد و همچنين از حبيب روحانى جناب آقا ميرزامهدى عليه بهاءاللّه. الحمدللّه مشعر بر فرح و سرور و انجذاب و ابتهاج دوستان بود و در ساحت امنع اقدس عرض شد. نسبت بههريک انوار آفتاب عنايت ظاهر و مشرق. عرض فانى آنکه خدمت جميع دوستان و آقايان و محبوبان تکبير و سلام از جانب خادم منوط و معلّق بهعنايت آن مخدوم مکرّم است البهاء الظّاهر اللاّئح من افق عناية ربّنا علی جنابکم و علی اولياءاللّه فى بلاده و اصفيائه فى دياره و علیکلّ ثابت مستقيم الحمد للّه العليم الحکيم. خ ا د م فى ١٥ ج ٢ سنه ١٣٠١
(٢٤٦) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىسبحانک يا مالک الاسماء و مالک ملکوت السماء. اسألک بنورک المشرق من الافقالاعلی و بالّذى به نادت الاشياء بان توّيّدامائک علی ذکرک وثنائک و الاستقامة علی امرک. ثمّ اکتب لهنّ من قلمک الاعلی خير الآخرة و الاولی. اى ربّ ترى اکثر عبادک اعرضوا عن وجهک و نقضوا ميثاقک و کفروا بآياتک و امائک اقبلن اليک و نطقن بثنائک و ايّدتهنّ علی الاعتراف بوحدانيّتک و الاقرار بفردانيتک وانزلت لهنّ من قلمک الاعلی مايبقى بدوام ملکوتک و جبروتک. اى ربّ فارسل عليهنّ نفحات وحيک ثمّ انزل لهنّ مائدة سمائک. انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الآ انت الغفور الکريم و الحمد لک يا اله العالمين.
(٢٤٧) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىحمدمقدّس از ذکر اهل انشاء و ملکوت اسماء ساحت امنع اقدس حضرت مقصودی را لايق و سزاست که در بحبوحه بأسا و ضرّا قلماعلیمتحرّک و ندا مرتفع و اراده متوجّه و لسان عظمت در ملکوت بيان ناطق. جلّت عظمته و علت سلطنته و اشرقت آياته و ظهرت بيّناته احاطت آثاره و لاحت انواره. طوبىلمن انقطع عن العالم متمسّکاً بالاسم الاعظم الّذى به ناح الامم الاّ من شاءاللّه مالک القدم وويلٌ للّذين غفلوا واعرضوا واعترضواالیانقاموا علیتضييع الامر و قالوا مثل ما قاله الفرعون انا ربّکم الاعلی. سبحانک يامن فى قبضتک زمامالامور اسألک بظهورک وبروزک و قدرتک و اقتدارک بان تعرّف الّذين ضلّوا و اضلّوا عبادک و قدّر لهم ما يقودهم الی شاطئ بحر بيانک لئلاّ يتجاوزوا عن حدودهم و مقاماتهم و شئونهم. اى ربّ انت تعلم ما فى انفسهم لو تشاء طهّرهم عن رجس اقوالهم و ما نطقت به السنتهم. يا الهى و سيّدى ترى غفلتهم و اعراضهم و اعتراضهم و تسمع ما يتکلّمون باهوائهم. قد منعتهم اقوالهم عنالاقبال اليکو اعمالهم عن التّوجّه الی انوار وجهک. اى ربّ ايّدهم علی الرّجوع اليک. انّک انت التوّاب الغفّار العزيز الکريم. اى ربّ هذه ايّام فيهاماج بحر عنايتک وهاج عرف فضلک اسألک بان تکتب لافنانک من قلمک الاعلی ماينبغى لجودک والطافک. انّک انت المقتدر علی ماتشاء لا اله الاّانت القوىّ الغالب المقتدر القدير. روحى لخدمتکم الفداء و لقيامکم الفداء دو دستخط آن حضرت که اوّل بتاريخ ٢٩ ربيع الثّانى مزيّن و ثانى ١٩ جمادى الاولی عالم بُعد و فراق را بنور وصال منوّر نمود چه که نامه بمثابه مرآتست حاکى ازمرسل. مخصوص اگرمزيّن باشد بذکر محبوب عالم، اومطلع حيات است از براى بنىآدم. اين خادمفانى از حق جلّ اجلاله مىطلبدکه نعمت وصال ولقا را مبذول فرمايد و عنايت نمايد چه که اين نعمتى است اسبغ و اسبق از نعمتهاى عالم و مائدههاى منزله. جميع کتب الهىمبشّر اينمقام طوبى للفائزين. اين مقام درحضور وغياب هر دو حاصل مىشود چه که فضل محيط است ورحمت مسبوق. چه بسيار از عبادکه تلقاء وجه فائز شدند وقلم اعلی تصديق نفرمود وامضاء ننمود و چه مقدار که برحسب ظاهر فائز نشدند و قلم اعلیگواهى داد بر توجّه واقبال و حضور واصغاء ولقاء و وصال جلّت عنايته و عظمت الطافه. و بعضى بهر دو فائز هذامن فضل لايعادله شئ فى العالم قد شهد بذلک مالکالقدم و مولیالامم. بعد ازقرائت دستخط آنحضرت واطلاع، قصد ذروه عليا نموده بعد از درک حضور واذن تمام آن تلقاء عرش عرض شد. هذا ما نطق به لسان العظمة قوله تبارک وتعالی هو السّامع المجيب يا ايّهاالمقبل الیافقى والمذکور فى ساحتى والمسطور فى کتابىمن قلم ارادتى والطائر فى هواءحبّى ان استمع ندائى و شهادتى انّه لا اله الاّ هولميزل کان مقدسّاً عمّا نطقت به السن الکائنات و منزّهاً عن کلّ ماتفوّهت به الممکناتانّه لهوالّذى مامنعته حوادثالايّام و ماحجّبته اشارات الانام قد اتى بجنود الوحى و الالهام و اظهر ما کان مکنوناً فى کنائز علمه ومخزوناً فى خزائن قدرته. اذاً قام العباد ومن فىالبلاد علی الاعراض و الاعتراض علی شأن انکروا کتباللّه و صحفه وما نزّل من قبل علی انبيائه و رسله. قل يا اهل الارض انصفوا باللّه ان تنکروا هذا الامرالاعظم و هذا النباءالعظيم باىّ برهان يثبت ما عندکم هل تنکرون الّذى به نصبت راية التوحيد علی قلبالعالم و عَلَم الذّکر بين الامم اتّقوااللّه ولا تکونوامن الجاهلين. ا خ م عليک بهائى وعنايتى امر بسيارعظيم وعباد بسيارغافل لم يزل از قلماعلی عظمت اين امرجارى و نازل اين است آن چيزىکه لازال مستور بوده. انبياء ومرسلين بهتلويح وتصريح ذکر نمودهاند و لقائش را از حق سائل وآمل. طوبى از براى نفوسىکه اين يوم مبارک را ادراک نمودند و ازفيوضات آن کنزعرفان که مشرق وحى و مطلع آيات است نصيب بردند. سبحاناللّه احزاب مختلفه کلّ بذکر حق مشغول و منتظر ظهور معذلک محجوب و غافل الاّ من شاءاللّه. اولياى حق را از قبل اين مظلوم تکبير برسان بگو امروز عرف قميص رحمن متضوّع ورايحه منتنه ازافئده مشرکه منتشر بهحبل استقامتکبرى تمسّک نمائيد وبذيل فضل تشبّث. اگر حکمت مقتضى بذکر و بيان نفوس غافله را بصراط مستقيم دعوت نمائيد. طوبى ازبراى نفسىکه بر خدمت امرقيام نمايد و ضعفا را در مکر و حيله اشقياء حفظ کند. از حق مىطلبيم اوليائش را موفّق فرمايد بر استقامت بشأنى که عالم وعالميان را معدوم شمرند و خود را فارغ و آزاد مشاهده نمايند. اگر حق جلّ جلاله آنچه را ستر نموده اقلّ از خردل کشف نمايد کلّ از ما عندهم منقطع و بما عنداللّه تمسّک نمايند. امروز روزى است که آنچه در قلوب مستورظاهر و آشکار شود. ان اذکر ما انزله الرّحمن فى الفرقان قوله تبارک و تعالی يا بنىّ انّها ان تک مثقال حبّة من خردل فتکن فى صخرة او فىالسّموات او فى الارض يأت بها اللّه واين مقام عدل است که حق جلّ جلاله ذکر فرموده. بگو اى دوستان جهد نمائيد که شايد فائز شويد بهامرى که عرف بقا از اواستشمام گردد. امروزانسان مىتواند صاحب دولتباقيه شود وهمچنين خسارت دائمه. الامر بيداللّه يفعل ما يشاء ويحکم مايريد وهوالعزيزالحميد.انتهى سبحاناللّه اين خادمفانى بمثابه موله باهت مشاهده مىشود. چهکه آنحضرت و ساير آقايان مطّلعند که در ايّام شداد ايّامى که ظلمت ظلم جميع بلاد رااحاطه نموده بود در ليالی و ايّام در اعلاءکلمه و ارتفاع امراللّه مشغول بشأنىکه و اللّه الّذى لا اله الاّ هو اين فانى مجال نوم و يا اکل نمىيافت. از اوّل ليل لسان عظمت ناطق و اين عبد در حضور بهتحرير مشغول مائده سمائيّه بشأنى نازل که در بعضى از شبها فجرطالع وامر بهاحضار طعام نفرموده و همچنين دربعضى از ايّام شب و روز لسان عظمت ناطق لاجل هدايت عباد تا آنکه در اطراف فى الجمله نورى ظاهر و در هر بلدى معدودى باسم حق جلّ جلاله بحيوة تازه بديعه فائز. و بعد نعيق از هر طرف مرتفع و نهيق از هربلدظاهراين است شأن ناس غافل جاهل بهر ريحى متحرّک و بهرحبلی متمسّک در هرحال ازحق جلّ جلاله مىطلبم که اگر قابل رجوع هستند در حقشان عنايتى فرمايد وازبحرفضل در اين ايّام محروم ننمايد. انّه علی کلّ شئ قدير. جهل انسانرا بهمقامى مىرساندکه بههيچوجه محلّ عنايت واقع نمىشود. سبحانک يا مقصود الامکان اسألک ببحر علمک و سماء امرک بان تحفظنى من عصيان ينقطع به رجائى و يجعلنى محروماً عن نفحات آياتک و بيّناتک. اى ربّ اسألک بان ترحم هذاالعبدالمسکين الّذىکانت يدهاليمين مرتفعةالی سماء رحمتک والاخرى متشبّثة بذيل جودک وغفرانک وعرّف عبادک الّذين غفلوا عن ذکرک و ثنائک و عرفان مشرق وحيک ومطلع آياتک و قامواعلی الاضلال احبّائک الّذين قصدوا المقصد الاقصى و الغاية القصوى. اى ربّ اسألک بنفسک والّذين يطوفون عرشک بان تنصرهم بجنودالغيب والشّهادة. انّک انت المهيمنالمتعالی القدير المقتدرالعليمالحکيم. ذکر جناب افشار عليه٩ ٦٦ و منتسبين ايشان عليهم بهاءاللّه فرموده بودند الحمدللّه هر يک به عنايتالهى فائز والواح بديعه منيعه مخصوص ايشان نازل وارسال شد. انشاءاللّه ازبحورمعانى مستوره بياشامند و به نفحات آيات فائز گردند. مراسله بهاين بنده ارسال داشتهاند در ساحت امنع اقدس عرض شد و آنچه از سماء عنايت مخصوص ايشان نازل اين عبد در جوابنامه ثبت نمود و ارسال داشت از حق جلّ جلاله مىطلبم که ايشان و متعلّقان ايشان را برامر ثابت و بر خدمت قائم فرمايد. انّه علی کلّ شئ قدير. حسب الامر الواحمرسله ومراسلات اين عبد که بهآيات بديعه منيعه مزيّن است ملاحظه فرمايند وبرسانند. اينکه ذکر جناب حاجىعلی و جناب آقامحمّدرضا و جناب حاجىمحمّد عليهم بهاءاللّه وعنايته فرموده بودند لدى الوجه مذکور و هر يک بهاشراقات انوارآفتاب عنايت فائز. اين خادم فانى ازحق تعالی شأنه سائل وآمل که اولياى خود را مطالع شموس استقامت فرمايد و بمايرتفع بهالامر مؤيّد نمايد. و اينکه ذکر جناب آقاملاّمحمّد عليه بهاءاللّه و عناياته را مرقوم داشتند درساحت امنع اقدس اعلى عرض شد و يک لوح مناجات مخصوص ايشان از سماء عنايت محبوب امکان نازل و ارسال گشت. اين خادم فانىتکبيروثناخدمت ايشان مىرساند وعرض مىنمايد امروز روزيست که عظمتش بمثابه آفتاب واضح و ظاهر است. جمعى در قرون و اعصار ناس را در ظنون واوهام پروردهاند و بشأنى سکر غفلت ايشان را اخذ نمود که بعد از ظهور واعلاء کلمه و اشراقات آيات و ظهورات بيّنات بشعور نيامدند و از مطلع ايقان بغايت بعيد ومحروم مشاهده شدند. حال بايد جناب مذکور بهعنايت حق بر خدمت امرقيام نمايند و ناس غافل را از هيماء نادانى بهبحرآگاهى کشانند و از شمال ضلالت بيمين هدايت راه نمايند. در هرحال بايد همّت نمودکه مباد مجدّداً اصنام اوهام بميانآيد. يسأل الخادم ربّه بان يؤيّد جنابه علی ذکره و ثنائه و خدمة امره و يکتب له من قلمه الاعلى خير الآخرة و الاولی انّه لهو المقتدر القدير. و اينکه ذکر جناب آقامحمّدعلی ازاهل ب ه فرموده بودند و ذکر اراده ايشان دراداى حقوق. چند شهر قبل بهاين عبد هم دراين فقره نوشته بودند درساحت امنع اقدس عرض شد.جوابى ازمصدرامر ظاهر نه تا دراين ايّام اين کلمه عليا از مالک اسماء اشراق نمود. قوله جلّ جلاله يا عبدحاضر بنويس بهافنان عليه بهائى اگر شخص مذکور فى الحقيقه اراده اداى حقوق الهى نموده بهنفوس مذکوره برسانند. وهمچنين اذن خواسته بودند بساحت اقدس توجّه نمايند. شمساذن مشرق از حقجلّ جلاله مىطلبم دوستانراازشرّمعرضين ومنکرين وخادعينحفظفرمايد وصورت تقسيم هم ارسال شد اگر رسيد آنحضرت برسانند. اين عبد جواب نامه ايشانرا ارسال داشت انشاءاللّه برسد. حضرت محبوب فؤاد جناب حاجى ح ى ع ل عليه بهاءاللّهالابهى چندلوح بهجهت اهل ب ه و قريه قرب آن خواسته بودند و مکرّر نوشتهاند. در اين ايّام الواح بديعه منيعه از سماء مشيّت رحمانى نازل و ارسال شد. بهجناب آقامحمّدعلی برسد که برسانند و يا قسم ديگر که آن حضرت مصلحت دانند. در باب عشق آباد و توجّه جناب استادعلیاکبر عليه بهاءاللّه بهآن شطر مرقوم فرمودند. خود جناب استاد تفصيل امور را نوشته ارسال داشتهاند و جوابى دراين فقره از مصدر مشيّت نازل و ارسال شد عمل آن حضرت را امضاء فرمودند و بطراز قبول فائز. محلّى که مرجع مدن و قراى متعلّقه بهدولت روس واقع شود اخذ اراضى وتعمير درآن بسيارخوب است. اما ذکر با والی دراين ايّام جايز نه حسب الامر چندى صمت اولی. جناب استاد بکار خود مشغول باشند اگر اسبابى فراهم آمد وذکرى بهمقتضى بهميان آيد آنوقت کلمه گفته شود بأسى نيست حق جلّ جلاله آگاه و بيدارآنچه اراده فرمايداسبابش اقرب منآن ظاهر وهويدا شود. بايد جميع دوستان بهحکمت ناظرباشند اين حکمدر الواح الهى مکرّر نازل حتّى ازاقرار واعتراف منع نمودهاند. انّ الامر بيده يفعل مايشاء و يحکم مايريد ليس لاحدان يقول لم او بم. صد هزار طوبى از براى نفسى که بهافق امر الهى وحده ناظر باشد و بهآنچه مأموراست عمل نمايد اوست اهل توحيدواصحابتجريد وصاحب نفس مطمئنّه عليه بهاءاللّه و بهاءمن فى ملکوت الامر والخلق. اينکه درباره محبوب روحانى جناب آقاميرزااسداللّه عليه بهاءاللّهالابهى و توجّه ايشان بهجهت خلاصى اولياء عليهم بهاءاللّه وعنايته مرقوم داشتند بعد ازعرض اين فقره تلقاء وجه امنع اقدس ملکوت بيان باين کلمات عاليات ناطق قوله جلّ و عزّ طوبى ازبراى الف و حا عليه بهائى چه که در فکر خلاصى اولياى حقّ بوده وهستند. ينبغى له ان يکون کذلک انّا اخترناه واصطفيناه لخدمة امرى المبرم المتين. ولکن چندى سکوت اولى. انتهىاينعبد عرضمىنمايد وعده دادن زخارف بهجهت خلاصى مسجونين در اين ايّام جايزنه در دو وقت دوکلمه ازلسان عظمت اين خادم فانى استماع نمود. يومى از ايّام فرمودند يا عبد حاضر حزب اللّه اليوم بايد بهاين آيه مبارکه که ازقبل برخاتم انبياء روح ماسواه فداه نازل شده ذاکر باشند قوله تعالی ربّ افرغ علينا صبراً و ثبّت اقدامنا و انصرنا علی القوم الکافرين. از اين کلمه مبارکه مستفاد مىشود که صبر تلقاء عرش مقبول و محبوبست و همچنين يومى از ايّام فرمودند انّ الظّالم يستنصر علينا بالمدافع و البنادق و الجنود ونحن نستنصرعليه بالقوىّ الغالب المقتدر القدير. وبعد اين دو فقره مکرّر در الواح نازل انّه يعلم ما اراده عمّا نطق به لسان عظمته. و اينکه ازنعاق ناعقين مرقوم داشتند هذاما اخبرنا به القلم الاعلی اذجال فى مضمار البيان فى الزّورآء سبحان اللّه نفوسى که از امر بالمرّه غافل و بى اطّلاع گفتهاند آنچه را که هيچ مشرکى نگفته اعاذنااللّه و حضرتکم من شرّ هؤلاء. مدّتها در جمع آورى آيات والواح وکتب بديعه منيعه مشغول بودهاند وقصدشان معلوم و واضحست. لذا جائز نيست ازبعد آثار بديعه بهآن نفوس داده شود. اين عبد در اين ايّام چند ورقى دربعضى از مطالب نوشته و چون حامل وحاوىآياتالهى و زياراتيست که دراين ايام مخصوص شهدانازل شده ارسال مىشود.آنحضرت ملاحظه فرمايند و بعد نزدجناب ميرزاع ل عليه بهاءاللّه ارسال نمايند. اگر در حضور برمشرکين القا شود بأسى نبوده و نيست ولکن دادن نسخه ابداً جايز نه چهکه در آيات الهى بهالحاد مشغولند صغر حدّهم و شأنهم و کبرت اقوالهم. آياآفتاب را نمىبينند وامواج بحر رامشاهده نمىکنند. اگراين ندا واين صيحه و اين نباء اعظم را انکار نمايند بچه حبلی متمسّک و بچه امرى مستدلّ. اوراقى که نوشته و خدمت آنحضرت فرستاده از آن اوراق مقامش معلوم و و نيّتش مشهود و اين خادم فانى چون آن اوراق را ديده لازم دانست که لوجه اللّه ذکر نمايد آنچه را که مطالع انصاف ومظاهر عدل مشاهده نمايند واغنام الهى را از ذئاب ارض حفظ فرمايند. و ديگر استدعا و عرض اين خادم فانى آنکه خدمت آقايان عظام افنان سدره عليهم من کل بهاءابهاه تکبير وسلام ابلاغ فرمايند و اين مرحمتى است ازآنحضرت نسبت بهاين فانى. البهاء الظّاهر اللائح المشرق من افق عناية ربّنا و ربّکم علی حضرتکم و علی من يحبّکم لوجه اللّه ربّ العالمين. خ ا د م فى ١٥ شهر شعبان المعظم سنه ١٣٠١
(٢٤٨) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّالابهىسبحانک يا اله العالم و مقصود الامم انت الّذى ظهرت واظهرت ما اردت و اخبرت به من قبل فى کتبک و زبرک. اسألک بهذا اليوم الّذى فيه وقعت الواقعه و ظهرت الهاويه و اضطربت البريّه و تزعزع بنيان الکفره بان تؤيّد احبّائک علی الاستقامة علی امرک. اى ربّ هذايوم فيه رجّتالارضوثبّت الجبال ونصب الميزان. اسألک بصفاتکالعليا ومشرقآياتک يا من فى قبضتک زمام الاشياء بان تنزل من سماء فضلک امطار جودک ثمّ اکتب لمن وفى بعهدک و ميثاقک ما ينبغى لجودک و عظمتک و سلطانک. اى ربّ قد ارتفعت ايادى رجاى الی سماء عنايتک فافعل بى ما ينبغى لک يا من خضعت کينونة الجود عند بسط يدک و حقيقه الکرم عند بحر کفّک المعطى الباذل الکريم. الحمد لک يا اله العالمين.
(٢٤٩) بسم ربّنا العلىّ الاعلیفسبحان الّذى خلق السّموات و الارض اقرب من آنٍ و هذا ما قدّر بامره ان انتم تعلمون. و ما ذکر فى الکتاب من حدود السّتهلم يکن الاّ لحکمة من لدى اللّه المهيمن القيّوم. قل يا ملاءالارض خافوا عناللّه ثم ارحموا علی انفسکم و تمسّکوا بخيط الّذى يحرّک فى کلّ الجهات باشارات عزّ محبوب و انتم لاتغفلوا عنه و تمسّکوا به ان تريدون الی معارج القدس تعرجون. قل يا ملاءالارض تاللّه انّ السّاعة قد ظهرت فى هيکل عزّ مشهود و انّ القيامة قد قامت و ظهرت من انوار عزّ محبوب و الصّراط قد ارتفعت فى نفساللّه المهيمن المحمود و انّ الجنّة قد ظهرت و تزيّنت بطراز علىّ مقصود و انّ الارواح تعلّقت فى سماء عزّ مرفوع و انّ الورقا تغرّدت علی اغصان شجرة الامر ان انتم تسمعون و انّ الجمال قد ظهرت عن خلف القناع و اذاً انتم فى حجباتکم محتجبون. فاسمعوا قولی ثمّ قوموا علی ماغفلتم عنه ثمّ احترقوا کلّ الحجبات باسم اللّه المهيمن العزيز القيّوم. لعلّ تدخلون فى حدائق الرضوان و تجدون ارياح الّتى تهبّ عن ازهار قدس محبوب و لاتمنعوا انفسکم عمّا قدّر لکم من فضل اللّه المهيمن العزيز القدّوس. فواللّه سيطوى کلّ ما انتم تحبّونه فى الحيات الباطلة وترجعون الیاللّه و تسألون عمّا کنتم به ان تعملون و اذاً يفوت عنکم تدارک مافات عنکم و فى محضر القدس عند ملائکة العالّين تخجلون. و لن ينفعکم شئ فيما فعلتم فى حياتکم الباطلة و لا بما کنزتم من زخارف الدّنيه و هذالحقّ معلوم قدررقم من اصبع عزّ قيّوم و ظهر بالحق ان انتم تعلمون. قل فواللّه قدمضيت عليکم ايّام الرّوح و کنتم عنها غافلون. اذاً فاستنصحوا بنصحى هذا ثمّ اقبلوا الی وجه بارئکم انانتم تعلمون. ولاتستريحوا علیفراشکم الاّ بذکراللّه و هذاما تنصحکم حمامة الرّوح لعلّ انتم بهدىاللّه تهتدون. و لاتتحرّکوا فى الارض الاّ بارادة من اللّه وهذا خيرلکم عنکلّ ماکان و مايکون و لاتتنفّسوا الاّ بذکرالمحبوب ان انتم بهذا النّصح تستنصحون. قل فواللّه حينئذ تغنّ حمامة الامر باعلی النّدا فى وسط السّماءان انتم تسمعون. نزّهواآذانکم ثمّ ابصارکم لعلّ انتم ببصراللّه تنظرون فيماقدّرلکم فىجبروت العزّة وما سطر من اصبع الرّوح علیلوح قدس محفوظ. و انّک انت يا علی فاشکراللّه ربّک فيما عرّفک نفسه و اودع فى صدرک حبّه و هذا لغاية المقصود ثمّ ظهر لک مارأيت فىالمنام و هذا لفضل مشهود. اذاً قدّس نفسک و طيّر بجناحين العزّ فى هواء عزّ محبوب و لاتخف من احد و لاتنس فضل ربّک عليک وکن فى حبّ بارئک کالجبل الياقوت. و لاتحرم نفسک من ذکر ربّک ثمّ اذکره فى کلّ حينک وهذا فضل مناللّه العزيزالقيّوم. وتوکّل علیاللّه فى کلّ الامور ثمّ اعرض عن الّذين کفروا و کانوا عن لقاءاللّه هم معرضون. وانّا نشهد حينئذٍ بانّک وفيت بعهدک واجبت بارئک فىحين الّذى ما اجابه المبغضون. و کذلک سبقت رحمته عليک و علی الّذينهم کانوا علیاللّه ربّهم يتوکّلون. بشّر فى نفسک ثمّ استبشر فى روحک بماوردت فى ارضالّتى فى حولها ملائکة القدس يطوفون. و کذلک مننّا عليک و علی الّذينهم آمنوا باللّه ربّهم وکانواالی وجه العزّ يتوجّهون. والتّکبير عليک و علی الّذينهم کانوا فى حبّهم لراسخين و الحمد للّه ربّ العالمين.
(٢٥٠) بسم ربّنا المقتدر المتعالی المقدّس العلىّ الابهى
حمدمقدّس از قرين و مثال لم يزل ولايزال محبوب بىزوالی راسزاست که بهسلطان اراده و نفوذ مشيّتش اين قصر را منظر اکبر و مقرّ عرش فرمود و بحرکت قلم اعلی اهل انشا را بافق ابهی دعوت نمود. شبنمی از دريای معرفتش بر عالميان مبذول داشت برخی اقبال و گروهی اعراض نمودند... فى هيکل عزّ مشهود و انّ القيامة قد قامت و ظهرت من انوار عزّ محبوب و الصّراط قد ارتفعت فى نفس اللّه المهيمن المحمود و انّ الجنّة قد ظهرت و تزيّنت بطراز علىّ مقصود و انّ الارواح تعلّقت فى سماء عزّ مرفوع و انّ الورقا تغرّدت علی اغصان شجرة الامر ان انتم تسمعون و انّ الجمال قد ظهرت عن خلف القناع و اذاً انتم فى حجباتکم محتجبون فاسمعوا قولی ثمّ قوموا علی ماغفلتم عنه ثمّ احترقوا کلّ الحجبات باسم اللّه المهيمن العزيز القيّوم لعلّ تدخلون فى حدائق الرضوان و تجدون ارياح الّتى تهبّ عن ازهار قدس محبوب و لا تمنعوا انفسکم عمّا قدّر لکم من فضل اللّه المهيمن العزيز القدّوس فو اللّه سيطوى کلّ ما انتم تحبّونه فى الحيات الباطلة وترجعون الی اللّه و تساءلون عمّا کنتم به ان تعملون و اذاً يفوت عنکم تدارک مافات عنکم و فى محضر القدس عند ملائکة العالّين تخجلون و لن ينفعکم شىء فيما فعلتم فى حياتکم الباطلة و لا بما کنزتم من زخارف الدّنيه و هذ الحقّ معلوم قدر رقم من اصبع عزّ قيّوم و ظهر بالحق ان انتم تعلمون قل فو اللّه قد مضيت عليکم ايّام الرّوح و کنتم عنها غافلون اذاً فاستنصحوا بنصحى هذا ثمّ اقبلوا الی وجه بارئکم ان انتم تعلمون و لاتستريحوا علی فراشکم الّا بذکر اللّه و هذا ما تنصحکم حمامة الرّوح لعلّ انتم بهدى اللّه تهتدون و لاتتحرّکوا فى الارض الّا بارادة من اللّه و هذا خير لکم عن کلّ ماکان و مايکون و لاتتنفّسوا الّا بذکر المحبوب ان انتم بهذا النّصح تستنصحون قل فو اللّه حينئذ تغنّ حمامة الامر باعلی النّدا فى وسط السّما ان انتم تسمعون نزّهوا آذانکم ثمّ ابصارکم لعلّ انتم ببصر اللّه تنظرون فيما قدّر لکم فى جبروت العزّة و ماسطر من اصبع الرّوح علی لوح قدس محفوظ و انّک انت يا علی فاشکر اللّه ربّک فيما عرّفک نفسه و اودع فى صدرک حبّه و هذا الغاية المقصود ثمّ ظهر لک ماراءيت فى المنام و هذا لفضل مشهود اذاً قدّس نفسک و طيّر بجناحين العزّ فى هواء عزّ محبوب و لاتخف من احد و لاتنس فضل ربّک عليک و کن فى حبّ بارئک کالجبل الياقوت و لاتحرم نفسک من ذکر ربّک ثمّ اذکره فى کلّ حينک و هذا فضل من اللّه العزيز القيّوم و توکّل علی اللّه فى کلّ الامور ثمّ اعرض عن الّذين کفروا و کانوا عن لقاء اللّه هم معرضون و انّا نشهد حينئذٍ بانّک وفيت بعهدک و اجببت بارئک فى حين الّذى مااجابه المبغضون و کذلک سبقت رحمته عليک و علی الّذينهم کانــــــــــــــــــــــــوا علی اللّه ربّهم يتوکّلون بشّر فى نفسک ثمّ استبشر فى روحک بماوردت فى ارض الّتى فى حولها ملائکة القدس يطوفون و کذلک مننّا عليک و علی الّذينهم آمنوا باللّه ربّهم و کانوا الی وجه العزّ يتوجّهون و التّکبير عليک و علی الّذينهم کانوا فى حبّهم لراسخين و الحمد للّه ربّ العالمين. اهلانشاء را بهافق ابهى دعوت نمود. شبنمى از درياى معرفتش بر عالميان مبذول داشت برخى اقبال و گروهى اعراض نمودند و بهمحبّت اشياى فانيه از مقامات باقيه چشم پوشيدند. در هرحين تغرّدات حمامات ذکر وبيان مرتفع ولکن اکثرى ازآن محرومند بهعلماى ظنون تشبّث جستهاند و ازبحر يقين ممنوع شدهاند تعالی تعالی سلطانه تعالیتعالی برهانه تعالی تعالی امره تعالی تعالی شأنه من ان يوصف بالحروف و الکلمات او ينعت بما ادرکه اهلالارضين والسّموات. درياق اکمل اتمّ بهمبارکى اسماعظم مشهود ولکن اکثرى بهامراضجهل و نادانى مبتلا. بحر حَيَوان امام وجوه ناس در امواج و شمس فضل فوق رئوس مشرق ولکن کلّ محتجب الاّ من شاء ربّناالغفورالکريم. لعمراللّه اگرعباد برشحى از بحر اعظم فائزمىشدند هرآينه صد هزار عالم و ماخلق فيه ايشانرا از افقاعلی منع نمىنمود. اين عبدکليل و مراتب بيان فوق احصاء ومعذلک بسکوت هم مأمور. الحکم للّه الواحد المقتدر المهيمن السّميع البصير العالم الخبير. اشهدانّه لا اله الاّهولم يزلکان و يکونللم يعرفه احد الاّ علیقدر مقدور. انّه لهو المبيّن العزيز الغفور. روحى لاقبالکم الفداء و نفسى لاستقامتکم الفداء. قد فاز الخادم بمافاحت منه نفحات ذکر المحبوب و هو کتابکم الّذى شهد بما شهداللّه قبل خلق السّموات و الارض بانّه لا اله الاّ هو. و اخذتنى حلاوة ذکرکم علی شأن لايذکر بالقلم ولا باللّسان لانّه کان مزيّناً بثناءاللّه ربّ العالمين. و اذا فزت و فتحت و قرئت توجّهت الی مقرّ العرش و عرضت کلّ ما فيه تلقاء الوجه اذاً نطق لسان العظمة روحى لنُطقه الفداء قال و قوله الاحلی يا عبدالحاضر انّه شهد بماشهداللّه و عرف ظهوراللّه و سلطانه بعد الّذى احتجب عنه اکثر العرفاء و البلغاء و عرف اليوم الّذى فيه يقوم الحقّ و ينطق بين الخلق سوف تفنى الدّنيا و مافيها و يبقى شهادته للّه ربّ العرش العظيم انتهى. در اين مقام بياناتى فرمودند که اين عبد از ذکر جميع آن البتّه عاجز بوده و خواهد بود کلماتى از مشرق بيان اشراق فرمود که اگر اقلّ من شعر انوار او در ارض تجلّى فرمايد کلّ از آجال محدوده فارغ و مقدّس شوند و بمنتهى الآمال در کلّ احوال توجّه نمايند. اينقدر بشارت مىدهم آن حضرت را که ذکرشان در ساحت اقدس مقبول افتاد و اينکه مرقوم فرموده بوديد که گاهى آمدوشد با ديوانيان لاجل مصلحت امورظاهره مىفرمائيد تلقاء وجه معروض شد فرمودند اين فقره بسيارمحبوب است درکتاباقدس کلّ بهمعاشرت با احزاب مختلفه اذن داده شدهاند ومعاشرت با امرا و حکّام بهمصالحى چندجايزاست چه بسا مىشود از معاشرت مظلومى نجات مىيابد و يا فقيرى از حبس آزاد مىشود و شايد هم در وقتى از اوقات کلمه گفته شود که سبب تنبّه گردد و معاشرت با آن نفوس صد هزارمرتبه ازمعاشرت با علماى غافل و مغلّ اولی و احسن است. معذلک معاشرت با علما را هم اذن فرموده اند للحکمة و لعلّ يتذکّر احد او يخشى چنانچه حضرت غصن اللّه الاعظم روح ماسواه فداه در کلّ يوم با امرا و حکّام و علماء معاشرند و متّصلاً از هر قبيل خدمت ايشان مراوده مىنمايند و از اين مراتب گذشته کلّ را بهکسب امر فرمودهاند و اين مقام معاشرت اصناف مختلفه را لازمدارد وهمچنين درمقامديگر فرمودند بنويس بهايشان که شما را بهمعاشرت و اخذمطالبات اذن داديم بايد اهلاللّه بکمال روح وريحان باکلّ معاشر باشند که شايد گمگشتگان وادى ضلالت بهانوارهدايت فائزگردند. عيسى بن مريم با عشّارين معاشرت مىفرمودند و اکثرى از ناس اعتراض نمودند فرمودند که من آمدهام که با خطاکاران معاشرت نمايم که شايد متنبّه شوند و از باطل بهحق راجع گردند و معاشرت و ملاطفت و امثال آن از شئونات حکمت است که کلّ بهآن مأمورند. نسأل اللّه بان يوفّقنى علی حبّکم وذکرکم فى منظراللّه المقتدر المهيمن العزيز العظيم و يحفظ الّذين آمنوا عن نهيق کلّ ناهق و نعيق کلّ ناعق وقباع کلّ منکر و نباح کلّ غافل انّه لهو الحافظ المقتدر العزيز المنيع. در سنينىکه مقرّعرش عراقعرب بود در آخرايّام که اراده هجرت فرمودند در اکثرى از الواح ناس را اخبار فرمودند بهطيور ظلمانى وضوضاء ناعقين وهمچنين در ارض سرّ وهمچنين درسجن اعظم که مخصوص فرمودند که مجدّداً بايد ناس را اخبار نمود تا از امثال آن نفوس محفوظ مانند. و حال در بعضى از بلاد نباح کلاب مرتفع است و اين عبد متعجّب که چگونه مىشود که ناس از افقاعلی محتجب مىمانند و بهکلمات نفوسى که مابين يمين و يسار تميز نمىدهند از حق ممنوع ميگردند. افٍّ لهم و لشعورهم و بما اکتسبت ايديهم نعوذ باللّه من شرّ هؤلاء الغافلين الماکرين النّاعقين و فى کلّ الاحوال الحمدللّه ربّ العالمين. و البهاء علی حضرتکم و منمعکم وعلی من يحبّکم من لدى اللّه العزيز الجميل. خ ا د م ٢٠ ذيقعده سنه ٩٤
(٢٥١) بسمه الباقى الدّائمذکر من لدنّا للّذين اقبلوا الی الوجه اذا اشرق من افق الامر بانوار احاطت السّموات والارضين. انّ الّذى استضاء به انّه من اهلالبهاء والّذى بعد انّه من اصحاب السّعير. کم من عالم غرّته العلوم و اعرض عن المهيمن القيّوم و کم من غافل انجذب من نفحات الوحى و توجّه الی بحر العلم بوجه منير. کم من غنّى منعه الغناء عن مطلع البقاء و کم من فقير فاز بعرفاناللّه المقتدر القدير. لکلّ نصيب فى الکتاب انّه لهو المجزى العليم الخبير. نعيماً لک يا امتى بما فزت بعرفانى و قصدت ملکوتى و دَخَلْتِ رضوان عنايتى و تشرّفت بلوحى العزيز المنيع. انّا وجدناعرف حبّک و رأينا شوقک و اشتياقک. طوبى لک بما اقبلت الی البحرالاعظم وما منعتک شئونات المعرضين. ايّاک ان تأخذک الاحزان فى الامکان سوف يفنى مايرى و يبقى ماقدّر لاحبّتى فى لوح حفيظ. ان اذکرى ربّک فى کلّ الاحيان و تمسّکى بحبله المتين انّه مع من يذکره ويريد من اراده لااله الاّ هوالغفور الکريم. کذلک ارسلنااليک عرفالقميص اذا وجدته منلوح ربّک قولیلک الحمد ياالهى بما ذکرتنى بين امائک فاکتب لی اجراللاّئى طفن حول عرشکالعظيم. ان اعرفى قدر من وهبکاللّه به انّا نجد منه عرف محبّة الرّحمن عليه و عليک بهائىو رحمتى الی يوم لايحصيه قلمالعالمين.
(٢٥٢) بسمه المعزّى الغفور الکريمقد يعزّيک اللّه فيما ورد عليک و يذکرک بما تذهب به الاحزان انّه لايعزب عن علمه من شئ يحکم فى الملک ما اراد انّه لهو المقتدر العلاّم. قد صعد عبدنا الينا اذ تجلّينا عليه بانوار هذا الوجه الّذى به اضائت الآفاق قد کنّا معه حين صعوده و رفعناه مقاماً کان بالحقّ عليّا. انّ الفضل بيده يعطى و يمنع انّه کان علی کلّ شئ قديراً و يخاطبه لسان العظمة فى هذا الحين و يقول عليک بهاءاللّه و بهاءالملاءالاعلی بما وفيت ميثاقالله وعهده. انت الّذى فزت باللّقاء و شربت رحيق الوصال اذ اعرض عنه کلّ غافل کان عن الحقّ بعيدا. انّه يجزى الّذين اقبلوا الی الوجه و يذکرهم بذکر به ماج البحر و هاج العرف و کان اللّه علی ما اقول شهيدا. انّا ذکرناک من قبل و نذکرک فيهذا اللّوح لتطمئنّ بفضل موليک انّه کان عليک رقيبا. انّما البهاء عليک و علی من فاز بهذا الامر الّذى کان من افق العزّ مشهودا.
(٢٥٣) بسم المهيمن علی الاسماءيا عطاء يذکرک فاطر السّماء فى سجن عکّا و يدعوک الی الافق الاعلی و يسمعک صرير هذا القلم الّذى به اضطرب العالم و انصعق الامم الاّ من شاءاللّه ربّک العليم الخبير. انّا فى کلّ الاحيان دعونا الامکان الی الرّحمن و مامنعنا عمّا اردناه نعاق الّذين کفروا باللّه ربّ العالمين. طوبىلمن قام علی خدمةالامر ونطق بين العباد بهذاالذّکر الحکيم. ان استقم علیالامر علی شأن لاتمنعک حجبات العلماء و لا اشارات الّذين اعرضوا عن افق الوحى اذ استضاء بهذا الاسم العظيم و طوبى لمن فاز بعرفان اللّه و نزل له من القلم مايبقى به ذکره فى ملکوت اللّه المقتدر القدير. قد سمعنا ندائک و اجبناک بهذا اللّوح المنيع لتشکر ربّک و تطمئنّ بفضل موليک الّذى نطق باسمک فى هذا السّجن المنيع.
(٢٥٤) بسمه المهيمن علی ما کان و ما يکونشهد اللّه انّه لااله الاّ هو والّذى اتى بالحق انّه لهو الّذى به ظهر ما کان مکنوناً فى علم اللّه و مسطوراً فى کتب النّبييّن و المرسلين به ظهرت السّاعة و قامت القيامة و نصب الصّراط و وضع الميزان و مرّ کلّ جبلٍ راسخٍ ثابتٍ متين. امروز روزى است که در جميع کتب و صحف و زبر الهى بهحق منسوبست و بيوماللّه معروف. معذلک نفوس غافله مريبه از آن محجوب و بهاوهام و ظنون قبل متمسّک ومتشبّث. هزارودويست سنه خود را بهترين احزاب و فرقه ناجيه و امّت مرحومه مىدانستند و چون امتحانالهى بهميان آمد اشقى از کلّ احزاب و اطغى از جميع امم مشاهده شدند. چه که جوهر وجود و طلعت معبود را آويختند و بهبدترين عذاب شهيد نمودند الالعنةاللّه علیالقومالظّالمين. و حال ملاء بيان از اسم قيّوم و رحيق مختوم محجوب و محرومند بههمان اوهام تمسّک نمودهاند. طوبى لقوىّ خرق الاحجاب و لذى قدرة کسر اصنام الاوهام و لذى استقامة انار به افق اليقين. در اين ايّام در يکى از الواح شمس اين کلمه مبارکه از افق قلم اعلی مشرق تا بر کذب قبل آگاهى نيابى بر صدق اين يوم بديع گواهى ندهى. بايد ناس غافل را آگاه نمود تا مطالع ظنون و اوهام را از قبل و بعد بشناسند و بصراط مستقيم و حبل محکم متين تمسّک و تشبّث جويند. امر بسيارعظيم است وناس ضعيف الی حين يوم اللّه را ادراک ننمودهاند و مثل خراطين در طين اوهام ماندهاند. در يکى از الواح اين کلمه محکمه متقنه نازل امروز بسياربزرگ است و عجيب چهکه هوَ در قميص اَناَ ظاهر ومکنون بانا المشهود ناطق. اَينَ آذان واعية و اَينَ ابصارحديدة و اَينَ قلوب منيرة وصدور منشرحة و نفوس مشتعلة و ارواح منجذبة. يا عطا بگو امروز را مثل و مانندى نبوده و نيست جهد نمائيد تا از فيوضات فيّاض حقيقى محروم نمانيد. بگو اى محتجبين به که مقبليد و از که معرض. قل دعوا ما عندکم و خذوا ما يذکّرکم بهاللّه انّه ينفعکم فى کلّ عالم من عوالمه انّه لهو المخبر الامين. لو يسألکم احد باىّ امرآمنتم باللّه قولوا بهذاالکتاب المبين و هذاالامر المبرم المتين. قل کذلک يعلّمکم اللّه فضلاً من عنده و هوالغفور الکريم. طوبى لمن نبذ العالم مقبلاً الی الاسم الاعظم الّذى به ماجت البحار و هاجت الارياح و هدر العندليب علی الاغصان انّه لا اله الاّ هو الظّاهر النّاطق العليم الحکيم.
(٢٥٥) بسمه المهيمن علی من فى ملکوت الاسماءذکر من لدنّا لمن کان بالذّکر مذکورا و اقبل الی الوجه اذ ظهر بالحق وکان من المقبلين من قلمالامر فى اللّوح مسطورا. ان اعرف قدر هذاالمقام ثمّ اعمل بما ينبغى لهذا اليوم الّذى کان فى الالواح موعودا. تغّمس فى کلّ الاحيان فى بحور الحکمة و البيان کذلک يأمرک الرّحمن فضلاً من عنده انه کان بکلّ شئ عليما. کن علی شأن لايخطر فى قلبک ما عند القوم و لايذکر تلقاء وجهک ماکان بين النّاس بالکذب مذکورا. من النّاس من حرّکته ارياح الظنون و منعته عن شاطى اسمى الظاهر المکنون کذلک کان الامر مقضياً و منهم من اخذه جذب النّداء علی شأن نبذ من فى الانشاء و اقبل الی افق کان بانوار الوحى مضيئاً. قل قد تحرّکت الجبال من نفحات يوم المآل و شهد الطّور لهذا الظّهور الّذى کان بنفسه معروفا. قل انّه لايغرّه ما عند الناس و لاتمنعه سطوة الّذين کانوا عن العدل محروما. ينطق فى کلّ الاحيان بما امر به من لدن مالک الاديان يشهد بذلک من کان من افق الجلال بالجمال مشهوداً. من النّاس من نبذ ما امر به فى الالواح و اتّخذ الهوى لنفسه سبيلاً و منهم من احتجب بالعلم عن سلطان المعلوم و اتّبع کلّ موهوم کان علی الصّراط موقوفا. قل ايّاکم ان تمنعکم کثرة کتب القوم عن اسمنا القيّوم فانظر فى الاثيم انّه املى ما ملاء به البيت ولم ينفعه حرف منه کذلک قضى الامر و يشهد بذلک من کان بالحق بصيرا. لو ينفعه ما نبذ کتاباللّه عن ورائه و ما اعترض علی الّذى باسمه کانت الاديان من سماء الوحى بالحق منزولا. من العلماء من يکتب مايلهمه هويه معرضاً عن القلم الذّى منه جرى ينابيع الحکمة والبيان ويلٌ له وللّذين اتّبعوهسوف يجدون انفسهم فى نيران کانت من غضباللّه موقودا. يا احبّائى لاتحزنوا عمّا ورد عليکم تاللّه ترون انفسکم فى مقام کان بانوار العرش منيرا. ليس لما ترونه من بقاء سيفنى من فىالملک و يبقى ما قدّرلکم فى ملکوت کان باسم اللّه مرفوعا. من النّاس من يدّعى الباطن و بذلک يمنع النّاس عن سبيل کان فى ازل الآزال بالحق مستقيما. قل انّ الباطن هذاالظاهر الّذى ينطق فى قطب العالم بان اتى مالک الامم الّذى کان فى حجب الغيب بالعزّ مکنونا. من نطق اليومبما نطق به لسان العظمة انّه من اهل العصمة قد عصمهاللّه بسلطان کان علی العالمين محيطا. قد حضر کتابک لدى الوجه و وجدنا منه شوقک فى اللّه و اشتياقک الی بحر لقائه و احتراقک فى فراق ربّک العزيز الحکيم. انّه يشهد لک بالوصال و قدّر لک اجر من فاز بلقائه الممتنع المنيع. طوبى لک بما حضر کتابک وقرء فى محضر ينادى فيه ذرّات ترابه لا اله الاّ هوالمهيمن علی العالمين. قد غفراللّه بذلک امّک و اختيک و ادخلهنّ فى ظلال رحمته الّتى سبقت السّموات والارضين. کبّر علی وجوههنّ ثمّ اذکرهنّ من قبلی بهذا الفضل الّذى ظهر من افق عناية ربّک العزيز الحميد و قدّرنا لک ما اردته من فضل اللّه و رحمته ان اطمئن و کن من الشّاکرين. ان اذکر احبّائى فى هناک قل ان اتّبعوا ما امرتم به فى الالواح هذا خير لکم ان انتم من العارفين. ينبغى لکلّ نفس ان يتّبع ما امر به منقطعاً عمّا فى الامکان هذا دين اللّه من قبل و من بعد طوبى لکلّعالم بصير. انّماالبهاء عليک وعلى امّک و اختيک و علی الّذين تمسّکوا بهذا الحبل المتين. بنام دوست يکتا انشاءاللّه بايد بهعنايت رحمن ساقى خمر عرفان باشيد که شايد نفوس ميّته از اين خمر باقيه بحيوة ابديّه فائز شوند. نداى الهى بشأنى مرتفع که جميع امکان را احاطه فرموده معذلک اکثرى از نفوس ضعيفه در حجبات اوهام غافل و محتجب ماندهاند. قسم بهآفتاب حقيقت که از اوّل فطرت بديع تا حين چنين ندائى مرتفع نشده و معذلک بهوى از اصغاى آن ممنوع شدهاند و بعضى بهتأويل مشغول و ازتصريح غافل وبعضى بهفرع متمسّک وازاصل محتجب. لو کشف الغطاء لناحوا علی انفسهم الا انّهم من الميّتين. امرىکه اليوم واجب و لازمست تبليغ امراللّه بوده وخواهد بودچنانچه دراکثرى از الواح نازل شده. بايد آنجناب بکمال حکمت بهاينامر اکبراعظم مشغول باشند و ضعفا را از اوهام نفوسىکه خود راازاهل علم مىشمرندحفظ نمايند تاکلّ ازمعين استقامت کبرى بياشامند و بهاين مقام که ذروه عليا و غاية قصوى است فائز گردند. اگر نفوسى در آن ارض يافت شوند و خالصاً لوجهاللّه در قراى اطراف بهتبليغ امراللّه مشغول گردند بسيار محبوبست. ولکن آن نفوس بايد از فوارس ميدان انقطاع باشند بشأنىکه غير حق را مفقود صرف شمرند و راية انّه لا اله الاّ هو را برکلّ بقاع مرتفع مشاهده نمايند. للّه حرکت نمايند و للّه تکلّم نمايند و فى اللّه مجاهد باشند والی اللّه سائر. اى عبد متوجّه الیالوجه، امر بسيارعظيم است و ماکرين با کمال مکر و خدعه در کمين بايد نفوس را در کلّ احيان متذکّر داشت که مباد بهوساوس انفس خبيثه از صراط احديّه ممنوع شوند. نسأل اللّه بان يوفّقک فى کلّ الاحوال و يجعلک ناطقاً باسمه و ناظراً الی شطره و متحرّکاً باذنه انّه لهو المقتدر القدير و الحمدللّه ربّک و ربّ العالمين.
(٢٥٥) بسمه المهيمن علی الاسماءهذا کتاب من لدنّا للتّى نسبهااللّه الی عبدنا محمّد الّذى فاز بانوار الوجه و حضر فى هذا المنظر الکريم و اسمعناه باسمه الکليم و اريناه من آيات ربّه الکبرى و جعلناه من الفائزين. ان يا امتى ان افرحى بذکرى ايّاک تالله لا يعادله ما علی الارض. طوبى لمن توجّه الی الله فى هذاايوم البديع. انّا نذکر کلّ عبد اقبل و کلّ امة اقبلت الیالله الفرد الخبير ليجذبهم بيان الرّحمن الی مقام يرون انفسهم فى اعلی المقام انّه لهو المعطى الکريم. لا تحزنى من شئ توکلّى علی الله الفرد الخبير انّه مع اللاتى آمنّ بالله و يذکرنّه فى کلّ بکور و اصيل.
(٢٥٧) بسمه المهيمن علی الاسماءسبحانک يامالک الاسماء وفاطرالسّماء ترانىبينمخالب اعدائک الّذين نقضوا ميثاقک واعرضوا عن لقائک بعد ماوصّيت الکلّ فى کتابک وجعلت کلمة واحدة من عنده فوق البيان وما انزلت فيه من آياتک. انت تعلم يا الهى بانّىکنت قائماً علیامرک و ناطقاً بثنائک فى ايّام فيها ارتعد ظهرالعالم من مظاهر سطوتک و قدرتک فلمّا اظهرت امرکالاعلی باسمکالمهيمن علیالاسماء و ارتفعت راية نصرتک بينالارض والسّماء خرجت عنخلف الاحجار شرذمة من الذّئاب و ارتکبوا ما ناح به سکّان السّماء واهل مدائن الاسماء. فوعزّتک ياالهى انّهم هتکواحرمتى و ارادوا قتلی فلمّا ظهر مکر انفسهم ناحوا کنوح الثّکلی و صاحواکالّذى لدغته حيّة رقطاء. اى ربّ ترى دموع عينى و تسمع حنين قلبى اسألک يا مالک القدم بالاسم الاعظم الّذى سخّرت به العالم و فتحت علی وجوههم ابواب الجود و الفضل و الکرم بان تعرّف عبادک ماغفلوا عنه ثمّ قرّبهم يا الهى الی بحر عطائک و سماء مواهبک انّک انت المقتدر علی ماتشاء و المهيمن علی من فى الملکوت الانشاء. لا اله الاّ انت العليم الخبير.
(٢٥٨) بسمه المهيمن علی الاسماءسبحان الّذى طرّز لوح الابداع بطراز النّقطة المزيّنة بالهاء و ظهر بهاالکتاب المکنون الّذى کان مخزوناً فى ملکوت العلم فى ازل الآزال. فلمّا فکّ الکتاب بانامل الاقتدار لظهور اسمه الوهّاب اذاً فزع من فى السّموات و الارض الاّ من ايّدهاللّه بسلطان من عنده وجعله من مطالع الاستقامة و الاستقرار. طوبى لمن فاز بهذا المقام الاعلی و المقرّ الاقصى انّه من اهل السّفينة الحمراء الّتى نزّلت حکمها فى الصّحائف و الالواح. من النّاس من احتجب بالعلم عنالمعلوم ومنهم من تمسّک بالهوى معرضاً عن الهدى و منهم من خرق الحجاب الاکبر و توجّه الی المنظر الانور مقرّ الّذى جعلهاللّه مشرق الانوار. قد ناحت مظاهرالامرمن الّذين ادّعواالعلم بحيث ماظهراحدمنهم الاّ و قد اعترض عليه العلماء فى الاعصار الماضية کما اعترضوا اليوم علی الّذى به تموّج بحر العلم و اشرق نيّر البيان. طوبى لعالم نبذ العلوم مقبلاً الی القيّوم و ناطقاً بهذاالذّکر الّذى به فاحت نفحات الحيوة فى الامکان. ان يا قلمالاعلی دع ذکر هؤلاء و تحرّک علی ذکرالافنان من لدى الرّحمن کذلک يأمرک من عنده امّ الکتاب لتأخذهم نفحات الالطاف و تقرّبهم الی مقام انقطعت عنه الاذکار. ان يا مطلع سکونى و مظهر وقارى ان استمع النّداء مرّةً بعد اخرى من السّدرة المنتهى انّه لا اله الاّ هوالواحدالفردالمقتدرالعزيزالمختار. طوبىلک بما توجّه اليک وجه القدم من شطر سجنه الاعظم و يکبّر عليک اذ يتکلّم بآيات منها اهتزّت الاشياء وطارت الارواح. نسألاللّه بان يوفّقک فىکلّ الاحوال و يقدّر ما هوخير لک فى المبدء والمآل ويکتب لک خير الجزاءبما وفيت عهداللّه وميثاقه واستقمت علی امر به اضطربت القلوب و شاخصت الابصار انّما البهاءعليکم و علیاهلکم و من معکم و يحبّکم لوجه اللّه مولی الانام.
(٢٥٩) بسمه النّاطق العليمان يا امين ان استمع نداءاللّه الملک الحق المبين. انّه لاالهالاّانا العزيزالکريم. قدايّدناک علی عرفان مشرق وحيی ومطلع آياتى وهديناک الی صراطاللّه لمن فى السّموات و الارضين وامدد ناک فى هجرتک الیاللّه و ادخلناک مقام الّذى کان املالمرسلين. اى امين نداى ربّ العالمين را بهگوش يقين بشنو و بعين اليقين بمنظر اکبر درکلّ حين ناظر باش. درکلّ احيان تفکّردرعنايات متواترالهيّه نما ازبدايع فضلش ترا بمنظر اکبر هدايت فرمود تا آنکه بين يدى حاضر شدى و ازکأس لقاء آشاميدى و من غير ستر وحجاب بهانوار وجه محبوب فائزشدى. کلمات الهيّه را از مطلع بيان اصغاء نمودى اين امور از بدايع فضلهاى نامتناهيّه الهيّه بوده ان اشکر وقل لک الحمد يا اله العالمين. خدماتت کل لدى العرش مذکور وقلماعلی درباره تو شهادت داده وشهادت اوتراکافى بودهوخواهد بود ان اطمئن و کن منالفرحين. حال باذن غنىّ متعال بدياراللّه مرورنما وکلّ را از نيسان ذکر رحمت رحمانى خرّم و مسرور دار. کلّ درمنظر اکبر مذکورند و در الواح الهيّه مسطور. وصيّت مينمايم کلّ را بهاستقامت کبرى چه که اين امر اعظم امور بوده وخواهد بود. من فاز بها قد فاز باصل الخير و معدنه و مأويه انشاءاللّه جميع در کلّ حين از کوثر عنايت رحمانى بياشامند و بذکر دوست مشغول باشند. البهاء عليک و عليهم و الذّکر عليک و عليهم.
(٢٦٠) بسمه المهيمن علی الاسماءذکر من لدنّا لمن فاز بانوار الملکوت اذ اتى الحقّ بسلطان مبين انّا نذکر فى اللّيالی و الايّام عباد الّذين توجّهواالی وجه ربّهم العزيز الحميد و نأمرهم بما ينفعهم فى الدّنيا و الآخرة انّه لهو الفضّال الکريم. انّ الّذين سمعوا نداءاللّه اذارتفع بالحقّ انّهم من اهل الفردوس لدىاللّه العظيم. يذکرنّهم الملاء الاعلی و يصلّى عليهم لسان العظمة و الکبرياء فى مقام کان مقدسّاً عن ذکر العالمين. يا احبّائىان استقيموا علی نصرة امراللّه علی شأن لاتحرّککم اوهام المريبين. ان اغتنموا فضل الايّام ثمّ ارتقبواما قدّرلکم من لدن مقتدرعليم. کذلک نزّل ذکرک فى ملکوتاللّه و ارسلاليک هذا الکتابالکريم اذا فزت به قل لک الحمد يا ايّها المسجون بين ايدى الظّالمين.
(٢٦١) بسمه الواحد الاحدتلک آيات الکتاب نزّلت بالحقّ من لدى اللّه العزيز الوهّاب و انّها لآية القدم بين الامم و مشکوة الهدى لمن فى الارضين و السّموات و انّها لکوثر الحيوان لحيوة من فى الامکان و برهان الرّحمن لکلّ عارف بصّار. ان اقبلوا اليه يا ملاء الارض و لاتعقّبوا کلّ مشرک مکّار. قل هذا لصراط الّذى وُعِدتم به فى الکتاب و الميزان الّذى يوزن به کلّ الاشياء. ان اعرفوا يا اولی الابصار ايّاکم ان تحجبکم شئونات الخلق عن هذاالامرالّذى به الاحت الآفاق. ان احمداللّه بما ذکرت لدى العرش و نزّل لک ما جعله اللّه طراز کتاب الابداع.
(٢٦٢) بسمى الّذى به ماج بحر البيان فى الامکانالحمدللّه الّذى انزل آياته و اظهر بيّناته و انطق الاشياء علی انّه لا اله الاّ هو الفرد الواحد العليم الحکيم. والصّلوة والثّناء والتّکبيروالبهاء علی الّذين جعلهماللّه هداة خلقه و مظاهر امره ومطالع وحيه ومخزن لئالی بيانه ومکمن اسرار ايّامه الّذين ما منعتهم سبحات الامم ولاسطوة العالم. سمعوا النّداء واقبلوا اليه وقالوا بلى بلى يا مالک ملکوت الاسماء بلى بلى يا مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى. کذلک نطق لسان العظمة اذکان مستويّاً علی اريکة البيان رغماً لکلّ جاهل انکر ما نزّل من لدى اللّه المهيمن القيّوم. يا لسان العظمة اذکر ورقةً من اوراقک و اَمةً من امائک الّتى آمنت باللّه وآياته واقرّت بما نزّل فى کتابه و اعترفت بما ظهر فى ايّامه ليأخذها عرف الغفران من کلّ الجهات و تدخلها ايادى الرّحمن فى اعلی الجنان کذلک ماج بحر العطاء وهاج عرف العناية و الالطاف من لدىاللّه مالک الاشياء و المهيمن علی من فى الارض و السّماء. يا قلم قل اوّل نور سطع من افق سماء البيان امام وجوه الاديان عليک يا ورقة سدرة الوفا و النّاطقة بثناء مولی الورى اشهد انّک اقبلت الی الافق الاعلی اذ اعرض عنه اکثر الاماء واخذت رحيقى المختوم وشربت منه باسمى القيّوم و فزت بماکان مرقوماً فى کتباللّه ربّ العالمين. البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليک وعلیکلّ عبداقبل وکلّ امة اقبلت و ذکرت ايّامک و زارت رمسک و قرئت ما نزّل فى هذا الحين من سماء بيان اللّه ربّ من فى السّموات و الارضين.
(٢٦٣) بسمى الخبيرکتاب نزّل بالحقّ و يشهد بما شهد الرّحمن فى ازل الآزال انّه لا اله الاّ هوالمهيمن القيّوم. قد ظهر من اهل الصّاد ما ناح به المقرّبون قد اجتمع القوم علی آل الرّسول کما اجتمع علی الرّوح ملأ اليهود قد ارتکبوا ما لاارتکبه احد قبلهم. بذلک صاح الرّوح وناح من طاف حول العرش فى اصيل و بکور. قد قتلوا آل الرّسول ظانّين انّهم نصروا امراللّه العزيز الودود کما زعمت اليهود اذ قاموا علی الرّوح. کذلک نقصّ لک يا من فزت بذکر ربّک مالک الوجود ان اذکر ربّک ثمّ اشکره بما ايّدک علی عرفان هذا الامر المحتوم.
(٢٦٤) بسمى السّامع المجيبيا حسن قبل علی، انّا نجد منک عرف ارض فيها کنزت امانةاللّه المهيمن القيّوم. انّک اذااقبلت اليها و فزت بها خاطب بلسانى و قل يا ارض الصّاد اين سفينتى و اين ناقتى و اين امانتى و اين مطالع حبّى و مشارق ودّى. کذلک يأمرک المظلوم اذ يرثى لاحبّائه بلسانه و بذلک يسمع نوح الثّکلى من الملاءالاعلی فى هذه المصيبة الّتى بها تکدّر العرش و ناح کلّ الاشياء و تزعزعت ارکان الوجود. باسمى الحاء رجع ذکرالذبيح و ذکرالخليل و عويل البکاء و القوم فى الاوهام و الظّنون. اذا وجدت عرف بيانى من قلمىالاعلی قل لک الحمد يا اله الغيب والشّهود بما ذکرتنى مرة بعد مرة اشهد انّک انت الحقّ علاّم الغيوب. طوبى لشهيد سفک دمه فى سبيلی و لنفس هاجرت فى ارضى و لعبد نطق بثنائى و لقلب اقبل الی مقامى الممنوع. کذلک دلع الّديک لدى العرش و هدرت حمامة الامر تلقاء وجه ربّها مالک الغيب و الشّهود. انّا نذکرکلّ مهاجر هاجر فىسبيلی لعمرى ذکرناهم بما لايعادله کنوز العالم و لا ما عند الامراء و الملوک.
(٢٦٥) بسمى الّذى به ماج بحر العرفانسبحان الّذى انزل الآيات وامر الکلّ بما نطق به الکتاب. يا افنانى يذکرک مولی الورى اذ احاطته الاحزان من کلّ الاشطار بما اکتسبت ايدى الّذين کفروا باللّه مالک الايجاد و اتخذکلّ نفس صنماً من دوناللّه کذلک سوّلت لهم الظّنون و الاوهام. يسمعون آيات اللّه و ينکرونها الا انهم فى مرية و نفاق. هذا يوم فيه ينوح الرّوح بما اکتسبت ايادى العلماء الّذين بهم ذرفت الابصار فى کلّ الاعصار نشهد انّهم نقضوا ميثاق اللّه و عهده و اعرضوا عن الّذى اتاهم بملکوت الآيات. قد اشتغلوا بالدّنيا معرضين عن مالک العرش و الثّرى سوف يطوى بساطهم بايادى القدرة و يرون انفسهم فى اسفل الدّرکات. ان اشکر يا افنانى بما ايّدناک علی عرفان نفسى واسمعناک ندائى و انطقناک بما نطق به لسانى کذلک شهدت السّدرة لافنانها فى اعلی المقام. البهاء الظّاهر اللاّئح المشرق من افق قلمى الاعلی عليک وعلی الّذين تمسّکوا بکم خالصين لوجه اللّه مالک المآب.
(٢٦٦) بسمى الغريب المحزونقد اصبحت اليوم يا الهى فى جوار رحمتک الکبرى و اخذت القلم لاذکرک بحولک بذکر يکون بمنزلة النّور للاحرار و بمثابة النّار للاشرار الّذين نقضوا ميثاقک و اعرضوا عن آياتک و نبذوا عن ورائهم کوثر الحيوان الّذى ظهر بامرک و جرى من اصبع ارادتک و ذلک بعد علمى و ايقانى بانّ ذکرى لايصعد اليک و لايقدر ان يطير فى هواء قربک و عزتک يا محرق العشّاق و مضرم النّار فى الآفاق ارى انّ ذکرى مع علوّ مقامه و سموّ سلطانه مطروح علی التّراب و يقول يا ربّ الارباب ترى کبدى ذاب فى هجرک هل لی نصيب من بحر وصالک ترى کلّى احترق من نار بعدک و فراقک هل لی قسمة من نور قربک او لقائک. اى ربّ اسألک بالّذين تمسّکوابحبل الصّوم حبّاً لامرک و اقبلوا الیافق القضاء شوقاً لجمالک بان تکتب لاحبّتک ما يقرّبهم الی البحر الّذى من شرب منه لايأخذه الاحزان فى امرک و لاتکدّره شئونات العالم فى حبّک و رضائک اى ربّ اسألک بان تزيّن اعمالنا بطراز القبول انّک انت الغفور الودود.
(٢٦٧) بسمى المشرق من افق البيانيا نصراللّه، اسمع النّداء من السّدرة المرتفعة علی الارض البيضآء شاطئ بحر عناية ربّک مالک الاسماء انّه لا اله الاّهو الفرد الواحد العليم الخبير. انّا نوصيک بما ينبغى لايّام ربّک و ما يرتفع به امره المبرم المتين و نوصيک فى ابيک انّ له شاناً عنداللّه ربّ العالمين. طوبى لعبد عمل بما امر به فى کتاباللّه العزيز الحميد. ايّاک ان يمنعک شئ عن هذاالامر او تحجبک شبهات المريبين الّذين اعرضوا عن الحقّ و اقبلوا الی کلّ مشرک بعيد. قل اسألک يا من فى قبضتک زمام الممکنات و اعّنة الکائنات باسمک الّذى به انزلت الآيات و سخّرت الجهات بان تجعلنى مستقيماً علی امرک و ناطقاً بثنائک و عاملاً بما انزلته فى کتابک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت القوىّ الغالب القدير.
(٢٦٨) بسمىالمشرقمنافقسماءالبيانقد ارتفع النّداء بين الارض و السّماء طوبى لاذن فازت و للسان اجاب و لقلب اقبل و لرجل سرعت و لوجه توجّه و لعين رأت افق الظّهور اذ ظهر و اظهر ما اراد من لدى اللّه الآمر المقتدر القدير. شهد قلمى الاعلی بتوجّهک و اقبالک وحضورک و اصغائک و الورود فى باب فتحعلی من فى السّموات و الارضين. قل سبحانک اللّهم يا الهى لکالحمد بما هديتنىالی مشرق آياتک ولک الشّکربما سقيتنىکوثرالبقاء من يدعطائک واريتنى افقکالاعلی و اسمعتنى ندائک الاحلی اسألک بآياتک الّتى احاطت الاشياء و الملاءالاعلی و سکّانالجنّة العليا بان تجعلنى ثابتاً راسخاً مستقيماً علی حبّک و امرک. ثمّ قدّر لی خيرکلّ عالم من عوالمک انّک انت الغفورالرّحيم.
(٢٦٩) بسمى المشرق من افق الملکوتيا ورقتى و افنانى يذکرک موليک فى السّجن الاعظم انّه ذکرک قبل وجودک و فى هذه الايّام الّتى فيها ظهرت اسرارالکتب و ماکان مکنوناً فى علم اللّه ربّ العالمين. ان اشکرى ربّک وقولی لکالحمد ياالهى بما جعلتنى ورقة من اوراقک وکتبتنى من قلمک الاعلی من الافنان الّذين ذکرتهم فى کتبک و زبرک و الواحک و امرت العباد بحبّهم و ودّهم فضلاً من عندک اسألک بان تؤيّدنى علی ذکرک وثنائک. انّک انت المقتدرالعليم الحکيم.
(٢٧٠) بسمى الظّاهر الغالبقل الهى الهى لم خلقت العيون لعبادک واعطيتهم بصائر من فضلک. ان اعطيتهملمشاهدة جمالک والنّظرالیانوار وجهک. فاکشف الاحجاب عنها بجودک و الطافک و ان خلقتها ياالهى لغيرک اذاً تشهد الاشياء بانّهم فى خسران لميکناعظم منه فىمملکتک وعزّتک يامحبوبفؤادى و مقصودقلبى احبّ ان تعذّبنى بعذاب لم يک اعظم منه فى علمک و تکتب لی عذب لقائک. اى ربّ کنت راقداً هزّنى نسيم يوم ظهورک فلّما ايقظنى الهمنى ما کنت غافلاً عنه فى ايّامک. اى ربّ وجدت عرفک و سرعت اليک اسألک بان لا تجعلنى محروماً عمّا قدّرته فى کتابک من بدايع فضلک و لا ممنوعاً عن الاستقامة فى امرک. فاکتب لی ياالهى من قلمک الاعلی خيرالآخرة و الاولی انّک انت المقتدر القدير.
(٢٧١) بسمى المستوى علی عرش البيانيا بزرگ، عليک بهاءاللّه وعنايته. امروز ندا بدرجه عليا رسيد و لکن سمع عالم کون از اصغاى آن ممنوع و مقصود از اين ندا آنکه آذان اهل امکان را مستعدّ نمايد ازبراى اصغاى کلمه عليا الّتى ما اطّلع بها الاّاللّه مولیالورى و ربّ العرش والثّرى. يوم يوم اللّه و امر امر او و لکن قصص اولی و حجبات اسماء احزاب را از مشاهده و اصغاء منع نموده. قل الهى الهى اشهد بانّک خلقتنى لعرفانک و اظهرتنى للقيام علی خدمتک و خدمة اوليائک. اى ربّ ترانى متمسّکاً بک و بما ظهر من عندک اسألک بسرور حبيبک حين صعوده اليک و بانجذاب نقطة الاولی عند ذکر اسمک الابهى و بنورک السّاطع اللاّمع من افق سماء ظهورک ان تجعلنى فى کلّ الاحوال ناطقاً باسمک و ناظراً الی افقک و متحرّکاً بارادتک و متشبّثاً بذيلک. اى ربّ ترانى مشتعلاً بنار حبّک اسألک ان تؤيّدنى علی عمل ينبغى لظهورک و ايّامک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت الحاکم الآمر السّامع البصير.
(٢٧٢) بسمى المشفق الکريميا ايّها النّاظر الی الوجه وارد شد بر شما آنچه بر نفس حق وارد شد آسمان گريست و سحاب نوحه نمود بيقين مبين بدان اگر دنيا قابل البته حق جلّ جلاله خود را بدست دشمن نميداد نزد بصير آنچه مشاهده ميشود اقلّ من آن بعدم راجع لذا نزد نفوسى که از کوثر باقى آشاميدهاند وبهعنايت مخصوصه الهى فائزند بقدرخردل قدر نداشته. محزون مباشيد ازآنچه بر شما وارد شده کلّ درکتاب ازقلماعلی ثبت گشته. سوف يرون الغافلون جزاء اعمالهم و ترون اجرکم عنداللّه العلىّ العظيم. لويرون المشرکون ماقدّر لهم لينوحون و انتم لو ترون مقاماتکم لتطيرون هذا ما نطق به لسان الصّدق فى المقام الاعلی. طوبى لمن فاز و ويلٌ للاخسرين الّذين منعوا عن هذا المقام الکريم البهاء عليکم من لدى اللّه ربّ العالمين.
(٢٧٣) بسمى المشفق الکريمياسمّى المقصود، اسمع نداءاللّه العزيز الودود من مقامه المحمود انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. قد انزلنا الآيات و اظهرنا البيّنات و ماکان مخزوناً فى خزائن عصمةاللّه مالک ماکان و مايکون. من النّاس من اقبل و منهم من اعرض و منهم من توقّف و منهم من افتى علی قتلی بظلمٍ ناح به اهل الملکوت. انّا اردنا ان نذکر اخاک الّذى سمىّ بحسن قبلعلی فى کتاباللّه ربّ الغيب و الشّهود. نشهد انّه سمع اذ ارتفع النّداء و اقبل اذ انار افق الظّهور بمکلّم الطّور و اعترف بما نطق به القلمالاعلی فى هذاالمقام المرفوع و نشهد انّه رأى فى سبيلاللّه ما لا يحبّ ان يراه وسمع ما لايريد ان يسمع. يشهد بذلک من عنده کتابٌ مرقوم. قد ورد عليه و علی اوليائى ما ناح به سکّان الفردوس و الّذين طافوا العرش فى الاصيل و البکور. يا حسن قبل علی عليک بهائى و بهاء قلمى و بهاء لوحى و بهاء من فى الارض و السّماء و بهاء الفردوس الاعلی والجنّة العلياء. طوبى لک و بما آمنت بااللّه ربّک و ربّ العرش والثّرى فى يوم فيه اعرض العلماء و الفقهاء والامراء الاّ من شاءاللّه مالک الوجود ومامنعک شئ منالاشياء وماحجّبتک سبحات الّذين کفروا بالشّاهد و المشهود. طوبى لک و نعيماً لک و روحاً لک بما فزت بآثار قلمى الاعلی حين صعودک و قبله و بعده انّ ربّک هو الحاکم علی ما يشاء بقوله کن فيکون. يا سمّى المقصود انّا ذکرنا اخاک بما لاتعادله الدّنيا و ما فيها ونعزّيک و اهله بما ورد عليکم من القضاء المحتوم و نأمرک بالمعروف فى اهله و بالعدل و الانصاف فى کلّ الامور. انّا وصّيناک و الّذين آمنوا فى الواح شتّى بما يرتفع به امراللّه فيما سواه و يظهر مقامکم بين الاديان انّ ربّک هو النّاصح بالحق فضلاً من عنده و هو الحقّ علاّم الغيوب. البهاء عليک و علی من تمسّک بالمعروف امراً من لدىاللّه مالک اليوم الموعود و نکبّر علی اوليائى هناک فضلاً من عندى و انا المقتدر العزيز الودود.
(٢٧٤) بسمى المظلوم الغريبيا محمود، انّ المظلوم يذکرک بفضله و يذکرک بآياتاللّه ربّ العالمين و يبشّرک بما قدّر لک من لدىاللّه المقتدر الفضّال الکريم. سمعنا ندائک ذکرناک و اقبالک اقبلنا اليک من هذا الشّطر البعيد و نوصيک بالاستقامة الکبرى فى هذا الامر الّذى به ارتعدت فرائص الاسماء و انّا النّاصح العليم. قد اعرض ملاء البيان عن منزله و سلطانه و کفروا باللّه العزيز الحميد. الاّ الّذين سمعوا النّداء من الافق الاعلی و قالوا لک الحمد يا مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى بما ايّدتنا علی الاقبال اذ اعرض عنک اکثر خلقک اى ربّ ترانى مقبلاً اليک ومتمسّکاً بحبل الطافک اسألک بلئالی بحر بيانک و بانوار نيّر برهانک بان تجعلنى منقطعاً عن دونک و ناطقاً بذکرک و ثنائک بحيث لاتمنعنى شئ من الاشياء عن التّوجّه الی انوار وجهک يا مولی الورى لا اله الاّ انت المقتدر العليم الحکيم.
(٢٧٥) بسمى المهيمن علی الاسماءيا عبداللّه، يذکرک المظلوم الّذى ورد عليه ما ذرفت به عيون العظمة و ناح الملاءالاعلی و صاح النبيّون و المرسلون. قد قمنا علیالامر فى اوّل الايّام بقيام ارتعدت به فرائص کلّ قائم و اضطرب فؤاد کلّ مقتدر و زلّت اقدام العلماء و الفقهاء الّذين کفروا بالّذى آمنوا اَلا انّهم لايعرفون. يعبدون الاوهام و يظنّون انّهم اهل التّوحيد لا و نفسىالمهيمنة علی ماکان و مايکون. باعراضهم اعرض کلّ معرضٍ و قام کلّ ظالم. يشهد بذلک عباد مکرمون الّذين ما خوّفتهم سطوة الجبابره و لا شوکة الفراعنه و لا الصّفوف و الجنود کذلک هطلت من سماء البيان امطار البرهان طوبىلمن شهد وفاز و ويلٌ لکلّ غافل محجوب. انّا نوصيک و الّذين آمنوا بالاستقامة الکبرى علی هذا الامر الّذى بيّضت به الوجوه. انّک اذا وجدت عرف البيان من قلم الرّحمن قم و قل لکالحمد يا مولیالاسماء و فاطر السّماء بما ذکرتنى اِذ کنت فى سجن الاعداء اشهد انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الا انت المهيمن القيّوم.
(٢٧٦) بسمى المؤيّد المقتدر العليميداللّه اخذ نمود و فضلش راه نمود طوبى از براى نفسى که راه را ديد و بآن پيوست بشأنى که منع اهل عالم او را از توجّه بصراط مستقيم باز نداشت. صراط در رتبه اوّليه ومقام اوّل نفس حق جلّجلاله است الّذى باعلی النّداء ينطق بين الارض والسّماء و درمقامى احکام و اوامر اوست که درکتاب از قلم اعلی مذکور ومسطور. حمدکن مقصودعالميان را که فائز شدى به آنچه که علماى عالم از آن غافل و محتجبند الاّ من شاءاللّه. وصيّت مىنمائيم ترا به استقامت چه که سارقين وخائنين موجود اگر فرصت يابندلؤلؤ محبّت الهى را بربايند. نسأله تعالی بان يؤيّدک علی حفظه باسمه المهيمن علی من فى السّموات و الارض انّه هوالمقتدر القدير. الحمدللّه العليم الخبير.
(٢٧٧) بسمى النّاطق فى ملکوت البيانيا محمّدقبلحسين، قد ذکرناک مرّةً بعد مرّةٍ و هذه هى کرةً اخرى ان اشکرمولیالورى ومالک الآخرة والاولى. الّذى حفظک ونصرک وايّدک و عرّفک هذا النباءالعظيم فى يوم اعرض عنه علماءالارض و فقهائها وعرفائها الاّ من شاءاللّه ربّ العالمين. لک ان تشکراللّه بهذا الذّکر الاعظم الّذى به تضوّع عرف الرّحمن فى الاقطار و نصبت راية انّنى انا اللّه ربّ العالمين.
(٢٧٨) بنام خداوند اکبر اعظمنامهات تلقاء عرش حاضر و ملاحظه شد. انشاءاللّه در کلّ احوال بهاوامر الهيّه که در کتب منزله از قلم اعلی نازل شده متمسّک باشى چه که اوست سبب حيات عالم و حفظ امم. قد غفرک اللّه و اباک فضلاً من عنده انّه لهوالغفور لکريم. اليوم بايد بکمال حکمت رفتار نمائيد و بما يرتفع به الامر عامل شويد انّه مع اصفيائه و يقدّر لهم ما ينفعهم فى الدّنيا و الآخرة انّه لهوالمقتدر القدير.
(٢٧٩) بنام خداوند بخشندهامروز سحاب ظلم انوار آفتاب عدل را ستر نموده و اسباب ظاهره غافلين را بشأنى مغرور داشته کهبهمحاربه و مجادله برخاستهاند و بهاعتساف تمام قيام کردهاند و بگمان خود براطفاى نور احديّه و اخماد نار سدره الهيّه قادرند. هيهات هيهات بعد ازکوششها وسعىهاى فرعون وملاءاو حضرتکليم از بيت اوظاهر رغماً لانفه. يداللّه فوق ايديهم و هوالقاهر فوق عباده و هوالقوىّ الّذى لم تضعفه سطوة العالم ولاتخوّفه ضوضاء الامم انّه لهو المقتدرعلیمايشاء و فى قبضته زمام من فى السّموات و الارضين. طوبى لمن ذکرک انّ له شأناً عنداللّه ربّ العالمين وطوبى لک بما سمعت و اقبلت و اجبت ربّک المقتدر القدير. اىدوستان کلّ را وصيّت مينمائيم بهآنچه که سبب اعلاى کلمةاللّه است. جنودىکه لم يزل ولايزال قوى وغالب بوده اعمال طيّبه واخلاق مرضيّه بوده و خواهد بود. طوبى از براى نفوسىکه بهاين جنود مدائن قلوب را فتح نمودهاند. ازحق بطلبيد دوستان خود را از اعمال مضرّه حفظ فرمايد وبما ينبغى لايّامه تأييد نمايد انّه علیکلّ شئ قدير. انّا ذکرنا اباک فىالواح شتّى بذکر لايعادله شئ فىالارض يشهدبذلکمن ينطق فى کلّشأن انّه لااله الاّ انا العليم الخبير. البهاءعليک و علی من اقبل وفاز بهذا النباء العظيم الحمدللّه العليم الحکيم.
(٢٨٠) بنام يکتا خداوند بى مانندياحسين به محبّت الهى و شعله نار مودّت رحمانى بر خدمت امر قيام نما. امروز هر نفسى اراده نصرت نمايد بايد ازما عنده بگذرد و بما عنداللّه ناظر باشد. يا حسين امروزدرياى کَرَم موّاج واشراقات انوار آفتاب جود کلّ وجود را احاطه نموده. هرنفسى للّه برخاست قعود او را نبيند وتوقّف او رااخذ نکند. بهجنود بيان بهروح و ريحان گمراهان را هدايت نمايد و ضعيفانرا قوّت بخشد. ازاينکلمه عليا نفسىتعجّب ننمايدابنمريم عليه سلام اللّه و سلام انبيائه صيّادى را ملاحظه فرمود که بصيد ماهىمشغول فرمود دام را بگذار و بيا تاترا صيّاد انام نمايم. بعد از اين کلمه کليل بود، نطق يافت. جاهل بود، بهبحرعلم درآمد. فقير بود، بهملکوت غناراه يافت. ذليل بود، قصد ذروه عزّت نمود.گمراه بود، بهانوار فجر هدايت فائز گشت. چه که از خودگذشت و بهحق پيوست آمال را بهنارحبّ سوخت وحجبات را بهاصبع يقين شقّ نمود. تادردنيا بود بهيا روحاللّه ناطق و چون ميل عقبى نمود بهمقامى فائزکه اقلام عالم از ذکرش عاجز. طوبى از براى نفوسىکه اليوم شبهات معرضين و اشارات منکرين وضوضاء اهل بيان ايشانراازمقصودامکان منع ننمود. امروز روزاستقامت است و روز خدمت جهد نمائيدکه شايد فائز شويدبهآنچه لدى اللّه مذکور و در کتاب مسطور. البهاءعليکوعلیکلّ ثابتمستقيم.
(٢٨١) بنام خداوند تواناکتابت در منظر اکبر بهلحاظ مالک قدر فائز و نفحات حب از آن استشمام شد بلی اليوم بايد از دوستان الهى که از من فى الامکان در سبيلش گذشتهاند و بهحبل محبّتش تمسّک جستهاند رايحه ايمان بشأنى متضوّع باشدکه جميع عالم آنرا بيابند بلکه اهل قبور از آن نفحه مسکيّه بهحيات ابديّه فائز شوند. بگو اى احبّاى الهى امروز روز اشتعال است و امروز روز توجّه است و امروز روز ذکر وثناست و امروز روز فرح اعظم و سرور اکبر است بايد جميع با کمال اتّحاد و تقديس و تنزيه بذکر حقّ مشغول باشيد و بهحرارت محبة اللّه بشأنى ظاهر شويد که افسرده هاى عالم مشتعل شوند ليس هذا علی اللّه بعزيز. جهد نمائيد در خدمت امر بهحکمتى که در الواح نازل شده. لعمر اللّه هذا يوم ليس له شبه و لا مثل ان اعملوا فيه ما انزلناه فى کتاب مبين الحمدللّه ربّ العالمين.
(٢٨٢) بنام خداوند عالم تواناجميع را از قبل بهاين يوم مبارک بشارت داديم وچون از افق اراده حق ظاهر شد اکثرى از عباد معرض و غافل مشاهده شدند. طوبىلنفس عرفت و وجدت نفحات ايّام ربّهاالمقتدرالقدير. انشاءاللّه اجرلقا ازبراىدوستان يعنى نفوسىکه بکمال استقامت بهافقاعلی متوجّهند درکتاب ثبتمىشود. لاتحزن عن البعد قدحال بيننا عباد مغلّون فاسألاللّه بان يرفع الحجاب انّه لهوالمقتدرالعزيزالحکيم.
(٢٨٣) بنام خداوند داناحمد مقدّس از ذکر و حدود مالک وجود و سلطان غيب و شهود را لايق و سزاست که بهيک کلمه حکم صراط و ميزان وساعت وقيامت و حساب و جنّت و نار را ظاهر فرمود. هر نفسى اقبال نمود و بهاصغاء فائز گشت او از اصحاب فردوساعلی لدىاللّهمذکور وازقلماعلیمسطور وهرنفسى اعراض نمود او از اهل نار لدى المختار مذکور. يا ورقتى عليک بهائى اذکرى ربّک و سبّحى باسمه العزيز البديع. در ليالی وايّام بذکرش مشغول باش و بهحبّش متمسّک اگر در ظاهر از ظلم ظالمين و بغضاى معاندين ازملکوت عزّت دورى ولکن درباطن در اعلی المقام بر سريرعزّت ساکن وجالسى عنقريب عزّتهاى ملوک و مملوک و امرا و علما کلّ بعدم راجع و کلمه مبارکه العزّة للّه و لاوليائه ظاهر و هويدا گردد. اشکرى ربّک بهذا الفضل الاعظم الّذى احاط من فى السّموات و الارضين. البهاء من لدنّا عليک و علی کلّ اَمَة آمنت بالفرد الخبير.
(٢٨٤) بنام خداوند عالميانندايت در سجناعظم اصغاء شد ونامهات بهلحاظمظلوم عالم فائز گشت. انشاءاللّه بر امراللّه مستقيم باشى و در کلّ احيان بهافق رحمن ناظر. چهکه شياطين در کمين بوده و هستند نسألاللّه بان يحفظ احبّائه من جنود النّفس و الهوى و يقرّبهم الی الافق الاعلی و يلهمهم ما يجعلهم مطالع الاستقامة بين البريّة انّه لهو المقتدر القدير. نيکوست حال نفوسى که اليوم بهحق توجّه نمودند و ازقلم اعلی ذکرشان جارى شد انّ لهم حسن مآب.
(٢٨٥) بنام خداوند عليم خبيرقلم اعلى متتابعاً مترادفاً علی مرفوع را ذکر نموده طوبىله بما سمع واقبل وبلغ و شکر ربّه الغفور الکريم. درجميع احوال بهغنىّ متعال ناظرباشيد وبهحبل عنايتش متمسّک و بهذيل فضلش متشبّث. انّه لهو المقتدر علیمايشاء لااله الاّ هوالمتعالیالعليم الحکيم.
(٢٨٦) بنام خداوند مهربانوقايع شما سفراً و حضراً لدى العرش معلوم و مذکور انّه لهو الحق علاّم الغيوب. انّا نشکو من الّذين اختلفوا فى امراللّه و بهم تکدّر صافى کأس عرفانى بين بريّتى و کسفت شمس تقديسى وخسف قمر سلطانى. انّا خلقنا الکلّ للمودّة و الوداد و المحبّة و الاتّحاد و نسأل اللّه بان يؤيّد الکلّ علی ما يحبّ و يرضى انّه لهو المقتدر القدير. اى ذبيح، اختلاف سبب و علّت تضييع امراللّه بوده واتّحاد واتفاق سبب علوّ امر. طوبىلمن ترک الاوّل وتمسّک بالثّانى فى سبيلاللّه ربّ العالمين بايدآنجناب در کلّ احوال بهخدمت امر مشغول باشند و سبب اتّحاد نفوس گردند. قلماعلی درکلّاحيان احبّاى خود را بهآنچه سبب راحت وآسايش ونجاتست تعليم نموده وامر فرموده ولکن اکثرى ازآن غافل افق هدى از غيوم هوى تاريک شده حزن اين مظلوم از ظلم ظالمان نبوده چه که هر وقت و هر حين ظلمى بر شجره امر وارد سبب ارتفاع آن گشته چنانچه مشاهده نمودى و مىنمائى و لکن از اعمال بعضى ازدوستان حزن وارد يشهد بذلک هذا المظلوم فى هذا المقام المحمود. اى ذبيح بکمال سعى و جدّ در اتّحاد قلوب و اتّفاق نفوس مشغول باش شايد ارياحکدره ساکن شود وعرف محبّت وصفا مابين احبّاء متضوّع گردد. نسألاللّه بان يؤيّدک فى کلّ الاحوال علی خدمة امره و يرزقک ما يفرح به قلبک و تقرّ عينک انّه لهوالمقتدرعلی مايشاء لا اله الاّ هوالعليم الحکيم. قد حضر الغلام فى ساحة موليه و توجّه اليه وجه القدم من هذاالمنظرالکريم سوف نرسله اليک لو شاءاللّه انّه لهو المعطى الباذل الکريم. انّما البهاء عليک وعلی اهلک و من معک الّذين آمنوا باللّه الفرد الخبير.
(٢٨٧) بنام خداوند يکتاامّ البيان ينطق و يقول قداتى المالک الملکللّه المهيمن القيّوم. امّ الفرقان ينادى باعلی النّداء تاللّه ظهر منکان مکنوناً مخزوناً فى کنزالعصمة ومستوراً عن مشاهدة العيون و امّ الکتاب يصيح و يقول تاللّه اتى من انزلنى و ظهر من رفعنى. اتّقوااللّه يا ملاء الارض و لاتکفروا بالّذى اتى من سماء الظّهور باعلام الحجّة و البرهان و لاتکونوا من الّذينهم لايشعرون. يا امّ اسمى عليک بهائى وعنايتى. عهدها وعصرها عباد منتظر ايّام ظهوربودهاند چنانچه کلّ براين کلمه شاهد و گواهند چون عالم بهانوار نيّر ظهورمنوّر علماء بسبّ مشغول و ابطال بلعن و رجال بر اعتراض قائم و مشهود بالاخره بر سفک دمش فتوى دادند. حمد کن مقصود عالم را ترا از ظلمات نفوس غافله بيد قدرت و اقتدار نجات عنايت فرمود و بر اقبال تأييدنمود چه بسيار از رجال محرومند و بهاوهامات خود محتجب و چه بسيار از اماء بشرف عرفان فائز و بهافقاعلی متوجّه يک امه مؤمنه مقدّم است عنداللّه از اکثرىاز نفوس. طوبى لامة اقبلت وفازت و ويلٌ لعبد غفل وکان من المعرضين. ياامتى و ورقتىاسمعى ندائى من شطر سجنى انّه لا اله الاّ انا المشفق الکريم. نذکر فى هذاالحين بنتک الّتى سميّت بهمريم و ذکرها لسان القدم فى هذاالمقام الرّفيع نبشّرها بذکرى ايّاها نسأل اللّه ان يؤيّدها علی الاستقامة علی هذاالامرالمبين. و نذکر بنتک الاخرى الّتى صعدت الیاللّه العزيز الحميد. انّا طهّرناهاحين صعودها بامطارالرّحمة والفضل والحقناها الی الرّفيقالاعلی و اسمعناها حفيف السّدرة و اريناها افقىالابهى فضلاً من عندى و انا الغفور الرّحيم. و نذکر ابنهامحمّداً الّذى فاز فى هذاالحين بذکرى العزيزالبديع. يا محمّد، قداخذ الاضطراب سکّان الارض بما اتى مشرق الوحى برايات الالهام قل اتّقوااللّه يا قوم و لاتکونوا من الّذين انکروا حجّةاللّه و برهانه و جادلوا بآياته الا انّهم منالاخسرين فى کتاباللّه ربّ الارباب. يا نصراللّه انّ المظلوم يذکرک من شطر السّجن بما يجد منه کلّ ذى شمّ عرف عناية ربّک مالک الايجاد اذا ارتفع النّعيق قم علی الامر باستقامة ترتعد به فرائص الاسماء کذلک يعلّمک من عنده امّ الکتاب و نذکر اختک الّتى نطقت بثناء ربّها بذکر لاينقطع عرفه بدوام اسماءاللّه مالک المآب. يا ورقتى، اشکرى ربّک بما فزت بآياتاللّه و الواحه اذکان الرجال فى مرية و شقاق طوبى لک و لاختک الّتى اقبلت و آمنت باللّه مالک الرقاب. انّا ذکرناکم و ارسلنا اليکم ماجعلهاللّه نوراً للبلاد و ذخراً للعباد. البهاء المشرق من افق سماء بيانى عليکما و عليکنّ و علی الّذين قاموا و قالوا اللّه ربّنا و ربّ العرش و الثّرى الا انّهم مظاهر اسمى القدير بين العباد.
(٢٨٨) بنام خداوند يکتاحق منيع خلق را مخصوص اين يوم از نيستى به هستى آورد و بعد آفتاب فضل بر کلّ بهيک نحو تجلّى فرمود تا جميع بهعرفان دوست حقيقى فائز شوند وهمچنين کلّ را براستقامت امر نمود معذلک بعضى بطنين ذبابى نقض عهد نمودند و ميثاق الهى را شکستند. اى امةاللّه تو بهافق استقامت ناظرباش بشأنىکه از کلمات ناعقين و اشارات معرضين وکتاب سجّين ازحق ممنوع نمانى اين است وصيّت حق عباد و اماء خود را.
(٢٨٩) بنام خداوند يکتادر مصيبت حزب الهى درآن ارضآفتاب نوحه نمود وسراج گريست وارض مضطرب و سماء مغموم و سحاب مهموم ولکنعباد غافلازکلّ غافل. زوداست که مجازات اعمال را مشاهده نمايند اين الذئب و اين الرّقشاء واينالکاذب فى ارض الطّاء قد اخذهم اللّه بذنبهم و يأخذ الّذين ظلموا عليکم من دون بيّنة و لا کتاب مناللّه ربّ العالمين. آن نفوس درخسران وشما را در اين حين قلم رحمن ذکرمىنمايد اوست معين مظلومين و ناصر مکروبين. لعمراللّه انّه معکم يشهد بذلک کلّ الاشياء و لکنّ القوم فى حجاب مبين البهاء عليک من لدى اللّه الواحد العليم الخبير.
(٢٩٠) بنام خداوند يکتايا اسمى، آثارافنان که ارسال داشتيد عبدحاضر تمام آنرا ذکر نموده للّهالحمد بهعنايت فائزند ودر ظلّ سدره جمع. ذکرجناب مبلّغ و جناب ميرزاآقا و ساير افنان عليهم بهائى مذکور انشاءاللّه بذکر وثنا وخدمت امرمؤيّديد. اينکه جناب افنان نبيل قبل ت ق عليه بهائى در باب مطلب جناب ملاّ ر ج عليه بهاءاللّة نوشتند قبول شد. نصف حقوق آن ارض را بهفقراىآن ارض قسمت نمايند و لکن جهدکنند تا جميع ناس بهامرى از امور مشغول گردند. انّه ينزل من سماء العناية برکةً من عنده انّه لهو الفضّال الکريم. بهاين فقره بسيار تمسّک جوئيد قسمهاى ديگر که از قبل بوده لايق شأن انسان نبوده و نيست انّا نحبّ ان نرىاحبّائنا مشتغلاً لا منتظراً. قلم اعلى کل را بما يرتفع به عزّهم و شأنهم و مقامهم امر فرموده و عنقريب آنچه از بحر اراده ظاهر شده در ارض مشاهده خواهد شد. الامر بيده يفعل و يحکم و هو الآمر الحکيم و از براى حقوق الهى قرارى است معيّن بعد از تحقّق بيتالعدل علی ما ارادهاللّه حکم آن ظاهر مىشود. ذکر جناب الف و س ارض صاد را نموده بودند انشاءاللّه بهاستقامت کبرى فائز شوند و بکمال محبّت با اهل بيت سلطان الشّهدا رفتار نمايند. خدمت ايشان لدى الحقّ اين است که ذکر شد طوبى للسّامعين. مخصوص ايشان لوح نازل وارسال مىشود جناب ميرزاصادق انشاءاللّة بما يحبّه اللّه مؤيّد شوند. چندى قبل ذکر کلّ از قلم اعلی جارى ازبعدهم لوشاءاللّه بهآن فائز مىشوند. طوبى لمن يذکر الصّاد و ما ورد فيها عالم را احزان و بلايا احاطه نموده آنچه ذکر شد البته واقع خواهد شد. در عبيداللّه ثانى ملاحظه کنيد انّه سيّئة من سيّئات الذئب و الرّقشاء چه مقدار از بلاد و نفوس که از شعله نار نفسش سوختند ومفقود گشتند. اگر عباد بهانابه و رجوع فائز نشوند يرونما لارأت عين و العاقبة للمتّقين. و آنچه از اراده جناب افنان سيد قبل ميم عليه بهائى ذکر نمودند مقبول افتاد. طوبى له حق شهادت مىدهد در آنچه ذکر نمودهاند صادقند و عملشان للّه بوده و هست. لوح الهى که در سنين قبل مخصوص ايشان نازل و ارسال شد براين مقام شاهد وگواه است. انّه لهو الشّاهد الخبير ولکن بايد آنچه از مشرق امر ظاهر شود بکمال روح و ريحان بهآن عمل نمايند تا از نفوسىکه از بحر رضا آشاميدهاند محسوب گردند. لعمر اللّه اين مقام بسيار بلند است چنانچه نقطه بيان مىفرمايد جميع بايد سعى نمايند تا بهکلمه رضا فائز شوند. اراده ايشان قبول شد نزد خود ايشان بماند و بهتجارت مشغول شوند آنچه حاصل شد نصف آنرا خود تصرّف نمايند و نصف ديگر بهآنچه امر صادرگردد عمل شود فىالحقيقه اين وجه را قبول نموديم و علامت قبول آنکه صد تومان آنرا بدو محل ارسال دارند نصف آن در اسکندريه نزد جناب آقا محمّد مخصوص ايتام آقا علی قرباغى عليه بهاءاللّه که در مصربهافق اعلی صعود نموده و نصف ديگر در ارض ک بهامّ حرم برسانند چه که مديون شدهاند و در مابقى عمل نمايند بهآنچه ذکر شد. و اما فقره جناب ميرزا محمّد ازافنان عليه بهائى قد قُضى الامر و بلغ الوجه الی جودىّ جود ربّه المعطى الکريم. يا مهدى اين اعمال خالصه آثار آن در ارض نافذ و سارى همان قسم که اعمال نفوس خبيثه سبب و علّت بلايا و رزاياى ارض است اين اعمال طيّبه خالصه هم که لوجه اللّه ظاهر مىشود سبب حيات وعلّت ظهورات خيريّه بوده وخواهد بود. جميع افنان را تکبير مىرسانيم و بشارت مىدهيم انشاءاللّه موفّق بوده و هستند. ينبغى لهم ان يشکروا اللّه فى اللّيالی و الايّام انّه ايّدهم بفضله و عرّفهم سبيله و انقطهم بثنائه و اشهدهم ما منعت عنه عيون اکثر العباد و اسمعهم ما لافاز باصغائه من فى البلاد الاّ من شاءاللّه مالک يوم الدّين البهاء من لدنّا عليهم.
(٢٩١) بنام خداوند يکتايا علىّ بهعنايت الهى فائز شدى و از بحرعرفان نوشيدى ازحق مىطلبيم درجميع احوال ترا مؤيّد فرمايد و بر امرش ثابت و راسخ ومستقيم دارد. چهکه بعضى از نفوس ملاحظه مىشوند بهمثابه اوراق يابسه ارياح نفس وهوىآنها راحرکت مىدهدکيفيشاء. اولياى الهى اليوم بايد برامر بمثابه جبال ثابت باشند. از قبل بهآثار قلم اعلی فائز شدى حال مجدّد ترا ذکر مىنمائيم و وصيّت مىفرمائيم بهمعروف وبهآنچه سبب ارتفاع امراللّهاست. هر نفسى اليوم بهيک کلمه ازکلمات علياکه از افق قلم اعلى اشراق مىنمايد فائز شود او بکلّ خيرفائز است. ازحق مىطلبيم کلّ را برحفظ اين رتبه و مقام مؤيّد فرمايد اوست قادر وتوانا. دوستانآن ارض راتکبيرمى رسانيم وبهاستقامت کبرى واعمال طيّبه واخلاق روحانيّه وصيّت مىنمائيم. البهاء عليک وعلیمن معک من الّذين وفوا بميثاق اللّه و عهده و کانوا علی يقين مبين.
(٢٩٢) بنام خداوند يکتايا ورقتى عليک بهائى وعنايتى، لازال در ساحت مظلوم مذکور بوده وهستى حمدکن مقصودعالم راکه در بيتى ساکنى که ذکر الهى از اومرتفع و بهنفسى منسوبى که ازاوّل ايّام بذکرحق ناطق و برخدمت امرش قائم. قدراين مقام رابدان جميع عالم و عباد واماء مخصوص معرفت حق جلّجلاله از عدم بوجودآمدهاند. حال مَلِکَههاى عالمبيادحق بههياکل وکنائس ومساجد توجّه مىنمايند و بکمال خضوع وخشوع بذکر وتوجّه مشغول معذلک از عرف قميص ظهورمحرومند وازشاطئ بحرقرب و وصال ممنوع وترااز فضلش هدايت فرمود وراه نمودفائز شدى بهآنچه که مقصود ازآفرينش بوده. قولی الهى الهى انا اَمَتک و ابنة امتک اشهد بعظمتک وسلطانک وبعزّک وقدرتک و کبريائک وبانّک انت اللّه لا اله الاّ انت. لم تزل کنتمهيمناً علیعبادک وامائک ومقتدراً علیمن فىارضک و سمائک اسألک برحمتک الّتى سبقت الکائنات و بفضلک الّذى احاط الممکنات و بلئالی بحر علمک و بانوار وجهک بان تجعلنى فى کلّ الاحوال مقبلةً الیافقکالاعلی ومتمسّکة بحبل عنايتک يامولیالاسماء وفاطرالسّماء ثمّ اسألکبان تقدّرلی خير الآخرة والاولی وما ينبغى لبحرکرمک وسماء جودک يا من فى قبضتک ازمّة المواهب و العطاياء. لا اله الاّ انت الغفورالکريم والحمدلک اذانّک انت مقصود العارفين.
(٢٩٣) بنام خداوند يکتايا ورقتى در اراده و مشيّت الهى و عنايت ربّانى تفکّر نما چه مقدار از رجال اليوم از عرفان غنىّ متعال محروم وممنوعند و تو بهعنايتش فائز و بهافق اعلی ناظر. اوست مقتدرىکه آنچه جارى فرمايد و امر نمايد حق محض بوده وهست از براى احدى مجال لِمَ و بِمَ نبوده و نيست. وصيّت مىنمائيم ترا وجميع اماء آن ارض را بهتوجّه و توکّل واستقامت. فضل در قبضه قدرت اوست و رحمت بهارادهاش معلّق و منوط. عطا مىفرمايد بههرکه اراده نمايد. طوبى از براى تو وامثال تو که عرف يوماللّه را ادراک نموديد و بهحبل فضلش تمسّک جستيد. اين مقام اعلی را بهاسم ابهايش حفظ نمائيد. البهاء عليک و علی امائى اللاّئى اقبلن و سمعن و اجبن نداءاللّه العليم الحکيم.
(٢٩٤) بنام خداوند يگانهوجهقدم از سجناعظم بهاحبّايش توجّه نموده ومىنمايد. طوبى لمن قام علی خدمة الامر و عمل بما امر به فى کتاب اللّه ربّ العالمين. قد سمعنا ندائک و اجبناک بهذا اللّوح لتشکر ربّک الفيّاض الکريم.
(٢٩٥) بنام داناى يکتاامروز جذب احديّت ظاهر نفحات وحى بشأنى متضوّع که عالم وجود را معطّر نموده. يا حزب اللّه بايد بشأنى مشاهده شويد که سطوت قوم و ظلم آن نفوس ظالمه شما را محزون ننمايد. يک تغيير از عقب موجود و آنست امر محتوم الهى هر نفسى را اخذ نموده و مى نمايد. و اگر اين تغيير که موتش ناميدهاند لوجه اللّه واقع شود هيچ فضلی بهآن نرسد و هيچ مقامى بهآن برابرى ننمايد و لکن در صورتى که روح در حين صعود ازما سوىاللّه فارغ و آزاد باشد. طوبىلک بما فزت فى هذاالحين بهذااللّوح المبين اشکروکن من الحامدين.
(٢٩٦) بنام دوست مهرباناى کنيز خدا انشاءاللّه درکلّ احيان بما اُمِرت به من لدى الرّحمن عامل باشى و بهافق فضلش ناظر از حق استقامت بطلب چه که شياطين بکمال مکر در کمين عباد بوده و هستند قولی ان احفظنى يا الهى فى ظلّ عنايتک الکبرى انّک انت المقتدر العليم الحکيم.
(٢٩٧) بنام دوست يکتااى امة اللّه نامهات لدى المظلوم حاضر انشاءاللّه بهعنايت الهى و فضل رحمانى لم يزل و لايزال بهافق فضل متوجّه باشى و در ظلّ سدره ساکن لحاظ عنايت الهى بهاحبّاى خود متوجّه و جميع را وصيّت مىفرمايد بهافعال و اعمال و اقوالیکه سبب ارتفاع امراللّه شود و نفس عمل شهادت دهد بر تقديس و تنزيه او از آنچه مخالف است بهکتاباللّه. فاسألی ربّک بان يوفّق الکلّ علی ما يحبّ و يرضى.
(٢٩٨) بنام محبوب عالميانيا حبيباللّه عليک بهائى، ايّام حضور مذکور. حضرت بارى جلّ جلاله را بر توحق عظيم است چهکه در اوّل ايّام شباب ترا تأييد فرمود و بهمقام قرب و قدس راه نمود. فضلش احاطه نموده و عنايتش شما را اخذ کرده و از اوهامات حزب قبل مقدّس و منزّه داشته. قل لک الحمد يا الهى بما هديتنى الی مشرق وحيک و مطلع آياتک ونوّرت قلبى بنورمعرفتک وشرّفتنى واحضرتنى امام وجهک و اسمعتنى ندائک اسألک ان تجعلنى ثابتاً علی حبّک و راسخاً فى امرک بحيث لاتمنعنى الجنود و لا الصّفوف و لا جبابرة الارض و فراعنتها انّک انت المقتدر الفضّال. اولياى ان ارض را از قبل مظلوم سلام برسان جناب نوراللّه عليهبهائى و علیقبل اکبر و جناب محمّد و رفعت و بديع عليهم سلاماللّه و عنايته را ذکر مىنمائيم و از حق جلّ جلاله از براى هر يک برکت و نعمت و صحّت و حفظ و سلامتى و عرفان و ايقان و استقامت مىطلبيم انّه علی کلّ شئ قدير. هر هنگام حکمت اقتضا نمايد و وقت امضاء کند و جناب ناظر عليه سلامى و عنايتى مصلحت داند آنجناب مع اَمَتى توجّه نمايند نسأل اللّه ان يحفظکما و يرزقکما ما قدّره لعباده المقرّبين انّه هو الفضّال العطوف الامين.
(٢٩٩) قوله جلّ جلالهيا ابراهيم، قد حضر اسمک فى هذا المقامالاعلی امام حضور مولیالورى. ذکرک بذکر انجذبت به افئدة العارفين وانصعق به العبادالّذين نقضوا عهداللّه وميثاقه و انکروا حجّته الی ان افتواعلی سفک دَمَه الاقدسالاطهر المنير. کذلک سوّلت لهم انفسهم اَلا انّهم من الاخسرين فى کتاباللّه مالک هذاالمقام العزيز الکريم. يا ابراهيم هل تقدران تأخذ قدح البيان باسم ربّک الرّحمن و تشرب بذکرى العزيز البديع. قل يا الهى وسيّدى انت اعلم بى منّى. اسألک ان تجعلنى قائماً على خدمتک وناطقاً بثنائک بحيث لاتخوّفنى جنود العالم و لاظلم فراعنة الامم الّذين منعوا العباد عن التّقرّب الی بساط عزّک والورود الی لجّة بحر احديّتک. اى ربّ ترى المسکين قام لدى باب ثروتک و العليل لدى شاطئ بحر شفائک. لم ادريا الهى هل تمنعنى اعمالی عمّا ذکرته و هل تؤيّدنى علی ما اردته بجودک و کرمک و عزّتک يا مقصود العالم احبّ ان اتوکّل عليک فى کلّ الاحوال و افوّض امرى اليک يا من فى قبضتک زمام المبدء و المآل لا اله الاّ انت العزيز المتعال.
(٣٠٠) بسم اللّه البهىّ الابهىانّا سمّيناک امين البيان بين ملأ الاکوان لتفتخر بعناية ربّک الرّحمن انّ ربّک لهو الحکيم. ان يا امين قل سبحانک اللّهم يا الهــــــــــــــــــــــــــــــــــى لک الحمد بما هديتنى الی افق امرک بعد الّذى منع عنه عبادک و ادخلتنى فى سرادق قربک و شرّفتنى بلقائک الّذى اخذ باب السّجن جنود غافلون. اى ربّ وفقنى علی خدمتک فى ايّامى الباقيّه انّک انت المقتدر العليم.
(٣٠١) هو الاقدس الاعظمقد بُدِئت بامر مناللّه و رجعت اليه. انّه هو فى الحين يناديک و يذکرک فى هذا السّجن المبين. هرنفسى اليوم بهافقابهى توجّه نمود او بهعرفاناللّه فائز و ازاهل يقين در کتاب مبين مذکوراست. طوبى لمن فاز بهذا المقام الاعظم الرّفيع. تمسّک باحکام اللّه ثمّ اعمل بما نزّل فى کتاب اللّه ربّ العالمين انّه ينفعک فى الدّنيا و فى کلّ عالم من عوالم ربّک العليم الخبير.
(٣٠٢) هو الاقدس الاعظم المقتدر العلىّ العظيمان يا قلم الاعلی ان اذکر من صعد الی الذّروة العليا. و قل اوّل عرف تضوّع من قميص رحمة ربّک مالک الاسماء عليک يا ايّها النّجم المشرق من افق السّماء. اشهد انّ فيکم لاح الافق الاعلی و نطقت السّدرة المنتهى و ظهرت الکلمة العليا و الدّرة النوراء و النقطة الاولی الّذى به ظهر السّر المکنون و الرّمز المخزون و فصّل علم ما کان و ما يکون. و به سرت نسمة اللّه فى العالم و تمّت الحجّة علی الامم و کملت النعمة بما فاحت رائحة البيان فى ذکرالاسمالاعظم. و اشهد انّ بکم سجّرت البحار و جرت الانهار و تورّقت الاشجار و ظهرت الآثار و برزت الاسرار و انارت وجوه الابرار. و فيکم ماج بحر العرفان و هاج عرف الرّحمن و فتح باب الجنّة الّتى تطوف حولها الجنان. و فيکم طلع الفجر الّذى به طفئ سراج الاوهام و اشرقت شمس الوحى و لاح قمر الالهام. و بکم فاض بحر الحيوان لاحياء من فى الامکان. اشهد انّ فيکم نصبت راية انّه لا اله الاّ انا المهيمن القيّوم. و ارتفع سرادق اننّى انااللّه لا اله الاّ انا العزيز المحبوب. و تغرّد عندليب العرفان فى ملکوت البيان اَلمُلکُ لِلّهِ المقتدر العزيز الودود. و انّه لهوالکتاب الاعظم و الکلمة العليا و الآية الکبرى و به ظهرت مشيّة اللّه النّافذة و قدرته المحيطة و سلطنته الباقيّة و قوّته المهيمنة و انّه لهو الوجه الّذى اشرق من افق البقاء بعد فناء الاشياء و بظهورهطلعت حوريّات المعانى من قصور البيان و ظهرت الاسرارالمودعة فى الفرقان و به برزت العلامات و شهدت الحصاة لمنزل الآيات. وانّه لهوالّذى اذا ظهرمرّت الجبال و نطقت الاشياء فى ذکراللّه ذى العظمة و الاجلال. و به توجّه کلّ فقيرالی ملکوت الغناء وکلّ متحيّر الی انوار الهدى و کلّ ظمأن الی کوثر البقاء اشهد انّ فيکم ظهر الجمال المعلوم و نطق القائم قبل القيّوم و فکّ الرّحيق المختوم و تحقّق کلّ امر محتوم. و اشهد انّک انت الّذى کنت موقناً بلقاء ربّک مالک الاسماء و تنوّرت بانواراللّه اذ اشرق النيّر الاعظم من افق الزّوراء و هذا مقام ما سبقه اهل الانشاء الاّ من شاء ربّک فاطر السّماء. و انت الّذى شربت رحيق الايقان اذ کان النّاس فى مرية و شقاق و ادرکت لقاء اليوم الّذى انزله الرّحمن فى الفرقان قال و قوله الحق يوم يقوم النّاس لربّ العالمين. طوبى لک بما وفيت بالميثاق اذ نقضه اهل الآفاق واقبلت الی الوجه فى حين ارتعدت فرائص العباد من سطوة اهل النّفاق. طوبى لک ولمن يزورک بماجرى من القلم الّذى به نصب الصّراط و وضع الميزان و ظهرت السّاعة و نزل البيان.
(٣٠٣) هو الاعطفبسم اللّهالاقدسالامنع. شهد اللّه انّه لا اله الاّ هو. يحيى و يميت ثمّ يميت و يحيى. انّه لهو النّاظر فى المنظر الاعلی و النّاطق عن لسان الابهى بانّى انا المعبود فى الآخرة و الاولی و ما منعه النّاس عمّا اُمِر به من لدى اللّه خالق الاسماء و فاطر الارض و السّماء.
(٣٠٤) هو السّامع المجيبيا علی قبل اکبر، جميع عالم منتظر ظهور مالک قدم بودهاند. بکمال نوحه و ندبه و عجز و ابتهال از غنىّ متعال ظهور مشرق وحى و مطلع آياتش را مسألت مىنمودند و چون عرصه عالم بهانوار نيّر اعظم منوّر گشت کلّ براعراض قيام نمودند. علّت اولى و سبب اعراض، علماى عصر بودهاند. هر هنگام که بحر علمظاهر و آفتاب جود موجود و ماءظهورمرتفع کلّ حايلگشتند. وعباد را از مالک ايجاد منع نمودند مع آنکه کلّ از براى عرفان اين يوم از عدم بوجود آمدند. طوبى لک بما کسّرت اصنام الاوهام و اقبلت الی مشرق الايقان. آنچه بر تو وارد شد بر ما مکرّر وارد. اشکر ربّک کما شکرنا بما ورد علينا فى سبيله المستقيم و نبأه العظيم. لازال درساحت اقدس مذکور بوده وهستى ازحق مىطلبيمترا تأئيد فرمايد بر صبر. انّه هوالصّبّار و امرالکلّ بالصّبر و هو الآمر القديم. زود است که اهل ظلم و طغيان بر خسارت خود و ربح شما اقرار نمايند اگر بقدر سمّ ابره آگاه شوند کلّ بهکلمه تبت اليک يا مقصود العالم ناطق گردند. انّک اذا فزت بکتابى و وجدت منه نفحات عنايتى قل الهى الهى لک الحمد بما عرّفتنى اذغفل عنک عبادک و جعلتنى مقبلاً اذ اعرض عنک اکثر خلقک. اسألک يا مالک الوجود ببحر جودک و سماء کرمک بان تؤيّدنى علیالاستقامة علیامرک وحبّک بحيث لايمنعنى ظلم فراعنة عبادک و جبابرة خلقک ثمّ قدّر لی خير الآخرة والاولى و ما ينفعنى فى کلّ عالم من عوالمک. انّک انت المقتدر علیما تشاء لا اله الاّ انت الغفور الکريم. قد ذکرک ابوالفضل عليهبهاء ربّه الفضّال ذکرناک بلوح ينادى بين الارض و السّماء. يا اهل البهاء تاللّه فزتم بما لا فاز به احد قبلکم اعرفوا مقامکم ثمّ انصروا ربّکم الرّحمن الرّحيم. طوبى لسميع سمع و لبصير رأى و ويلٌ للمنکرين. انّا نذکر ابا الفضل عليه بهائى نشهد انّه قام لخدمتى و نطق بذکرى و ثنائى و توجّه الی وجهى و اقبلالی افقى المنير. البهاء المشرق من افق سماء ملکوتى. عليک يا اباالفضل و عليه و علی الّذين فازوا بهذا الامر الاعظم الارفع الاحکم المتين.
(٣٠٥) هو السّامع المجيبياامتى، ندايت را شنيديم از شطر سجن به تو توجّه نموديم. چه مقدار از امراى ارض که اليوم از حفيف سدره منتهى وصرير قلماعلی محرومند و تو فائز شدى و بهمشرق آيات و مطلع بيّنات و مصدر اوامر و احکام توجّه نمودى. اين مقاماعلی و رتبه عليا رااز دست مده. در جميع احوال ازغنىّ متعال بکمال عجز و ابتهال حفظ اين مقام را مسألت نما چهکه ملحدين در کمين بوده و هستند و ناعقين بر مراصد منتظر. طوبىاز براى نفسىکه وساوس معرضين او را از حق مبين محروم نساخت. قولی لک الحمد ياالهى بما ايّدتنى علیالاقبال اليک اذ اعرض عنک اکثر خلقک. اى ربّ ترانى مقبلة اليک و متمسّکة بحبلک قدّرلی ما ينبغى لسماء جودک و بحر عطائک انّک انت المشفق الکريم لا اله الاّ انت الغفور الرّحيم .
(٣٠٦) هو العزيز السّبحاناسمع نداء من يناديک حين الّذى يهّب روائح الفراق عن شطر العراق و تغنّى ديک الاشتياق و الموحّدون فى حزن عظيم وانّک انت لاتحزن فى شئ فتوکّل علیاللّه الملک العزيز القدير. ثمّ ذکّر العباد باحسن الذّکر ثمّ اجتمعهم علی امر ربّک و کن من الشّاکرين. قل يا ملاء البيان اسمعوا ندائى فتوکّلوا علیاللّه المقتدرالمهيمنالعزيز. سيرفعاللّه امره بالحق وينصرعباده المستضعفين ويظهر النّور عن مطلع القرب و بذلک تنهدم ارکان المشرکين و انّک انت فاطمئن بفضل ربّک و لاتخف من احد ولو يجتمعواعليک المنافقين لانّ اللّه يکفيک عندونه وعن کلّ من فى السّموات و الارضين.
(٣٠٧) هو المبيّن العليم الحکيمقل اللّهم يا الهى اسألک بالّذى قبل البلايا فى سبيلک و دعا الکلّ الی افقک الاعلى اذ کان مسجوناً بين الاعداء بحيث ما بقى من الملوک و لا من المملوک الاّ عرّفهم سبيلک و بلّغهم سلطنتک و اقتدارک بان تشربنى فى کلّ حين ما يجرى من معين قلمک و سماء بيانک. انا الّذى يا الهى قد اقبلت اليک و اعترفت بوحدانيّتک و فردانيّتک. قدّر لی بفضلک و مواهبک ما ينبغى لعلوّ ارتفاعک و سموّ امتناعک انّک انت مولی العالمين و محبوب العارفين لاالهالاّانت الغفورالکريم.
(٣٠٨) هو المشرق من افق سماء البرهانکتاب انزله الرّحمن لمن توجّه الی الوجهالی اَن فاز بما نزّل فىکتاباللّه مالک الرّقاب. يا زين العابدين، اسمع نداء المظلوم من يمين بقعة النّوراء فى الفردوسالاعلی انّه لا اله الاّ هوالفردالواحدالعزيزالوهّاب. انّه مرّة يذکر مقامه بالسّجن الاعظم و اخرى بالفردوسالاعلی. لعمر المقصود لايغفله الفردوس عن ذکره و لايضرّه البلاء فى سبيله. قد حملمن البلاياما لااطّلع به الاّ العليم الخبير. قد شهد لک لسان عظمتى اذکان مستوياً علی العرش بتوجّهک وحضورک واصغائک نداءاللّه ربّ العالمين. انّک اذا رجعتالیمقامک ذکّراوليائى من قبلی وبشّرهمبعنايتى نسألاللّه تبارک وتعالی ان يؤيّدهم و يقرّبهم اليه انّه هو المقتدرالقدير. يا زين العابدين، بهلسان پارسىنداى الهى را بشنو؛ امروز بايد دوستان طرّاً بهاخلاق و اعمالی که سبب ارتفاع کلمةاللّه وابقاء نفوس است مشغول گردند. رايتاخلاق مرضيه ازهر رايتى سبقتگرفته وعَلَماعمال طيّبه مقامش از جميع اعلی واقدم بوده و هست. بگو اى دوستان لعمراللّه جدالمنع شده ونزاع وفساد و سفک دماء و اعمال خبيثه کلّ نهى شده نهياً عظيماً فى کتابه العظيم. بلی ازقبل بعضى ازبيانات نظر بهطغيان حزب شيعه ازقلم مطلع نور احديّه نازل شده مثل آنکه دريک مقام فرموده قد طالت الاعناق بالنّفاق اين اسياف انتقامک يا قهّارالعالمين. مقصود ازاين امثال اين عبارات اظهارکثرت خباثت معرضين ومنکرين بوده. ظلم معتدين بهمقامى رسيده که کلّ ديده و شنيدهاند. بارى قسم بهآفتاب حقيقت که از افق سماء سجن اعظم مشرق و ظاهراست ابداً اراده جمال قدم نزاع و جدال و مايتکدّر به القلوب نبوده ونيست. بهالواح رجوع نمائيد مىفرمايد "عاشروا معالاديان بالرّوح والرّيحان" و مقصود از اين ظهورآنکه نار بغضاء که در افئده و قلوب اديان مشتعل است بکوثربيان نصح ربّانى و وعظ سبحانى اطفاء پذيرد و خاموش شود و ساکن گردد. دراين سنه که هزار و سيصدوشش است بهخطّ مظلوم امرنازل و درآن اين کلمه عليا از قلم اعلی اشراق نموده اذکروا العباد بالخير و لاتذکروهم بالسّوء و بمايتکدّر به انفسهم. ذکر سوءهم دراين سنه نهى شده چهکه لسان براى ذکرحقّ استحيف است بهغيبت بيالايد و يا بهکلماتى تکلّم نمايد که سبب حزن عباد و تکدّر است. معاشرت با جميع احزاب را اذن داديم مگر نفوسى که رايحه بغضاء در امراللّه مولی الورى از ايشان بيابيد. از امثالآن نفوس احتراز لازم امراً من لدى اللّه ربّ العرش العظيم .
(٣٠٩) هو المشرق من افق البيان بالذّکر و التّبيانالحمدللّه الّذى اظهر ما هوالمستور بقدرته المهيمنة علی الاسماء و ابرز ما هو المسطور من قلمهالاعلی فى صُحُف الانشاء الّذى باسمه زيّنت الالواح و اهتزّت الاشياء و به عتقت الرّقاب و اتى الوهّاب فى ظلل السحاب انّه لهو الّذى بظهوره فاحت نفحات الرّحمن فى الامکان و اذا استوى علی العرش بالعظمة و السّلطان اذاً غنّت حمامة الامر علی غصنالبقاء و هدرطيرالوفاء علی افنان سدرة المنتهى و عندليب البيان علی اوراق شجرة الطوبى و عن ورائها لسان العظمة بين الارض و السّماء لعمرى قد ظهر ما هو المکنون و اشرق من افق الابداع ما هو المخزون هلّموا و تعالوا يا ملاء الاسماء ثم اسرعوا و تقرّبوا يا ملاء الاعلی هلّلوا و تهرولوا يا اهل الانشاء ان استمعوايا اهلالارض ندائىالاحلی مرّة اخرى و لاتحرموا انفسکم عمّا قدّر لکم فى ملکوتى الاعلی ان انظروا ثمّ تفرّسوا انّ بيدى اليمنى صحيفتى الحمراء و فى اليسرى رحيقىالاصفى الّذى فکّ ختمه باسمى الابهى. تاللّه به ماج البحر الاعظم و مرّت الجبال و اخذت الزّلازل قبائل الارض فى الاقطار و به انفطرت سماء الاوهام و انشقّت اراضى قلوب الّذين کفروا بالمبدء و المأب. و الحمدللّه الّذى اسمع احبّائه حفيف افنانه علی السّدرة الّتى احاطت ظلالها الآفاق. تبارک وتعالی من اسمعهم ندائه و دعاهم بنفسه لنفسه و عرّفهم جماله و طيّرهم فى هوائه و علّمهم صراطه و الهمهم ذکره و ثنائه و اشرح صدورهم لبيانه و قلوبهم لاستوائه و رَزَقهم رحيق وحيه و کوثر الهامه و انطقهم بکلماته انّه لهو الفرد الّذى لايضرّه همزات المشرکين و الواحد الّذى لايمنعه شرک الشّياطين انّه لهو الحاکم علی ما يشاء لا اله الاّ هو الملهم العليم الخبير. قد فازالخادم برشحات قلمکم الّتى ترشّحت من بحرحبّکم محبوبنا ومحبوبکم ومقصودنا و مقصود العالمين. فلمّا اخذنى سکر کوثر ودّکم و اهتزنى نفحات ذکرکم و کنت اکرّر قرائة کتابکم اذاً اُمرتُ بالصّعود الی مقرّ المقصود. فلمّا حضرت عرضت. اذاً تحرّک ملکوت البيان و نطق لسان العظمة بما لايحمله اهل الامکان الاّ من شاء مشيّته النّافذة و ارادته المهيمنة. لعمراللّه قد شربت من بحر العطاء ما لا اقدر ان اذکره و لا الاقلام تقدر ان تقوم بوصفه و لا اللّسان بذکره و شکرت اللّه علی ان رأيت وجه المحبوب متوجّهاً الی افنانه الّذين فازوا بالفيض الاعظم فى ايّامه انّه لهو المهيمن البصير السّميع. کينونتى ومالی لحبّکم الفداء. دستخط عالی که باسم اين فانى مرقوم بود مُذهِب هموم و مطفى نار غموم گشت. الحمدللّه سلسبيل فرح بخشيد و کوثر بهجت بخشود و له الحمد فى کلّ الاحوال. سه دستخط از آن حضرت رسيد و لکن چون بر حسب ظاهر فقراتى که بايد جواب آن معروض شود معلوم نبود لذا تأخير افتاد و الاّ چگونه مىشود اين عبد علیقدر وسعه تعطيل نمايد و يا اهمال رود. در جميع احوال از حق سائل و آملم که اين عبد را موفّق نمايد بر اظهار آنچه سبب سرور قلب منير است. در اين حين که اين عبد مشغول بهاين عريضه شد مجدّداً دستخطهاى آن حضرت را ملاحظه نموده که فقرات مرقومه را جواب معروض دارد. بعد از زيارت دستخطّ اوّل و قرائت مناجات مذکوره در آن مرّةً اخرى اخذته و قصدت به المقصد الاقصى و الافق الاعلی و عرضته تلقاء الوجه مرّةً بعد اولى اذاً نطق لسان اللّه مالک الاخرة و الاولی قال عزّ اعزازه و عمّ افضاله. يا افنانى انّا سمعنا حفيفک و ندائک و رأينا تشبّثک و تمسّکک و اقبالک و عرفنا ما انت عليه فى محبّة مولاک الّذى نفى مرّة بعد مرّةٍ و سجن کرّة بعد کرّة فى سبيل اللّه ربّ العالمين. انّا نفتخر بما ورد علينا من الاعداء و به ارتفع امراللّه العليم الخبير. انّا سمّينا هذا السّجن بالسّجن الاعظم ينبغى لکلّ نفس ان يتفکّر فيه و ما سُمّى به من لدى العزيز الحکيم. انّا ذکرناک من قبل من قلمىالاعلی و توجّهنا اليک فى هذا الحين من هذا المقام الکريم. قد کنت تحت لحاظ عنايتة ربّک و يکبّر عليک المظلوم من هذا المقرّ المنيع. هنيئاً لک بما اخذت رحيق البيان من يد عطاء ربّک الرّحمن و فزت بما منع عنه اکثر الخلق يشهد بذلک لسان العظمة فى هذا الکتاب المبين. انّا سمعنا ندائک الّذى ارتفع فى ايّام ربّک وعرفنا ما ناجيت به اللّه الملک الحقّ المبين. نسأله بان يؤيّدک فى کلّ الاحوال و ينزل عليک من سماءالفضل ماينبغى لرحمته الّتى سبقت العالم و لکرمه الّذى احاط السّموات والارضين انتهى. الحمدللّه بحر عنايت موّاج و شمس فضل مشرق و سماء رحمت مرتفع ازآيات منزله ازسماء مشيّت الهيّه عنايات لايتناهيّهاش ظاهر و مشهود است. طوبى لِشمٍّ وجد عرفها و لفمٍ شرب عذبها و لقلب عرف مقامها و لجسد اهتزّ من نفحاتها. فى الحقيقه از براى هر عضوى از اعضا رزقى مقدّر است يا حبّذا النعمة الّتى قدّرت لارواح المخلصين و هى آياتاللّه و کلماته و بياناللّه و برهانه. از حق جلّ جلاله مىطلبم که اهل عالم را از نفحات قميص اسم اعظم محروم نفرمايد انه لهو السّامع المجيب. و اينکه وقايع ارضاقدس وحالات طائفين حول عرش رااستفسار فرموده بودند در ايّامى که قشله عسکريّه مقرّ عرش واقع بود لوحى از افق اراده مُشرق و در آن لوح طائفين را سه قسم ذکر فرمودهاند بعضى بهافق اعلی ناظر و از کوثر ابهى مرزوق و ايشان نفوسى هستند که فى الحقيقه لايسبقونه بالقول و هم بامره يعملون طوبى لهم و لهم حسن المبدء و المآب، و قسمى دون اين مقام و برخى يعلو مرّة و يسفل اخرى کذلک نزّل بالحقّ تنزيلاً من لدى اللّه المنزل العليم. حال الحمدللّه بهنعمت باقيّه دائمه که لقاى محبوب عالميان است کلّ مشرّف و متنعّمند. از حق مىطلبيم که جميع طائفين ساکنين اين ارض را مؤيّد فرمايد بر امرى که لايق اين يوم است. جميع احباب در سنين معدودات در کمال راحت و نعمت بودند الی ان اظلم افق الامانة تفصيل اين مقام جايز نه. آياتى بهيکى از احبّا که در اراضى عثمانيّه ساکن است نازل بعض از آن آيات منزله عرض مىشود و از آن ظاهر مىگردد آنچه بر محبوب عالم وارد شده هذا ما نطق به لسان المحبوب: طبيبى طبيبى قد ارتفع ندائک الی ان تشرّف باُذُن ربّک العليم. قد حضرالعبد الحاضر و عرض لدى الوجه ما دعوت به اللّه ربّ العالمين. طوبى للسان نطق بالحقّ و لعين رأت افقى المنير. طوبى لعين بکت لمصائبى و لقلوب حنّت لبلائى العظيم. لعمرى لو اکشف الغطاء ليرتفع نحيب البکاء بين السّموات و الارضين. کم من عمل به ذاب قلبى ولکن سترته باسمى السّتار الکريم. کم من فعل به ناح قلبى وقلمى و حفظته علی شأن ما اطّلع به احد من العالمين. کم من بلاء اخذنى و کم من مصائب احاطتنى فى هذا السّجن العظيم و اسمى الغفور منعنى عن ذکرها و اسمى الرّحيم اخذ ذيلی و قال انّک انت ارحم الرّاحمين. کذلک نطق لسانى لتطّلع بما ورد علی المظلوم فى هذا المقام البعيد انتهى. امورات واقعه در اين ارض جميع از قبل در الواح الهيّه مذکور است. چنانچه در اوّل ورود اين سجن را بهسجن اعظم ناميدند و فرمودند بعد سرّ اين ظاهر خواهد شد. قسم بهآفتاب افق معانى بشأنى امراللّه در اين ارض مرتفع شد که احدى از عهده ذکر علی ما ينبغى بر نخواهد آمد. و باب سجن مفتوح مع آنکه در اصل فرمان دولت که عبدالعزيز صادر نموده بود اين فقره بوده که احدى را نگذارند نزديک شود حتّى دلاّک را بجهة حلق رأس و غيره نگذارند بدون ضابطيّه ملاقات نمايد. معذلک باب سجن بهشأنى مفتوح شد که اصحاب بهر ديار که اراده مىنمودند من غير سؤال و جواب سفر مىکردند و اين قدرت کبرى و سلطنت عظمى من غير اسباب ظاهر شد چه که هرگزگمان نمىرفت که آنشدّتها و سختيها زايل شود. نشهد انّه لهوالمقتدر علیمايشاء لا اله الاّ هوالقادر الحاکم العزيز الحکيم. عباد غافل در قدرت و قوّت الهى تفکّر نمى نمايند. در هر حين آيات ظاهر و بيّنات باهر معذلک بهشعور نيامده و سر از نوم غفلت بر نداشتهاند. سوره مبارکه رئيس اگر بنظر آن حضرت رسيده بر مراتب غفلت عباد مطّلع شدهاند قد صدق اللّه العلىّ العظيم. جميع آنچه در اين دو سنه واقع شده در آن لوح امنع اقدس مذکور و مسطور است قد ظهرما وعد به فى الکتاب و يظهر مالايدرکه اليوم احد من العباد. فى الحقيقه غلبات ذوق و جذبات شوق اين عبد خدمت آن حضرت سبب تطويل اين عريضه شده و لکن درهرحال اميد عفو است. و اينکه درباره وجه ارض خا مرقوم فرموده بودند اين فقره نهى شده و از قلم اعلی حکم آن از قبل نازل و ارسال شد. در اين مقام خادم فانى لازم دانسته مجملی از اين امور عرض نمايد تا آن حضرت مطّلع باشند. دو سنه مىشودکه اين ارض يوماً فيوماً قيمت اشياء برترقّى است. و همچنين بعضى ازطائفين مبالغى کلّى از مالناس اخذ نمودند و بهاداى آن نپرداختند و اظهار نمودند که مال بکلّى تلف شده و دراهم معدوده لايسمنه لايغنيه که دولت بهبعضى از اسرا مىداد آنهم نظر بهحروب واقعه بين دولتين تنزّل نموده چهکه قائمه مىدهند ثلث آنچه مىدادند عايد مىشود. بعضى ازدوستان اين شدائد وسختيهاى وارده را برسبيل اخبار خدمت جناب اسم ٦٦ حا عليه من کلّ بهاء ابهاه نوشتند و ايشانهم نظر بهاشتعالشان بهنار محبّت الهى همچه مصلحت دانستند که دوستانرا اخبار نمايند. علم اللّه انّه مااراد من ذلک الاّ اظهار ما هو عليه فى حبّ اللّه وامره. وبعد تفصيل را بهاين بنده نوشتند بعد از عرض بهساحت اقدس فرمودند بنويس باسم حا بهارض خااحدى توجّه ننمايد و تفصيل اين ارض را هم بهآن ديارذکر ننمايند. لذااين عبدمکتوبىخدمت ايشان معروض داشت و درآن مکتوب از سماء مشيّت آيات محکمه منيعه نازل صورت آن مکتوب خدمت آن حضرت عرض مىشود لتطّلعوا بما اشرق من افق ارادة ربّنا المقتدر القدير.
هوالمقتدر علی مايشاء بقوله کن فيکنانّ الخادم الفانى يصيح امام وجه العالم و يذکر ما فاز به اُذُنه باصغاء ما تکلّم به لسان العظمة و الاجلال قال و قوله الحقّ: تاللّه قد اظلم الامانة و تغيّر وجه الصداقة و تغيّر ذيل الوفاء بين الارضوالسّماء وظهرمالاينبغى لامراللّه و ايّامه و عظمته و اجلاله فى هذه الارض الّتى سمّيت بالبقعة الحمراء بين ملاءالاسماء و بسماء هذه السّماء من قلمىالاعلی انتهى. نسأله تعالی بان يصلح ما فرّطنا فى جنبه و يکفّر عنّا ما عملنا فى جواره و يقّدر لنا العدل و مايرتفع به امره و سلطانه بين العباد. يا محبوب فؤادى و لو انّ الاحزان اخذت مواقعها و تکدّرت بما ورد فى ارضالسّجن قلوب الاصفياء فى دياراللّه و بلاده و لکن نشکر المحبوب بان يکون العالم مشرّفا بالفرح الاعظم و انّه لهو المستوى علی العرش امام وجه الامم لا اله الاّ هو العزيزالوهّاب. هذه عريضة من الفانى الی من اشرق من افق الصّاد لحبّ اللّه مولينا و مولی المخلصين واخبره بما امرنى به جمال القدم فيهذاالمقام. قال و قوله الاحلی يا اسمى الحاء ليس لاحدٍ ان يتوجّه الی ارض الخاء و يخبر اهلها من امورات المحدثة فى هذه الارض البيضاء الّتى تنطق ذراتها انّه لا اله الاّ هو العزيزالودود انتهى. حسب الامر فرمودند بهآنحضرت اخبار دهم که احدى مخصوص امورحادثه بهارض خا توجّه ننمايد واگر کسى توجّه نموده و يا چيزى اخذ کرده باشدليرسله الی شطرالمقصود البته بهصاحبش ردّنمايد. و همچنين خود آن شخص ترک عزيمت کند و مراجعت نمايد هذا ما حَکَم به محبوب العالمين. وآنچه در ارض طا وکاف دادهاند اگر ارسال داشتهاند قد قضى الامر و الاّ نزد آن حضرت باشد و اسامى آن نفوس را بهساحت اقدس ارسال فرمايند انّه لهو الحاکم علی مايشاء لا اله الاّ هوالعزيزالحکيم. نظر بهاين حکم محکم که ازمصدر امر جارى شده اگر آنچه اخذ شده ردّ نمودهاند قد عملوا بما اُمروا به من لدىاللّه و اگر تاحال باقى مانده حسب الحکم بايد بهفقراى ارض خا داده شود. انّه لايضيع اجر من انفق فى سبيله انّه لهو المعطى المنفق المقتدر الکريم. و صورت آناسامى که بايد آن وجه بهايشان برسد جناب نبيل قبل علی من اهل قائن حسب الامر ارسال مىدارند واللّه ولىّ المحسنين. آنچه از مصدر امر در اين سنه صادر شد اين بود که فرمودند اگر نفسى بخواهد بکمال ميل و رضا حقوقاللّه را ادا نمايد امناى بلاد اخذ نمايند و معروض دارند و تا اين سنه مع آنکه حکم حقوق در کتاباللّه بنصّ صريح نازل بود کلمه از لسان مبارک در اين باب اصغاء نشد و لکن اين سنه قضى ما قضى انّه لهو المقضىّ العليم. ديگر استدعاى اين عبدخدمت آن حضرت آنکه بههريک از شاربان رحيق محبّت الهى که خدمت آنحضرت مشرّف مىشوند و مصلحت بدانند ذکر فنا و نيستى اين خادم را مذکور دارند. و عرض ديگر خدمت افنان سدره روحى لهم الفداء عرض خلوص و نيستى بحت معلّق بهعنايت و الطاف آن حضرت است. مخصوص حضرت ميم و ها عليه من کلّ بهاءابهاه که ذکر ايشان دردستخط آن حضرت بود جوهر البهاء والذّکر علیحضرتک وعليهم و علیالّذينتشبّثوا بذيلاللّهالمقدّسالمطهّرالعزيزالمنير و الحمدللّه المقتدر العزيزالحکيم. مجدّداً عرض مىشود درباره مبلغى که خبر آن از ارض خا رسيد و آن حضرت قبل از ايصال و استفسار حواله فرمودهاند در ساحت اقدس عرض شد متبسّماً فرمودند ايشان نفع آنرا هم بر او افزودهاند. انّا قبلنا کلّ ما عمل فى سبيل اللّه انّه قد عمل بما ينبغى له و انّا قبلنا ضعف ما عمل فى حبّ اللّه و لکن آن مبلغ بايد موافق امر مذکور عمل شود يعنى در ارض خا مطابق سياهه مرسوله نبيل قبل علی قسمت شود. خ ا د م فى ٩ ذى حجّه سنه ٩٥
(٣١٠) هو المعزّى العليم الحکيمشهداللّه انّه لا اله الاّ هو المهيمن القيّوم. شهداللّه انّه لاالهالاّهوالباقى الدائم العزيز المشهود. شهداللّه انّه لا الهالاّهويفعل مايشاء بسلطان من عنده انّه لهو العزيز المحبوب. يا افنانى انّ القلم الاعلی يعزّزنّکم بهذا الذّکر الّذى به بدّل اللّه الحزن بالفرح الاکبرلاالهالاّهوالعزيز الودود. لاتحزنوا عمّا ورد عليکم انّ الّذى صعد انّه اليوم فى مقعد الصّدق عند مليک الغيب و الشّهود. هذه کلمة لاتعادلها خزائنالارضکلّها ولکنّ النّاساکثرهم لايفقهون. انتم للّه ثمّ اليه ترجعون نسأل اللّه ان يظهر منکم ما يفرح بهقلب العالم ويستقيظ بهاهل الرّقود. انّالّذى غرب انّه اشرق من افقى العزيز الممنوع. قد غرب نجم العرفان من سماء ظاهرى وطلع من افق سماء اسمى الباطن المکنون. لعمراللّه انّه لبالمنظر الابهى و المقام الاعلی. قدشهد بذلک من عنده علم ما کان وما يکون. لوعرف الوجود لناح لبُعده عن هذاالمقامالمحمود. قد نزّل له من سماء البيان ما هلّل به الملائکة وکبّر به الرّوح کلّذلک من فضل اللّه عليه وعليکم انّه لهو الفضّال العطوف. ان احفظوا النّاس من وساوس الّذين اخذوا الاوهام و نبذوا عن ورائهم ما نزّل فى لوحى المحفوظ. لانّ النّاعق نعق و سوف ينعق انّه لهو الحق علاّم الغيوب. البهاء عليکم و علی الّذين يسمعون قولکم فى هذاالامر المحتوم.
(٣١١) هوالمهيمن علیمنفى ملکوت الامروالخلققل اللّهم ياالهى لکالحمد بمااريتنى جمالک و شرّفتنى بلقائک و اسمعتنى ندائک و طيّرتنى فى هواء قربک و رفعتنى الیمقام وجدت نفحات فردوسکالاعلی و فوحات جنّتک العليا. اسألک يا مالک القدم و مرّبى العالم بان تسقينى رحيق المکرمة بايادى عطائک و کوثر العناية بانامل الطافک. اى ربّ کماايدتنى علی ماتحبّ فاحفظنى کما تحبّ بفضلک واحسانک و عظمتک و سلطانک. ثمّ اکتب لی خيرالآخرة والاولى و التّوجّه فى کلّ الاحوالالی افقکالاعلی. انّک انتالمقتدرالمتعالی العليم الحکيم.
(٣١٢) هوالمنادىيا افنانى، عليک بهائى وعنايتى نامه جناب افنان ت ق عليه بهائى وعنايتى که بهآنجناب ارسال داشت عبد حاضر تلقاء وجه مظلوم قرائت نمود. از ذکرش باب عنايت مفتوح و از حنين فؤادش بحر رحمت موّاج. از آفاق کلماتش انوار نيّر محبّت الهى ساطع و از قلب هر حرفى ازحروفاتش نار اشتياق مشتعل. نامهايشان صحيفه ثنا بود وکتاب وفا. سدره وفا رااثمار جنيّه بوده وهست. انّها تظهر بعناية اللّه ربّ العالمين. لعمراللّه بحضورنامه قدّراللّه له فى الصّحيفة الحمراء من قلمه الاعلی ما لا اطّلع به احد الاّ نفسه. و از براى توجّهشان بشطر مقصود بر حسب ظاهر دو مانع موجود چه اگر از حاکم جديد احتراز نمايد احداث کدورت خواهد شد و اگر کما فى السّابق مشغول گردد ازحضورممنوع و لکن حق شاهدو ذرّات گواه مخصوص او اجرلقاء در کتاب نازل و بارادة اللّه ثابت و باقى. له ان يفرح بهذاالذّکرالمبين. اذن توجّه داشته و دارند هر هنگام و وقت اقتضاء نمايد و حکمت اذن دهد توجّه نمايند. نسأل اللّه تعالی ان يؤيّده علی ما يحبّ و يرضى و يمدّه بجنود الغيب و الشّهادة و يقرّبه اليه فى کلّ الاحوال انّه هو الغنىّ المتعال. البهاء من لدنّا عليه و علی من معه و يحبّه و يسمع قوله فى هذا الامر المبين.
(٣١٣) هو النّاطق بالحقّکتاب انزله الرّحمن لمن اقبل وسمع وقال بلى يا مقصود من فى السّموات و الارضين. انا الّذى اخذتک ربّاً لنفسى و ترکت ملّة قوم لايؤمنون بک و بآياتک کذلک قضى الامر من قلمىالاعلی فى هذاالحين. تبارک الّذى ظهر و اظهر ما اراد وانطقالاشياء علیانّه لا اله الاّ هو الفرد الخبير. قل ياقوم قداتى منکان موعوداً فى کتباللّه و مستوراً عن العباد. کذلک نطق لسان العظمة اذکان يمشى فى مقامهالمقدّسالمنير. هذايوم فيه ظهرت اللّئالی المکنونة فى اصداف عمّان اللّه ربّ العالمين. طوبىلمن سمع النّداء واقبل وقال لک الحمد يا مقصود العارفين قد نزّلت الآيات و ظهرت البيّنات و النّاس فى حجاب مبين. نعيماًلعبداقبل و فاز و ويلٌ للغافلين. قل يا قوم انصفوا فيما ظهربالحق و لاتکونوا من الّذين انکروا حجّة اللّه و برهانه و ارتکبوا ما ناح به سکّان الفردوس والّذين طافوا العرش فى کلّ بکور و اصيل. اذا اخذک جذب النّداء ولّ وجهک شطر کعبةاللّه المهيمنالقيّوم و قل لک الحمد يا مولیالعالم و لک البهاء يا مقصودالامم بماذکرتنى فى السّجن اذکنت بينايادى الّذين کفروا بيوم الدّين اسألک بحفيف سدرةالمنتهى و انوار عرشک يا مولیالورى بان تجعلنىمن الّذين انفقواارواحهم وما عندهم فى سبيلک. اى ربّ ترى الّذليل قصد خباء عزّک و الظمأن کوثر بيانک اسألک ان لاتخيّبه عمّا اراد من بحر جودک و سماء فضلک. انّک انت اللّه المقتدر العزيز الکريم.
(٣١٤) هواللّه تعالی شأنه القدرة و الاستجلالان يا رحيم تاللّه قد بقيت وحيداً ثمّ فريداً و اذاً اکون فى فم الثّعبان و يشهد بذلک لسان الرّحمن ان انت بذلک عليماً. و ورد علىّ فى کلّ حين ما اصفرّت عنه وجوه المقرّبين ولو اريد ان اذکره لن يجرى من القلم و کان اللّه علی ما اقول شهيداً. و انّک انت فاستقم علی حبّک مولاک بحيث لايزلّک وساوس الشيطان لانّه قد ظهر بجنود الشّرک و کذلک کان الامر فى الواح القضاء مِن قلم الامضاء مسطورا. قم علی الامر باذن من لدنّا ثمّ انقطع عن العالمين جميعاً.
(٣١٥) هو الشّاهد العليمشهداللّه انّه لااله الاّهو والّذى اتى بالحق انّه هوالموعود المذکور فى کتب القبل. طوبى لمن اقبل اليه و ويلٌ للمعرضين. قد حضر کتابک و عرضه العبد الحاضر اجبناک بهذا اللّوح المبين خذ اللّوح بقوّة من عندنا و قدرة من لدنّا انّ ربّک لهو المقتدر الحکيم. ايّاک ان تحزنک شئونات العالم او تمنعک عن الّذى ينطق بالحق فى السّجن الاعظم انّه لا اله الاّ هو العزيز العظيم. توکّل علی اللّه فى کلّ الامور انّه مع الّذين اقبلوا اليه بوجوه نوراء و اجابوا اذ ارتفع النّداء فى يوم فيه اضطربت افئدة العلماء الاّمن شاءاللّه ربّ العالمين. کذلک انزلنا الآيات و ارسلناها اليک لتفرح و تکون من الشّاکرين.
(٣١٦) هوالسّامعالمقتدرالعليمالحکيميا صادق، اسمع النّداء انّه يهديک و يقرّبک و يسمعک ما ارتفع من هذا المقام الاعلی الّذى سمّى بکلّ الاسماء انّ ربّک هوالمشفق الکريم. قد ذکرناک من قبل بما ماج بحر عناية ربّک الرّحيم و نذکرک فى هذا الحين ليجعلک طائراً باجنحة الايقان فى هواء محبّة ربّک الرّحمن الّذى به نصبالميزان ونطقت الاشياء الملک للّه ربّ العالمين. طوبی لک المنی سمّی بمحمّد فی کتاب الله العزيز الحميد. انّه اتّخذ فى ظلّ قباب عظمة ربّه مقاماً لنفسه يشهد بذلک من عنده کتاب مبين. انّه ذکرک مرّة بعد مرّة و انزلنا لک ما سرت به نسمة البيان علی الامکان. طوبى للفائزين و ويلٌ للغافلين. و نذکر اخاک الّذى سمّى بابى الحسن و نذکره بآياتى و نبشّره بفضلی الّذى احاط من فى السّموات والارضين. اذا فزت برحيق بيانى و ما جرى من قلمى قل الهى الهى لک الحمد بما نوّرتنى بنور عرفانک و زيّنتنى بطراز الايقان فى امرک اسألک يا مولی العالم بانبيائک و اصفيائک و مشارق وحيک و مطالع الهامک بان تقدّر لی ما يجذبنى اليک فى کلّ الاحوال انّک انت الغنىّ المتعال. ايربّ انا عبدک و ابن عبدک اسألک بان تؤيّدنى علی ما امرتنى به فى کتبک و الواحک انّک انت المقتدر العليم الحکيم. و نذکر من سمّى بحيدر من شطر منظرى الانور ليقرّبه الی اللّه الفرد الواحد السّميع البصير. اشکر ربّک بما ذکرک بآيات يجد منها المقرّبون عرف العناية و الالطاف بدوام ملکوت اللّه العزيز العظيم. اذا اخذک سکر رحيق بيانى قل الهى الهى ايّدنى علی ما تحبّ و ترضى ثمّ اجعلنى منقطعاً عن ارادتى متمسّکاً بارادتک اشهد انّک خلقتنى لعرفانک فى ايّامک وايّدتنى عليه بجودک و کرمک اسألک بان تفتح علی وجهى ابواب فضلک و رحمتک و عطائک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لااله الاّ انت الغفور الرّحيم.
(٣١٧) هو الشّاهد الخبيرشهداللّه انّه لا اله الاّ هو والّذى اتى من مشرق الاقتدار انّه هوالمکنون فى العلم و المسطور فى اللّوح و المذکور فى کتب القبل من لدىاللّه ربّ العالمين. يرفع من يشاء فضلاً من عنده و هو المقتدر القدير. لم تمنعه ضوضاء الاحزاب قد ظهر و اظهر ما اراد بسلطان لايقوم معه من فى السّموات و الارضين. انّا سمعنا ندائک ذکرناک بهذا اللّوح المبين. قل لک الحمد يا الهى و لک الثّناء يا مقصودى بما عرفتنى مشرق ظهورک و مطلع اوامرک و مصدر احکامک اسألک باوليائک الّذين انفقوا ما عندهم لاعلاء امرک و مامنعتهم حوادث العالم عن التّقرب الی اسمک الاعظم بان تجعلنى خادماً لامرک و راسخاً فى حبّک و ثابتاً فى ودّک. انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الاّ انت الغفور الرّحيم.
(٣١٨) هواللّه تعالی شأنه الحکمة والبيانکتاب من لدى المظلوم لمن فاز بذکر اللّه و ثنائه و الاقبال الی افقه اذ اعرض عنه اکثر العباد. اسمع النّداء من سدرة المنتهى فى البقعة البيضاء الموسومة بعکّا انّه لا اله الاّ هو الفرد الواحد العزيز العلاّم. انّا ذکرناک من قبل فى حين حضر نظمک تلقاء الوجه بذکر خضعت له الاذکار و فى هذا الحين اذ حضر اسمک لدى المظلوم لتشکرمولیالانام. طوبى للسان نطق بثناءاللّه ربّ الارباب. انّک اذا فزت باللّوح و اثر قلمى الاعلی قم من مقامک مقبلاً الی اللّه و قل الهى الهى اسألک بعرف قميصک و موطأ قدميک و بافق منه اشرق نيّر ظهورک و باسمک الّذى سخرّت به المدن و الدّيار بان تؤيّدنى فى کلّ الاحوال علی ذکرک و ثنائک و الاستقامة علی امرک. اى ربّ ترانى منتظراً بدائع فضلک و ظهورات رحمتک. اسألک بان تکتب لی خير ما عندک انّک انت الّذى لاتعجزک شئونات عبادک ولاتمنعک قدرة اعدائک و لاتضعفک سطوة جهلاء خلقک تفعل ما تشاء بجنود العدل و الانصاف و تحکم ماتريد انّک انت المقتدر المهيمن فىالمبدء و المآب.
(٣١٩) هو المهيمن علی من فى الارض و السّماءامروز لئالی بحر بيان مقصود عالميان بر هيأت کلمات درالواح از قلم اعلی ظاهر. مائده عرفان درکلّ احيان از سماء مشيّت الهى نازل. سبحان اللّه مع آنکه آيات جميع جهات رااحاطه نموده وبيّنات امام وجوه ظاهر ومشهود. عباد بىانصاف مقام شکر، شکايت آغاز نمودند و مقام اقبال، اعراض و مقام اقرار، انکار. نشهدانّهم نقضوا عهد اللّه و ميثاقه و انکروا حجّته و برهانه. کذلک سولت لهم انفسهم نشهد انّهم من الاخسرين فى کتاب اللّه مالک يوم الدّين. انّک اذا سمعت ندائى و فزت بآياتى قل سبحانک اللّهم يا الهى و سبحانک اللّهم يا مقصودى ترانى معرضاً عن دونک و مقبلاً الی ساحة عزّک و متمسّکاً باسمک القيّوم الّذى به فتح ختم رحيقک المختوم، بان تجعلنى من الّذين ما منعتهم صفوف الظّلم عن التّوجّه الی انوار عدلک و ما حجّبتهم حجبات اهل الضّلال عن التّقرّب الی بساط عزّک. اى ربّ ترانى قائماً لدى باب فضلک و ناطقاً بثنائک بين عبادک اسألک ان تؤيّدنى علی ما يبقى به ذکرى بدوام ملکک و ملکوتک. و عزّتک احرقتنى نار فراقک و اماتنى بعدى عن ساحة قربک. الهى الهى لاتخيّبنى عن بحر رحمتک و لا عن تجلّيات انوار شمس احديّتک. انت الّذى شهدت بکرمک الکائنات و بجودک کلّ الوجود من الغيب و الشّهود. اسألک ان لاتمنع حزبک عن فرات فضلک ولاعن امطار سحاب عطائک. انّک انت المقتدر علی ماتشاء و فى قبضتک زمام الاشياء. لااله الاّ انت العليمالحکيم. نشهد انّک شربت رحيق اللّقاء من ايادى عطاء ربّک و فزت بماکان مرقوماً من القلمالاعلی فى کتب المرسلين ينبغى ان تشکر ربّک بدوام ملکوته العزيز البديع.
(٣٢٠) هو النّاظر من افقه الاعلىلوح محفوظ مىفرمايد آيات نازل و بيّنات ظاهر و نيّر امر از افق اقتدار مشرق و ندا مرتفع و لکن کلّ غافل و محجوب مگر نفوسى که از جذب ندا منقطعاً عن الاشياء بهافق اعلی توجّه نمودند، ايشانند ايادى امر حق ما بين خلق. طوبى از براى نفسى که اوهام او را از مشرق يقين محروم نساخت و بهکلمه مبارکه يفعل ما يشاء تمسّک جست. هر نفسى بهاين کلمه مبارکه فائز شد بهيقين مبين فائز مىشود و آنچه از افق اعلی ظاهر بکمال تسليم و رضا اخذ مىنمايد. طوبى لمن سمع ندائى و اقبل الی افقى و فاز بامرى العزيز البديع. ذکرت نزد مظلوم مذکور و نظمت بشرف اصغاء فائز للّه الحمد بر اقبال مؤيّد شدى و بهاين لوح مبارک که بهاثر قلم اعلی مزيّن است مفتخر گشتى. حمد کن مقصود عالميان را که در سجن اعظم عنايت فرمود و ترا ذکر نمود. له الحمد فى کلّ الاحوال و هو الغنىّ المتعال. البهاء من لدى البهاء علی اهل البهاء الّذين ما منعهم شئ من الاشياء عن اللّه فاطر السّماء.
(٣٢١) هو المهيمن علی الاسماءيا سيّد قبل هاشم قد احاطتنا البلايا من کلّ الجهات بما اکتسبت ايادى الّذين کفروا باللّه مولی الورى و اعترضوا علی الّذى بکلمة من عنده ظهر ما کان مکنوناً فى العلم و ممنوعاً عن الابصار.
(322) الآمريأمر و للمأموران يسمعتبارک الّذى ارسل سفرائه الی بلاده فضلاً من عنده و هو الفضّال الکريم انّه ما اراد الاّ ارتفاع النّفوس و ارتقائهم يشهد بذلک هذا الکتاب المبين قل يا اهل الارض ضعوا الرّذائل و خذوا الفضائل امراً من لدن عليم حکيم لا ينفعکم ثروتکم و ما عند کم ضعوا الاوهام و خذوا ما اوتيتم من لدى اللّه ربّ العالمين يا حبّ اللّه قلم اعلى ترا ذکر مينمايد ان شاءاللّه بآن فائز شوى بر خدمت امر قيام کنى قيامى که لايق اين امر است قسم بآفتاب بيان که از افق امّ الکتاب مشرق است مبلّغين و خدّام امر که در صحيفه حمراء از ايادى امر الهى محسوبند بايد رأسشان باکليل تقوى و هيکلشان برداء انقطاع مزيّن باشد اين است حکم الهى از قبل و بعد طوبى للعاملين از حق ميطلبيم نفوس منتسبين از ذکور و اناث کلّ را مقدّس فرمايد از آنچه سزاوار نيست و مؤيد فرمايد بر آنچه سبب اعلاى کلمه و ارتفاع آن است انّه على کلّ شىءِ قدير جمال عليه بهائى و رحمتى و عنايتى را ذکر نموده و مينمائيم بشّره بعنايتى و فضلی ليفرح و يکون من الشّاکرين البهاء من لدنّا عليک و عليه و علی امّک و علی من معکم و علی کلّ ثابت مستقيم.
(323) الابدع الابهىهذا ذکر من لدنّا الی الّتى اقبلت الی اللّه فى يوم فيه فاحت نفحة الرّحمن فى الامکان لتجذبها الی مقام تنقطع عمّن علی الارض لوجه ربّها العزيز النّوّار يا امتى ان استمعى النّداء من شطر السّجن من النّار الملتهبة النّوراء لا اله الّا هو العزيز المختار کم من امة آمنت و کم من رجل منع بما اتبع الاوهام انّ الفضل بيد اللّه يؤتيه من يشاء انّه لهو الواحد العزيز الغفّار ان اعرفى قدر من قدّره اللّه لک ثمّ اشکريه فى الغدوّ و الآصال ان ارضى بما قضى اللّه من عنده انّ ربّک لهو الحاکم علی ما اراد قد ظهر فى هذا الظّهور ما لا ظهر من قبل طوبى لاولی الابصار قولی لک الحمد يا مالک الاسماء و فاطر الارض و السّماء بما عرّفتنى مظهر امرک و مطلع انوارک اسئلک به و بمن اراده بان تجعلنى مستقيمة علی امرک انّک العزيز الوهّاب.
(324) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىقد شهد الخادم بما شهد المقصود انّه لا اله الّا هو بامره جرى کوثر البقاء من قلمه الاعلی و سرت سفينة العرفان علی بحر الاسماء و هدرت حمامة الامر على اعلی الاغصان علی انّه لا اله الاّ هو العلىّ الابهى سبحانک يا مالک الوجود و المهيمن علی الغيب و الشّهود اسألک بانوار فجر ظهورک و النّداء الّذى ارتفع من سدرة طورک بان توفّق من اقبل اليک و اراد بما يزيّن نفسه بالعمل بما امرته به فى کتابک اى ربّ تراه مقبلاً اليک و متوجّهاً الی افقک اسألک ان لا تخيّبه عمّا قدّرته لاوليائک انت الّذى سميّت نفسک بالکريم فى کتابک الکريم لا اله الاّ انت الملک الحقّ العدل المبين.
(325) الاعظم الابهىقد اشرق کتاب الفجر من افق الامر و اضائت به الدّيار هذا يوم فيه ينطق الاشياء الملک للّه الواحد المختار ان احرقوا حجبات الاوهام بهذه النّير البيضاء الّتى ظهرت من جيب العظمة و الاقتدار هل فى سلطانه ريب لا و مطلع الغيب هل لامره نفاد لا و مالک يوم التّناد قد اهتزّ کلّ شجر من نسمة اللّه لکنّ القلوب فى ثقل عجاب الّا من فاز بما فاض من هذا البحر الّذى احاط الامکان انّ الّذين اخذهم سکر خمر العرفان اولئک لا تمنعهم الاحجاب و لا سطوة الّذين کفروا باللّه مکوّر اللّيل و النّهار ان اجعل سراجک حبّى و مونسک ذکرى و مرادک ما ارادالله مالک يوم المعاد.
(326) الاقدس الابهىان يا بنت اخى ان استمعى النّداء من شطر رحمة ربّک العلىّ الابهى انه لا اله الّا هو العزيز القدير ان اذکرى ربّک ثم اسجدى لوجهه العزيز الجميل بما عرّفک مظهر نفسه و مطلع آياته اذ اتى بالحقّ بهذا الاسم الاعظم الّذى به انارت العالمين طوبى لک بما ذکرت من قلم الامر و جرى اسمک من لسان القدرة و الاقتدار انّ ربّک لهو الغفور الکريم اذا وجدت عرف القميص قولی لک الحمد يا اله من فى السّموات و الارضين .
(327) الاقدس الابهىاى امة اللّه اگر از منزل پرسى سجن واگراز غذا پرسى بلايا ومحن و اگر از جسد پرسى در ضعف و اگر از روح پرسى در سرور و فرح که مقابله نمى نمايد بآن سرور من علی الارض حبس را قبول فرموديم تا گردنهاى عباد از سلاسل نفس و هوى فارغ شود و ذلّت اختيار نموديم تا عزّت احبّا از مشرق اراده اشراق نمايد همچه مدان که حق عاجز است قسم باسم اعظم که اگر اراده فرمايد ارواح جميع امم را بکلمه اخذ نمايد مع ذلک از ظلم ظالمين چشم پوشيده و حمل بلاياى لا تحصى فرموده تا کلّ را بمدينه باقيه ابديّه کشاند لا يعلم ذلک الّا اولوالالباب گوش بسخنهاى جنود شيطانيّه مکن بجان و دل بشطر رضوان توجّه نما تا عرف رحمن را از قميصش که بدم بغضامحمّر گشته بيابى و استنشاق نمائى و البهاء عليک و علی الّذين آمنوا باللّه العزيز العليم .
(328) الاقدس الاعظم الابهىانشاء اللّه بعنايت دوست از آنچه غير اوست فارغ و آزاد باشى و در کلّ احيان رحيق معانى را از يد ساقى حقيقى بياشامى نظر عنايت حق با شما بوده و خواهد بود طوبى لابيک انّه فاز بلقاء اللّه و آمن تلقاء الوجه انّ له اجراً عظيماً فى الکتاب او از نفوسى است که بعد از ارتفاع کلمه الهيّه بعرفان اللّه فائز شد و در احيان اشراق شمس حقيقت در آن جهات لدى الوجه حاضر و بانوارش مهتدى و بر امرش ثابت بود انّ له حسن مآب.
(329) الاقدس الاعظم الاعلىيا خليل ليس اليوم يوم السّکون و الصّمت ان اطلع من افق البيان بذکر ربّک الرّحمن ثمّ ادع الامکان الی اللّه العزيز المنّان ثمّ اعلم انّا جلسنا فى السّجن وحده و غلقنا ابواب اللّقاء فى ايّام معدودات لو نريد نفتحها بالحقّ انّ ربّک لهو العزيز المختار ايّاک ان تمنع نفسک عمّا قدّرناه لک کن بين الناس منادياً لامر ربّک و مبلّغاً ما امرت به فى الکتاب خليلی خليلی لا تحزن عمّا ورد عليک فى سبيلی انّ اجرک علی الّذى خلقک و عرّفک ما لا عرفه اکثر العباد ان اشکر ربّک فى کلّ الاحيان و سبّح بحمده بين ملأ الاديان قم علی الامر علی ما ينبغى لک ثمّ اقتد هذا المظلوم الّذى من افق السّجن يدع العباد الی اللّه العزيز الوهاب نسأل اللّه بان يجذبک من نفحات قميص الوحى علی شأن تقوم علی خدمته بقدرة و سلطان کذلک امرناک من قبل اذ نزّلنا لک لوحاً لاحت من افقه شمس الحکمة و البيان هذه مرّة اخرى فضلاً من لدنّا ليفرح بها و تقرّ بها الابصار انّما البهاء عليک و علی الّذين فازوا بانوار الوجه اذ اتى الموعود و خرقت الاحجاب.
(330) الاقدس الاعلیکتاب من لدنّا الی الّتى اذا سمعت النّداء عن جهة العرش اقبلت و قالت ثمّ نادت بلى يا محبوب العارفين ان يا امتى لو تسمعين نداء الّذى ارتفع فى هذه الايّام من حول عرشى ليجعلک طائراً فى هواء قربى و يدخلک فى ملکوتى و ينطقک بثناء نفسى بين امائى کذلک نزّلنا لک ما يفرح به قلبک انّ ربّک لهو الفضّال القديم ان اطمئنى بفضل موليک ثمّ اذکريه فى اللّيالی و الايّام انّه هو خير الذّاکرين يا الهى و محبوبى اسمع ندائک من شطر السّجن مقرّ الّذى فيه استقرّ عرش عظمتک و اقتدارک اى ربّ وفّقنى علی ذکرک فى ايّامک و ثنائک بين امائک اسألک باسمک الّذى به نُصبت رايات امرک بين عبادک و رُفعت اعلام سلطنتک بين خلقک بان لا تطردنى عن باب فضلک و لا تمنعنى عما قدّرته لامائک الّلائى اقبلن بکلّهنّ الی شطر فضلک و مطلع وحيک انّک انت المعطى الباذل العزيز الحکيم.
(331) الاقدس الامنع الابهىطوبى لمن قام علی امر اللّه و استقام اذ ارتفع ضوضاء الّذين کفروا باللّه ربّ العالمين انّا نشکو من العلماء الّذين اعرضوا عن الّذى يدعونه الا انّهم من الکاذبين قد جادلوا آيات اللّه و کفروا ببرهانه و حاربوا بنفسه المهيمنة علی من فى السّموات و الارضين قد تحيّر منهم الملأ الاعلی و الّذين يطوفنّ حول عرش العظيم قد نکثوا عهد اللّه و نکصوا علی اعقابهم الا انّهم من المدحضين قد حضر کتابک لدى الوجه و فاز بلحاظ موليک القديم و نزّل لک هذا الّلوح لتشکر ربّک و تذکره بين عباده الغافلين انّا نکبّر من هذا المقام المنير علی وجوه الّلائى آمنّ باللّه الفرد العليم الخبير بشّرهنّ من لدى المظلوم بهذا الذّکر الّذى منه فاحت نفحة المحبوب و هدرت الورقاء الملک للّه العزيز الحميد و نذکر ابنائک فضلاً من لدنّا انّ ربّک لهو المعطى الکريم طوبى لهم بما ذکروا لدى العرش و تحرّک علی ذکر هم قلم اللّه العزيز الجميل کذلک ذکرنا کلّ اسم کان مذکوراً فى کتابک لتشکر ربّک الغنىّ القدير.
(332) الاقدس الامنع الاعلىيا ابانور ان استمع نداء الظّهور الّذى ارتفع من شجر الطّور اللّه لا اله الّا هو المقتدر المختار کنت فى السّجن کما کنّا فيه ان اشکر و قل لک الحمد يا الهى بما وفّقتنى بذلک اشهد انک انت العزيز الوهاب ان يا کمال قم علی امر ربّک الغنىّ المتعال على شأن لا تمنعک سبحات الجلال و لا اشارات الّذينهم کفروا بالمبدء و المآل ادع الناس بالحکمة و البيان کذلک امرک ربّک الرحمن فى الزّبر و الالــــــــــــــــــواح کمالی لا تحزن بما ورد عليک فى سبيلی قد ورد علينا فى سبيل اللّه ما لا حملته الاکوان کنت شريکنا فى المصائب و البلايا يشهد بذلک ربّک مالک الابداع طوبى لک بما وفيت ميثاق اللّه و عهده و کنت طائفاً حول البيت اذ کان ربّ البيت فى ارض العراق انّا کنا معک اذ کنت بين ايدى المشرکين و نريک بما انت عليه انّ ربّک لهو العزيز العلّام ان رأيت المحمود قل اين مهربک لعمرى هذا المقام المحمود الّذى نزّل حکمه فى الفرقان ضع الصّنم و توجّه الی مولی الامم هذا ينبغى لک و لمن فاز بهذا اليوم الّذى جعله اللّه مطلع الايّام يا محمود ان استمع ما ينادى به ربّک الودود من السّدرة النّوراء الّتى ارتفعت علی البقعة الحمراء وراء قلزم الکبرياء اللّه لا اله الّا هو العزيز الغفّار دع کلّ ما سمعت ثم توجه الی آيات ربّک لعمرى لو تجد حلاوتها تدع الورى عن وراک و تتوجّه الی موليک و تقول آمنت بالّذى ارسلک يا ايّها المسجون فى اخرب الدّيار تفکّر فى نفسک اتختار الصّمت فى امر ربک بعد الّذى ارتفع صرير القلم الاعلى بين الارض و السّماء لعمرى لو تنصف تنوح و تبکى فى العشىّ و الاشراق هل تظنّ انّ ايمانک ينفعه او اعراضک يضرّه لا و منزل الآيات انّه يدعوک خالصاً لوجه اللّه اذ احاطته المشرکون من کلّ الجهات دع الحميّة و تمسّک بحبل مالک البريّة هذا خيرٌ لک عمّا خُلق فى الارضين و السّموات لا تقنع بالموهوم توجّه الی ربّک القيّوم الّذى اتى بقدرة و سلطان ان يا کمال ان وجدت فى وجهه نضرة الجمال فَالق عليه آيات ربّک ذوالعظمة و الاجلال و الا فاَعرض عنه ثمّ اقبل بقلبک الی اللّه مالک يوم المعاد انا ذکرناه فى هذا اللّوح بما سبقت رحمة ربّک و الّا لا يتحرّک على مثله قلم اللّه العزيز الجبّار الّا بان يتوب و يرجع الی الّذى به لاحت الوجوه و نادى المناد کبّر من قبلی على وجوه الّذين اقبلوا و مستّهم الشّدائد فى ايّام شداد و بشر هم بعنايات ربّهم ثمّ اتل لهم ما نزّل من لدى اللّه العزيز الغفّار انا نذکر هم فى السّجن و نزلنا لکلّ واحد ما يثبت به اسمائهم فى کتاب اللّه رب الارباب انّما البهاء عليک و علی ولدک و اهلک و علی الّذين استقاموا علی هذا الامر الّذى به اخذت الزّلازل قبائل الآفاق کن بين الناس کما اُمرت به من قبل ليُرى منک ما تقرّبه عيون الابرار اذاً امسکنا القلم و لو انّه اراد ان يجرى علی اسماء احبّتى الی يوم الّذى لا يُحدّ بالاذکار کذلک نزّلنا عليک الآيات فضلاً من لدنّا لتقرئها بين العباد الّذين خرقوا السبحات باسم منزل الآيات و کسّروا صنم الوهم بهذا الذّکر الّذى نزّل من سماء القدرة و الاقتدار.
(333) الاقدس الاعظم الاکرمسبحان الّذى کشف الحجاب و اظهر من کان مخزوناً فى حجب الغيب و مکنوناً فى ازل الآزال فلمّا اتى بالحقّ اعترض عليه العباد و اضطرب من فى البلاد الّا من وجد عرف المحبوب و اقبل اليه بقلب منير قد تموّج البحر الاعظم باسم مالک القدم و لکنّ الامم اکثر هم من الغافلين قد اخذ الابصار رمد الاوهام و بها مُنعت عن النّظر الی وجه اللّه العزيز الجميل قد فنت الاشيا الّا وجهه المشرق من هذا الافق المبين طوبى لبصر رأی المنظرالاکبر و لقلب توجّه الی مقصود من فى السّموات و الارضين قد حضر لدى العرش کتابک لذا تحرّک قلم الامر علی ذکرک فيهذا اللّوح المنيع ان اشکر بما فزت بعرفان اللّه و ذکرت فى الالواح ان هذا الّا فضل عظيم قل يا الهى لک الحمد بما ايّدتنى علی امرک و عرّفتنى مطلع نفسک و مشرق آياتک فى يوم فيه اخذ سکر الهوى من فى الانشاء الّا من انقذته يد الطافک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت العزيز الکريم اى ربّ فاستقمنى علی حبّک علی شأن لا تضطربنى شئونات الدّنيا و لا تمنعنى حجبات الّذين کفروا بک و بآياتک انّک انت المقتدر المهيمن العزيز الحکيم.
(334) انا المجيب من الافق الاعلىيا علی اوهامات اهل فرقان بر کلّ واضح و معلوم مع ذلک حزب بيان از آن حزب غافلتر مشاهده ميشوند قبل بذکر وصىّ و امثال آن هزارودويست سنه يکديگر را لعن نمودند و بر سفک دم يکديگر فتوا دادند حال بعينه در نفوسى که خود را از اهل بيان ميشمرند همان گفته هاى قبل و اوهامات تازه بميان آمده عالم گواه که اين مظلوم در ليالی و ايّام عباد را بآنچه سبب علوّ و سموّ و انقطاع و تقوى اللّه است متذکّر نمود و تعليم فرمود و احدى از منکرين ظاهر نه در خلف سبحات و حجبات مستور و چون نور امر ساطع با سيوف بغضا بيرون آمدند طوبى از براى نفسى که حجبات اسماء را خرق نموده و بيوم اللّه و ما ظهر فيه تمسّک جست لعمر اللّه حزب قبل از مشرکين لدى اللّه مذکور هر يوم بامرى متمسّک ميشدند و بذکرى ناطق بالهه من دون اللّه قائل بوده و هستند نشهد انّهم من الاخسرين فى کتابى المبين اولياء را تکبير برسان انّا ذکّرنا هم من قبل و من بعد و ايّدنا هم بروحٍ من عندنا يشهد بذلک من ينطق انّه لا اله الّا هو الحق علام الغيوب قل يا ملأ الارض ضعوا ما عند کم ثمّ ولّوا وجوهکم الی الافق الاعلی المقام الّذى فيه ارتفع النّداء انّ ربّکم الرّحمن هو المقتدر المهيمن القيّوم قل قد اتى اليوم و انتم لا تعرفون قد ظهر المکنون و انتم لا تعلمون خذوا کتاب اللّه بقوةٍ من عنده ثمّ انصروه بجنود البيان امراً من لدنه انّه هو المهيمن علی ما کان و ما يکون طوبى لک بما تحرّک علی ذکرک القلم اذ کان مالک القدم فى السّجن الاعظم قل لک الحمد يا مالک الوجود و الظّاهر باسمک الودود بما ذکرتنى فى سجنک و انزلت لی ما لا تعادله الخزائن و الکنوز اسألک ان تجعلنى مستقيماً علی حبّک بحيث لا تزّلّنى شبهات الّذين انکروا حجتک و اعرضوا عن برهانک و جادلوا بآياتک الّتى احاطت الملک و الملکوت البهاء المشرق من افق سماء ظهورى عليک و علی الّذين عملوا بما امروا به فى لوحى المحفوظ .
(335) بنام باقى داناکتابت لدى العرش حاضر و ندايت استماع شد الحمد للّه باين فيض اعظم فائز شدى و ذکرت در ساحت اقدس مذکور آمد ان شاءاللّه در کلّ احيان با قلب طاهر و صدر منير و لسان مقدّس و بصر حديد بذکر حق و تفکّر در آيات او مشغول باشيد اليوم استقامت لازم است از حق بخواهيد تا در حبّش ثابت و راسخ مانيد جناب مهاجر يعنى شيخ سلمان در اين سفر حمل مشقّات نموده اند انّه لا يضيّع اجر المقبلين انّما البهاء عليک و علی بنتک و بناتها و علی کلّ امة آمنت باللّه المقتدر المهيمن العليم الحکيم .
(336) باسم مالک اسمااى فاطمه مطلع نور احديّه از سجن اعظم ترا ندا ميفرمايد و بمالک قدم ميخواند و مقصودى جز هدايت اماءاللّه و عباده نداشته و ندارد چه که او بنفس خود لم يزل غنى بوده و خواهد بود نه از حسنه عباد باو نفعى راجع و نه از سيّئه انام ضرّى باو وارد کلّ را خالصاًللّه بحق ميخواند تا کلّ بثمره وجود خود که عرفان اللّه و مطلع امر اوست فائز شوند انشاءاللّه لوءلوء محبّت رحمانى را در خزينه دل باسمش محفوظ دارى البهاء عليک .
(337) باسم مقصود عالمياناى مرضيّه مطلع نور احدّيه ترا بعوالم باقيه الهيّه دعوت مينمايد بگوش جان نداى رحمن را بشنو و بتمام قلب و روان بشطرش توجّه نما هر که اليوم از اين خمر باقيه آشاميد بحيوة ابديّه فائز شد و هر که محروم ماند از هياکل فانيه عند اللّه محسوب گشت تا جمال قدم باسم اعظم ظاهر جهد نمائيد تا از فضلش بثمره آفرينش فائز گرديد و ثمره آن عرفان محبوب است جز ارواح مجرّده را از اين کأس قسمت نبوده و نخواهد بود نيکوست حال نفسى که بر صراط حبّش مستقيم ماند و از وساوس انفس خبيثه ممنوع نشد .
(338) بسم الّذى به انار افق البيان و نطق قلم الرّحمن
يا کمال قد سمعت نداء ربّک اذ ارتفع بالحقّ و شربت من بحر الوصال اذ کان النّيّر الاعظم مشرقاً من افق الزّوراء طوبى لعين رأت و لاذن سمعت و للسان نطق باسمى المحبوب يا کمال قد ذکرت لدى العرش مرّة بعد مرّة و هذه کرّة اخرى ان اشکرو قل لک الحمد يا اله الغيب و الشّهود انّه ذکرک اذ کان فى العراق و يذکرک فى هذا الحصن الممنوع کذلک نطق لسان المظلوم لتشکر محبوب العالم و تتشبّث بذيل اللّه مالک الوجود دع النّاس و ما عند هم عن ورائک لعمرى سيفنى ما تراه و يبقى لک ما نزّل من هذا القلم الّذى خضعت له الاقلام انّ ربّک لهو الحقّ علّام الغيوب قل يا قوم اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا الّذين کفروا باللّه و تمسّکوا بالموهوم ان افتحوا ابصار کم و توجّهوا الی الافق الاعلی تاللّه انّه ظهر بالحقّ و اشرق من ذاک الافق المرفوع ايّاکم ان تتّخذوا له شريکاً او شبيهاً ان انصفوا فى امره و لا تکوننّ من الّذين کفروا باللّه ربّ ما کان و ما يکون قل ان اتّحدوا علی امر اللّه و سلطانه و لا تتّبعوا کلّ فاجر مردود قل هذا يوم به وعدتم فى کتب اللّه و هذا امرٌ خضع له کلّ منصف نطق بالعدل و کلّ مؤمن شرب رحيقى المختوم يا کمال تاللّه لو تطّلع علی حزن قلبى و ما ورد علىّ فى هذا السّجن الّذى سمّيناه لدى الورود بالسّجن الاعظم لتنوح لنفسى کذلک يخبرک ربّک العزيز المشهود انّک لا تضطرب عمّا ذکرناه لک ان اصبر ثمّ اصطبر کذلک يأمرک المظلوم کن مستقيماً علی امر اللّه و حبّه علی شأن لا تمنعک جنود العالم کذلک يأمرک الاسم الاعظم من هذا المقام المحمود قل يا قوم زيّنوا انفسکم بطراز العبوديّة للّه الحق تاللّه الحق هذا يومها لو انتم تعلمون انّا نذکر امتى الّتى آمنت باللّه و خضعت لوجهه اذ کان يمشى انّ ربّک لهو الغفور العطوف کبّر من قبلی علی وجهها و بشّرها بذکرى ايّاها و على وجوه ابنائک الّذين آمنوا باللّه المقتدر المهيمن القيّوم البهاء عليک و على اخيک الّذى کان مذکوراً لدى العرش طوبى لک و له بما سمعتما و توجّهتما الی الافق الاعلى کذلک يجزى اللّه عباده الّذين نطقوا بالحقّ و آمنوا به اذ اعرض عنه کلّ فاجر مردود ثمّ کبّر من قبلی علی احبّائى فى هناک ليشربون من کلماتى رحيق عنايتى و يطيرون فى هواء حبّى و يتوجّهون بقلوبهم الی وجهى و افقى و يفرحون بما نزّل لهم من قلمى عليهم ذکرى و ثنائى و رحمتى و غفرانى انّ ربّک لهو المعطى المشفق المکرم العزيز الودود .
(339) بسم الّذى به نطقت السن الکائناتذکرُ من لدى اللّه للّتى سمعت نداء ربّها و اقبلت الی اللّه ربّ العالمين ليقرّبها نداء الرّحمن الی المقام الّذى جعله اللّه مقدّساً عن ذکر کلّ ذاکر و وصف کلّ واصف انّه لهو المبيّن العليم قد سمعنا ندائک و رأينا اقبالک الی افق الوحى ذکرناک فى هذا الّلوح البديع ان اشکرى ربّک الرّحمن بهذا الذّکر الّذى به انجذبت قلوب اولی الالباب و توجّه کلّ شىءِ الی اللّه العزيز الحميد هذه لکلمة قد سمعها الکليم من قبل و انّها لشمس بها اشرق افق التّوحيد ان اشکرى ربّک بهذا الفضل ثمّ اذکريه انّ ربّک لهو السّميع البصير طوبى لعبد آمن و لامة فازت بهذا الذّکر الحکيم.
(340) بسم اللّه الاطهر الاظهر الابهىيا ايّها المقبل ان استمع نداء ربّک الابهى علی البقعة المقدّسة المبارکة الحمرا من سدرة المنتهى انّه لا اله الّا انا العزيز الکريم دع الکائنات عن ورائک و توجّه بکلّک الی اللّه منزل الآيات قل اى ربّ احبّ ان افدى بنفسى فى سبيلک ان تقبل منّى انّک انت خير راحم و ان تمنعنى بما اردت من بدايع جودک ايّدنى علی خدمتک ليظهر منى نصرة امرک و لو يکون اقلّ من ان يحصى انّک انت اله العرش و الثّرى لا اله الّا انت المهيمن القيّوم.
(341) بسم اللّه الاقدر الاقدرهذا کتاب من اللّه الی الّذى اهتدى بانوار الرّوح و کان ممّن آمن و هدى ان يا عبد قل بسم اللّه و باللّه و باسم ربّنا العلىّ الابهى ثمّ اصعد بجناح العرفان الی مقرّ الاقصى لتسمع نغمات اللّه عن جهة سدرة المنتهى و ان تطير مرّة اخرى لتسمع کرّة اخرى ما لا سمعته اذن اهل النّهى و ان وجدت فى نفسک استطاعة و قدرة فاصعد کرّة بعد اخرى لتشهد ظهورات ربّک و يتجلّى عليک انوار وجه ربّک العزيز الاعلی قل انّه حينئذٍ قد کان فى منظره الابهى و ينادى کلّ شىء ببدايع نغماته الاحلى ايّاکم ان توقّفوا تلک الايّام مرّوا علی الصّراط باذن ربّکم الرّحمن و لا تکونوا ممّن ضلّ و غوى قل انّه نزّل مرّة اخرى من سماء القضا و ينطق عليکم من آياته الکبرى و انّ هذا خيرلکم عن ملک الاخرة و الاولی قل يا قوم اتمارون الرّوح فيما شهد و رأى بعد الّذى انّه نطق فى صدر علىّ بالحق ثمّ من قبله فى صدر محمّد ثمّ فى صدر کلّ من نطق بالوحى من لدى اللّه العلىّ الاعلی قل يا ملأ البيان لو يجتمعون انتم و من علی الارض لتضلّوا احدا من احبّاءاللّه لن تقدروا اذاً موتوا بغيظکم يا ملأ البغى و العمى و انّک انت قدّس نفسک عن الهوى ثمّ ادخل منظر الاعلی و لا تتّبع الّذينهم يطيرون بجناحين الهوى ان اثبت علی امر اللّه و دينه ثمّ اذکر ما ورد عليه من اعدائه و لا تکن ممّن غفل و نسى و الروح و البهاء عليک و علی من تمسّک بعروة اللّه ثمّ بانوار القدس اهتدى.
(342) بسم اللّه الاقدسان يا امة اللّه ان اذکرى ربّک بهذا الدّعاء سبحانک اللّهمّ يا الهى انت الّذى من نار حبّک اشتعل افئدة الموحّدين و بانوار وجهک استضائت وجوه المقرّبين فما اعظم يا الهى کوثر عرفانک و ما احلی يا محبوبى سهام الاشقيا فى حبّک و رضائک فما الذّ سيف المشرکين فى سبيلک و اظهار امرک اسألک باسمک الّذى به تبدّل الاضطراب بالاطمينان و الخوف بالامان و الضّعف بالقدرة و الذّلة بالعزة بان تؤيّدنى و عبادک علی اعلاء ذکرک و ابلاغ کلمتک و اظهار امرک بحيث لا يمنعنا يا محبوبى سطوة الظّالمين و غضب المشرکين اى ربّ انا امتک الّتى سمعت ندائک و سرعت اليک هاربة من نفسى مقبلة اليک اى ربّ اسألک باسمک الّذى منه ظهرت کنوز الارض کلّها بان تحفظنى من اشارات الّذين هم کفروا بنفسک و اعرضوا عنک و انّک انت المقتدر علی ما تشاء و انّک انت العليم الحکيم .
(343) بسم اللّه الاقدس الابهىهذا ذکر من لدنّا الی الّتى آمنت باللّه فالق الاصباح لتجد من اثر اللّه ما يجعلها مشتعلاً بنار ذکر اسم ربّها العزيز المختار ان استمعى النّدا من القلم الاعلی الّذى ارتفع صريره بين الارض و السّماء انه لا اله الاّ انا الفرد الواحد الجبّار ايّاک ان تحجبک احجاب الاوهام و تمنعک شبهات الّذين کفروا باللّه ربّ ما يکون و ما قد کان ان اذکرى ربّک ثمّ اسجدى و اقنتى لوجه المهيمن علی من فى الارضين و السّموات ثمّ افرحى بما نزّل لک هذا اللّوح الّذى من افقه اشرقت شمس ذکر ربّک العزيز المنّان.
(344) بسم اللّه الاقدس الابهىهذا کتاب من لدنّا الی الّذى انبته اللّه من ارض طيّبة مبارکة انّ هذا لفضل عظيم ينبغى لک بان تکون لسانک ناطقةً بذکر مولاک و طرفک متوجّهاً الی شطر ربّک الرّحمن و يدک مرتفعة الی اللّه خالق الاکوان و اناملک مشيرة الى العالمين تاللّه الحقّ يا قوم قد شقّت سبحات الموهوم و اتى القيّوم بسلطان عظيم اتّتبعون الظّنون بعد الّذى ظهر سلطان اليقين عن افق مشيّة ربّکم العلىّ العظيم او تمسّکتم بالاوهام و هذا ربّکم العزيز العلّام اتّقوا اللّه يا قوم و لا تتّبعوا الّذين کفروا بمطلع الامر الّذى لولاه ما نزل الوحى فى ازل الآزال کذلک ينطق لسان العظمة فى سرادق الاجلال و لکنّ النّاس هم فى حجاب غليظ اخرق الاحجاب باسمى ثمّ استقدر من قدرة ربّک المقتدر القدير قل انّه فى السّجن يدعو کم الی اللّه علی شأن ما منعه البلا عن ذکر مالک الاسما ان اقبلوا اليه و لا تکونّن من الخاسرين لا تحزن فى شىء سوف ترى ما قدّر لک انّ ربّک معک فى کلّ الاحوال انّه لهو العليم الخبير و البهاء عليک و علی الّذين استقاموا علی امر ربّهم المقتدر القدير .
(345) بسم اللّه الاقدس الامنعانّا نزّلنا من سماء البيان ماءً منيراً لتنبت منه فى اراضى القلوب نبات الحکمة و البيان انّه کان علی کلّ شىٌ حکيما للماء معان شتّى و منها تجلّى الرّحمن علی الاکوان و منها اشراق انوارالکلمة و منها ماء الّذى اجريناه من عين المشيّة انّ ربّک کان بکلّ شىٌ عليما قل الاشجار الّتى فازت بهذه المياه تسمع من اوراقها و اثمارها ما تطمئنّ به افئدة العباد و تحدّث النّاس مرّة بهذا النّبأ العظيم و اخرى عن سرّ اسمى القديم يا طوبى لمن يعرف انّه کان من اهل البها لدى العرش مذکورا قل يا قوم قد انتهت الظّهورات ايّاکم ان تختلفوا فيما يلقيکم قلم الامر ان اتّبعوا ملّة اللّه و دينه و لا تتّبعوا کلّ مشرک کان عن الحقّ بعيدا سوف تسمعون من اکثر البلاد نداء العجل ايّاکم ان تعقّبوا کلّ کذّاب کان فى اللّوح اثيماً قل يا قوم انّ نقطة الاولی ما اراد من البيان الّا نفسى و اظهار امرى لو يستنشقه احد ليجد من کلّ کلمة منه رائحة قميصى کذلک کان الامر فى البيان من لدى الرّحمن منزولا قال و قوله الحق لو ينطق احد بآية لا تکذّبوه اذاً تفکّروا يا اولی الالباب انّه لمّا اطّلع بهذا الظّهور و رأه فى عرش العظمة و الاجلال لذا نطق بهذه الکلمة و امثالها انّ ربّک لهو العزيز العلّام لو لا نفسى ما تکلّم بها و يشهد بذلک ربّک العزيز المختار کم من عباد يتکلّمون بالکلمات و يدّعون فى انفسهم ما لا اذن اللّه لهم تفکّروا يا اولی الابصار کما سمعتم من اکثر المدائن نداء من ادّعى الوحى و اخذ اموال النّاس بالباطل کذلک نعلّمک سبيل الحق من لدن ربّک العزيز المختار اتحسب انّهم ايقاظ بل رقود و يشهد بذلک لسان القدرة و القوّة فى ملکوت ربّک العزيز المنّان طوبى لک بما فزت بعرفان اللّه و اقبلت الى مطلع مشيّة ربّک الرّحمن لا تلتفت الی الّذين اعرضوا و اعترضوا انّا قدّرنا لک مقاما فى الفردوس لعمرى انّه من اعلی المقام انّ ربّک لهو المقتدر الجبّار.
(346) بسم اللّه الباقىان يا امتى ذُکر اسمک تلقاء العرش و اشرقت عليک شمس الفضل و هذا اللّوح من اشراقها انّ الارض تحدّث عند اللّه اخبارها قد سکن الغلام فى سجن العکّا و المخلصون يجدون عرف القميص من ارجائها قد نزّلت الآيات عن يمين عرش ربّک مالک الاسماء و الصّفات و ما جرى من القلم انّه برهانها ان اصبرى و لا تجزعى سوف تظهر قدرة ربّک و تاخذ النّاس آياتها قد صُفّفت الصفوف و نزّلت الملائکة برايات حمراء و اضطربت الارض و اخذ المشرکين زلزالها هذه سدرة اللّه طوبى لمن تقرّب اليها و تمسّک بافنانها تنطق اوراقها تاللّه هذا المحبوب العالمين يا قوم خافوا عن اللّه ثمّ استمعوا نغماتها قد طويت السّماء و الارض فى قبضتى والمجرمون اثقالها قد خلقت السّموات و زيّناها بشموس مشرقات طوبى لمن استضاء بانوارها قد اتت السّاعة و انشقّ قمر الحسبان و اخذ المشرکين اضطرابها انقعرت الاعجاز و انصعقت النّفوس و البيوت خاوية باعراشها انّک لا تحزنى من شىٌ و اذکرى ربّک الرّحمن ثمّ اشکريه طوبى لامة اضاء وجهها فى ايّام ربّها و وفت بايمانها.
(347) بسم اللّه العزيز الرّحمنان ارض برضى اللّه و انّ رضائه فى تلک الايّام لا تحقق الّا برضاء مظهر نفسه الّذى ظهر بالحق بين العالمين و فزغ عنه من فى السّموات و الارض الّا الّذين عصمهم اللّه بفضل من عنده و انّه لهو المقتدر القدير زيّن هيکلک بطراز الايقان بين ملأ الاکوان ثمّ انطق بثناء ربّک الرّحمن بين عباده الغافلين تاللّه من ذاق حلاوة ذکره انّه لا يشهد من فى السّموات الّا کيوم ما خلقهم الّا من تجد فى وجهه نضرة النّعيم دع النّاس فى خوضهم و خذ لوح اللّه بقوّة مبين ايّاک ان يمنعک شىٌ عن ذکر اللّه الاعظم العظيم سوف يفنى الکلّ و يبقى الملک لربّک الفريد و لو کان للدّنيا شأن عند اللّه ما اودعنا انفسنا بين ايدى المشرکين انّا نکون ناظراً الی مقام ما اطّلع به احد الّا اللّه لذا لا نفزع من ضرّ الظّالمين انّک فامش علی اثرى ثمّ انقطع عن المنکرين تبعّد عنهم و تقرّب الی اصفياء اللّه و انّ فى ذلک خير کثير کذلک القيناک قول الحق لتشکر اللّه ربّک و ربّ ابائک الاوّلين و تقول ان الحمد للّه ربّ العالمين .
(348) بسم اللّه العزيز القيّومان يا امة اللّه ان استأنس باللّه و ذکره ثمّ انقطعى عمّا خلق فى السّموات و الارضين لانّه يفنى و ما يبقى هو ذکر اللّه الفرد الواحد المقتدر القدير ثمّ توجّهى اليه فى کلّ الاحوال و لا تنظرى الی ما قدّر فى الامکان فتوکّلی علی جمال عزّ قديم و انّ هذا لنصح عظيم هذا خير لک عمّا خلق و يخلق و انّ ربّک شهيد و عليم و الرّحمة عليک و علی اللّواتى توجّهن الی وجه اللّه العلىّ العظيم.
(349) بسم اللّه العليم الخبيرهذا کتاب من لدنّا الی الّذى استضاء من انوار الّتى اشرقت من افق ارادة ربّه العلىّ الاعلی فى ايّام کشف جمال الغيب عن وجهه الغطاء و ظهر بسلطان اسمه الابهى بين ملأ الإنشاء و ينطق فى کلّ شىٌ انّه لا اله الّا هو العزيز الکريم طوبى لک بما خرقت الاحجاب و ما منعک السّبحات عن التّوجّه الی ربّک العزيز الوهّاب و احيتک روح اللّه و ايقظتک نسمات التّى تضوّعت نفحاتها بين العالمين طوبى لک بما عاشرت مع الّذى اصطفيناه لذکرنا و عزّزته حين الّذى ورد عليک بذکر اللّه محبوب العارفين خذ لوح اللّه و اثره ثمّ دع اللدّينهم کفروا و لو يأتيکم بصحف الاوّلين و الاخرين لانّ اليوم لا ينفع احداً شىٌ الّا من تمسّک بهذا الحبل الّذى علّق بين السّموات و الارضين انّ الّذينهم فى مرية فى ايّام ربّهم اولئک ليس لهم نصيب من هذا الکوثر الّذى جرى من فم عناية ربّک الرّحمن فى قطب الجنان فسوف ياخذ هم اللّه بقهر من عنده و انّه اشدّ الآخذين فسوف يأتيکم من يدعو کم الی الشّيطان کذلک اخبر کم قلم الرّحمن من قبل فى لوح عزٍ بديع قل يا قوم تجنّبوا عنه و لا تتّبعوا الّذين کفروا بالّذى آمنوا تاللّه ان هم الّا فى ضلال مبين قل يا قوم اتعبدون الاسما و تکفرون بموجدها فويل لکم من عذاب يوم عظيم و قد قدّر لک فى سماء الامر مقام عزٍ کريم انّه يؤيّد الّذين استقاموا علی امره و انّه هوموّضی اجور المحسنين و قد غشت الاوهام کلّ الانام الّا من تشبّث بذيل ربّک المقتدر العزيز العلّام انّه من اعلی الخلق يصلّينّ عليه اهل ملأ الاعلی ثمّ ملائکة المقرّبين قل عنده علم کلّ شىء لا يعزِب عن علمه ما هو المستور فى صدور الخلايق اجمعين يجزى کلّ نفس بما کسبت و انّه بکلّ شىٌ عليم نسأل اللّه بان يظهر منک ما تقرّبه عيون الموحّدين و يجعلک علم الهداية بين البريّة و قائد العباد فى هذا اليوم الّذى شقّت فيه سبحات الجلال و اتى اللّه بجمال مبين و فى کلّ حين يؤيّدک علی ذکره و ثنائه بين عباده و انّه لعلی کلّ شىءِ قدير ان افرح بعناية اللّه و رحمته و انّ رحمته احاطتک بالفضل و لا يعقلها الّا الّذينهم طاروا فى هذا الهواء الّذى قدّسه اللّه عن ظنون المريبين و لو يکشف الغطاء عمّا قدّر لک فى هذا اللّوح لتتحيّرنّ العباد بل ينصعقنّ لذا سترناه فضلاً من لدنّا و انّه لهو الغفور الرّحيم نسأل اللّه بان لا يعقّبه البدا و ينزل عليک فى کلّ حين ما يجذبک اليه و ينقطعک عمّا سواه لا اله الّا هو المعطى الباذل العليم الحکيم و النّفحة الّتى فاحت عن قميص ربّک العلىّ الاعلی عليک و علی من معک من عباد اللّه المخلصين.
(350) بسم ربنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىحمد محبوب عالم و مقصود امم را لايق و سزاست که لازال اخذ و عطا از يمين و يسار اراده اش جارى و ظاهر اخذ نمايد آنچه را عطا فرمود و عطا فرمايد آنچه را اخذ نمود در اخذش صد هزار حکمت بالغه مستور و همچنين در عطايش بلندى و علوِّ مقام عطا را از اخذ معلوم نمود از آردى که سنگ آسيا بر سرش گشته آدم پديد آرد از زحمت آن اين نعمت حاصل و از شدّت آن اين رخا پديدار اين است که مقرّبين و موحّدين و مخلصين جميع امور را تفويض نموده اند و باستقامت تمام بر آنچه وارد شده صبر نموده اند چه که انّه يعلم ما عندنا لا نعلم ما عنده و هو العليم الخبير نامه آن دوست مکرّم رسيد تلقاء عرش عرض شد هذا ما نطق لسان العظمة قوله جلّ جلاله بسمى المظلوم يا حسين در بلاياى حسين تفکّر نما در ظاهر بلا مينمود و شديد و عظيم بود ولکن بحر رحمت از او موّاج و نور مبين از او مشرق و شمس فضل از او بازغ شريعت غرّاى رسول اللّه را شهادت آن حضرت معين و ناصر شد عمل آن حضرت بکينونته آفتاب آسمان فرقان بوده و حديقه معانى را او ساقى و آبيار اگر سرّى از اسرار بلاياى فى سبيله ذکر شود جميع رايگان قصد ميدان نمايند و شهادت طلبند امروز هر مقامى را ملاحظه کنى حق در آنجا قائم يعنى مقام اَبْ اَبْ و فوق آن و دون آن اينقدر ترا کافى است که قلم اعلی در اين مقام ترا تعزيت ميفرمايد و تسلّى ميدهد و مصعود مسعود را ذکر مينمايد او بطراز محبة اللّه مزين و ببيان قلم رحمن موقن و معترف و حال در جوار رحمت ساکن و از فيوضات لا يتناهى مرزوق طوبى له و لک و لمن معک و للّذين ارسلنا لکلّ واحدٍ لوحاً لاحت من افقه شمس عناية ربّک المشفق الکريم البهاء عليک و علی من صعد الی الرّفيق الاعلی و فاز بما قُدّرله من لدى اللّه ربّ العالمين انتهى نامه آنجناب فى الحقيقه سبب حزن کامل شد چه که حامل خبر حزن انگيز بود حق شاهد و گواه که کمال هَمّ و غم روى نمود ولکن چون در ساحت امنع اقدس عرض شد و آيات باهرات از سماء مشيت نازل شعله احزان بغتةً ساکن و لهيب نيران هموم متوقّف بل بيفسرد افسردني که روشنى نپذيرد چه که بياناتى در اين مقام از لسان مقصود امکان جارى که هر نفسى رجاى موت نمود که شايد بمثل آن فائز گردد هنيئاً لمن صعد اليه منتسبين را از قبل اين فانى تکبير و سلام برسانيد و تسلّى بدهيد مطلب ديگر انکه در وقت تشريف بردن آنجناب اسامى چندى نوشته وبساحت اقدس ارسال داشتند و وعده نزول الواح از سماء عنايت ظاهر و مدّتهاست نازل شده اين کرّه ارسال شد مطابق عدد حب ١٠ از حق جلّ جلاله سائل و آمل برساند و خلق را بدعاً بطراز جديد مزيّن دارد تا از حوادث روزگار و بغضاى اشرار و عداوت علما و حسد فقها محزون و مضطرب نشوند وقتى از اوقات اين کلمه عليا از لسان مولی الورى ظاهر قوله جلّ کبريائه يا عبد حاضر دوستان الهى اليوم بعنايت و شفقتى فائزند که اقلام عالم و ابحر آن از احصاء آن عاجز نبايد از حوادث فانيه محزون شوند آنچه در قلب خطور نمايد و يا قوّه خياليّه آنرا ترتيب دهد لدى اللّه از براى اوليا موجود و مخلوق و حاضر و منتظر در اينصورت حزن جائز نه سرور اندر سرور فرح اندر فرح بهجت اندر بهجت نعمت اندر نعمت است يشهد بذلک من نطق و ينطق انّه لا اله الّا هو الظّاهر الباهر الفرد الواحد المقتدر المعين الحمد للّه ربّ العالمين انتهى رجا آنکه اولياى آن ارض را اگر بحکمت موافق باشد تکبير برسانند شوق قلب و فؤاد از حدّ و حصر خارج ولکن نظر بحکمت منزله در الواح ذکر اسم جائز نه البهاء و التّکبير و الثّناء علی جنابکم و علی الّذين فازوا بامر اللّه العزيز الحکيم . خادم فى ١٨ شهر ربيع الثّانى سنه ١٣٠٢
(351) بسم ربّنا الاقدس الاعزّ العلىّ الابهىحمد محبوبى را لايق و سزاست که لم يزل بوده و لا يزال خواهد بود هر ذى اسمى باسم او مفتخر و هر ذى شأنى بذکر او مشتهر نظر برحمت واسعه و عنايت سابقه خود را ظاهر فرمود و بر عالميان بانوار وجهش تجلّى نمود و بکلمه مبارکه الملک للّه الواحد الفرد العليم الحکيم نطق فرمود اوست داناى يکتا و سلطان يفعل ما يشاء اوست مقصود عالميان و محبوب آدميان طوبى از براى نفوسى که باصغاى ندايش فائز شدند و بافقش اقبال نمودند ايشانند عبادى که ذکر مقامات و وصفشان در فرقان و کتب قبل از قلم اعلى ثبت شده ايشانند آن نفوسى که در سبيل الهى خوف ايشان را اخذ ننمايد و حزن وارد نشود ايشانند نفوسى که شماتت اعدا و استهزاء جهلا ايشانرا از افق اعلى منع ننمود و اشارات امم و شئونات عالم از استقامت بر امر مالک اسما محروم نساخت ايشانند لئالی بحر استقامت و جواهر وجود عليهم بهاءاللّه و بهاء من فى ملکوت الانشاء از حق ميطلبم لازال آن نفوس را بطراز استقامت مزيّن فرمايد چه که جز نفس حق از براى احدى عصمت کبرى نبوده و نيست از حق سائل و آملم که اين عباد را در ظلّ قباب عنايت خود حفظ فرمايد و باستقامت در کلّ احوال مؤيّد نمايد اوست مقتدرى که منع ننمود او را شىء انّه لهو الفرد المتعالی القوىّ القدير و بعد قد فاز الخادم باصغاء صرير قلمکم الّذى ارتفع فى ذکر اللّه محبوبنا و محبوبکم و محبوب من فى السّموات و الارضين الحمد للّه مرّة بعد مرّة و کرّة بعد کرّة اين عبد بمراسلات آن حبيب روحانى فائز شد و بعد از اطّلاع بساحت امنع اقدس معروض گشت هذا ما انزله لسان الوحى فضلاً من عنده عليک قوله جلّ کبريائه يا کمال ملکوت بيان در کلّ احيان در اشراق و ظهور است بشأنى که شبه و مثل از براى او ديده نشده و نخواهد شد لازال صرير قلم اعلی مرتفع و مکلّم طور ناطق نيکوست حال نفسى که اصغا نمود و باستقامت تمام بر خدمت امر مالک انام قيام کرد عالم ظلمانى را بسراج عنايت رحمانى روشن نموديم ولکن نفوس خائنه از اين روشنى اجتناب نمودند تا اعمال نا شايسته ايشان مستور و انوار وجه را از افق اراده ظاهر فرموديم ولکن کوران از او محروم ماندند بحر حَيَوان را درقطب امکان آشکار نموديم و جميع رابآن دلالت کرديم بشأنى که مالک قدم و اسم اعظم بلسان مبارک بکلمه اسرعوا اسرعوا نطق فرمود ولکن نفوس ثقيله که حملشان سنگين بود از تقرّب بان ممنوع گشتند يا کمال مظلوم آفاق جميع بلايا را حمل نمود و امر اللّه را اعلاء کرد بقوت و قدرتىکه هر منصفى از آن متحيّر مانده بکمه ان هذا الّا فضل عظيم ناطق گشت مع ذلک اهل بيان بعلقه لايغنيه از طلعة احديه محروم و از کلمه جامعه الهيّه ممنوع گشتند بنعيق قناعت نمودند و از صرير قلم اعلی اعراض کردند تفکّر در جوهر بيان که از قلم مبشّر جارى شده نمائيد ميفرمايد و قد کتبت جوهرة فى ذکره و هو انّه لا يستشار باشارتى و لا بما ذکر فى البيان فى الحقيقه اين کلمه مبارکه جوهر بيان و روح بيان است بشهادت نقطه اولی مع ذلک اهل بيان از منزل و مبعث محروم ماندند و ببيانات نقطه اولی از براى خود ايمان ثابت مينمايند نشهد بانّه يشهد بکفر هم و نفاقهم و اعراضهم و غفلتهم قل ايّها الکافرون لا اعبد ما تعبدون حضرت مقصودى که نقطه بيان ميفرمايد او مقدّس از اشاره من و ما نزّل فى البيانست از او اعراض نموده اند و خود را از اهل بيان ميشمرند يا کمال يوم يوم اللّه هست طوبى از براى نفسى که از دون او فارغ و آزاد شد اوست اهل بهاء و اصحاب سفينه حمراء يشهد بذلک مالک الاسماء فى هذا المقام المنير انّا انزلنا لک ما يفرح به قلبک و ارسلناه اليک لتقرء و تکون من الشّاکرين و نکبّر من هذا المقام علی وجوه احبّائى الّذين طاروا فى هواء حبّى و قاموا علی امرى و نطقوا بذکرى الجميل ان شاء اللّه کلّ بعنايت الهى فائز باشند جميع نفوس موقنه مقدّسه ذکرشان از قلم الهى جارى و در کتاب ثبت شده طوبى لهم ثمّ طوبى لهم جميع را بعنايت مخصوصه الهى بشارت دهيد و مسرور داريد امروز روز ظهور مقامات انسانيست جهد نمائيد تا از شما ظاهر شود آنچه لايق هست يا احبّائى افرحوا باسمى و تمسّکوا بحبلی المتين الحمد للّه ربّ العالمين انتهى از بيان حق جلّ و عزّ مقامات عنايت و الطاف نسبت بآن محبوب و دوستان الهى معلوم ميشود هر منصفى متحيّر ميماند در آنچه مشاهده مينمايد از عظمت فضل و جود و کرم و عنايت الهى آنچه اسامى در دستخط آنجناب بود تلقاء عرش عرض شد و مخصوص هر يک لوح امنع اقدس نازل و ارسال گشت انشاء اللّه بان فائز شوند و دوستان از حرارت محبّت الهى بشأنى مشتعل گردند که آثار آن ظاهر شود ولکن در هر حال بايد بحکمت ناظر بود که مباد امرى که رايحه فساد از او استنشاق شود ظاهر گردد ناس ضعيفند و حق جلّ کبريائه کريم سيف مدارا و بردبارى احدّ از سيف بطش و غضب است طوبى لمن تمسّک بالمعروف انّه من النّاصرين لدى اللّه ربّنا و ربّ من فى السّموات و الارضين الحمد للّه مخصوص جناب نبيل قبل با و جناب اسم جواد عليهما بهاء اللّه الواح بديعه منيعه نازل و همچنين مخصوص نفوسى که در دستخطهاى ايشان مذکور بود و نظر بحکمت يک دسته بارض قاف ارسال شد که برسانند و يکى به حد با ان شاء اللّه برسد و بان فائز شوند عرض ديگر بعد از انکه دستخطهاى آنجناب که باين بنده مرقوم داشته بودند و در ساحت اقدس عرض شد در ظهر يک دستخط اسامى سه نفس مذکور بعد از عرض اين آيات از ملکوت غنايت الهى نازل قوله عزّ کبريائه ،
هو الشّاهد السّميع يا محمّد يذکرک المظلوم بما يقرّبک الی اللّه المهيمن القيّوم دع العالم و تمسّک بالاسم الاعظم الّذى اتى من سماء البيان بسلطان مشهود ليس لاحد ان يحزن من الدّنيا و ما ظهر فيها کذلک يذکر من عنده کتاب محفوظ يا احبّائى ان افرحوا باسمى ثمّ انصروا ربّکم الرّحمن بالحکمة و البيان کذلک قضى الامر و لکنّ النّاس هم لا يفقهون البهاء علی اهل البهاء الّذين وفوا بميثاق اللّه مالک الغيب و الشهود ،
هو الاعزّ الاقدس الابهى ذکر من لدى البهاء لمن اقبل الی الافق الأعلی لتجذبه نفحات الذّکر الی مقام لا يرى فى الملک الّا تجلّيات انوار وجه ربّه الکريم هذا يوم فيه ظهر ما انزله الرّحمن فى الفرقان بقوله کلّ شىٌ هالک الّا وجهه المنير يا محمد قبل تقى يذکرک المظلوم من هذا المقام الّذى يطوفه کلّ اسم عظيم تمسّک بالعروة الوثقى و تشبّث بذيل ربّک العزيز الکريم انّا ذکرنا الّذين اقبلوا الی اللّه و نذکر هم فضلاً من لدنّا انّ ربّک لهو الفضّال الغفور الرّحيم ،
هو الاعظم الاقدم الابهى يا محمّد قبل رضا ستفنى الدّنيا و يبقى الملک للّه مالک الرّقاب اَين صليل سيوف الاعداء و اَين صهيل خيول الاقويا و اَيْن جنّات الأمراء و اَيْن خيام العظماء و اَيْن صفوفهم و جهوز هم و اين قصور هم و شئونهم لعمر اللّه قد سکنوا فى قبور هم و لکنّ الناس غفلوا عمّا ظهر فى القرون الاولى بذلک مُنعوا عمّا ظهر من لدى اللّه ربّ الارباب طوبى لمن تفکّر فى آثار قدرة اللّه و تمسّک بما نزّل فى الکتاب البهاء علی اهل البهاء الّذين تمسّکوا بحبل اليقين و نبذوا عن ورائهم الظّنون و الاوهام انتهى فضل بمقامى است که آنچه اسامى تلقاء وجه عرض شد حيّاً ميّتاً از سماء مشيّت لوح امنع اقدس مخصوص هر يک نازل از دست و زبان که بر آيد کز عهده شکرش بدر آيد روح العالم لفضله الفدا ان شاء اللّه دوستان حق در هر حين تقکّر نمايند و باستقامت تمام بر امرش قيام کنند اين کرّه الواح منيعه متعدّده مخصوص آنجناب نازل يک لوح امنع اقدس مخصوص جناب نور عليه بهاء اللّه و همچنين مَخصوص ورقه اهل عليها بهاء اللّه و ذکر ورقتين اختين عليهما بهاء اللّه هم از لسان مبارک ظاهر فرمودند ان شاءاللّه بعنايت الهى فائز باشند و از درياى محبّت قدح قدح بياشامند انّ الّتى فازت باللقاء انّا ذکرنا ها فى الزّبر و الالواح ان شاء اللّه در ظلّ سدره عنايت الهى ساکن و مستريح باشند يا کمال کبّر من قبلی عليهما و بشّر هما برحمتى الّتى سبقت العالمين انتهى عرض ديگر بسيار محبوبست که آن جناب سواد آنچه بان سمتها ميرسد بردارند و بکمال دقّت مقابله نمايند و از براى بعضى از نفوس که در دهات متفرّقند بفرستند تا نفحات بيان رحمن در کلّ احيان بين احبّا متضوّع باشد عرض ديگر آنکه خدمت هريک از دوستان الهى که از رحيق مختوم آشاميدهاند و بافق اعلی ناظرند اين خادم فانى ذکر فنا و نيستى معروض ميدارد ان شاءاللّه باثمار سدره عنايت الهى در هر حين مرزوق باشند و همچنين خدمت منتسبين آن محبوب فرداً فرداً اين عبد فانى تکبير ابدع امنع اعلى ميرساند البهاء علی حضرتکم و من معکم و علی الّذين فازوا بالاستقامة الکبرى علی هذا الامر الاعظم العظيم خادم فى ٢٧ صفر سنه ٩٨
(352) بسمه الامنع الاقدس الاعظمذکر من لدنّا لمن فاز کتابه بلحاظ امّ الکتاب الّذى يدع الامم فى السّجن الاعظم الی اللّه الملک المقتدر العلىّ العظيم قل تاللّه قد نزّل الکتاب الاعظم علی هيکل الانسان فتبارک الرّحمن الّذى ينطق فى قطب الامکان انّه لا اله الّا انا العليم الحکيم کلّ الکتب حرف من هذا الکتاب و کلّ الصّحف ناطق باسمه المهيمن علی العالمين ان افرح بما قرء کتابک لدى العرش و نزّل لک هذا اللّوح المبين انّا وجدنا من ذکرک نفحات الخلوص للّه الّذى انطق کلّ شىٌ بثناء مطلع امره المشرق المنير فلمّا اردت فضل ربّک قد تموّج بحر العطاء و هاجت ارياح مواهب ربّک مالک الاسماء انّه لهو الفضّال القديم ان اطمئنّ بفضل موليک انّه يذکر من اقبل اليه و ينظر من قام علی خدمته انّه لا يعزب عن علمه من شىٌ لا اله الّا هو العليم المحيط ما عليک هو الاستقامة فى هذا الامر و ما علينا هو رحمتى الّتى سبقت العالمين کذلک ترشّح بحر القدم حباً لنفسک اذا فزت به ان اشکرو قل لک الحمد يا ايّها المظلوم بين ايدى الظّالمين و لک الشّکر يا من مُنعت عمّا خلق لک بما اکتسبت ايدى المعتدين .
(353) بسمه الباقى الدّائمشهد اللّه انّه لا اله الّا هو لم يزل کان فى علوّ العظمة و الاقتدار و سموّ الرّفعة و الارتفاع لا تمنعه جنود العالم يدعو باسمه الاعظم کلّ الامم الی افقه الاعلى و منظره الابهى تعالی مولى الاسماء يفعل ما يشاء بسلطانه و يحکم ما يريد بقدرته و فى يمينه ملکوت السّموات و الارض و فى قبضته جبروت الامر و الخلق لا اله الّا هو المتعالی المبيّن العليم الحکيم .
(354) بسمه الباقى بلا زوالسبحان الّذى نزّل الآيات کيف شاء و يذکر عبده الّذى آمن بالقدر اذ تزيّن المنظر الاکبر بلحاظ ربّه العزيز الحکيم قد ذکر اسمک لدى العرش کرّة بعد کرة و نزّل اللّوح مرّة بعد مرة لتوقن انّه يحبّ من اراده و يذکر من توجّه اليه بوجه منير انّا وردنا السّجن الاعظم فى المدينة الّتى کان اهلها اشرّالعباد يشهد بذلک ملک الايجاد فى کتاب مبين فلمّا وردنا دعونا الکلّ الی اللّه ربّک و ربّ العالمين و ارتفع النّداء عن شطر السّجن علی شأن احاط الارض و السّماء انّ ربّک لهو المقتدر القدير ايّاک ان تحزنک شئونات الخلق تمسّک بحبل عناية ربّک العزيز الکريم کن ناصراً لدينه و خادماً لامره و منادياً باسمه کذلک يأمرک من يحبّک لوجه ربّک العزيز الجميل من النّاس من يصيد للعباد بِشَرَک الخضوع و منهم من جعل صفّ النعال مرقاتاً لصدر الجلال ان ربّک لهو العليم الخبير قل يا قوم دعوا ما سواه و تشبّثوا بذيل الطاف ربّکم الغفور الرّحيم کذلک ناديناک من شطر القدس و نزّلنا لک ما تقرّبه عينک و عيون المقرّبين و الحمدللّه ربّ العالمين.
(355) بسمه القدمىّ بلا زوالان يا کمال ان استمع ما يناديک به مطلع الاسماء من هذا الافق الاعلی انّه لا اله الّا هو العزيز الحکيم انّا نريک لدى العرش و نذکرک بالفضل طوبى لک بما فزت بهذا المقام العظيم نشهد انّک وفيت ميثاق اللّه و عهده و استقمت اذ فزع من فى السّموات و الارضين قم علی خدمة موليک و ذکّر النّاس بالحکمة و البيان ليتوجّهنّ الوجوه الی الافق الّذى منه ظهر وجه اللّه المهيمن المتعالی العليم الخبير قد انزلنا لک من سماء الجود ما لا يحصيه احد الّا اللّه ربّک و ربّ العالمين کن ساقى کوثر العرفان فى الامکان کذلک يأمرک ربّک الرّحمن ان اعمل و کن من الرّاسخين انّ الّذين بعدوا اولئک ما سمعوا ندائى الاحلى و ما فازوا ببيانى الّذى به انجذب ملکوت الاسماء لذا ينبغى لک و لامثالک بان تعرّفوهم هذا الامر الّذى به انار الوجود من الغيب و الشّهود و اسودّت وجوه المعرضين کبّر من قبلی احبّائى الّذين طاروا فى هواء حبّى و انجذبوا من نغماتى ثمّ ذکّر هم بهذا الذّکر البديع قل انتم تحت لحاظ الطافى ان استمعوا ندائى من هذا المقام البعيد قوموا علی نصرة امرى بين عبادى علی شأن تنجذب به افئدة المنصفين ان يا کمال ان اخرق سبحات الجلال باسم ربّک المتعال ليتوجّهنّ العباد الی مطلع الجمال الّذى ظهر بسلطان عظيم ايّاک ان يمنعک شىٌ عن ذکر ربّک ان اذکره بين العباد برفق مبين کذلک امرناک من قبل فى الزّبر و الالواح و فيهذا الکتاب المنيع انّما البهاء عليک و علی اهلک و ذرّيّتک و الّذين شربوا رحيق الفضل من هذا الکوب المنير .
(356) بسمه القيّوم علی من فى الارض و السّماءکتاب نزّلناه بالحقّ لمن اقبل الی البحر الاعظم الّذى ظهر علی هيکل الانسان تبارک الرّحمن الّذى انطقه بين الامکان انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم ليطمئنّ بعناية ربّه و يذکره بين عباده الّذين غفلوا عن مطلع الامر اذ اتى الحق بسلطان مشهود يا ايّها المقبل قد خلقک اللّه لعرفان نفسه و اصغاء هذه الکلمة الّتى بها احيى الغيب و الشّهود قل هذا لماء الّذى به احيى اللّه الارض بعد موتها کذلک قضى الامر فى لوح محفوظ انّک فزت بعرفان اللّه و اصغاء کلمة العليا اذاً ينبغى لک ان تقوم علی خدمة موليک علی شأن لا يمنعک کلّ جاهل مردود ان انصر ربّک بالبيان هذا اصل الخدمة و فرعها و لکنّ النّاس اکثر هم لا يعلمون تمسّک بحبل الاستقامة علی شأن لا تضطربک شئونات الخلق و لا حجبات الّذين کفروا باللّه العزيز المحبوب فانظر الّذين تمسّکوا بالظّنون و الاوهام و اعرضوا عن شمس الايقان اذ اشرقت من هذا الافق المحمود يعبدون الاصنام و لا يشعرون نعيماً لک بما فزت بنعمة اللّه اذ نزّلت من السّماء و شربت رحيق التّسليم من ايادى رحمة ربّک العزيز الودود و انّا وجدنا عرف حبّک و نزّلنا لک ما تفرح به القلوب و تقرّ به العيون اذا فزت بانوار الکلمة المشرقة من افق اللوح قل لک الحمد يا مولی الغيب و الشّهود .
(357) بسمه المذکور بلسان الغيب و الشّهودقد اتى المقصود و لسان الوجود ينطق و يقول لک الحمد يا اله من فى السّموات و الارضين قد احاطت الکلمة من فى الامکان و انجذب منها افئدة الّذين توجّهوا الی منظر اللّه العزيز الکريم هذا يوم تزيّن فيه کلّ الاشياء برداء الاسماء الّا من انکر هذا الفضل الّذى احاط العالمين قد قرء کتابک لدى العرش و اطّلعنا بما فيه انّه لهو العليم الخبير و عرفنا ما ترشّح عليکم من بحر التّقدير من لدن مقتدر قدير انّ القضاء مقبوض بيد القدرة و الاقتدار انّه يقدّر لمن يشاء ما اراد انّه لهو المحمود فى کلّ الاحوال لا اله الّا هو العليم الحکيم ان شاءاللّه بدوام اللّه در ظلّ سدره رحمانيه ساکن و مستريح باشيد در کلّ احوال طرف عنايت اللّه با شما بوده و ان شاءاللّه خواهد بود از آنچه وارد شده محزون مباشيد فى الحقيقة مصيبت کبرى بر کلّ وارد شده سوف ينزل فى ذلک ما يثبت به ذکره بدوام الملک و الملکوت انّ ربّک لهو المقتدر القدير جميع را از قبل مظلوم تکبير منيع برسانيد ان شاءاللّه مخصوص کلّ الواح نازل و ارسال ميشود انّما البهاء عليکم .
(358) بسمه المهيمن على ما کان و ما يکونکتاب من لدنّا لمن شرب الرّحيق المختوم اذ اتى القيّوم بسلطان العظمة و الاقتدار ليفرح من هذا الکتاب الّذى جعله اللّه مطلع کتب العالم و تطوف حوله الزّبر و الالواح تاللّه انّ الکتاب يمشى و ينطق و انّه لکتاب الاعظم الّذى تحيّرت فيه القلوب و سکّرت منه الابصار طوبى لک بما وجدت عرف المحبوب و توجّهت الی وجه به انار الوجود و اضائت الافاق انّا وجدنا منک عرف الخلوص و توجّهنا اليک من شطر هذا السّجن لتوقن انّه يحبّ من احبّه و يذکر من نطق بثنائه بين العباد ان احمد اللّه بما ذُکِرت فى الکتاب و تحرّک علی اسمک قلم اللّه الغنىّ المتعال تاللّه هذه لدولة لا يأخذ ها الفنآء و يبقى بدوام الملک و الملکوت انّ ربّک لهو العزيز العلّام هذا لوح لا يعادله کنوز الدّنيا و لايقابله کتب من فى الابداع ايّاک ان تحزنک شئونات الارض و اشارات الّذين اعرضوا عن الوجه سوف يأخذ هم اللّه بقهر من عنده و يرتفع اعلام النّصر علی الجبال و الاتلال نسأل اللّه بان يجعلک ناصراً لامره و ناطقاً بذکره انّه لهو المقتدر علی ما يشاء يفعل بسلطانه ما اراد لا اله الّا هو المقتدر المختار نوصيک فى آخر القول بالحکمة تمسّک بها فى کلّ الامور کذلک اُمِرت من لدن ربّک مالک الرقاب انّما البهاء عليک و علی من معک من الّذين آمنوا باللّه اذ ظهر الوعد ومرّت الجبال.
(359) بسمى الاعظم الاقدمقد اردنا ان نذکر من سمع نداء اللّه ليقوم على ما ينبغى لهذا اليوم البديع و يذکر موليه بين العباد و يذکّر هم بما امروا من لدن عليم حکيم ان يا عبد کن ماشياً بالعدل و عاملاً بما يظهر به تقديس الامر و متّصفاً بالاخلاق الّتى بها تتضوّع مسک التّنزيه بين العالمين ان اشرب خمر الحيوان من کوثر بيانى ثمّ اجعل عيشک ذکرى و ثنائى کذلک يأمرک من عنده علم کلّ شىٌ فى کتاب مبين قد سمعنا ذکرک و نزّلنا لک ما يجعلک طائراً فى هواء المحبّة و الوصال و يسقيک ما اراد ربّک العزيز الحميد ان افرح بذکرى ايّاک ثمّ اشکر ربّک فى کلّ حين انّه لا يعادل بذکره ما تراه علی وجه الارض ان اعرف قدره ثمّ استقم علی هذا الامر المنيع انّه ينظر عباده و يسمع ما يتکلّمون به انّ ربّک لهو العليم الخبير کذلک نزّلت امطار البيان من سحاب العرفان اذا فزت بها قل لک الحمد يا محبوب العارفين و لک الثّناء يا مقصود العالمين .
(360) بسمى الظّاهر المشهوديا امة اللّه حق جلّ جلاله از براى آن ظاهر تا جميع من علی الارض بعرفان و لقائش فائز شوند و بعد از کشف سبحات و خرق حجبات اکثرى غافل و منکر مشاهده شدند چه بسيار از علما و فقها که خود را از اعلی الخلق ميدانستند بعد از اشراق آفتاب حقيقت از ادنى الخلق محسوب شدند قد جعل اللّه اعليهم اسفلهم و اسفلهم اعليهم چه مقدار از اهل قصور که بقبور راجع گشتند و چه مقدار از اهل عزّت که بذلّت تمام مشاهده ميشوند لعمر اللّه ذلّت در کفر باللّه است و عزّت در ايمان باو آيا جواهر و زخارف و قصور و اعراش انسان را از عقوبات الهى حفظ مينمايد لا و نفس اللّه عنقريب آنچه مشاهده مينمايند بعدم راجع شود شاهد و مشهود هر دو فانى و مفقود گردد اى ورقه حمد کن محبوب عالميان را که بکلمه مبارکه يا اَمتى فائز شدى لک ان تحفظى هذا المقام الاعلى باسم ربّک الابهى انّه مع امائه الذّاکرات و عباده الذّاکرين البهاء عليک و علی کلّ عبد آمن و کلّ امةٍ آمنت باللّه ربّ العاليمن .
(361) بسمى الظّاهر المکنونکتاب رقُم من قلمى الاعلی لمن اقبل الی اللّه رب العالمين انّا بشّرنا عباد اللّه بظهوره و سلطانه طوبى لمن اقبل ويل للمعرضين من النّاس من نبذ کتاب اللّه عن ورائه و منهم من اخذه بيقين مبين لعمر اللّه ما قضى يوم الّا و انزلنا فيه ما يقرّب النّاس الی فرات رحمة ربّهم الغفور الکريم انّ الّذين جحدوا آياتنا بعد انزالها اولئک من الاخسرين فى لوح عظيم و الّذين فازوا بافقى الاعلی اولئک من المقرّبين فى لوح حفيظ کذلک ذکرناک لتفرح و تذکر ربّک بالحکمة و البيان انّه لهو المبيّن الحکيم . البها عليک و علی من آمن بالفرد الخبير.
(362) بسمى القائم الناطق فى قطب العالمالحمد للّه الّذى اظهر الاسم الاعظم رغماً للامم الّذين انکروا حجة اللّه و برهانه و جادلوا بآياته و کفروا بنعمته و افتوا علی سفک دمه و نبذوا کتابه الذى جعله حجّةً باقيةً من عنده علی من فى السّموات و الارضين يا اسمى اشهد بما شهد به لسان عظمتى فى ملکوت بيانى انّه لااله الّا هوالفرد الواحد العليم الخبير يا اسمى انّا نحبّ ان نريک علی سجّية موليک بحيث لا تحزنک قباع الظّالمين الّذين نبذوا ميثاق اللّه و عهده و کفروا بيوم الدّين يا اسمى لعمر اللّه قد احاطتنى الذئاب من کلّ الجهات عملوا ما ناح به القلم الاعلى و لوح اللّه الذّى فيه رقم اسرار الاوّلين و الاخرين يا ايّها الطّائف حول عرشى و الحاضر امام وجهى هل تبکى لنفس اللّه القائمة علی الامر ام ابکى بعينى لها لعمر اللّه قد بکت الاشياء کلّها بما ورد علی المظلوم من الّذين کذّبوا بعد ما خلقنا هم للصّدق الخالص و عرّفنا هم سبيل اللّه الواضح المستقيم لو يسألک احد عن البهاء قل انّه تحت براثن البغضاء آه آه عمّا ورد علىّ من کلّ ظالم و من کلّ فاجر و من کلّ کاذب و من کلّ غافل و من کلّ معرض و من کلّ متوهّم و من کلّ مغّل مکّار ان يسئالک احد عن السّدرة قل انّها تحت اسياف البريّة فآه آه عمّا ورد علی المظلوم من جنود الاشرار قد اخذ بعض الانام دخان الاوهام بذلک ناح عين سرّى و ارتفع حنين قلبى نسأل اللّه تبارک و تعالى ان يطهّر عباده من رجس الظّنون و غبرة الاوهام انّه على کلّ شىٌ قدير نوّر احبّائى بانوار بيانى و ذکّر هم بآياتى و بشّر هم بما نزّل من سماء بيانى البديع و سحاب رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات و الارضين النور السّاطع من افق سماء فضلی و البهاء المشرق من ملکوت بيانى عليک و على من يحبّک و يسمع قولک فى هذا النّبأ العظيم الحمد للّه اذ هو محبوب افئدة العارفين و مقصود الموحّدين.
(363) بسمى الّذى انجذبت به القلوبهذا يوم فيه الکتاب يمشى و ينطق طوبى للسّامعين به ارتفعت اعلام الهداية و انار افق الامر و نطق مکلّم الطّور من مطلع الظّهور انّه لا اله الّا انا الفرد الخبير خذ لوح اللّه بقوّة من عنده و ضعه على عينک و قل لک الحمد يا من باسمک هاج عرف الکرم بين العالم و ظهر سرّ الطّوى بين الامم بان لا تخيّبنى عمّا قدّر فى ايّامک لاصفيائک ثمّ اجعلنى مستقيماً على هذا الامر الّذى به زلّت اقدام بريّتک انّک انت المقتدر علی ما يشاء و فى قبضتک زمام الامور کلّها لا اله الّا انت القوىّ القدير.
(364) بسمى المشرق من افق الامکانقد هطلت الآيات من سماء مشيّة اللّه و ظهرت البيّنات على شأن لا ينکرها الّا کلّ مشرک بعيد قد ظهر الغيب المخزون و فصّل اللّوح المکنون و المقرّبون هم يقرئون و المنکرون ينظرون الی اليمين و الشّمال و هم متحيّرون قد بذلنا رحيق الحيوان علی من فى الامکان منهم من شرب باسم القيّوم و منهم من اعترض بما اتّبع الظّنون يا امتى ان اشکرى بما آثرک اللّه علی اکثر الرّجال و الاماء الّذين کفروا باللّه المهيمن القيّوم تمسّکى بحبل اللّه و عروة الطافه انّه مع الّتى توجّهت الی مطلع امره المبرم الحکيم.
(365) بسمى المشرق من افق البرهانهذا کتاب ينوح بما ورد علی اهل اللّه من الّذين انکروا حق اللّه و امره و اتّبعوا کلّ غافل بعيد يامعشر الغافلين خافوا اللّه و لا تعترضوا علی الّذين نطقوا بالحق و شهدوا بما شهد اللّه قبل خلق السّموات و الارضين ان انظروا ثمّ اذکروا ما فعل عاد و ثمود الّذين اعرضوا و اعترضوا علی الّذين ارسلهم اللّه اليهم ليهدو هم الی صراطه المستقيم ثمّ اذکروا اذ اتى محمّد رسول اللّه و افتى عليه کلّ غافل مريب و دارت الايّام و اللّيالی الی ان اتى يوم کان موعوداً فى کتب اللّه و مکنوناً فى علمه المحيط اذاً قام علمآء الارض علی الاعراض و ارتکبوا ما ناح به المقرّبون و عن ورائهم الملأ الاعلی فى الاصيل و البکور قد ضاقت الارض عليهم بوسعتها فسوف يسبطها رغماً لهم انّه لهو المقتدر القدير بشّر القوم بعناية ربّک و ذکّر هم بهذا الکتاب المنير قل يا اهل البهاء ان استمعوا نداء مالک الاسماء انّه ذکر کم فضلاً من عنده و انزل لکم ما لا تعادله خزائن السّموات و الارضين قل ايّاکم ان تخوّفکم ضوضآء الجهلاء سيفنى الکلّ اقرب من لمح البصر و يبقى الملک و الملکوت للّه العزيز العظيم تمسّکوا بالحکمة فى کلّ الاحوال انّا امرنا کم بها من قبل و من بعد انّه لهو المبيّن الحکيم البهاء المشرق من افق الفردوس عليک و علی الّذين تمسّکوا بکتاب اللّه العزيز الحميد.
(366) بسمى المظلوم الغريبهذا ذکر من لدنّا و لوح من عندنا لمن علی الارض و لامةٍ ارادت ذکر ربّها المشفق الکريم انّا ذکرنا فى کلّ الاحيان العباد الّذين سمعوا و سرعوا اذ جائهم الاذن من لدى اللّه ربّ العالمين اولئک عباد وصفهم اللّه فى کتابه المحکم المبين يا اَمتى کم من رجل منع عن مالک الورى بما اتّبع الهوى و کم من امةٍ سمعت و اقبلت و فازت بعرفان اللّه العزيز الحميد هذا يوم فيه شهدت الاشياء کلّها لمالک العرش و الثّرى و لکنّ النّاس اکثر هم من المعرضين منهم من اعرض و منهم من انکر و منهم من کفر و منهم من افتى عليه بظلم ناح به الرّوح الامين يا امتى ان اشکرى ربّک بما ايّدک علی عرفان مشرق آياته الّذى اتى بسلطان مبين انّا ذکرناک و الّلآئى آمنّ باللّه الفرد الخبير ذکّريهنّ من قبلی و کبّرى علی وجوه امائى آلّلائى سمعن النّداء و اجبن موليهنّ فى يوم فيه تزلزلت ارکان الارض و انفطرت السّماء و ناد المناد الملک لِلّه مالک هذا اليوم العظيم البهاء من اللّه عليک و علی الاماء المستقيمات و علی عبادى المستقيمين.
(367) بنام بخشنده تواناايادى امر الهى مرّبى عباد بوده و هستند قلم اعلی کلّ را وصيّت فرمود بتربيت اولاد و اطفال در اشجار ملاحظه نمائيد قبل از پيوند ثمرش قابل ذکر نه و بعد از آن ظاهر ميشود آنچه که شايسته تعريف است شجر که از نبات محسوب است بتربيت جزئى باين مقام فائز حال در اشجار وجود تفکّر نمائيد اگر بتربيت مربّى حقيقى فائز شوند باصلاح عالم توجّه نمايند يا حسن قبل علی ذکرت لدى المظلوم مذکور و باين لوح امنع اقدس فائز گشتى حمد کن مقصود عالم را که تائيد فرمود و ترا باشراقات انوار نيّر ظهور آگاه نمود قل لک الحمد يا الهى بما هديتنى و عرّفتنى انّک انت الّذى لا يعجزک شىٌ و لا يمنعک امر فى قبضتک زمام الامور تعطى و تمنع انّک انت المقتدر القدير.
(368) بنام بخشنده دانايا ابراهيم للّه الحمد تحت لحاظ عنايت بوده و هستى در ايّامى اقبال نمودى که اهل عالم معرض مشاهده شدند توجّه نمودى و رحيق عرفانرا از کأس عطاء مالک اديان نوشيدى هينئاً لک و مريئاً لک از حق ميطلبيم ترا مؤيّد فرمايد چنانچه اَبْ و عمّت را مؤيّد فرمود لعمر اللّه کلّ لدى المظلوم مذکوريد و بعنايت حق فائز قل الهى الهى زيّن قلبى بطراز حبّک و لسانى بذکرک و ثنائک و عينى بالنّظر الی افقک و وجهى بالتّوجّه الی انوار وجهک اى ربّ اسألک ببحر علمک و شمس فضلک بان تؤيّدنى فى کلّ الاحوال علی الاستقامة علی امرک انّک انت المقتدر على ماتشآء لا اله الّا انت العليم الحکيم .
(369) بنام بخشنده مهربانکتاب مبين بامر ربّ العالمين ظاهر و هويداست. هر نفسى بان فائز شد و بقوّت الهيّه اخذ نمود او از اهل علّيّين لدى العرش مذکور است اى امة اللّه جهد نما تا از نفحات مالک اسماء و صفات محروم نمانى و از فيوضات بديعه منيعه اش ممنوع نگردى از امورات فانيه دنياى دنيّه محزون مباشيد بذکر سلطان احدّيه قلب را منوّر و مسرور داريد اين است وصيّت مالک قدم اماء خود را.
(370) بنام بخشنده مهربانايّام ايّام الهى و افق ظهور نورانى قلم اعلی در حرکت و کوثر بيان جارى آيات اللّه نازل و بيّناتش ظاهر نور امر مشرق و نار سدره مشتعل يا حزب اللّه امروز است روز آيه مبارکه ان تعدّوا نعمة اللّه لا تحصوها نعمت اندر نعمت رحمت اندر رحمت جهد نمائيد شايد بانوار آفتاب معانى که از افق سماء اراده الهى مشرق است فائز شويد صرير قلم اعلى در کلّ حين مرتفع و مقصود آنکه از اثمار سدره منتهى قسمت بريد قلم بشنويد ميگويد و ثمژه سدره خود را مينمايد طوبى از براى رجالی که سطوت اهل ضلال ايشانرا از مالک مآل منع ننمود و محروم نساخت يا اهل فاران اَين فورانکم آيا تضوّعات نفحات وحى را يافته ايد ساکن و خاموشيد و يا اسباب ديگر اهل منظر اکبر را از ذکر و ثنا باز داشته ظهورحق بمثابه آفتاب مشرق و لائح و هويدا قسم بنيّراعظم بيانش از بيان اهل عالم و ذکرش از ذکر امم و حرکت و سکونش از کلّ واضح و ممتاز بر اهل بصر و اصحاب منظر اکبر مشتبه نشده و نخواهد شد يا اهل فاران اَيْن دقّة انظار کم و رقّة افکار کم و نور آفاقکم و ضياء قلوبکم و سراج صدور کم و حدّة ابصارکم لعمر اللّه انّ اليوم يومکم کونوا اقوياء فى امر ربّکم مالک الاسماء بحيث لا تضعفکم قوّة الامراء و لا وساوس العلماء اى اهل فاران لازال از قلم رحمن ذکرتان مذکور و اسمتان مسطور بايد بجنود ذکر و بيان و اعمال و اخلاقى که لايق يوم اللّه است حق را نصرت نمائيد طوبى از براى نفسى که لحبّ اللّه حرکت نمايد و بهدايت عباد مشغول گردد امروز قيام و قعود و حرکت و سکون بايد لوجه اللّه ظاهر شود هر سلطانى را جنديست و هر امرى را ناصرى جنود مالک آفاق اخلاق و اعمال و ذکر و بيان بوده و مُدير و مدّبر اين جنود تقوى اللّه بايد ان شاء اللّه اهل فاران بنار محبّت محبوب امکان مشتعل شوند و لئالی علم و حکمت را که از خزائن قلم اعلى بامر مالک اسماء ظاهر شده در اکثر احيان مشاهده نمايند تا قلوب بطراز اطمينان و انقطاع مزيّن گردد مطالع اوهام و مشارق ظنون در مدن و ديار لاجل اضلال خلق ميگردند اين است آن خبرى که از قبل از لسان مطلع آيات و مشرق علم ظاهر گشته حزب شيعه را اوهام از مالک انام محروم نمود و بسقر فرستاد شمائيد نفوسى که از اوّل ايّام بافق اعلى توجّه نموديد و بقوادم انقطاع در هواء محبّت مالک ابداع طيران کرديد قدر اين مقام اعلى عند اللّه عظيم بوده و هست نسأل اللّه ان يجعلکم اعلام ذکره فى بلاده و رايات هدايته بين عباده انّه هو المقتدر علی ما يشاء و هو القوىّ الغالب القدير نظر بحکمت اسامى اوليا ذکر نشد يعنى نفوسى که از رحيق مختوم آشاميده اند و بانوار ملکوت منوّرند جناب علی محمّد ابن اسمى الاصدق عليهما بهائى و عنايتى در ساحت اقدس حاضر ذکر هر يک را نمود و کلّ باشراقات انوار آفتاب توحيد حقيقى فائز گشتند از حق ميطلبيم حزب خود را تائيد فرمايد بر اعمال و امورى که عرف رضا از او متضوّع اوست قادر و توانا للّه الحمد بساط محبّت حقّ جل جلاله ظاهر و مبسوط طوبى از براى نفوسيکه فائز شدند بآنچه که از براى او از عدم بوجود آمده اند و ويلٌ للغافلين اماء اللّه را تکبير ميرسانيم و بعنايت حق بشارت ميدهيم يسأل المظلوم ان يوفّقهنّ و يقدّر لهنّ خير الآخرة و الاولى و يزيّنهنّ بما ينبغى لهنّ فى ايّام ربّهنّ ربّ الملک و الملکوت و مالک العزّ و الجبروت البهآء المشرق من افق سماء الفضل عليکم و عليهنّ و علی الّذين ما منعتهم شئونات الدّنيا و اشاراتها و ظهوراتها و زخرفها و زينتها و سطوتها و صفوفها عن اللّه موجدها و خالقها.
(371) بنام بينايا حکيم آقاجان ظاهر شد آنچه در کتب موعود بود اوست يَهُوه و اوست معزّى و اوست روح الحقّ و خبر بزرگى که حضرت رحمن در فرقان بآن بشارت فرموده اوست که بر مشارف ارض مشى فرموده و بر اعلی المقام خيمه برافراخته طوبى لک بما عرفت و کنت من المقبلين .
(372) بنام خداوند بخشندهجميع اشيا اليوم بستبيح و تحميد مالک اسما ناطق و ذاکرند و مع ذلک عباد غافل اکثرى محجوب و ممنوع هر که اليوم نداى الهى را شنيد او از اهل گوش محسوب و هر که بمطلع امر ربّانى توجّه نمود از اهل بصر در لوح اکبر مذکور و مسطور و من دون آن همج رعاع بوده و خواهند بود اى کنيز حق حمد کن مالک غيب و شهود را که ترا بر عرفان حضرت مقصود تأييد فرمود و اين از نعمتهاى بزرگ پروردگارتست چه مقدار از اماء از حق محروم مانده اند و تو در ظلّش ساکن و بايّامش فائز گشتى ولکن جهد بليغ بايد تا لؤلؤ محبّت الهى در قلب از مکر سارقين و خائنين محفوظ ماند ان شاءاللّه کوثر بقا را که از معين قلم اعلى جارى شده و بهيأت لوح ظاهر گشته از دست ابن عمّ بگيرى و بنوشى و بياد دوست مسرور باشى.
(373) بنام خداوند بينايا غلام رضا انسان را بمثابه سيف مشاهده نما تا در غلاف است جوهر آن مستور و مکنون ان شاءاللّه بايد بعنايت الهى از غلاف ظلمانى فارغ شويد تا جوهرتان بر عالميان ظاهر گردد جوهر انسانى اخلاق و اعمال اوست نسأله تعالى بان يوفّقکم على ما ينبغى لکم فى يوم العزيز البديع.
(374) بنام خداوند بيهمتايا کمال بدو فضل بزرگ فائز شدى اوّل آنکه در سنه تسع بلقاء اللّه مرزوق گشتى و نقطه اولى کلّ را باين بشارت فرموده بقوله و فى سنة التّسع انتم بلقاء اللّه ترزقون و همچنين ببيان رحمن در آيه مبارکه کلّ الطّعام مفتخر شدى و اين است آن خبرى که نقطه اولی بان بشارت داده و فى سنة التّسع انتم کلّ خير تدرکون بايد در جميع احيان حضرت رحمن را شاکر باشى که ترا باين فضل اعظم فائز فرمود از بحر وصال آشاميدى و از کوثر لقا قسمت بردى عرايضت مرّة بعد مرّة بساحت اقدس رسيد ندايت را شنيديم و عَرف حبّت را از مناجات و اذکارت يافتيم و جميع نفوس مذکوره که از قلمت جارى شد در ساحت اقدس مذکور آمدند و بطراز عنايت مالک الورى مزيّن گشتند طوبى لک و لهم بشّر هم من قبلی و کبّر على وجوههم امراً من لدى اللّه المهيمن القيّوم جميع را باستقامت وصيّت مينمائيم چه که ناعقين در کمين موحّدين و مخلصين بوده و هستند قل ان يأتکم احد بکتاب السّجّين و اوراقه دعوها عن ورائکم ثمّ اعلموا بانّه هو النّاعق الموعود فى کتب اللّه العزيز الودود و البهاء عليک و علی احبّتى واماء اللّائى آمنّ باللّه مالک الوجود يا کمال يوصيک الغنىّ المتعال بان تجعل خضوعک و خشوعک کلّهما للّه وحده هذه کلمة وصيّناک بها فى الزّوراء فاجعلها امام عينيک امراً من عندى و انا النّاصح الامين .
(375) هو النّاطق العليميا شيخ ضع القدح و خذ البحر باسمه العزيز الفيّاض ثمّ اشرب منه رغماً لکلّ منکر انکر ظهور اللّه و سلطانه و کلّ ظالمٍ کفر باللّه مولی الانام انّا جئنا لتهذيب العباد و اصلاح البلاد يشهد بذلک من عنده امّ الالواح لا يعزب عن علمه من شىٌ و يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو المفتدر العزيز التوّاب طوبى لک بما فزت بايّامى و شربت رحيق حبىّ من يد عطائى و آمنت بى فى يوم فيه کفر کل غافلٍ مرتاب قل يا قوم انظروا السّدرة و اثمارها اَمام وجوهکم اتقوا اللّه يا اصحاب الضلال قل ضعوا الاوهام تاللّه قد اشرق نيّر الايقان من افق ارادة اللّه مشرق الانوار کذلک اظهر النّبأ الاعظم آياته فضلاً من عنده و هو العزيز الغفّار النّور و ضيائه و الشّمس و اشراقها عليک و علی الّذين قاموا و قالوا الملک للّه ربّ الارباب.
(376) بنام خداوند دانايا محمّد قلی لعمر اللّه بايد در عالم فخر نمائى شنيدى آنچه را که از قبل احدى نشنيده و ديدى آنچه را که احدى نديده آنچه از منکرين و غافلين در اين امر ظاهر ميشود کلّ برهانى است اعظم بر حقّيت حزب اللّه صد هزار طوبى از براى نفسى که در سبيل دوست اسم و عزّت را رايگان داد عالم بيک عمل پاک معادله نمى نمايد زود است که آنچه را لسان حکايت ميکند چشم ادراک نمايد جميع منتسبين علی قبل اکبر عليه بهائى و عنايتى را تکبير ميرسانيم و تسلّى ميدهيم بشّر هم برحمتى الّتى سبقتهم و بعنايتى الّتى احاطتهم انّا غفرنا هم و عفونا عنهم و کفّرنا عنهم ما لا ينبغى لهم طوبى لمن تمسّک اليوم بالرّجوع و فاز ببحر الغفران من لدى الرّحمن اَلا انّه من الفائزين فى کتاب مبين بگو قدر و مقام علی را بدانيد اگر انسان از حزن و خوف يک آن مضطرب شود از خوف و عذاب و سطوت دائمى چه خواهد نمود الحمد للّه اشراقات انوار آفتاب فضل بعضى را احاطه نموده و بعضى را هم خواهد نمود فسوف يرجعون الی اللّه و يقومون علی تدارک مافات عنهم چه که هر نفسى فى الجمله غافل شد و ياسطوت ظلم او را از نيّر عدل باز داشت لکن در ايّام و ليالی هم بذکر دوست يکتا مشغول بود و بمحبّتش مزيّن و اليوم چون يوم فرح اکبر است و بحر عنايت در امواج کلّ امام وجه قائم و بطراز الطاف مطرّز از حق توفيق بطلب تا کلّ را فائز فرمايد بآنچه که سبب نجات و فلاح است يا ايّها النّاظر الی الوجه بسيار از نفوس حال سائل و آملند که فى سبيله تعالی طائف حبس شوند و با سلاسل هم آغوش گردند لعمر اللّه اين سلاسل از صد هزار حمايل اولی و احبّ است چه که آن بحق منسوب و اين بمطالع ظلم اعاذنا اللّه و ايّاکم من شرّ هؤلاء الغافلين مخصوص شما اذن عنايت نموديم ان اقبل و کن من الشّاکرين و نذکر محمّد و نبشّره بعنايات ربّه الکريم له ان يتمسّک بحبل العدل و يذکر اللّه بالحکمة و البيان انّه لهو السّامع المجيب .
(377) بنام خداوند يکتااى شمسيّه ان شاء اللّه بعنايت طلعت احديّه چون شمس از افق سماء ايقان مشرق و لائح باشى تا قلوب تيره اماء غافله از انوار آن منوّر شود شکر کن محبوب عالميان را که از اهل سرادق رفعت محســــــــــــــــــوب گشته اى چه که از دوحه عنايت روئيده اى و بحقّ منسوبى قدر اين نعمت کبرى را بدان و شب و روز بذکرش ذاکر شو و در امرش مستقيم انّما البهاء عليک و علی الّذين نسبهم اللّه الی سدرة امره.
(378) بنام خداوند يکتاجميع عالم از براى عرفان اين يوم مبارک خلق شدهاند و از عدم بوجود آمده اين است آن يومى که معادله ننمايد بآنى از آن اعصار و قرون نيکوست حال نفسى که بعرفانش فائز شد و از انوارش منوّر گشت امروز روز خدمت و نصرت است و نصرت تبليغ امر او بوده و خواهد بود يا عبد الصّمد لعمرى اگر باين مقام اعلى فائز شوى بکلّ خير فائزى جهد نما که شايد از عرف بيان گمگشته را بافق رحمن هدايت نمائى اين است از اعظم اعمال نزد غنىّ متعال جميع امور در قبضهء اقتدار حق بوده و هست بيک کلمه بُعد را بقُرب تبديل فرمايد و فراق را بوصال و سمّ هجران را بشهد لقا اوست مهيمن و اوست مقتدر اگر ببصر حق مشاهده نمائى شهادت ميدهى که معادله ننمايد باين لوح آنچه در ارض مشاهده ميشود ان اشکر ربّک بهذا الفضل العظيم و قل الحمد للّه ربّ العالمين.
(379) بنام خداوند يکتاطلعت حجازى بلسان پارسى اماء خود را ذکر ميفرمايد تا از کوثر ذکر الهى سرمست شوند و بذکر دوست قيام نمايند اگر چه او لم يزل و لا يزال مقدّس از جهات بوده و اينکه خود را بحجاز نسبت داده و يا بعراق و دون آن اين نظر بعرفان ممکن در حدّ امکان بوده و الّا او خالق کلّ و مقدّس از کلّ بوده و خواهد بود اى امة اللّه ان شاء اللّه از نفحات ايّام اللّه و نسمات الطافش مسرور و خرّم باشى و در فضاى خوش توکّل و اطمينان و توسّل و ايقان سائر گردى ذکرت لدى العرش مذکور لذا بذکر محبوب عالميان فائز شدى للّه الحمد فى کلّ الاحوال .
(380) بنام خداوند يکتايا امتى يا ورقتى ان استمعى ندآئى من شطر سجنى انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم انت من امائى الّلائى تحرّک علی ذکرهنّ قلمى الاعلی و نطق بما ورد عليهنّ اهل مدآئن الاسماء طوبى لک يا امتى بما اخدتک الاحزان فى سبيل اللّه ربّ ما کان و ما يکون اى کنيز من ملکه هاى عالم مع آنکه در ليالی و ايّام بذکر الهى علی زعمهنّ مشغول بودند بکلمه مبارکه يا امتى فائز نشدند و تو از عنايت سلطان حقيقى مرّة بعد مرّة بآن فائز شدى وصيّت مينمائيم ترا بصبر و اصطبار دنيا قابل ذکر نبوده و نيست ان شاء اللّه بشأنى ظاهر شوى که شئونات آن ترا مضطرب و محزون ننمايد در خباء عصمت حق ساکن شو و بافقش ناظر باش انّه معک يشهد و يرى و هو السّميع البصير لوح امنع اقدس از قبل بتوسط ثمره ورقة الحمرا ارسال شد ان شاءاللّه بان فائز شوى وبانوار شموس کلمات الهيّه منير و روشن مشاهده گردى .
(381) بسم ربّنا الاقدس الاعظم العلىّ الابهىحمد و ثنا افنان سدره الهيّه را لايق و سزاست که جنود ظنون و صفوف اوهام ايشانرا از نبأ عظيم و صراط مستقيم منع ننمود بفضل اللّه از کوثر يفعل مايشاء آشاميدند و از تسنيم يحکم ما يريد نوشيدند سطوة فراعنه ظلم و شوکت جبابره اعتساف ايشانرا از مطلع عنايت و الطاف محروم نساخت باصبع توکّل حجبات را دريدند و بعضد توسّل اصنام را فرو ريختند ابصارشان بافق اعلى ناظر و وجوهشان بانوار وجه متوجّه ارياح مختلفهء عالم ايشان را از سکون و اطمينان باز نداشت و اضطراب و تزلزل امم را در قلوبشان راه نه جلّ من خلقهم و عرّفهم و قرّبهم و عزّ من رفعهم و فضّلهم و انطقهم و اراهم و اسمعهم سبحانک اللّهم يا الهى و مقصودى و محبوبى و محبوب العالم و معبودى و معبود الأمم اسألک باسمک الّذى به ظهرت الساعة و و اشراطها و القيمة و ظهوراتها بان تنزل من سماء عنايتک علی افنانک ما ينبغى لعزّک و قوّتک و جودک و کرمک و اقتدارک اى ربّ تراه فى کلّ الاحوال قائماً علی خدمة امرک و ناطقاً بثنائک هو الّذى اقبل اليک فى يوم فيه اعرض عنک من فى ارضک و اعترض عليک من فى بلادک و انفق ما عنده لاعلاء کلمتک و اظهار امرک و انتشار آياتک و عزّتک يا الهى لو يريد الخادم ان يذکر ما ظهر منه فى ايّامک ليرى قلمه عاجزاً و لسانة قاصراً اسألک يا مقصود افئدة المقرّبين و محبوب قلوب المخلصين بآياتک الکبرى و نفسک العلىّ الابهى بان تظهر من افق العناية و الالطاف اعماله فى ايّامک ليرى الکلّ ظهورها و انوار ها کما يرون الشمس و اشراقها و انوارها استغفرک يا الهى من ذکرى هذا المقام الّذى جعلته فوق مقامى اسألک بنور توحيدک الّذى منع عنه عبادک بان تويّده فى کلّ الاحيان علی ما کان انّک انت المقتدر المستعان لا اله الّا انت العليم الحکيم روحى و نفسى و ما عندى لحبّکم الفدا و لقيامکم الفدا قد کان الخادم قاعداً صامتاً متفکّراً فى آيات اللّه و ظهورات عظمته و قدرته و سلطانه اذاً ورد الافنان عليه بهاء اللّه الابهى بکتاب حضرتکم اخذت و فتحت کانّى وجدت من کلّ حرف من حروفاته عرف محبّة اللّه مقصودنا و مقصود کم و مقصود من فى السّموات و الارض فلمّا قرئت و عرفت اخذنى اهتزاز حبّکم علی شأن طارت باجنحة الاشتياق الی انَ حضرت امام وجه اللّه مالک التّلاق و عرضت ما فى الکتاب و هذا ما نطق به لسان العظمة فى الجواب قوله عزّ بيانه و جلّ برهانه هو السّامع المجيب يا افنانى عليک بهائى و عنايتى و رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات و الارضين قد حضر العبد الحاضر و قرء ما نطق به لسانک فى ذکر اللّه و ثنائه و قوّته و قدرته و اقتداره و عزّه و عظمته و سلطانه طوبى للسانک بما نطق بالحقّ و لقلمک بما جرى منه ما يجد کلّ ذى دراية عرف الخضوع و الخشوع و الانقطاع فى حبّ اللّه مالک الابداع يشهد قلمى الاعلى بانّک تنوّرت بنور التّوحيد و شربت من قدح التّجريد اذ کان النّاس فى شرک مبين لعمرى ما فاز احد بيوم اللّه و ما ظهر فيه الّا من نبذ العالم و تمسّک بالاسم الاعظم الّذى به زلّت اقدام العلماء و نسفت جبال العلوم و ارتعدت فرائص الاسماء و اضطربت افئدة العرفاء و ناح کلّ ظالم بعيد يا افنانى اشکوا اليک من الّذين اعرضوا عن الّذى اتيهم بآيات لا تعادلها کتب العالم لولاه ما ظهر ما کان مکنوناً فى علم اللّه ربّ العالمين الی حين يوم اللّه را ادراک ننمودهاند و بقطره از بحر کلمه مبارکه يفعل ما يشاء فائز نگشتهاند چه اگر فى الحقيقه بنور اين کلمه عليا فائز ميشدند باب اعتراضات را مسدود مينمودند و بجان بشطر محبوب امکان توجّه ميکردند لعمر اللّه آذان موجوده در عالم لايق اصغاء اين نداء نبوده و نيست و همچنين ابصار قابل مشاهده افق اعلی نه اين يوم يوميست عظيم و اين امر اعظم من کلّ عظيم للّه الحمد آنجناب مکرّر فائز گشتند و از بحر بيان رحمن آشاميدند قد سبقت ما دونک فى خدمة اللّه و نصرة امره يشهد بذلک من عنده امّ الکتاب از حق جلّ جلاله ميطلبيم عباد خود را حفظ فرمايد از اوهامات نفوس غافله ظالمه محيله بايد کمال جهد را در اين فقره مبذول داريد و از حق از براى کلّ حفظ طلب نمائيد انّه معک و يسمع ما اردت من بدايع فضله و الطافه انّه هو السّامع المجيب در جميع احوال بايد عباد را متذکّر نمود که شايد از بحر آگاهى بياشامند و باشراقات انوار دانائى فائز شوند اگر موافق حکمت باشد از قبل مظلوم اولياء حق را تکبير برسانيد و بما يرتفع به امر اللّه امر نمائيد شايد اشياء فانيه ايشان را از نعماء باقيه الهى محروم نسازد افنان سدره کل لدى الوجه مذکورند و بعنايات مخصوصه فائز اوراق را تکبير برسانيد و بعنايت حق بشارت دهيد البهاء المشرق من افق سماء فضلی و رحمتى عليک و علی من معک و يحبّک و يسمع قولک فى هذا النّبأ العظيم انتهى للّه الحمد امواج بحر عنايت ظاهر و انوار شمس شفقت مشهود حينى که اين خادم فانى تلقاء وجه حاضر و دستخط آنحضرت را عرض نمود آفتاب فضل بشأنى مشرق و لائح که اين عبد و امثال او از ذکرش عاجز و قاصر و در احيان عرض مناجات مکرّر اين کلمه عليا از لسان مولی الورى ظاهر نعم ما نطق به الافنان فى يوم اللّه مالک الاديان آيات منزله خود شاهد و گواهست احتياج بدونش نبوده و نيست بفضل اللّه آن حضرت مزيّنند بآنچه که سزاوار يوم اللّه است جناب افنان آقا سيّد علی عليه بهاءاللّه الابهى تشريف آوردند و آنچه آنحضرت فرمودند ذکر نمودند و تلقاء عرش بشرف اصغاء فائز و همچنين فقرات مذکوره در دستخط للّه الحمد کلّ بشرف اصغاء فائز و بانوار آفتاب قبول مزيّن و منوّر اين خادم فانى خدمت حضرت افنان عليهم بهاءاللّه الابهى و من کلّ نور انوره و من کلّ جمال اجمله و من کلّ عناية افخرها و من کلّ بهجة اظهرها و من کلّ نعمة اسبغها و من کلّ مائدة اتّمها عرض سلام و ثنا معروض ميدارد از حق تعالی شأنه سائل و آمل که عباد خود را مؤيّد فرمايد و بما ينبغى موفّق دارد تا کلّ قصد مقصد اقصى و افق اعلى نمايند و از فيوضات ايّام محروم نمانند انّه علی کلّ شىٌ قدير الثّناء و البهاء و الذّکر و التکبير و السّلام علی حضرتکم و علی من معکم و فاز بخدمتکم و حبّکم و علی کلّ ثابت مستقيم و کلّ راسخ موقن خبير . خادم فىشهر رجب سنه ١٣٠٣
(382) بنام خداوند يکتايا اسمى عليک بهائى انشاء اللّه بعنايت الهى فائز باشى نامه افنان عليه بهائى و رحمتى که در ارض شين ارسال داشتند ملاحظه شد انشاء اللّه لم يزل و لا يزال بذکر غنىّ متعال مشغول باشيد و از عالم و عالميان فارغ و آزاد و آنچه در باره اسمى جمال عليه بهائى معمول داشته اند مقبول است فى الحقيقه نفحات ايّام الهی را که اليوم کلّ از او غافلند استشمام نموده اند و بافق اعلی ناظر و متوجّهند و اين از نعمتهاى بزرگ الهى است که ايشان را در چنين ايّامى موفّق فرمود بر امرى که کلّ از آن محجوبند يا مهدى عالم منقلب و ناس غافل غبار اعمال و اقوال محتجبين اهل عالم صبح منير را ستر نموده امروز هر بنيان محکم متينى متزعزع و هر قدم ثابت مستقيمى متزلزل الّا من شاء اللّه ربّک انقلاب عالم هر يوم در ازدياد است ولکن اهل آن سبب و علّت را ادراک ننموده اند و بما عند هم از ما عند اللّه غافل و محجوبند آفتاب حقيقت مشرق و بحر موّاج و صرير قلم مرتفع و سدره ناطق و عندليب مغرّد ولکن آذان صمّاء و عيون عميا مشاهده ميشود آنچه از قلم اعلی در زبر و الواح نازل اکثرى ظاهر چنانچه مشاهده شد و آنچه باقى در سماء مشيّت معلّق والبته ظاهر خواهد شد ويل للغافلين من فزع يوم عظيم يااسمى امر بسيار عظيم است در يکى از الواح در اين ايّام اين کلمه عليا نازل ديباج کتاب ابداع بکلمه هُوَمزيّن او را بقدرت کامله بر داشتيم و اَنَا گذاشتيم لعمر اللّه هذا امر عظيم لا يحتمله احد الّا من کان اقوى العالم و متمسّکاً بالاسم الاعظم يد قدرت کامله حجبات بريّه را علی قدرٍ معلوم خرق نمود حال مشاهده ميشود مطالع اوهام و مصادر ظنون باحتجابات اخرى محتجب شده اند در پستى فطرت و کمى درايت محتجبين بيان تفکّر نمائيد که تازه بمقام اوّل خود راجع شده اند قسم بآفتاب فضل که از افق سجن طالع است احجب از کلّ ملل لدى اللّه محسوب و مذکورند جميع کتب الهى بر عظمت اين يوم شاهد و گواهست معذلک اهل کتاب بيخبر و غافل فرقه طاغيه باغيه که خود را فرقه ناجيه و امّت مرحومه ميشمردند مشاهده نمودى ان اصبر لترى الاخرى اطغى و اشقى من ملل الارض کلّها کذلک يخبرک الخبير قل انّه اتى بالحق و لا يشار باشارات الکتب کلّها و لا يمشى فى طرق اهل الانشاء ظهر و اظهر صراطه المستقيم يا اسمى ، جعفر يک کلمه از روى صدق و راستى بيان نمود قريب هزار و سيصد سنه کذّابش ناميدند و ثمره اعمال و اقوال آن فئه طاغيه آنکه اولياى الهى را که در روى ارض شبه و مانند نداشتند ببدترين عذاب شهيد نمودند و حال محتجبين بيان بهمان اقوال و اعمال بعينها ظاهر گويا از يوم اللّه خبر ندارند و نفحات قميص ظهور را نيافتند از درياى دانائى محرومند و از انوار آفتاب حقيقى بى نصيب يا مهدى لِلّه قيام نمائيد و لِلّه بگوئيد و فى سبيل اللّه کمال جهد رامبذول داريد شايد باسم حق و قدرت حق جلّ جلاله خلق بديع را از شبهات و حجبات و اشارات اين فئه ملحده پاک و مقدّس داريد کلمه که للّه گفته ميشود طبيعت و اثر لبن لم يتغيّر طعمه در او مستور و اطفال روزگار را بمقام بلند بلوغ رساند و از بحر دانائى چشاند و همچنين در اين ايّام در يکى از الواح اين کلمه عليا از ملکوت بيان الهى نازل تا بر کذب قبل آگاهى نيابى بر صدق اين يوم گواهى ندهى اين کلمه مبارکه از لئالی بحر علم الهى بوده و هست طوبى للعارفين هر نفسى باين گواهى فائز شد او از اقوى الخلق لدى الحق مذکور است اين است که نقطه روح ما سواه فداه ميفرمايد نطفه يکساله يوم ظهور او اقوى است از کلّ بيان يا اسمى نفحات عذاب مغلّين از کلّ احزاب را احاطه نموده ولکن حال آگاه نيستند و غافلند در اسکندر اين عصر که ملقّب بامپراطور دنيا بود تفکّر نما دست قدرت عزّت دو طائفه را برداشت چنانچه در سنين قبل در الواح الهى تفصيل آن نازل طوبى للناظرين طوبى للمتفرّسين و للمتفکّرين قل هذا يوم اللّه لا يذکر فيه الّا هو انّه لا يحتاج فى اثبات امره بشىء من الاشياء و لا بذکر من الاذکار قد اتى من سماء الامر بسلطان مبين لم يعجزه جنود العالم و لا صفوف الامم نطق امام الوجوه باعلی النداء الملک للّه المقتدر القدير لعمر اللّه امرى عظيم عظيم و لکنّ النّاس اکثر هم من الغافلين در اين ايّام در يکى از الواح اين کلمه محکمه متقنه نازل امروز بسيار بزرگ است و عجيب چه که هُوَ در قميص اَنَا ظاهر و مکنون باَنَا المشهود ناطق مع عظمت اين امر بشهادت کتب کلّها اظهر از شمس است در وسط سما بر هيچ بصيرى مشتبه نشده و نخواهد شد چه که انوار و ظهورات و آيات و بيّناتش اقطار را احاطه نموده لا ينکرها الّا کلّ مغلّ بعيد و نذکر فى آخر الکتاب افنانى الآخر و نختم بذکره انّ ربّک لهو الحاکم علی ما اراد لا اله الّا هو العليم الحکيم انه خرج مقبلاً الی اللّه الی ان حضر تلقاء الوجه و سمع ما نطق به لسان المظلوم فى هذا المقام الکريم انشاء اللّه جميع از ذکور و اناث بنفحات ايّام الهى فائز باشند و بر امرش مستقيم و بافقش ناظر و بثنايش ناطق البهاء عليهم من لدى اللّه ربّ العالمين.
(383) شهد اللّه انّه لا اله الّا هوو الّذى اتى بملکوت الآيات انّه هو السّر المکنون و المستسرّ المخزون بندائه ارتفع النداء من کلّ الجهات و باسمه ارتعدت فرائص الّذين کفروا باللّه مظهر البيّنات به جرى سلسبيل البيّنات فى الامکان و نطقت الاشياء الملک للّه المقتدر العزيز المنّان طوبى لمن اقبل و سمع و فاز و ويلٌ لکلّ غافل مرتاب هو الّذى به حدثت الارض اخبارها و اظهرت کنوزها و بحر العرفان لئاليه و سماء البيان انجمها و انوار ها و سدرة المنتهى حفيفها و الاقلام صريرها طوبى لمن شرب رحيق الوحى و کوثر الالهام من کاس عطاء اللّه ربّ الارباب يا ايّها المذکور لدى البحر قد اقبل اليک جمال القدم باسمه الاعظم و اراد ان يذکر بذکر انجذبت به حقايق الاشياء و بآيات لا تعادلها کنوز الارض و السّماء ليجذبک و ينطقک و يسقيک کوثر الحيوان لتقوم علی الامر بقدرة لا تضعفها جنود العالم و لا ضوضاء الامم و تنطق بما يقرب العباد الی اللّه المختار قل يا قوم انظروا ثمّ انصفوا تاللّه قد ماج بحر البيان امام وجوه الاديان و سرت نسمة الرّحمن علی الامکان اقبلوا بوجوه نوراء الی اللّه مالک يوم القيام يا ايّها الناظر الی الوجه اسمع النداء مرّة اخرى انّه يوفّقک و يقرّبک اليه بحيث لا تمنعک شماتة الاعداء و لا سطوة الا مراء و لا ضوضاء العلماء و لا ذکر کلّ منجمد و لا بيان کلّ خائف انّ ربّک يکون معک يسمع و يرى و هو العليم البصّار اقبل بقلبک و روحک و فؤادک الی کعبة اللّه و قل الهى الهى قد اقبلت اليک بکلّى و ما اردت فى الارض الّا اعلاء کلمتک و اظهار امرک و انتشار آثارک و ابراز جودک و کرمک و عطائک اى ربّ قوّ قلبى باسمک و سلطانک و يدى لاخذ کتابک و بصرى لمشاهدة آثارک و عزّتک يا مقصود العالم و الظاهر بالاسم الاعظم ما اريد الا نصرة امرک بالحکمة و البيان و اظهار حجّتک بين الاديان اى ربّ ترى عبدک هذا مقبلاً اليک و قائماً امام کعبة ظهورک اسألک بقدرتک الّتى غلبت الکائنات و برحمتک الّتى سبقت الممکنات ان تزيّن رأسى باکليل الانقطاع و هيکلی بطراز التّقوى ثمّ اجعلنى يا الهى علماً باسمک بين عبادک و راية ذکرک فى بلادک و عزّتک لا احبّ الا ما تحبّ و لا اريد الاّ ما تريد توجّهت اليک منقطعاً عن دونک لانّى اعلم بالعلم اليقين انّ دونک لا ينفعنى و لا يحفظنى و لا ينصرنى اسألک يا مالک ملکوت الاسماء و فاطر السّماء باللّئآلی المکنونة فى اصداف عمّان فضلک واسرارک المخزونة فى کتاب علمک ان توفّقنى علی عمل تتوجّه به الموجودات الی سماء عنايتک و تؤيّدنى علی امر يعترف به کلّ الاشياء علی ظهورک و قدرتک و عظمتک و اختيارک اى ربّ ترانى منجذباً بآياتک و ناطقاً باسمک و متوجّهاً الی افقک اسألک ان لا تجعلنى محروماً عما قدّرته لاصفيائک و عشّاق مداين محبّتک الّذين انفقوا ارواحهم بالّروح و الرّيحان فى سبيلک بحيث ما منعتهم زخارف الدنيا و لا کنوز الاغنياء انّک انت المقتدر على ما تشاء و فى قبضتک زمام من فى الارضين و السّموات.
(384) بلسان پارسى نداى الهى را بشنواين نداء در مقامى نار سدره طور است چه که افئده مخلصين و مقرّبين بآن مشتعل و در مقامى کوثر حَيَوان از براى حيات عالم طوبى از براى نفسى که بآن فائز شد انّه يصل الی مقام لا تخوّفه الجنود و لا تضعفه قدرة العالم و هنگامى نوريست ساطع مقبيلين را بصراط مستقيم و نباء عظيم راه نمايد و هدايت فرمايد شکر کن مقصود عالميان را در سجن اعظم ترا ذکر نموده باذکارى که خضعت لها الکتب بقدرت و قوّت حق جلّ جلاله بر امر قيام نما و بروح و ريحان و حکمت و بيان غافلين را آگاه کن و گمراهان را براه راست برسان بگو اى قوم قدر يوم را بدانيد امروز آفتاب کرم از افق عالم مشرق و لائح و امواج بحر بيان وجوه اديان ظاهر خود را محروم منمائيد لعمر اللّه ما بين ملاء اعلى جشنى ظاهر و مجلسى برپا چه که امروز مکلّم طور بر عرش ظهور مستوى و کوم اللّه بلقا فائز و مدينه مبارکهء طيّبه از آسمان نازل شمس لازال فى وسط السّماء اين نور را سحاب منع ننمايد و کسوف اخذ نکند لازال قمرش ساطع و لائح و انهارش جارى وسارى و اشجارش باثمار لا تحصى مزيّن يوم يوم فرح اکبر است طوبى للفائزين و طوبى للمخلصين و طوبى لمن اخذ بيده اليمنى کوثر البقاء و شرب بهذا الاسم الّذى به فتح باب العطاء علی من فى ناسوت الانشاء و غنّ عندليب الوفاء علی غصن البهاء الملک للّه ربّ العالمين و السلطنة للّه مقصود العارفين و الامر للّه مالک هذا اليوم العظيم يا ايّها القائم امام الوجه کبّر من قبلی علی وجه من سمّى بالنبيل قبل اکبر الّذى انزلنا له من قبل و من بعد و ما يکون باقياً ببقاء سلطنة اللّه العزيز العظيم و اين آيات را مرّة اخرى نزدش قرائت نما يا نبيل عليک بهائى اسمع ما انزلناه فى لوحک مرّة اخرى لتقوم علی نصرة ربّک بالحکمة والبيان ليس لجنابک ان تلتفت الی قبل و بعد اذکر اليوم و ما ظهر فيه انّه ليکفى العالمين انّ البيانات و الاشارات فى ذکر هذه المقامات تخمد حرارة الوجود لک ان تنطق اليوم بما تشتعل به الافئدة و تطير اجساد المقبلين من يوقن اليوم بالخلق البديع و يرى المنيع مهيمناً قيّوماً عليه انّه من اهل البصر فى هذا المنظر الاکبر يشهد بذلک کلّ موقن بصير امش بقوّة الاسم الاعظم فوق العالم لترى اسرار القدم و تطلّع بما اطّلع به احد انّ ربّک هو المؤيّد العليم الخبير کن نبّاضاً کالشّريان فى جسد الامکان ليحدث من الحرارة المحدثة من الحرکة ما تسرع به افئدة المتوقفين انّک عاشرت معى و رأيت شموس سماء حکمتى و امواج بحر بيانى اذ کنّا خلف سبعين الف حجاب النّور انّ ربّک هو الصّادق الامين طوبى لمن فاز بفيضان هذا البحر فى ايّام ربّه الفيّاض الحکيم انّا بيّنا لک اذ کنّا فى العراق فى بيت من سمّى بالمجيد اسرار الخليقة و مبدئها و منتهيها و علّتها فلما خرجنا اقتصرنا البيان بانه لا اله الا انا الغفور الکريم کن مبلّغ امر اللّه ببيان تحدّث به النّار فى الاشجار و تنطق انّه لا اله الّا انا العزيز المختار قل انَّ البيان جوهر يطلب النفوذ و الاعتدال امّا النّفود معلّق باللطافة واللطافة منوطه بالقلوب الفارغة الصّافيه و امّا الاعتدال امتزاجه بالحکمة الّتى انزلناها فى الزّبر و الالواح از حق ميطلبيم جناب مذکور عليه بهائى و عنايتى را تائيد فرمايد بر آنچه مخصوص او از سماء عنايت الهى نازل گشته امروز هيچ جامهاى از براى انسان احسن، انور و ابهى از جامه استقامت بر امر اللّه نبوده و نيست بايد بآن تمسّک نمائيد و بخدمت امر اللّه مشغول گرديد اين مظلوم لازال تحت خطر عظيم بوده و هست آنچه ذکر نموده و يا مينمايد مقصود ارتقاء مقام اوليا بوده و هست دنيا و آنچه در آنست نزد اهل بها معدوميست متحرّک و مفقوديست مشهود ولکن در اين ظهور اعظم عنايت و فضلش محدود نه عطا ميفرمايد آنچه را که قلم از احصاء آن عاجز و قاصر است البهاء المشرق من افق سماء عنايتى عليک و الّذين ما منعتهم اسياف البغضاء عن التّوجه الی اللّه ربّ هذا المقام العزيز المنيع ٩
بسمى القائم امام الوجوهکتاب انزله المظلوم لمن شرب الرّحيق المختوم من يد عطاء اسمه القيّوم ليجذبه البيان الی اعلی المقام يقرّبه الی اللّه مالک الوجود قل لک الحمد يا الهى بما سقيتنى رحيق عرفانک و هديتنى الی تجلّيات انوار نيّر امرک و عرفتنی ما کان مکنوناً فى علمک و مخزوناً فى صدف عمّان حکمتک اسألک ان تجعلنى مؤيّداً علی ذکرک و ثنائک و خدمة امرک بين خلقک بحيث لا تمنعنى حجبات اهل العالم فى بلادک انّک انت المقتدر الفرد العزيز الحکيم .
(385) هو الذّاکر العليملسان قدم اولياى خود را ذکر مينمايد و وصيّت ميفرمايد بآنچه سبب ارتفاع امر اللّه است جميع عالم از براى عرفان حق جلّ جلاله و خدمت امرش خلق شدهاند و چون آفتاب ظهور از افق عالم طالع و مشرق و مکلّم طور ناطق کلّ محجوب مشاهده شدند مگر قليلی ايشانند عبادى که در کتب الهى از قبل و بعد مذکورند عليهم بهاء اللّه و رحمته و عنايته الّتى سبقت الوجود حمد کن محبوب عالميان را که شما را مؤيّد فرمود بر اقبال و عرفان و موفّق نمود بشأنى که ذکرتان ازلسان عظمت جارى گشت اين است مقام بزرگ و رتبه عليا انشاء اللّه بر حفظش مؤيّد شويد و موفّق گرديد چه که سارقين در کمين بوده و هستند هذا ما اخبر کم به من قبل و من بعد انّ ربّکم الرّحمن لهو العليم الخبير .
(386) هو المهيمن علی من فى الارض و السّماءذکر من لدى المظلوم لمن آمن باللّه المهيمن القيّوم قد اتى اليوم و نادى المناد من مکان قريب و لکنّ القوم لا يفقهون و ارتفعت الصّيحة بالحقّ و النّاس لا يشعرون يا افنانى عليک بهائى و عنايتى آيات نازل بيّنات ظاهر مکلّم طور بر عرش ظهور مستوى و لکنّ القوم فى حجاب غليظ للّه الحمد افنان سدره از لئالی مکنونه در خزانه قلم اعلى که عرفان حقّ جلّ جلاله است نصيب کلّى بردند و از رحيق مختوم که اکثر اهل عالم از آن محرومند آشاميدند اهل عالم طرّاً منتظر يوم اللّه بودند و چون ظاهر شد کلّ معرض مشاهده گشتند الّا من شاء ربّک طوبى لوجهک بما توجّه الی انوار الوجه و لقلبک بما اقبل الی الافق الاعلى و ليدک بما اخذت کتاب اللّه ربّ العالمين بيقين مبين نسأل اللّه ان يقدّر لکم ما تقرّبه عيونکم و تفرح به قلوبکم انّه علی کلّ شىٌ قدير منتسبين طرّاً را ذکر مينمائيم کلّ بسدره متمسّکند و باو منسوب البهاء المشرق من افق سماء عناية ربّک الرّحمن عليکم و على من يحبّکم و يسمع قولکم لوجه اللّه ربّ العرش العظيم .
(387) هو العزيز الفرد القيّومسبحان الّذى يذکر من يشآء بامر من عنده و يلقى من يشاء ما يريد من علمه لا اله الّا هو العلّى العظيم بيده ملکوت کلّ شىٌ و يعطى عباده ما يغنيه عن العالمين يحيى و يميت ثمّ يميت و يحيى و انّه لهو الفرد المتعالی العزيز الجميل قل انّ فى تنزيل البلايا و المحن لآيات للمؤمنين و فى جريان الدّموع علی الخّد و سفک الدّماء لظهورات للعاشقين ثمّ اعلم بانّا قطعنا السّبيل حتّى وردنا فى شاطئ بحر عظيم و هذا ما ذکرناه فى سنة القبل ان انتم من العالمين ثمّ استوينا علی الفلک و هذا ما قدّر من لدى اللّه المقتدر الحکيم و سکن البحر عن الامواج حتّى وصلوا امانات اللّه فى ساحل البحر و خرجنا عنها باذن من حميد عليم و وردنا فى شهر الّذى کان مذکورا عند کم و مکثنا فيه عدّة من الشهور بما قدّر فى الواح قدس حفيظ الی ان قضى الوعد فيه و تمّت ميقاته خرجنا الی ارض اخرى خلف جبال متين و هذا ما سئلنا اللّه فى مُذ الايام بان يخرجنا عن بين هؤلاء و يحول بينى و بين المنافقين ما ينقطع عنّى ايدى المبغضين و لذا اسکنّا خلف الجبال فى مقرّ الّذى لن يرفع عنّا الضّجيج و لو يرفع لن يسمعه آذان المشرکين و رفعت النعمة عن بينهم و رجعت الی کنز اللّه المتعالی القدير و لکنّ المؤمنون يسمعون ندائنا و يصل اليهم نفحات الامر فى کلّ حين قل يا قوم لا تفرحوا بما غابت الشمس خلف سحاب امر غليظ و لا تطمئنّوا بالدّنيا و زخرفها فسوف يأخذ اللّه عنکم کلّها تفتخرون به اليوم و تکوننّ به لمن المستکبرين قل فو اللّه لا يُعطيکم بدخشان القدره ما فقد عنکم من هذا اللّعل الدّرى المنير و لا يهبکم سحاب العزّة ما منع عنکم فى غيبتى ان انتم من العارفين و لن تجدوا فى صدف البحر و الامکان ما فقد عنکم من هذا اللّؤلؤ الحفيظ و لا تبذل عليکم اشجار الدّهر بمثل ما غاب عنکم من هذا الثّمر الرّطب الجنىّ اللّطيف قل هل تقدرون بان تسدّوا نسمات اللّه اوتحبسوا روايح العزّة او تمنعوا النّاس عن صراط اللّه الحکم العدل المحيط لا فو ربّ العزّة لن تقدروا و لن تستطيعوا و لو يؤيّد کم کلّ من فى السّموات و الارضين قل انّ الفرعون و ملأه اجتمعوا بان يسدّو ابواب الفضل و يمنعوا النّاس عن رحمة اللّه و مکروا فى ذلک بکلّ ما کانوا مستطيعاً عليه فى زمان بعيد فلمّا جاء الوعد فتح اللّه باب العناية فى بيته و جرى فيها بحر الرّحمة و منع الفرعون عن قطرة منه رغماً لانفه و کذلک کان الامر من قبل من لدن سلطان آمر حکيم و کان الفرعون يتفحّص عن موسى فى اطراف الارض و هو فى بيته و ما کان من الشّاعرين کذلک نقصّ عليک من قصص الحق لتقرّ بها عيناک و تفرح بها و تکون من الموقنين و تعلم بانّ الأمر بيده و الحکم فى قبضته اقتداره و السّلطان فى کفّ ارادته يفعل ما يشاء و لا يمنعه مکر ماکر و لا تدبير مدبّر و لا اعراض معرض و لا انکار کلّ شيطان مريد فاطمئن فى نفسک ثمّ امش علی اثرى و لا تجاوز عنه و لو يجتمع عليک کلّ معرض شقىّ فامش علی قدمى و لو يخالفک فى ذلک عينک فاقلعها و لا تلتفت اليها ان کنت من السّامعين فاحبب من احبّ اللّه و يطابق فعله قوله و يصدّقه ارکانه ثم اعرض عن کلّ مکّار لئيم ثمّ وصّ العباد بان لا يفسدوا فى ارض اللّه و لا يختلفوا فى امره و لا يعقّبوا کلّ مريد اثيم ايّاک ان لا تمش فى الارض الّا بالحکمة و لا تکلّم الّا بالحکمة و کن من المتفرّسين لا تفکّ فمک ما لن تجد اذن سميع و ان وجدت اذن و اعية فالق ما القيک اللّه بجوده ان کنت من الذّاکرين و لا تفتح عيناک الّا الی وجه جميل و ان وجدت بصر حديد فاشهده ما ستر فيک من جمال العلم لتکون من المبشّرين و لا تضيّع بذر الحکمة فى اراضى الجرزة و لا تکن من المسرفين و ان وجدت ارض طيّبة اودع فيها حَبّ الحکمة و العرفان لينبت منها نبات حسن بديع و لا تمطر علی هياکل الفانية امطار الباقية فامطر علی اجساد الّتى لو تسقى قطرة منه لتحيى باذن اللّه الملک العزيز الکريم فاجهد يا اخى فى کلمة اللّه و لا تضيّعها و لا تنشرها بين يدى الغافلين لاّن الناس فى علق غير مخلّقة لن يقدرنّ ان يصلنّ الی هواء القدس و يدخلنّ فى رفرف عزّ مکين لانّهم قطعوا جناحهم بايديهم و بذلک منعوا عن سرادق الخلد و وقعوا فى ارض الذلّة مع حسرت عظيم و منعوا عن آذانهم نغمات اللّه و عن عيونهم جمال اللّه الفرد العليم الحکيم ثم ذکّر من لدنّا کلّ صغير و کبير من الّذين تجد منهم روايح الصّدق و من سيما هم نضرة النّعيم ثمّ استر الامر عن الّذين وجوههم اليک و قلوبهم الی اعدائک و يمکرون فى کلّ حين فاعرض عن هؤلاء و لا تأنس معهم و لا تجلس فى غرفهم و لا تسکن فى مقاعد هم و کن فى ستر عظيم تجنّب عن مثل هؤلاء و لا تفرّط فى جنب اللّه و لا تتجاوز عمّا امرت به و لا تکن من المتجاوزين ثمّ ذکرّ من لدنّا احباب اللّه الذّين تفرّقوا فى اقطار العالم من کلّ شطر بعيد ثمّ فى ارض الالف حرف الفاء و فى ارض الياء حرف الرّاء و الضّاد و بلّغهم ما ارسلناه اليک ليکوننّ من الذّاکرين ليفرح بذلک قلوبهم و يجدّد ارکانهم و يجدوا روايح القميص عن هذا اللّوح المنيع ثمّ الّذين کانوا فى ارض الشّين و الصّاد و من دونهما مداين اللّه العزيز الغالب القدير لعلّ يشدّون ظهر هم لنصر اللّه و يبلّغوا النّاس ما بلّغهم اللّه و انّه لجواد کريم و کذلک القيک من کلّ حکمة ما قدّر اللّه لک لتستأنس بها و تکون من الشّاکرين ثمّ ذکّر الذّينهم کانوا فى حولک و بشّر هم بذکرنا ايّاهم ليسّروا فى انفسهم و يکوننّ من المنقطعين ثمّ ذکّر من لدنّا حرف الجيم و کبّر عليه و علی ابنه و علی الّذينهم کانوا فى حول البيت لطائفين ثمّ ارع البيت و ساکنيها بکلّ ما ينبغي لک الی ان يظهر اللّه ما اراد بامره و انّه لهو العزيز القادر الرّفيع و انّ ما وعدناک حين الحضور بان نرسل اليک ما هو المکنون فى اصداف القدرة من لئالی قدس ثمين ما ارسلنا الی حينئذ و سأرسل من بعد اذا شاء اللّه و انّه يوفّى اجور المحسنين و کذلک القيناک قول الحقّ و انزلنا اليک هذا اللّوح حين الّذى غطّى الوجه من ماء بيض منير و السّلام عليک و على من معک و على من سمع نصح هذا العبد من هذا القلم البديع ١٥٢
(388) هو اللّه تعالى شأنه العظمة و الاقتدارحبّذا نسيم وصال وزيد و عرف لقا در اين حين که پنجساعت بغروب مانده متضوّع گشت چه که نامه نامى با مژدههاى روحانى معنوى رسيد باب حقيقت را گشود عهد حضور را تازه نمود فى الحقيقه قلم آية بزرگ است از مالک قدم و مداد باب اعظم محبّت و اتّحاد اين دو لازال محرّک حبل محبّت بوده و هستند اگر عنايات حقّ جلّ جلاله و همچنين آثار و اثماريکه در باره اين دو مقدر شده ظاهر شود عالم را تحيّر اخذ نمايد جلّ خالقهما و مربّيهما و موجد هما اين يوم بيست و چهارم شهر مبارک رمضانست ساعت هفت اين فانى در محلّ ساکن و صامت کتاب مبين وارد يعنى دستخط آن حضرت صوم را افطارى بود حقيقى و طلب و اشتياق را وصالی بود معنوى نفحه خامه بشأنى متضوّع که روايح کسالت و هموم و غموم را از ميان برداشت روح و قلب للّه الحمد بطراز فرح و سرور مزيّن و بعد از قرائت و نشاط و انبساط قصد مقام نموده تلقاء وجه بشرف اصغا فائز لسان بيان باين کلمات عاليات ناطق.
هو السّامع البصير يا افنانى عليک سلام اللّه و رحمته عبد حاضر با نامه حاضر امام وجه قرائت نمود از هر حرفى عرف خلوص و خضوع و خشوع و ذکر و ثناء للّه تبارک و تعالى متضوّع هر کلمه از کلماتش بافصح بيان شاهد و گواه بر توجّه و اقبال و استقامت هنيئاً لک و مريئاً لک قد اخذت کأس العرفان من يد العطاء و شربت منها باسم اللّه العزيز البديع سدره مبارکه افنانش را ذکر نموده و مينمايد عنايتش در جميع احوال شامل بوده و هست هو معکم اينما تکونوا للّه الحمد ذاکريد و هم متذکّر عالم را نوم اوهام از مشاهده انوار حقيقت و ادراک تجلّيات نيّر عنايت حق منع نموده سبحان اللّه امّت مرحومه الی حين از سبب ظهور بلاياو قضايا و ذلّت کبرى غافل و محجوبند مدن و ديار اهل توحيد محاط و مشرکين محيط هر يوم از ارياح قاصفه شجره اى منقعر و سراجى منطفى اين مرض اعظم اقليم اهل توحيد را اخذ نموده معذلک در صدد رفع اين بلاى ادهم نبوده و نيستند از حق جلّ جلاله سائل و آمليم که از نسائم فجر روحانى عباد را آگاهى عطا فرمايد شايد از نوم غفلت سر برآرند و على ما ينبغى قيام نمايند شريعت اللّه عباد را حفظ فرمايد و خشية اللّه از مناهى باز دارد و حال اين دو بمثابه کبريت احمر کمياب طوبى از براى نفوسى که بناموس اکبر و قانون اعظم تمسّک جسته اند نشهد انّهم من فوارس مضمار العرفان بين الاديان لم يمنعهم شىٌ من الاشياء و لا تحجبهم سُبُحات العالم و لا حجبات الامم اولئک عباد وصفهم اللّه فى محکم کتابه بقوله لا تلهيهم تجارة و لا بيع عن ذکر اللّه طوبى لک يا افنانى نسأل اللّه ان يفتح علی وجهک ابواب النّعمة و البرکة و يقدّر لک ما يقرّبک اليه فى جميع الاحوال انّه هوالمقتدر الفرد الواحد العزيز الفضّال يا سيّد آقا عليک عناية اللّه مالک الاسماء و فاطر السّماء ذکرت در ساحت مظلوم مذکور و عنايتش شامل الحمد للّه فائز شدى بآنچه که مقصود از آفرينش بوده السّلام و البهاء عليکم يا افنانى و رحمة اللّه و برکاته و عناية اللّه و الطافه انتهى تجليّات انوار آفتاب توحيد حقيقى بر آن حضرت تابيده و امطار رحمت رحمانى بر وجود ذيجود باريده صد هزار شکر مقصود عالميانرا که مع احاطه اعدا و سطوت امرا و علماى ايران راه مواصلت و معاشرت باخبار و آثار مفتوح و مشهود اين نعمت يکتا را السن از عهده شکر بر نيايد مگر عنايتش دست گيرد و شکرش لازال بر شاکرين سبقت داشته و حمدش بر حامدين و رحمتش بر اهل سموات و ارضين اين ايّام حکومت تبديل شده از حق ميطلبم سرير حکم را بهيکل عدل و انصاف مزيّن دارد انّه علی کلّ شىٌ قدير اين خادم فانى از حق باقى سائل و آمل که آن حضرت را مطلع انتشار آيات و احکامش فرمايد ومعدن فيوضات و اينکه ذکر جناب آقاخان و ورود او مع نفوس اخرى و همچنين نصيحت و صحبت با او را مرقوم داشتند اين يکى از آثار سفر آن حضرت بوده اين فقره دليل است بر ترويج و اراده حق جلّ جلاله و همچنين شاهد و گواهست بر مبارکى و عنايت حقيقى و بعد از عرض اين فقره امام وجه فرمودند مؤيّد شدند بر القاء کلمه حق و القا نمودند آنچه را که هدايتى بود ظاهر و نصيحتى بود هويدا يا افنانى عليک سلام اللّه و عنايته اين مظلوم در جميع احوال کلمة اللّه را باعلی النّداء فرموده و کلّ را بما يحفظهم و ينفعهم و يؤيّدهم دعوت نموده در يکى از الواح مقدّسه اين مضمون مرقوم اگر اينمظلوم را در دريا غرق نمايند از جبال سر بر آرد و المُلکُ للّه گويد و اگر در ارض تحت طبقات آن دفن نمايند از سماء ندايش ظاهر شود و عباد را بفردوس اعلى کشاند مانع در آن ساحت معدوم و حجاب مفقود الامر بيده يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو العزيز الحميد در اين ليل مکرّر ذکرت مذکور عباد اگر اقبال نمايند بما ينفعهم فائز گشته اند و اگر اعراض کنند انّه غنىّ عنهم يشهد بذلک کتابه المبين در حين بلا و بأسا و ضرّا ناطق و بآنچه سبب فوز اعظم و هدايت امم بود من غير ستر گفته حال مظلوم و افنانش بحکمت و بيان متمسّک و بما يهدى العباد الی الصّراط متکلّم من شاء فليقبل و من شاء فليعرض انّه هو الفرد الواحد الغنىّ العليم الحکيم انتهى از سماء بيان بشأنى امطار نازل که مجال حفظ و عرض نبوده و نيست الّا علی قدرٍ معلوم اينکه در ذکر آن ارض مرقوم داشتند فى الحقيقه حرّيت و مدنيّت و اسباب آن يوماً فيوماً در تزايد است مخصوص حال که محل و مقرّ آن حضرت واقع شده و اينکه مرقوم داشتند دکان خالی و لوح توکّلت علی اللّه آويزان فى الحقيقه بضاعت خيلی کامل است و عند اللّه عظيم بعد از عرض اين فقره امام وجه فرمودند اين کلمه عليا بمثابه مغناطيس است بل اعظم جذب مينمايد آنچه را که سبب نعمت و برکت و تقرّب الی اللّه است اين نعمت را شبه و مثل نبوده و نيست له الحمد علی ما قدّر لافنانه و نسأله ان يمدّه بجنود العناية و الالطاف انّه هو القوىّ القدير انتهى از کلمه بسيار تبسّم فرمودند و فرمودند آنچه را که اثرش در عالم مکنون و مستور است سوف يظهره اللّه امراً من عنده و هو الفيّاض الکريم خدمت محبوب فؤاد جناب آقا سيّد آقا عليه ٦٦٩ الابهى سلام ميرسانم و ذکر مينمايم حق شاهد و گواه که لازال امام وجه خادم حاضر بوده و هستند اسأله تعالی ان يجعله من تراجمة الوحى و الالهام انّه هو العزيز العلّام البهاء و الذّکر و الثّنآء على حضرتکم و على من معکم و يحبّکم و يسمع قولکم فى امر اللّه ربّ العالمين . خادم فى ٢٤ رمضان المبارک سنه ١٣٠٥
(389) هو اللّه تعالی شأنه الحکمة و البيانص د ق ذکر رحمة اللّه من شرب رحيق الايمان و اقبل الی افق الرّحمن متمسّکاً بحبله و متشبّثاً بذيله و قائماً على خدمة امره و متوجّهاً الی انوار وجهه الی ان حضر و فاز بما انزله الرّحمن فى الفرقان و فى الانجيل و التّوراة و الزّبور يشهد لسان العظمة لنفسه بنفسه انّه لا اله الّا هو المهمن القيّوم قد اتى من سماء البرهان برايات البيان طوبى من شهد و اجاب ويلٌ لکلّ غافلٍ محجوبٍ يا ايّها الحاضر لدى المظلوم و السّاکن فى جواره انّه يشهد بانّک فزت باللّقآء و اقبلت اذ اعرض الورى الّا من شاء اللّه ربّ ما کان و ما يکون قد قصدت المقصد الاقصى و الذّروة العليا و طرت بقوادم الانقطاع الی مالک الابداع الی ان قمت لدى باب فتح علی من فى الغيب و الشّهود اشکر اللّه بما شهد لک القلم الاعلى فى هذه الليلة البلماء اذ کان المظلوم مستوياً علی العرش و ناطقاً بما يقرّب النّاس الی المقام المحمود طوبى لک بما توجّهت و اقبلت بحيث ما منعتک شئونات الامرآء و لا سبحات العلماء و خرجت عن مقامک متوکّلاً علی اللّه ربّک العزيز الودود نسأل اللّه ان يوفّقک و يؤيّدک علی ما يحبّ و يرضى و يظهر منک فى العالم ما يبقى بدوام اسمائه الحسنى و صفاته العُليا انّه هو المقتدر علی ما يشاء بقوله کن فيکون لِلّه الحمد شنيدى و فائز شدى و اقبال نمودى در ايّامى که کلّ بر اعراض قيام نمودند از حق ميطلبيم شما را مؤيّد فرمايد بر حفظ اين مقام اعلى اوست قادر و توانا نامه جناب امين عليه بهائى و عنايتى که بانجناب ارسال نمودند ملاحظه شد اظهار محبّت و مودّت او بآنجناب و اهل بيت سبب فرح و ابتهاج گشت نسأل اللّه ان يؤيّده و ينصره انّه هو الفضّال الکريم فى الحقيقه جناب امين مستقيمند و بر خدمت قائم طوبى از براى نفوسى که بطراز محبّت شهيدين و آنجناب و منتسبين مزيّنند انّ لکم شأناً عند اللّه ربّ العالمين طوبى لمن اقبل اليکم و فاز بحبّکم و سمع ما نطق به لسانکم فى امر اللّه العزيز الحکيم البهاء من لدنّا عليکم و علی الامين و علی کلّ ثابت مستقيم و کلّ راسخ امين .
(390) هو اللّه تعالى شأنه الحکمة و البيانقلم اعلى شهادت ميدهد بر توجّه و اقبال و حضور و اصغاء و مشاهده و مکاشفه للّه الحمد فائز شدى بآنچه در کتاب الهى مذکور و مسطور است قصد افق اعلى نمودى و بعنايت و مدد حق جلّ جلاله رسيدى و وارد شدى و ندا را اصغا نمودى از حق ميطلبيم ترا تأييد فرمايد بر حفظ آنچه عطا فرموده و مقدّر فرمايد آنچه را که سبب علوّ و سموّ آنجناباست قل سبحانک يا اله الاسماء و المهيمن علی من فى الارض و السّماء اسألک بامرک الّذى به هطلت من سحاب کرمک امطار رحمتک و بنيّر جودک الّذى اشرق من افق سماء مشيّتک بان تقدّر لی ما تقرّ به عينى و تطمئنّ نفسى و يفرح قلبى انّک انت المقتدر الّذى لا تمنعک شئونات العباد و لا زماجير من فى البلاد اى ربّ ترانى متمسّکاً بک و متوکّلاً عليک لا تجعلنى محروماً عمّا عندک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت القوّى القدير اولياى حق را در هر بلدى از بلاد ملاقات نمودى از قبل مظلوم تکبير برسان و بعنايت حق جلّ جلاله بشارت ده بگو امروز روز خدمت و نصرت است و نصرت باعمال طيبه و اخلاق مرضّيه بوده و خواهد بود جهد نمائيد شايد تشنگان باديه بيان ببحر معانى فائز گردند و افسردگان تازه شوند و مردگان بزندگى دائمى برسند البهاء من لدنّا عليک و عليهم و علی الّذين شربوا رحيق العرفان من ايادى عطاء ربّهم المشفق الکريم .
(391) هو المؤيّد الحکيمجميع عالم منتظر ايّام اللّه بودند چه که حق جلّ جلاله در کتب و زبر و صحف خود وعده داده چنانچه در فرقان که اعظم برهان الهى است ميفرمايد ان اخرج القوم من الظّلمات الی النّور و بشّر هم بايّام اللّه و اين آيه مبارکه از قبل نازل و حق جلّ جلاله حبيب خود را بآن اخبار فرموده جميع نفوس در شبها و روزها لقاى اين يوم مبارک را آمل و سائل بوده اند و در حين اشراق اين يوم از افق اراده الهى کلّ معرض و غافل مشاهده شدند ايدوستان محبوب امکانرا بکمال خضوع و خشوع و ابتهال حمد نمائيد چه که شما را تائيد فرمود بر امرى که اکثر عالم از آن مع طلب محروم ماندند جميع السن کائنات از عهده شکر اين نعمت کبرى بر نيامده و نخواهد آمد بشنويد وصيّت مظلوم آفاق را و جهد نمائيد تا برضاى دوست فائز شويد مقامى از اين مقام اعظم تر مشاهده نميشود انّه لهو النّاطق بالحقّ و هو القادر العالم السّميع البصير.
(392) هو النّاطق بالحقيا محمّد عليک بهائى نامه جناب خ عليه بهائى که بشما ارسال نموده غصن اکبر تلقاء وجه عرض نمود و بشرف اصغاء فائز گشت يا محمّد آذان و ابصار شکّى نبوده و نيست که از براى مشاهده و اصغاى اين ايّام خلق شده و وجود از براى عرفان حضرت موجود ولکن ناس را غبار نفس و دخان هوى از مشاهده افق اعلى منع نموده فى الحقيقه نفوسى که اليوم فائز شدند از جواهر خلق نزد حق محسوب و مذکور لعمر اللّه در صحيفه حمرا از قلم اعلى در باره آن نفوس نازل شده آنچه شبه و مثل نداشته و ندارد سوف تظهر آثاره و انواره هو المبيّن العليم بارى اهل عالم از دانش ممنوع و از ادراک محروم قرنها و عصرها عبده اصنام و اوهام بودند لايق اصغاى اين ندا که از ذروه عليا مرتفع است نبوده و نيستند بايد بمثل خودى تشبّث نمايند و بر مثل خودى عاکف شوند کلّ گواهى ميدهند بر امواج بحر بيان الهى که امام وجوه ظاهر و هويدا است و مالک قدم من غير ستر و حجاب ندا فرمود و کلّ را بافق اعلى هدايت نمود معذلک از مالک رقاب گذشته اند و بطنين ذباب دل بسته اند اين الابصار و اين الآذان و اين العقول و اين القلوب لئالی بحر رحمت را جز ابصار حديده نبيند امروز اهل بها نفوسى هستند که از غير اللّه خود را فارغ و آزاد مشاهده نمايند معرضين بيان از معرضين فرقان اخسر مشاهده ميگردند چه که بهمان اسما و همان اقوال مشغولند و آنقدر درايت ندارند که تعقّل نمايند ثمر اقوال و افعال حزب قبل در يوم جزا چه بود و چه شد ذرهم فى خوضهم. جناب ح قبل س عليه بهائى را مکرّر ذکر مينمائيم للّه الحمد از مائده منزوله مقدّسه قسمت بردند و بآثار قلم اعلى مرّة بعد مرّة فائز شدند نذکر فى هذا المقام امتى و ورقتى الّتى کانت معه و نبشّرها بعناية اللّه و نذکر ها بآياته انّه هو الفضّال الکريم و نذکر ابنه الحسين و اخاه نسأل اللّه ان يجعل ذکر هما کنزاً لهما عنده انّه هو المقتدر القدير و نذکر من سمّى بميرزا آقا الّذى ذکر اسمه لدى المظلوم فى هذا المقام الرّفيع قل الهى الهى لک الحمد و الثناء و لک الرّحمة و العطاء بما سقيتنى رحيقک المختوم باسمک القيّوم و ذکرتنى فى السّجن الاعظم اذ کنت مظلوماً بين ايادى الغافلين اسألک يا مالک الوجود و سلطان الغيب و الشّهود بلئالی بحر علمک و انوار شمس حکمتک و بالاکباد الّتى ذابت فى هجرک و فراقک بان تجعلنى متمسّکاً و منقطعاً عن دونک ثمّ اسألک بانوار وجهک و مشارق آياتک بان تقدّرلی بجودک و فضلک ما يقرّبنى اليک و ينفعنى فى الظّاهر و الباطن انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت المهيمن القيّوم يا قلم اذکر من سمّى باسد عليه بهائى ليجذبه الی افقى و ينطقه بثنائى و يقرّبه بقلبه الی بساطى و يأخذه الفرح الاکبر فى ايّام اللّه مالک يوم الدّين انّا سمعنا ذکرک ذکرناک و انزلنا لک الآيات و صرفّناها بالحقّ و ارسلناها اليک لتشکر ربّک العزيز العظيم بلسان پارسى ذکر ميشود انّا بدّلنا فى اکثر المواضع اللّغة الفصحى باللّغة النّوراء انّه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو المقتدر القدير جميع عالم و احزاب امم هر يک بامرى تمسّک نموده و بکمال جدّ و اجتهاد در اعلاى آن کوشيده و ميکوشند چه مقدار مالها صرف نموده اند و از جان و عزّت گذشته اند لاجل ظهور آنچه اراده نموده اند و اين امر اعظم مع علوّه و سموّه و عزّه و قيامه و اقتداره در ممالک ايران ظاهر و الی حين اهلش از آن غافل الّا معدودى يک آن بعدل و انصاف در اين امر تفکّر ننموده اند بهيچوجه در صدد اعلاى آن نبوده و نيستند اى کاش باين اکتفا مينمودند هر يوم در اطفاى نور ظهور و اخماد نار سدره کوشيده و ميکوشند اين مظلوم در ليالی و ايّام باطراف ارسال نموده آنچه معادل کتب قبل است بل ازيد آيات عالم را احاطه نموده و بيّنات امام وجوه ظاهر ولکن عباد جاهل غافل يعنى علما و فقهاى عصر سبب منع عباد و علّت اعراض من فى البلاد گشتند يا اسد عليک بهاء اللّه الفرد الاحد بر نصرت امر قيام نما از حق ميطلبيم ترا تائيد نمايد يؤيّدک و يوفّقک و يمدّک بجنود الغيب و الشّهادة و تا وقت باقى بذکر و ثنا مشغول باش شايد ذکر اهل عالم را جذب نمايد و بوطن حقيقى کشاند انّه هو القوّى الغالب المقتدر الحکيم و اينکه سئوال نمودى از سرّ تنکيس لرمز الرّئيس در اوّل ظهور ملاحظه نما شيخ محمّد حسن نجفى که قطب علماى ايران بود و ساير علماى نجف و ارض طف و بلاد ايران بعد از ارتفاع کلمه و اظهار امر کلّ محجوب و ممنوع مشاهده گشتند از بحر بيان رحمن محروم و از آفتاب دانش بيخبر بلکه بر منابر بسبّ و لعن مشغول جوهر وجودى را که در قرون و اعصار لقايش را سائل و آمل بودند و عند ذکر اسمش عجلّ اللّه ميگفتند ردّش نمودند و بالاخره بر سفک دم اطهرش فتوى دادند ولکن نفوسى از عوام اقبال نمودند و از بحر علم الهى نوشيدند و بافق اعلى راه يافتند و در يوم ارتفاع صرير قلم اعلى بکلمه لبّيک فائز گشتند کذلک جعلنا اعليهم اسفلهم و اسفلهم اعليهم اين است سر تنکيس لرمز الرّئيس در ابن مريم تفکّر نما حنّاس که اعلم علماى آن عصر بود فتوى بر قتل داد و در حضور آن خبيث يک لطمه بر وجه مبارک آنجضرت وارد آمد ولکن صيّاد سمک که بصيد ماهى مشغول بود حضرت روح بر او مرور نمود فرمود بيا ترا صيّاد انسان نمايم فى الحين توجّه نمود واز بحر و سمک و مافيه گذشت يک کلمه از علم نديده بملکوت علم ارتقا جست بالاخره بمقامى رسيد که نفحاتش عالم را معطّر نمود ذلک من فضل اللّه يعطيه من يشاء همين پطرس مع جلالت قدر در آخر ايّام از او ظاهر شد آنچه سزاوار نبود ولکن در آنى و بعد يد عنايت مجدّد اخذش نمود و از کوثر استقامت مرزوق گشت طوبى له جز نفس حق که صاحب عصمت کبرى است احدى با او در اين مقام شريک نبوده و نيست ما سوايش بکلمه اى مخلوق اين است توحيد حقيقى که نورش از افق سماء قلم اعلى اشراق نمود فکّر لتعرف در اين بحر اعظم باسم حقّ جلّ جلاله وارد شو و فى قعره شمس تضيئ تا بمقصود فائز شوى و آنچه ذکر شد بيابى يا ايّها النّاظر الی الوجه قلم اعلى اگر چه ناطق است ولکن صامت چه که بما ينبغى نطق ننموده و اگر هم نموده مستور است آذان آلوده و ابصار مرموده لايق اصغاء و مشاهده نبوده و نيست از اوراق يابسه ارض جز آوازهاى بيمعنى چيزى استماع نشده و نميشود در قرون و اعصار حزب شيعه بذکر حروفات بر منابر و مساجد ناطق و از امّ الکتاب ممنوع و محروم از حق ميطلبيم ترا توفيق عطا فرمايد تا بتوحيد حقيقى فائز شوى و بر امر قيام نمائى و اينکه سئوال نمودى مقصود از فاعل ربّ النّوعست و له معان اخرى و الّذى منفعل راجع عليه يا اسد عليک بهائى در لوح حکمت تفکّر نما فى کلّ آية ستر بحر من البحور از حق ميطلبيم آنچه از قلم اعلى جارى شده از قبل و بعد موفّق شوى بر مشاهده آن و تفکّر در آن قد نزّل من سماء المشيّة ما خضعت له کتب العالم و لکنّ الامم فى سکر مبين محض عنايت جواب داده شد لازال باين آيه ناظر باشيد که از قبل در يکى از الواح نازل ليس اليوم يوم السّئوال ينبغى لکلّ نفس اذا سمع النّداء من الافق الاعلى يقوم و يقول لبّيک يا مولی الاسماء لبّيک يا مقصود العارفين قد انزلنا لک ما قرّت به عيون اهل مدائن العلم و العرفان اشکر ربّک بهذا الفضل المبين و نذکر من ذکرته الّذى سمّى بحسن فى ملکوت الاسماء يا حسن حضر اسمک لدى المظلوم فى السّجن الاعظم من هذا الشّطر البعيد اسمع النّداء من شطر عکّا انّه لا اله الّا هو الفرد الخبير قل الهى الهى لک الحمد بما ايّدتنى علی مشاهدة آثار قلمک الاعلى و لک الثّناء بما عرفتنى صراطک يا مولی الورى اسألک باسرار بيانک و نيّر برهانک بان تجعلنى ثابتاً على امرک و راسخاً فى حبّک بحيث لا يمنعنى ظلم الّذين کفروا بک و بآياتک و لا شبهات الّذين اعرضوا عن افقک و قالوا ما ناح به سکّان فردوسک و اهل خباء مجدک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت الغفور الکريم.
(393) بسم ربّنا الاعظم الاقدس العلىّ الابهىالحمد للّه الّذى توحّد بالکلام و تفرّد بالبيان الّذى خضعت بحور المعانى عند ما تلفّظ به فم مشيّة و سجدت کتب العالم عند ظهور حرف من آياته بحرکة من اصبعه تحرّک القلم الاعلى فى ملکوت الانشاء و ثبت حکم الاخرة و الاولى قد اعترف کلّ فصيح بالعجز عند ظهور بيانه و کلّ بليغ اقر بالقصور عند بروز کلمته العليا الّتى بها فصّل بين الورى انّها سيف اللّه المسلول و ميزانه الموضوع و صراطه الممدود و سراجه المنير و انّها لهى الصّور الأعظم و النّاقور الأفخم تعالى من تزيّن باسمه کلّ الکتب و الصّحف و الزّبر انّه لهو الّذى سمّى بکلّ اسم من اسمائه الحسنى فى الصّحف الاولى و انّه لهو الّذى سمّى فى التّوراة بَيهوَه و فى الانجيل بالمعزّى و روح الحقّ و فى الفرقان بالنبأ العظيم و سمّى باسماء اخرى فى کتب ما اطّلع بها الّا اللّه مالک العرش و الثّرى انّه لهو الّذى نزّل البيان لذکره و بشّر العباد بظهوره و قدومه طوبى لاذن سمعت ما نطق به النّقطة الأولی فى قيّوم الاسماء فى هذا الظّهور الاظهر و السّر المستتر بقوله يا سيّد الاکبر ما انا بشيئ الّا و قد اقامتنى قدرتک علی الامر ما اتّکلت فى شىٌ الّا عليک و ما اعتصمت فى امر الّا اليک و انت الکافى بالحقّ هل من ذى شمّ ليجد عرف بيان الرّحمن فى الامکان و هل من ذى بصر ليرى الحجّة و البرهان و هل من ذى سمع ليسمع نداء مالک الاديان الّذى اَتى بقدرة و سلطان لعمر اللّه کلّ من عليها فان و هذا وجه ربّنا الرّحمن سبحانک الّلهمّ يا من باسمک اشرقت شمس مشيّتک من افق السّماء و سرت فلک الارادة علی بحر الکبرياء اسألک بالاسم الّذى به سخّرت الاشياء و جعلته سلطان الاسماء بان تؤيّد احبّتک علی ما تحبّ و ترضى و تقدّر لهم من قلمک الاعلى ما يحفظهم عن الّذين اعرضوا عن آياتک الکبرى اى ربّ هم عباد اقبلوا اليک و نبذوا ما دونک و اخذوا ما امروا به فى ايّامک اى ربّ عرّفهم ما قدّرت لهم بجودک و احسانک ثمّ الهمهم ما کنزت لهم فى ملکوتک انت الّذى يا الهى لا تعجزک شئونات الخلق و لا تضعفک قوّة الاقوياء و شوکة الامراء اسألک بذکرک الاعلى و کلمتک العليا بان تبارک علی افنان سدرة امرک الّذين نسبتهم اليک و جعلتهم اعلاماً ما بين خلقک و ذکرتهم فى اکثر الواحک هم الّذين سمّيتهم بالافنان بلسان عظمتک و خصّصتهم بهذا الاسم بين خلقک و بريّتک اى ربّ فانزل عليهم من سحاب رحمتک ما ينبغى لعظمتک و اقتدارک ثمّ انصر هم يا الهى بجودک و عنايتک ثمّ انزل عليهم برکة من عندک انت الّذى يا الهى دعوتهم بنفسک اليک و قدّرت لهم ما يعجز عن ذکره لسانى و السن عبادک انّک انت المقتدر الّذى لا يعجزک شىٌ و السّلطان الّذى لا يمنعک امر قد کنت فى ازل الآزال الهاً و لم يکن معک من شىٌ و تکون بمثل ما قد کنت من قبل و انّک انت الشّاهد النّاظر السّامع العليم الخبير روحى لذکر کم الفداء قد اسکرنى رحيق بيانکم الّذى ماج فى بحور کلماتکم الحاکية عن حبّکم مقصودنا و مقصود کم و مقصود من فى السّموات و الارضين و انّها لهى المترجم الّذى يقرء اسرار القلوب و يترجم ما هو المستور علم اللّه انّ هذا لسکر لا يريد الصّحو و لا يحبّ الصّحو و لا يعتريه الصّحو يسأل الخادم ربّه بان يزيد هذا السّکر الّذى اخذنى من رحيق محبة اولياء اللّه و اصفيائه فلمّا فزت و قرئت و عرفت عرضته لدى الوجه اذاً نطق لسان العظمة يا افنانى يا ايّها الفائز بکوثر عنايتى و النّاظر الی افقى انّ الامر عظيم عظيم و الخلق ضعيف ضعيف قد اظهرنا الامر و لکنّ النّاس هم عنه معرضون و انزلنا الآيات و هم لا يسمعون قد انتهى الميقات و اتى مظهر البيّنات و لکنّ القوم هم لا يفقهون قد ظهر ما هو الموعود فى کتب اللّه و لکنّ النّاس هم عنه غافلون قد بيّنّا ما کان مستوراً فى علم اللّه و اظهرنا ما هو المخزون فى کنز اللّه و لکنّ القوم اکثر هم لا يشعرون قد تمّت الحجّة و نزّلت المائدة و اتى البرهان و لکنّ النّاس هم لا يعرفون قد نبذوا ما عند اللّه و اخذوا ما عند رؤسائهم الّذين اعرضوا عن اللّه المهيمن القيّوم هُمُ العلماء عند هم و جهلاء لدى الحقّ علّام الغيوب قد تمسّکوا بما يفنى معرضين عمّا يبقى کذلک سولّت لهم انفسهم و هم لا يعلمون قد اشتغلوا بالايّام الفانية غافلين عمّا عند اللّه ربّ ما کان و ما يکون لو عرفوا ناحوا علی انفسهم و لکنّ اليوم هم محتجبون لعمر اللّه هذا يوم القيام و هم قاعدون و يوم البيان و هم صامتون قل يا معشر العرفاء قد ماج بحر الحَيَوان و انتم عنه معرضون هذا يوم الايقاظ و انتم راقدون اَوَجدتم نفحات الوحى و اعرضتم اَرَأيتم الآيات و انکرتم مالکم لا تشعرون قد انجذب من رحيق بيان الرّحمن من فى الفردوس الاعلى و انتم باهوائکم تلعبون و لا تفقهون قل يا قوم تفکّروا فى القرون الاولى اَيْن الجبابرة و الفراعنة اَين صفوفهم و الوفهم و اَيْن رنّات سيوفهم و ربّات قصور هم و اَيْن زئير ابطالهم و زفير اهوائهم و اعمالهم و اَيْن معاقلهم و محافلهم قد تشتّت شملهم و جمعهم و تبدّد و عرفهم و عزّ هم قل خافوا اللّه يا قوم و لا تتّبعوا کلّ فاجر مردود و قل ايّاکم ان تمنعکم شئونات الخلق عن الحق سيفنى ما ترونه اليوم و يبقى ما قدّر من لدى اللّه العزيز الودود طوبى لک يا ايّها الطّائر فى هوائى و المقبل الی وجهى و المتمسّک بحبل فضلی اذ اعرض عنّى عبادى و بريّتى الّذين خلقوا من کلمتى المهيمنة علی ما کان و ما يکون انّ الخادم يشکر اللّه علی ما عرّفنا و انعمنا و انزل لحضرتک ما تفرح به القلوب و تقرّ به العيون اينکه در باره ورقه عليا حضرت حرم عليها بهاءاللّه الابهى مرقوم داشته بوديد که با حضرت مبلّغ عليه من کلّ بهاء ابهاه مشورت نمودهايد اين فقره محبوبست و لدى العرش مقبول و آنچه مصلحت و موافق حکمت ديده شد عمل نمائيد اگر آن حضرت مع ايشان عازم شوند البتّه اقربست چنانچه چندى قبل اين کلمه را اين عبد از لسان قدم استماع نمود جميع امور لدى العرش ظاهر و مشهود است انّه لهو العليم الخبير از حقّ جلّ جلاله اين خادم مسألت مينمايد که عالم را مستعدّ فرمايد از براى ظهور آنچه اليوم مستور است اکثرى از ناس غافل مشاهده ميشوند و بمصلحت خود هم عارف نيستند و اگر گفته شود و کلمه نصحى القا گردد ثمرى نخواهد بخشيد در باديه هاى اوهام سالکند و باهواء خود مشغول از مصلحت ظاهره خود هم بيخبر و غافل ديده ميشوند يک فقره بنظر اين عبد آمد خدمت آن حضرت عرض مينمايم تا درايج شعور ناس معلوم شود در ايّامى که جمال قدم جلّ کبريائه در مدينه کبيره تشريف داشتند روزى از روزها کامل پاشا که يکى از وزراى دولت عليّه بود بين يدى الوجه حاضر در بين عرايضى که معروض ميداشت عرض نمود چندين لسان تعليم گرفته ام و يک يک را معروض داشت از ده دوازده تجاوز نمود فرمودند ثمره اين السن متعدّده چيست عمر گرانمايه بسيار حيف است در چنين امور صرف شود آنچه از لئالی بيان از کنز علم رحمن ظاهر شد بکمال فرح و سرور تسليم و تصديق مينمود و معذلک از عمل بآن محروم مشاهده ميشد اگر فى الحقيقه بآنچه از قلم اعلى جارى شده عامل شوند جميع در جميع عوالم بآسايش و راحت تمام فائز گردند در فقره لسان از سماء مشيّت رحمن در کتاب اقدس نازل شد آنچه کلّ را کفايت مينمايد و يک لوح امنع اقدس بلسان پارسى در اين مقام نازل شده اگر عمل نمايند جميع را کافى است و ديگر احتياج تعليم السن مختلفه نبوده و نيست عمر را ضايع و وقت را از دست ميدهند و بما يأمر هم اهوائهم مشغولند چه مقدار مشقّت را حمل مينمايند از براى افتخار نفس خود چنانچه اليوم بتعليم السن مختلفه افتخار مينمايند در اين مقام آنچه از قلم اعلى نازل شده اين است قوله عزّ کبريائه قد نزّلنا فى الکتاب الاقدس يا اهل المجالس فى البلدان ان اختاروا لغة من اللّغات ليتکلّم بها من علی الارض و کذلک من الخطوط انّ اللّه يبيّن لکم ما ينفعکم و يغنيکم عن دونکم انّه لهو الفضّال العليم الخبير اين امر مبرم از جبروت قدم از براى اهل عالم عموماً و اهل مجالس خصوصاً نازل شده چه که اجراى اوامر و احکام و حدودات منزله در کتب برجال بيوت عدليّه الهيّه تفويض شده و اين حکم سبب اعظم است از براى اتّحاد و علّت کبرى است از براى مخالطه و وداد من فى البلاد ملاحظه ميشود اکثرى از امم از تشتّت لغات اهل عالم از مخالطه و معاشرت و کسب معارف و حکمت يکديگر محرومند لذا محض فضل و جود کلّ مأمور شدهاند باينکه لغتى از لغاترا اختيار نمايند چه جديداً اختراع کنند و چه از لغات موجوده ارض انتخاب نمايند و کلّ بآن متکلّم شوند در اينصورت جميع ارض مدينه واحده ملاحظه ميشود زيرا که کلّ از لسان يکديگر مطّلع ميشوند و مقصود يکديگر را ادراک مينمايند اين است سبب ارتفاى عالم و ارتفاع آن و اگر نفسى از وطن خود هجرت نمايد و بهر يک از مُدُن وارد شود مثل آنست که در محلّ خود وارد شده تمسّکوا به يا اهل المجالس فى المدن و الدّيار اگر نفسى فى الجمله تفکّر کند ادراک مينمايد که آنچه از سماء مشيّت الهيّه نازل شده محض فضل بوده و خير آن بکلّ راجعست ولکن بعضى از عباد از ثدى جهل و غفلت ميآشامند بشأنى که آنچه خير است و رجحان آن عقلاً و نقلاً ظاهر و مشهود است از آن تجاوز مينمايند و بمزخرفات نفوس غافله از حکمت الهيّه که سبب و علّت ترقّى عالم و ارتفاع اهل آنست چشم پوشيده و ميپوشند اَلا انّهم فى خسران مبين هر طايفه بلسان خود تکلّم مينمايد مثل ترک بترکى و ايران بپارسى و عرب بعربى و اهل اروپا بالسن مختلفه خود و اين السن مختلفه ما بين احزاب متداولست و مخصوص است بطوايف مذکوره و يک لسان ديگر امر شده که اهل عالم عموماً بآن تکلّم نمايند تا کلّ از لسان يکديگر مطّلع شوند و مراد خود را بيابند اوست باب محبّت و وداد و الفت و اتّحاد و اوست ترجمان اعظم و مفتاح کنز قدم چه مقدار از نفوس مشاهده شده که تمام اوقات را در تعليم السن مختلفه صرف نموده بسيار حيف است که انسان عمرى را که اعزّ اشياء عالم است صرف اينگونه امور نمايد و مقصودشان از اين زحمات آنکه لسان مختلفه را بدانند تا مقصود طوائف و ما عند هم را ادراک نمايند حال اگر بآنچه امر شده عامل شوند کلّ را کفايت مينمايد و از اين زحمات لا تحصى فارغ ميشوند لغة عرب ابسط از کلّ لغاة است اگر کسى ببسط و وسعت اين لغت فصحى مطّلع شود آن را اختيار نمايد لسان پارسى هم بسيار مليحست لسان اللّه در اين ظهور بلسان عربى و پارسى هر دو تکلّم نموده ولکن بسط عربى را نداشته و ندارد بلکه اکثر لغات ارض نسبت باو محدود بوده و اين مقام افضليّت است که ذکر شد ولکن مقصود آنکه لغتى از لغاترا اهل ارض اختيار نمايند و عموم خلق بان تکلّم کنند هذا ما حَکَم به اللّه و هذا ما ينتفع به النّاس لو هم يعرفون و همچنين سواى خطوط مخصوصه طوائف مختلفه يک خطّ اختيار نمايند و خلق عموماً بتحرير آن مشغول شوند بالاخره جميع خطوط بخطّ واحد و جميع السن بلسان واحد منتهى شود و اين دو سبب اتّحاد قلوب و نفوس اهل عالم گردد و قطعات مختلفه ارض يک قطعه مشاهده شود لعمر اللّه اگر اهل ارض بآنچه در کتاب نازل شد فائز شوند و آفتاب عدل از خلف سحاب اشراق نمايد جميع عالم نفس واحده مشاهده شوند اذاً لا ترى فى الارض عِوَجاً و لا اَمتاً يا ملأ الارض انّه يعلّمکم ما هو خير لکم تمسّکوا به انه لهو الواعظ النّاصح المبيّن المدبّر المشفق العليم الحکيم انتهى حال ملاحظه فرمائيد اگر اهل ارض بانچه از لسان عظمت جارى ميشود عمل نمايند کل خود را غنى و فارغ و آزاد مشاهده کنند آنچه سبب آسايش اهل ارض است از آن غافل و آنچه علّت آلايش و زحمت و ابتلاى نفوس است بآن متمسّکند ولکن آنچه از قلم اعلى جارى شده البتّه ظاهر خواهد شد عنقريب صاحبان درايت و عقول مشاهده مينمايند که مفرّى نيست مگر بعمل بآنچه در کتاب الهى نازل شده در سنين ماضيه ملاحظه فرمائيد که بواسطه هواهاى نفسانيه چند نفس چه مقدار از بلايا و رزايا بر اهل ارض وارد شد هر يوم شدّت و بلا زياد ميشود تا آنکه بالاخره بآنچه از لسان عظمت در مراتب صلح نازل شده بآن متمسّک شوند و بآن عمل نمايند قوله جلّ کبريائه هو النّاصح الامين عالم را بمثابه هيکل انسانى ملاحظه کن و اين هيکل بنفسه صحيح و کامل خلق شده ولکن باسباب متغايره مريض گشته و لازال مرض او رفع نشده چه که بدست اطّباى غير حاذقه افتاده و اگر در عصرى از اعصار عضوى از اعضاى او بواسطه طبيبى حاذق صحّت يافت عضوهاى ديگرش بامراض مختلفه مبتلا بوده و حال در دست نفوسى افتاده که از خمر غرور تربيت يافته اند و اگر هم بعضى از اين نفوس فى الجمله در صحّت آن سعى نمايند مقصود نفعى است اسماً و يا رسماً بايشان راجع شود چنين نفوس قادر بر رفع امراض بالکليّه نبوده ونخواهند بود الّا علی قَدَرٍ معلوم و درياق اعظم که سبب و علت صحّت اوست اتّحاد من علی الارض است بر امر واحد و شريعت و آداب واحده و اين ممکن نه مگر بهمّت طبيب حاذق کامل مؤيّد که مخصوص نظم عالم و اتّحاد اهل آن از شطر قِدم بعرصه عالم قَدَم گذارد و توجّه نمايد و هر هنگام که چنين نور از مشرق اراده الهيّه اشراق فرمود و طبيب حاذق از مطلع حکمت ربّانيّه ظاهر شد اطّباى مختلفه بمثابه سحاب حجاب اشراقات و تجلّيات آن نور شدند لذا اهل ارض باختلافات خود باقى ماندند و مرض عالم رفع نشد و صحّت نيافت آن اطبّا که قادر بر اين امر خطير نبوده و اين طبيب را هم از معالجه منع نمودند و حجابهاى مانعه حايله شدند در اين ايّام ملاحظه کن که جمال قدم و اسم اعظم کشف حجاب فرموده و نفس خود را لَاَجل حيات عالم و اتّحاد و نجات اهل آن فدا نموده معذلک کلّ بر ضرّش قيام نمودند تا آنکه بالاخره در سجنى که در اخرب بلاد واقع است و ابواب خروج و دخول را مسدود کرده اند يار را اغيار دانسته اند و دوست را دشمن شمردهاند مصلح رامفسد گمان نموده اند اى اهل ثروت و قدرت حال که سحاب شدهايد و عالم و اهل آن را از اشراقات انوار آفتاب عدل و فيوضات لا تحصى منع نمودهايد و راحت کبرى را مشقّت دانسته ايد و نعمت عظمى را نقمت شمردهايد اقلّاً وصاياى مشفقانه جمال احدّيه را در امورى که سبب نظم مملکت و آسايش رعيّت است اصغا نمائيد در هر سنه بر مصارف خود ميافزائيد و آنرا حمل بر رعيّت مينمائيد و اين بغايت از عدل و انصاف دور است اين نيست مگربسبب ارياح نفسانيّه که ما بين در هبوب و مرور است و تسکين آن ممکن نه مگر بصلح محکم که سبب اعظم است براى استحکام اصول ابنيه ملّت و مملکت چاره اکنون آب و روغن کردنيست صلح و اتّحاد کلّيه که دست نداد بايد باين صلح اصلاح شود تا مرض عالم فى الجمله تخفيف يابد صلح ملوک سبب راحت رعيّت و اهل مملکت بوده و خواهد بود در اين صورت محتاج بعساکر و مهمّات نيستند الّا علی قدر يحفظون بها بلدانهم و ممالکهم و بعد از تحققّ اين امر مصروف قليل و رعيّت آسوده و خود مستريح ميشوند و اگر بعد از صلح مَلِکى بر مَلِکى برخيزد بر ساير ملوک لازم که متّحداً او را منع نمايند عجب است که حال باين امر نپرداخته اند اگر چه بعضى را شوکت سلطنت و کثرت عساکر مانع است از قبول اين صلح که سبب آسايش کل است و اين وَهم صرف بوده و خواهد بود چه که شوکت انسان و عزّت او بما يليق له بوده نه باسباب ظاهره و اهل بصر حاکم را محکوم مشاهده نمايند و غنى را فقير و قوى را ضعيف ميشمرند در حکّام ملاحظه نمائيد که حکومت و ثروت و قوّت ايشان برعيّت منوط و معلّق است لذا نزد صاحبان بصر اين امور بر قدر انسان نيفزايد جوهر انسانيّت در شخص انسان مستور بايد بصيقل تربيت ظاهر شود اين است شأن انسان و آنچه معلّق بغير شد دخلی بذات انسانى نداشته و ندارد لذا بايد بقلّت و کثرت و شوکت و عظمت ظاهره ناظر نباشند و بصلح اکبر بپردازند سلاطين مظاهر قدرت الهيّهاند بسيار حيف است که امثال آن نفوس عزيزه حمل امور ثقيله نمايند اگر فى الحقيقه زمام امور را بيد نفوس مطمئنّه امينه عاقله بگذارند خود را فارغ و آسوده مشاهده نمايند طوبى از براى سلطانى که لنصرة اللّه و اظهار امره قيام نمايد و عالم را بنور عدل روشن سازد بر کلّ من علی الارض حبّ او و ذکر خير او لازم است هذا ما جرى من القلم من لدن مالک القدم نسأل اللّه بان يوّفق الامم بما ينفعهم و يعرّفهم ما هو خير لهم فى الدّنيا و الآخرة انّه على کلّ شىٌ قدير کذلک اشرقت شمس البيان من افق مشيّة ربّکم الرّحمن ان اقبلوا اليها و لا تتّبعوا کلّ جاهل بعيد انتهى اين لوح امنع اقدس در اوّل ورود سجن اعظم از سماء مشيّت مالک قدم نازل اين خادم فانى از حقّ جلّ جلاله سائل و آمل است که بقدرت کامله اُذُن واعيه بخلق عطا فرمايد تا کلّ باصغاء آيات الهى فائز شوند ولکن اعمال خلق مانع بوده و هست در ارض صاد ملاحظه فرمائيد مع آنکه از اوّل ظهور جمال قدم جميع را از نزاع و فساد و جدال منع فرمودند و اين فقره را جميع مطّلعند معذلک بآن دو مظلوم مع آنکه مال احديرا نبردند و ظلم و ستمى از ايشان نسبت بنفسى ظاهر نشد بلکه مطالع شفقت و مرحمت و عنايت بودند وارد آوردند آنچه قلم و لسان از ذکرش عاجز است اين اعمال شنيعه سبب و علّت ظهور طاغى باغى عبيد اللّه ثانى شده و ميشود چه مقدار از نفوس از ميان رفت و چه مقدار ضرر بدولت و رعيت وارد شد در اين مقام کلمه اى از لسان مبارک استماع گشت که ذکر آن حال جايز نه بارى از حق ميطلبيم نفوس غافله را برجوع مؤيّد فرمايد تا بآنچه واقع شده کفايت شود انّه لهو الغفور الرّحيم فى الحقيقه اليوم جميع از نفخه صور منصعق ديده ميشوند الّا من شاء اللّه عجب در آنست که بعضى از اهل بيان احجب از امم قبلند و بعضى بحيله و مکرى ظاهر که شبه آن ديده نشده يعنى اين خادم فانى در ايّام عمرش نديده مثلاً ميرزا احمد کرمانى که تفصيل آنرا خود آن حضرت مرقوم داشته بودند بمکرى ظاهر که انسان تحيّر مينمايد قوله جلّ کبريائه فى الکتاب الاقدس ان يا ارض الکاف و الراء انّا نراکِ علی ما لا يحبّه اللّه و نرى منکِ ما لا اطّلع به احد الّا اللّه العليم الخبير و نجد ما يمرّ منکِ فى سّر السّر عندنا علم کلّ شىٌ فى لوح مبين انتهى اين کلمات عاليات وقتى از سماء مشيّت الهى نازل شد که ذکر احمد هم در ظاهر نبود بعد از چند سنه عرايض متواتره از او رسيد مرّة يقبل و اخرى يعرض يتقلّب کالرّقطاء و يتلوّن کالحرباء در هر حين بلونى ظاهر و در هر آن بشاخه اى متمسّک اشهد انّه فى خسران مبين در ايّامى که در مدينه کبيره توقّف داشته عرايض متعدّده بساحت اقدس و همچنين مکاتيب عديده نزد اين عبد و جناب اسم ٦٦ م ه عليه بهاء اللّه الابهى فرستاده و جميع مدلّ و مشعر بر توبه و انابه و رجوع و جزع و ابتهال بوده جواب از سماء عنايت نازل و آخر آن باين مضمون بعفو الهى فائزى لو تکون مستقيماً علی الامر ولکن حالت او از قبل معلوم بوده و از آيه مبارکه کتاب اقدس هم حالت او مستفاد ميشود و از تلويح بيان مقصود عالميان همچه مفهوم شد که از براى او بقيّه اى در آن ارض موجود و مستور است العلم عند اللّه الخبير در ايّام حرکت از عراق ذکر ناعقين و طيور ليل در الواح الهى مذکور و جميعرا اخبار فرمودند و همچنين در ارض سرّ در آيات منزله ذکر نفوس غافله ملحده بوده و در بعضى از الواح اين آيات بديعه منيعه نازل اذا جائکم ناعق بکتاب السّجين او باوراق النّار دعوها عن ورائکم ثمّ اعلموا بانّه لهو النّاعق الموعود فى کتب اللّه العلىّ العظيم انتهى آيات متعدّده باين مضمون نازل نسأله تعالى بان يقوّى قلوب احبّائه و يظهر هم علی شأن لا يمنعهم ما ذکر فيما کان من قبل و يذکر فيما يکون من بعد انّه لهو الحافظ النّاصر المقتدر القدير سبحان اللّه حق جلّ جلاله بشأنى ظاهر که از براى احدى از امم عالم مجال اعراض و اعتراض نمانده جميع کتب الهى از قبل مشحونست باين ذکر اعظم و جميع آنچه در اين ظهور واقع شده و ميشود در کتب قبل بوده در يکى از الواح لسان الهى باين کلمه ناطق ميفرمايد بِرِّ الهى در بَرِّ شام ظاهر و مشهود و ندايش از صهيون مرتفع و صهيون محلّى است در اين اراضى اين است که اشعيا ميفرمايد و اجعل فى صهيون خلاصاً لاسرائيل و در اين آيه که حضرت اشعيا فرموده ملاحظه فرمائيد ما اجمل علی الجبال قَدَمىِ المبشّر المخبر بالسّلام المبشّر بالخير المخبر بالخلاص القائل لصهيون قد ملّک الهک روح الخادم لبيانه الفداء خبر ميدهد از قدوم مبشّر که نقطه اولی روح ما سواه فداه باشد و خبر داده که مبشّر بر جبال ساکن که چهريق و ماکو باشد چنانچه کل عالمند و ميفرمايد مبشّر بسلام اخبار ميدهد و از کلمه دو معنى مستفاد ميشود يکى دارالسّلام که مقرّ عرش بود و ديگر از سلام حقيقى لاجل کلّ عالم که در اوّل ورود جمال قدم در رضوان ظاهر شد سه آيه در اوّل ورود رضوان لسان عظمت بآن نطق فرمود يکى از آن اين بود که حکم سيف در اين ظهور مرتفع شد اين است سلام حقيقى که فى الحقيقه جميع اهل عالم بآن فائز شده و ميشوند و اين است که در مقامات ديگر ميفرمايد نصرت بحکمت و بيان و ما ينبغى للانسان بوده و خواهد بود لعمر المحبوب اگر يک آيه مبارکه را بسمع مقدّس از هوى اصغاء نمايند کلّ بافق اعلى توّجه کنند و همچنين از مقرّ عرش در آخر آيه خبر ميدهد بقوله القائل لصهيون قد ملک الهک و حال عَلَم اللّه بر صهيون منصوب و نداء اللّه از آن و جميع اراضى مقدسّه مرتفع و چقدر مليحست اين کلمه اين آيه که ميفرمايد البشّر بالخير و اين خيريست که نقطه اولی روحى ما سواه فداه ميفرمايد قوله عزّ ذکره ثمّ فى سنة التّسع کلّ خير تدرکون اگر اين عبد مجال مييافت بعضى از اشارات کتب الهى که از قبل در ذکر اين ظهور اعظم نازل شده ذکرمينمود ولکن بهيچوجه وقت و فرصت ديده نميشود و اين فقره سبب خجلت اين عبد شده چنانچه در عرض جوابهاى لازمه تأخير رفته و ميرود ولکن چون جميع مطّلعند که اين عبد ليلاً و نهاراً مشغول است هر قدر هم تأخير شود بشفقت و عنايت و عفو مقرون بوده و خواهد بود سبحان اللّه اين خادم فانى متحيّر است بلکه تحيّر در اين مقام منصعق ديده ميشود اعظم از همه امور غريبه عجيبه و غفلت و طغيان بريّه حجبات اهل بيانست چه که حجابى خرق ننموده بصد هزار حجاب ديگر مبتلا شده اند مع آنکه امر بقسمى ظاهر شده که از اوّل ابدع تاحال نشده و آيات بشأنى نازل گشته که شبه آن ديده نشده و بيّنات بقسمى ظاهر که از براى هيچ منصفى مجال توقّف نيست نقطه اولى روح ما سواه فداه جوهر کلّ بيان را در قميص يک کلمه ظاهر فرموده اند قوله عزّ ذکره و قد کتبت جوهرة فى ذکره و هو انّه لا يستشار باشارتى و لا بما ذکر فى البيان بلى و عزّته تلک الکلمة عند اللّه اکبر عن عبادة من علی الارض اذ جوهر کلّ العباد ينتهى الی ذلک فعلی ما قد عرفت اللّه فاعرف من يظهره اللّه فانّه اجلّ و اعلى من ان يکون معروفاً بدونه او مستشيراً باشارة خلقه و انّنى انا اوّل عبد قد آمنت به و بآياته و اخذت من ابکار حدائق جنّة عرفانه حدائق کلماته بلى و عزّته هو الحق لا اله الّا هو کلّ بامره قائمون لعمر اللّه اين کلمه مبارکه يکتا لؤلؤ بحر بيان است و يکتا آفتاب جهان عرفان چه که سدّى است محکم از براى يأجوج جهل و مأجوج هوى و اين کلمه مبارکه بشأنى مليحست که جمال قدم جلّ کبريائه در لوح امنع اقدس که باسم حضرت مبلّغ عليه من کلّ بهاء ابهاه نازل شد ذکر فرموده اند اين کلمه از براى معرضين بيان بمثابه سيف است ديگر مجال اعتراض از براى احدى باقى نمى ماند يا محبوب فؤادى کلّ عجب در اين است که احدى از اصل امر اطّلاع نداشته و ندارد و معذلک يتکلّمون باهوائهم ما يتکلّمون پستى مقام را مشاهده کنيد که بعضى از جهلا بمستغاث استدلال کرده اند و از مالک آن محروم شده اند اشهد انّ منزل البيان تبرّء منهم در باب خامس عشر از واحد ثالث بيان اين کلمه مبارکه مسطور قوله جلّ شأنه چه کسى عالم بظهور نيست غير اللّه هر وقت شود بايد کلّ تصديق بنقطه حقيقت نمايند و شکر الهى بجا آورند و همچنين ميفرمايد جميع بيان بمثابه خاتم است در اصبع مبارک او و ورقه ايست از اوراق جنّت او انتهى معذلک طنين ذباب مرتفع و جهّال ارض بآن متمسّک بحر حَيَوان امام وجوه ظاهر و قوم از آن غافل و محجوب و ببرکه منتنه متوجّه اين است شأن خلق و شأن الّذين اتّخذوه لهم ربّاً من دون اللّه گويا از يوم اللّه ذکرى استماع ننموده اند و عَرفى از او استشمام نکرده اند اين است که بذکر اصنام و مطالع اوهام مشغولند نقطه اولى روح ما سواه فداه در مقامى ميفرمايد قوله جلّ شانه ثمّ اعلم انّ فى ذلک اليوم لم يکــــــــــــن معروفاً غير اللّه و لا معبوداً الّا ايّاه و لا موصوفاً سواه و لا محبوباً دونه و لا مقصوداً غيره انتهى اين کلمات مبارکه باعلی البيان ما بين زمين و آسمان ندا مينمايد که امروز بحق وحده منسوبست و بيوم اللّه در کتب الهى مسطور و معروف لا يذکر فيه الّا هو و حال قومى باوهامات قبل که اليوم در ساحت اقدس ذکرى از آن نبوده و نيست مشغولند و اراده نموده اند بسحاب اوهامات قبل خورشيد فضل را مستور دارند و بارياح دفراء سراج الهى را از نور منع نمايند امروز روز ديگر است و از براى او مقامى ديگر اسأله تعالى بان يعرّف عباده ما ستر عنهم و يقرّبهم اليه و يرزقهم ما انزل من سماء عطائه انّه ولىّ الذّاکرين و مجيب السّائلين اين بيانات نقطه اولى روح ما سواه فداه که ذکر شد مکرّر اين عبد فانى در عرايضى که بدوستان الهى معروض داشته ذکر نموده که شايد نفوس محتجبه موهومه اينقدر ادراک نمايند که اين يوم از حدودات و حجبات و ما عند الناس مقدّس و منزّه و مبرّاست او بخود معروف بوده و خواهد بود لا يعجزه شيئ و لا يضعفه امر و لا يستره حجاب اليوم اکثرى از بصر و سمع ممنوعند طوبى لمن يراه بعينه منقطعا عن عينه و يعرفه بنفسه ملقياً نفسه از مقصود يکتا سائل و آمل که عالم عرفان را بانوار آفتاب استقامت منوّر فرمايد و آفاق قلوب را به نيّر بيان رحمن روشن نمايد انّه لهو المقتدر علی ما يشاء لا اله الّا هو العليم الحکيم و بعد اين خادم فانى بدستخطّ ديگر آن حضرت که تاريخ آن هشتم شهر شعبان بود فائز شد الحمد للّه فرح بخشيد و بهجت آورد و بعد در وقتى از اوقات در ساحت اقدس امنع عرض شد هذا ما نطق به لسان العظمة فى الجواب هو الاقدم يا افنائى انّا اردنا ان نلقى عليک ما نطق به قلمى الاعلى من قبل فى اوّل خطابى ايّاک انّ ربّک لهو العزيز الودود هو الاعظم قد اتى الوعد و ظهر الموعود و القوم فى اضطراب مبين قد ماج بحر الحيوان و هم الی الموت يسرعون قد هاج عرف الرّحمن و هم عنه معرضون قد اخذوا الغدير و نبذوا السّلسبيل مالهم کيف لا يشعرون قد اشتغلوا بالتّراب معرضين عن الوهّاب الا انّهم لا يفقهون لعمر اللّه انّ عيونهم عمياء و آذانهم صمّاء لا يسمعون و لا ينظَرون ان يا قلمى الأعلى ان اذکر من اقبل الی النّور و توجّه الی وجه اللّه المهيمن القيّوم الّذى سمع النّداء اذا ارتفع فى ملکوت الانشاء و سرع فى ميادين الرضاء الی ان عَرف و قال لک الحمد يا اله الغيب و الشّهود قل يا اهل البهاء اأنتم فى النّوم او اخذ کم سکر الهوى و منعکم عن ذکر اللّه مالک الوجود قل هذا يوم القيام کيف انتم تقعدون و هذا يوم النّداء و انتم صامتون قوموا باسمى ثمّ انطقوا بالحکمة و البيان لعلّ اهل الامکان يتوجّهون الی الرّحمن الّذى ينادى فى هذا المقام الممنوع قل هل سمعتم و صبرتم اتّقوا اللّه و لا تکونوا من الّذينهم لا يعرفون قل توجّهوا لتسمعوا لحن اللّه فى ملکوت البيان لعمرى لو يسمعون ليأخذ هم جذب الشّوق الی مقام يرقصون و لا يشعرون قل اتدعون کوب البقاء و تأخذون صديد الفناء من يد کلّ فاجر مردود قل اعلّمکم هذا معلّم الهوى او انفسکم فاصدقوا لی يا قوم و لا تتّبعوا کلّ کاذب محجوب قوموا بالحکمة و ذکّروا العباد بما امر کم مالک البريّة لعلّ يتوجّهون الی اللّه العزيز الودود کذلک نطق قلمى و تکلّم لسانى و بيّنت جوارحى طوبى لمن تقرّب و اخذ لوح اللّه بيد القدرة و شرب منه ما رقم فى لوحى المحفوظ انّک يا ايّها الشّارب من کأسی و النّاطق باسمى ان اشکر بما ارسل اليک من سماء العناية هذا الکتاب المحتوم يا افنانى جميع ذرات از نداى الهى و صرير قلم ربّانى در وله و شوق مشاهده ميشوند و عباد غافل در تيه اوهام و ظنون سالک قل لعمر اللّه انّه لا يعرف بغيره و لا يرى ببصر دونه انّه لهو النّبأ الذى ما اطّلع به احد من قبل و لم تحط به نفس الّا اللّه ربّ العالمين قل تاللّه انّ هذا لنبأ عظيم الّذى تزيّن بذکره کتب اللّه العليم الخبير قل ليس عنده ما عند کم و لا يمشى فى طرقکم قد اتى بالحقّ و اظهر صراطه المستقيم قد استقرّ عرشه فى اوّل الورود علی کوم اللّه بذلک ظهر ما کان مسطوراً فى کتب المرسلين قد تشرّف البرّ و البحر بقدومه و لقائه و نفحات قميصه المنير هذا يوم لا يذکر فيه الّا اللّه وحده و يوزن فيه کلّ شىٌ بميزان اللّه الّذى يمشى و ينطق امام وجوه العالم قد اتى مالک القدم بسلطان مبين قل انّ البرهان يطوف حول العرش و الحجّة تنادى باسمه العزيز المنيع يا افنانى ان اشرب من کلّ حرف من آيات ربّک رحيق البقاء ثمّ اشکر ربّک المعطى الکريم ثمّ اذکر احبّائى من قبلی و بشّر هم بعنايتى و رحمتى و ذکّر هم بما انزله الرّحمن فى الفرقان و البيان و من قبلهما فى التّوراة و الانجيل تاللّه قد ترشّح من آناء بيانى رحيقى المختوم الّذى وصفه کتاب حکيم من لدن عزيز عليم انتهى الحمد للّه لسان عظمت مرّة بعد مرّة اظهار شفقت و عنايت فرمود و در حين تنزيل بشأنى بحر بيان در امواج که اين فانى مثل يک سَمَکه بسيار کوچک خود را مشاهده مينمود که بر سنگى چسبيده ديگر کجا قادر است بر آنچه لسان اللّه بآن تکلّم فرموده خدمت آقايان مذکور دارد در اين آيات بديعه منيعه ذکر ميزان نازل لذا اين عبد فانى اراده نمود که لوح ميزان که از قبل نازل شده ذکر نمايد تا کلّ بحلاوت بيان الهى فائز شوند قوله جلّ کبريائه بسمى المجيب العليم قد اتت السّاعة و نفخ فى الصور و الميزان ينادى انا المميّز العليم ابيّن و اظهر امام وجه العالم اعمال الأمم و انا الشّاهد الخبير لم يبق من ذرّةٍ الّا و قد اظهرتها و انا العادل المستقيم قد جعلتنى مستويّاً يد العدل فى ايّام اللّه ربّ العالمين هذا يوم فيه ينطق النّاقور و يصيح النّاقوس و ينادى الصّور الملک للّه مالک هذا اليوم البديع انّک يا ايّها السّامع اذا فزت باصغاء لوح ربّک ولّ وجهک شطر المظلوم و قل نفسى لبلائک الفداء يا من انفقت ما انت عليه فى سبيل اللّه العلىّ العظيم انتهى اين عبد فانى بمناسبت آنچه عرض مينمايد هرچه از کلمات الهى و آيات ربّانى بنظر ميآيد دوست داشته و دارد که ذکر نمايد چه که خادم مطمئن است از اينکه آن حضرت از قرائت و مشاهده آن مسرور ميشوند يوم يوم ذکر و بيان است ولکن غافلين را از آن قسمتى نبوده و نيست امروز روزى است که حضرت داود در زبور ميفرمايد الانهار لتصفق بالايادى الجبال لترنّم معاً امام الرّب لانّه جاء ليدين الارض جميع کتب الهى مشحونست بذکر اين يوم مبارک و ما ظهر فيه ولکن ديده ميشود آنچه در کتب ذکر شده و در قلوب صخره صمّا اثرى از آن ظاهر نشده بکمال تصريح ذکر يوم الهى و ظهور اللّه در کتب قبل بوده معذلک ناس غافل و محتجبند در بيان و اهل آن ملاحظه فرمائيد نقطه اولى روح ما سواه فداه ميفرمايد و فى سنة التّسع انتم بلقاء اللّه ترزقون و همچنين ميفرمايد ثمّ فى سنة التّسع کلّ خير تدرکون معذلک بعضى از ظهور اللّه محتجب ديده ميشوند و چه مقدار آن حضرت در اين امر تأکيد فرموده اند بقسمى که مى فرمايند ببيان و واحد بيان از آن شمس حقيقت محتجب نمانيدد قوله عزّ و جلّ ايّاک ايّاک يوم ظهوره ان تحتجب بالواحد البيانيّه فانّ ذلک الواحد خلق عنده و ايّاک ايّاک ان تحتجب بکلمات ما نزّلت فى البيان الی آخر قوله عزّ و جلّ و در مقامى ميفرمايد قوله عزّ ذکره من ينظر الی تلک الشّجرة بغير عين اللّه لم يستحقّ له حکم النّجاة حال ناس غافل ببصرهاى محتجبه مرموده اراده معرفة اللّه نموده اند سبحانه عمّا يظنّون و همچنين در مقام ديگر لئالی اين کلمات از بحر علم نقطه بيان روح ما سواه فداه ظاهر قوله عزّ و جلّ اين است که من فى البيان را نجات نميدهد الّا مشاهده من يظهره اللّه در کينونات خود نه مشاهده من قد ظهر انتهى در اين آيه مبارکه نظر فرمائيد که چگونه ناس را تعليم فرموده اند بنصّ صريح ميفرمايند باو ناظر باشيد نه بنقطه بيان يکى از حروف حىّ از من يظهره اللّه جلّت عظمته و عظم کبريائه سئوال نموده اطرده لسان البيان بقوله جلّ و عزّ فما اعظم ذکر من قد سألت عنه و انّ ذلک اعلى و اعزّ و اجلّ و امنع و اقدس من ان يقدر الافئدة بعرفانها و الارواح بالسّجود له و الانفس بثنائه و الاجساد بذکر بهائه فما عظمت مسألتک و صغرت کينونتک هل شمس الّتى هى فى مراياء ظهوره فى نقطة البيان يسأل عن شمس الّتى تلک الشّموس فى يوم ظهوره سجّاد لطلعتها ان کانت شموساً حقيقيّةً و الّا لا ينبغى لعلوّ قدسها و سموّ ذکر ها و لولا ما کنت من واحد الاوّل لجعلت لک من الحدّ حيث قد سألت عن اللّه الّذى قد خلقک و رزقک و اماتک و ابعثک فى هيکلک هذا بالنّقطة البيان فى ذلک الظهور المتفرّد بالکيان انتهى حال ملاحظه فرمائيد معرضين در چه مقالند و امر در چه مقام يشهد کلّ شيئ بتقديسه و تنزيهه عمّا ذکره لسان العالم و يذکر و هذه کلمة لا ينکر ها الّا کلّ متوهّم مريب و ميفرمايد قوله عزّ و جلّ لعلّک فى ثمانية سنة يوم ظهوره تدرک لقاء اللّه ان لم تدرک اوّلاً تدرک آخره ولکن ايقن بانّ الأمر اعظم فوق کلّ عظيم و انّ الذّکر اکبر فوق کلّ کبير و سائل جناب ملّا باقر حرف حى عليه بهاء اللّه بوده که باو ميفرمايند شايد در سنه هشت بلقاء اللّه فائز شوى و اگر اوّل هشت اين مقام اعزّ ارفع اعلى را درک ننمودى در آخر آن که منتهى باوّل تسع ميشود بلقا فائز ميشوى و همين حرف حى در سنه تسع لقاءاللّه را ادراک نمود و دو مرتبه هم بشطر سجن توجّه نمود و بلقاء فائز گشت و در اين ايّام برفيق اعلى صعود نمود عليه بهاء اللّه و بهاء الملائکة المقرّبين و همچنين جناب ميرزا اسد اللّه عليه بهاء اللّه را بشارت فرمود اند که بلقاء من يظهره اللّه فائز ميشوند و اين خطاب مستطاب در باره او نازل که ميفرمايند و انّک انت يا ايّها الحرف الثّالث المؤمن بمن يظهره اللّه و در ايّامى که نيّر اعظم از افق عراق طالع بود بين يدى العرش حاضر و بشرف ايمان فائز گشت و بعد وارد شد بر او آنچه وارد شد اَلا لعنته اللّه علی القوم الظّالمين و تفصيل آن مظلوم در کتاب بديع نازل و مسطور است حال ملاحظه فرمائيد سلطان قدمى را که ميفرمايد جميع بيان بمثابه خاتمى است در اصبع او يقلّب کيف يشاء لما يشاء بما يشاء و ميفرمايد بجميع بيان و واحد آن از آن شمس حقيقت محتجب نمانيد با اين وصيّت محکمه متقنه بيک کلمه آن که اسم مستغاث باشد تمسّک جسته از مقصود عالم محروم مانده اند اَيْن آذان واعية و ابصار حديدة و صدور منشرحة و قلوب منيرة ميفرمايد او را باو بشناسيد نه بغير او معذلک چه گفته اند و چه کرده اند و هنوز ملتفت نشده اند که بلفظى از بحر بيان ممنوعند و بکلمه از ملکوت کلام محروم و ابداً باعمال خود شاعر نيستند بعينه بلعب جابلقا و جابلسا مشغولند اليوم بيک کلمه اگر اراده فرمايد آنچه در بيان حروف اثبات است بنفى راجع ميفرمايد يفعل ما يشاء و لا يسأل عمّا شاء انّه على کلّ شيئ قدير چنانچه نقطه اولى روح ما سواه فداه ميفرمايد قوله عزّ ذکره حلّ لمن يظهره اللّه ان يرّد من لم يکن فوق الارض اعلی منه اذ ذلک خلق فى قبضته و کلّ له قانتون و همچنين قادر است بر آنکه جميع من علی الارض را برداء نبوّت فائز فرمايد چنانچه ميفرمايد قوله عزّ ذکره فانّه لو يجعل ما علی الارض نبيّاً ليکوننّ انبياء عند اللّه انتهى جميع اسما باقبالهم اليه مفتخر و معزّز و مشرّفند و الّا قابل ذکر نبوده و نيستند لسان احديّه در ارض سِرّ باين کلمه مبارکه ناطق قوله جلّ کبريائه قل انّ النّبىّ من سمع نبأى و آمن بنفسى و الرّسول من بلّغ رسالاتى و الامام من قام امام وجهى و فاز بايّامى و الولىّ من دخل حصن ولايتى و انقطع عن سوائى و الوصىّ من وصّى نفسه ثمّ العباد بحبّى و ذکرى کذلک اشرقت شمس البيان من افق مشيّة ربّکم الرّحمن فى هذا الرّضوان المقدّس الممتنع المتعالی العزيز المنيع در اين مقام نقطه اولى روح ما سواه فداه مسألت مينمايد بر آنچه از حروفات که در بيان دون کتاب علّيّين احصا فرمودى تبديل نمائى و محو فرمائى و در مقام آن خلق نمائى از احرف نورانيّه بآنچه تو دوست ميدارى و بعد از بيانات عاليه متعاليه ميفرمايند تا آنکه منتهى شود باسم اعظم جلّ کبريائه و اصل مناجات آن حضرت بسيار محبوب است که ذکر شود تا کلّ از کوثر بيان قسمت برند قوله جلّ و عزّ و لأسألنّک من فضلک يا الهى بان تزيّن کلّ آثارى فى کتاب عظيم علی احسن خطّ منيع لم يکن اعلى منه فى علمک بشأن قد بدّلت کلّ احرف الّتى قد احصيتها فى دون کتاب العلّيّين بآن تمحونّها بقدرتک و تخلقنّ فى مقامها احرف نورانيّة على ما تحبّ و ترضى فى منتهى ذروة الاعلى و فوق العُلى الی منتهى رفرف الأعلی الی ان ينتهى الى اسمک الارفع الاعزّ الاجلّ الاجمل الاعلی الابهى انّک لعلى کلّ شيئ قدير انتهى لعمر اللّه هر نفسى که اقلّ من ان يحصى بانصاف و بصر فائز شود اشتعال نار محبّت نقطه اولى روح ما سواه فداه را در ذکر ظهور مالک اسماء مشاهده مينمايد و ادراک ميکند چه فائده که ناس را کسالت غفلت از مقصد اقصى و ذروه عليا و غاية قصوى منع نموده يا محبوب فؤادى فى الجمله نارى که در اين خادم فانى مشتعل است او را بر اين اذکار تائيد مينمايد و الّا حقّ جلّ جلاله مقدّس و منزّه است از آنچه ذکر شده و بشود و بشهادت نقطه بيان روح ما سواه فداه بما فى البيان معروف نشده و نخواهد شد تعالت عظمته و ذکره و سلطانه و همچنين گمان ميرود که بعضى از نفوس متوقّفه که در بيداى حيرت سالکند و بحجبات و اشارات محدود شايد متنبّه شوند و بصراط مستقيم الهى راه يابند الأمر بيده يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد و هو العزيز الحميد عرض ديگر آنکه جناب آقا محمّد خان عليه بهاء اللّه مع دو نفس ديگر وارد و بساحت اقدس فائز گشتند و سراجى که حاکى از قلوب اصفيا بود بتوسّط ايشان صحيح و سالم رسيد ولکن تا حين جمال قدم ببستان توجّه نفرموده اند انشاء اللّه حسب الفرمايش عمل خواهد شد چندى بود سجن اعظم مقرّ عرش واقع و حال يکشهر ميشود که قصر بقدوم مبارک مشرّف و فائز است نسأل اللّه محبوبنا و محبوبکم و مقصودنا و مقصود کم بان يقدّر لحضرتکم ما ينبغى لاسمه الکريم انّه لهو الغفور الرّحيم البهاء علی حضرتکم من لدن عزيز عليم . حضرت غصن اللّه الاعظم و حضرت غصن اللّه الاکبر ذاتى و کينونتى لتراب اقدامهما الفدا آن محبوب را بذکر ارفع اعلى ذاکر و تکبير اقدس ابهى ابلاغ ميدارند و همچنين جميع طائفين ارض سجن هر يک عرض فنا و نيستى خدمت آن حضرت معروض ميدارند عرض ديگر اين فانى آنکه در جميع احوال دوستان حق را بحکمت امر فرمائيد که مبادا از او غافل شوند و از ما اراد اللّه محروم گردند يوم قبل لسان عظمت باين کلمه ناطق اى عبد حاضر از آيات بديعه منيعه مباد احدى بمقصود واقف نشود و گمان ديگر نمايد بافنان بنويس که جميعرا اخبار نمايد در جميع احوال حکم حکمت ساقط نميشود و اينکه در آيات نازل شده هذا يوم الايقاظ و انتم راقدون و هذا يوم القيام و انتم قاعدون مقصود تبليغ امر الهى است که نفوس مستقيمه بحکمت بر آن قيام نمايند و نفسى المهيمنة علی الاشياء که غير اين در نظر نبوده و نيست و در جواب يکى از دوستان اين فقرات محکمه متقنه از سماء احدّيه نازل ذکر ميشود تا کلّ بعنايت و رحمت و شفقت حق واقف شوند و بما اراد اللّه ناظر گردند قوله جلّ کبريائه ايّاک ايّاک ان تعمل ما کتبته فى آخر کتابک اين اعمال اعمال جهلاست و افعال غافلين قسم باسم اعظم که اگر نفسى از دوستان اذيّت بنفسى وارد آورد بمثابه آنست که بنفس حق وارد آورده نزاع و جدال و فساد و قتل و امثال آن در کتاب الهى نهى شده نهياً عظيماً تب الی اللّه عمّا قصدته فى نفسک ثمّ ارجع اليه و قل يا الهى اسألک بالکلمة العليا بان تکتب لی کلمة الغفران لانّى اردت ما لا اردته و نهيته فى کتابک اسألک بان تکفرّ عنّى سيّئاتى و تغمّسنى فى بحر غفرانک انّک انت الغفور الکريم هر ظلمى که از ظالمى ظاهر شد او را بنفس حق واگذاريد عدل الهى مهيمن و محيط است احتياج بفساد و نزاع و جدال و قتل و غارت نداشته و ندارد نصرت امر ببيان بوده و خواهد بود و دون آن از هواهاى نفسانيّه ظاهر شده و ميشود اعاذنا اللّه و ايّاکم يا معشر المقبلين انتهى و همچنين در لوح اسم ٦٦ جمال عليه من کلّ بهاء ابهاه اين فقره مبارکه نازل قوله عزّ کبريائه و نفسه الحقّ اگر قدرت ظاهره که فى الحقيقه نزد حق مقامى نداشته و ندارد بتمامها ظاهر شود و سيّافى در مقابل و اراده سوء قصد از او مشاهده گردد البته متعرّض او نشويم و او را باو وا گذاريم انتهى شخصى از دوستان الهى اراده ضُرّ در باره يکى از آحاد ناس داشت و در مکتوبى که باين خادم ارسال داشت ذکر قصد خود را نموده بود اين عبد در ساحت اقدس عرض نمود آيات منزله مذکوره در جواب او از سماء مشيّت نازل و ارسال شد انشاء اللّه حق جميعرا تأييد فرمايد تا از اراده خود بگذرند و بارادة اللّه ناظر شوند انّه يقول الحق و يهدى السّبيل و الحمد للّه العزيز الجميل عرض ديگر آنکه پاکت جناب اسم ٦٦ الجمال عليه من کلّ بهاء ابهاه زود بايشان برسد تعجيل لازمست البهاء عليه . خادم فى ١١ ربيع الاولی سنه ٩٨
(394) هو الباقىان يا امة اللّه اَتَصبرين علی مقعدک بعد الّذى کان قميص الغلام محمرّاً بدم البغضا بين الارض و السّماء و ينادى فى کلّ حين بنداء حزين و کلما يستغيث من احبّائه يتقرّبون اليه بسيوف الحسد و کذلک کان الامر ان انت من العارفين اذاً قد وقع جمال البها فى غيابت الجبّ و انّک ان وجدت سيارَةَ العما فارسليه لعلّ يُدلی دلْوَ الوَفا فى هذا البئر الظّلما و يرفع به الغلام و يستضيئ بلحاظه کلّ العالمين ان يا اَمَتى اتصبرين علی محلّک بعد الّذى ابتَلَى الخليل بيد النمرود وَ لَن يجد لنفسه ناصراً الّا اللّه العزيز الجميل ان يا اَمَتى اَ تَشربين الماء بعد الّذى کان الحسين ظمأناً فى ارض الطّف و کان ان يمصّ من عرقه قطرات دمٍ منير اتسيرين فى الرّضوان بعد الّذى کان جمال الّسبحان متغيّراً بما اصابته الباساء من جنود الشّياطين ان يا اَمَتى اتفرحين بعد الّذى بدّل فرح اللّه ربّک بالحزن الکبرى و بذلک استَدَمَّتْ قلوب الممکنات ثمّ افئدة المقرّبين عن وراء حجبات عزّ بديع اَتأکلين من نعمة اللّه ربّک بعد الّذى يأکل الغلام من قطعات کبده بما اَکتَسَبَتْ ايدى المنافقين قولی يا ملأ البيان اَاِستَرَحتُم فى بيوتکم بعد الّذى تَغَرّبَ جمال القدم و حلّ فى ديار الّتى لَن يعرفه احد من اهلها لا من وضيعهم و لا من شريف اتضحکون بعد الّذى کان الرّوح بين يدى اليهود و يلدغوه کالثّعبان فى کلّ حين فوا حسرتا عليکم بما نسيتم عهد اللّه و ميثاقه و نَبَذتُم اَمر اللّه و اخذتم ما امر کم هويکم يا ملأ المنافقين ان يا اماء اللّه اَتَکَحْلنّ عيونکنّ بعد الّذى يبکى عيون القدم و يجرى الدّموع علی خدوده کما يمطر سحاب الفيض علی خدود ارض بديع اَتزيّنَ اجسادکنّ بعد الّذى کان رداء اللّه مشبّکاً من رماح المنکرين اتدخلن فى حجرات السّرور بعد الّذى انقطعت نفحات السّرور عن رضوان اسمى العظيم ان يا امائى اتحمرن وجوهکنّ و اصفرّ وجه اللّه من لطمات البغضاء من الّذينهم ما آمنوا باحدٍ من رسل اللّه بما انکروا هذا الفضل العزيز المنيع يا امتى فاعلمى بانّ محبوب الرّحمن قد ابتلی بين ملأ البيان کما ابتلى علىّ بين ملأ الفرقان تاللّه بل اعظم من ذلک لو انت من الشّاهدين و ان يوسف الجمال ينادى حين الّذى وقع تحت اظفار الذّئب و يستضر من احبّائه لعلّ يقوم احد علی نصره و يکون من النّاصرين اذاً فاضربن علی فخوذ کنّ ثمّ علی ترائبکنّ ثمّ علی رؤوسکنّ بما اراد الغلام ان يخرج عن بين هؤلاء بما ورد عليه ما لا يحصيه احد من العالمين تاللّه اهتزّت شجرة القصوى ثمّ انقعرت بجذعها علی وجه الارض بما هبّت علی سدرة المنتهى روايح السّموم عن شطر القلوب من عبادنا المشرکين ان يا امتى اَتسترين رأسک بعد الّذى ارتفع رأس الغلام علی سنان البغضاء و بذلک عرت الحوريّات رؤوسهنّ فى غرفات البقا و قلعن شعراتهنّ بما شهدن سلطان الابهى بين يدى الاشقيا الّذينهم اعترضوا علی اللّه و کانوا من المعرضين علی جمال عزٍّ قديم ان يا جمال القدم ذَکّر العباد بما اذکرناه لک خلف سرادق العصمة ثمّ اکشف جمال الاسرار عن حجبات الاستار اقلّ من ان يلتفت بذلک احَدٌ الّا کلّ فَطِنٍ طاهرٍ عليم لعلّ يعرفون بما نزّلنا حکمه فى التّورية و جعلناه عبرةً للسّامعين لانّ فى ذلک لآيات للعارفين و بيّنات للموقنين و دلالات لکلّ مجاهد امين الّذين لن يمنعهم اشارات الکلمات عن الورود فى مقابلة العرش هذا المقرّ المقدّس الّذى بترابه يستبرکون اهل ملأ القِدم علی مکامن قدس رفيع قل انّا خلقنا البلعام من قبل بقبضةٍ من الطّين ثمّ البسناه قميص الاسما بحيث اشتهرنا اسمه بين عبادنا المقرّبين و ارفعنا ذکره الی مقام الّذى کان ان يذکره النّاس فى اکثر الدّيار و احاطته امطار الفضل مِن سحاب امرنا المبرم العزيز القدير فلمّا قضت ايّام بعثنا بعده الکليم بايات بيّنات و ارسلناه الی بلده اذاً اَنکَره وَ غَرّته الرّياسته الی ان حارب بالّذى بحرف منه خلق السّموات و ما دونها و الارضين و ما عليها و جعلناه مظهر نفسى العليم الحکيم ان يا عبد خذ زمام القلم ثمّ اکف بما اجريت من فمه من رحيق القدس و تسنيم المنير ان اختم الکلام فى هذا المقام ثمّ ابتدء بذکر اصفيائى ليکون ذکراً و شرفاً للذّاکرين قل ان يا اهل البهاء ان ارکبوا سفينة البقا الّتى جرت علی بحر الحَمراء انّ اللّه ما قدّر للمشرکين نصيباً منها لانّها لا تحمل الّا اهل التّقى من اصحاب هذا الفتى الّذى رکب رفرف الاستجلال و يصح بين السّموات و الارض و يدعوا النّاس الی وجه اللّه لعلّ يکوننّ من المتوجّهين و انتم يا اهل البَها ان وجدتم احداً ان يحلّ الالماس و يجريه علی الالواح فاکتبوا به ما نزل فى هذا اللّوح ثمّ انشروه فى کلّ البلاد ليظهر آثار اللّه بين عباده الموقنين و ان لن تجدوا فاکتبوه بالذّهب الخالص ايّاکم ان لا تجاوزوا عمّا اُمرتم به و لا تکوننّ من الصّابرين قل انّ اللّه قد اشرق عن افق تلک الکلمات شموساً مشرقات و لا يعلم عدّتها الّا اللّه المحصى العليم و يربّى بکلّ واحد منها عالماً من عوالمه الّتى ما اطلع بها احد من الممکنات الّا اللّه العالم الخبير فطوبى لمَن قابلها و استضآء بها و يخرّ بوجهه عند اشراقها و لا يکوننّ من المستکبرين و انّ حرفا من هذا اللّوح ليکفى فى الحجّية و البرهان کل من فى السّموات و الارض و لا يعرفها الّا کلّ منصف بصير و لو يضعها احد على کل شى اوتتلى علی السّموات و الارض ليجدها خاضعاً لوجه ربّک و تلک الکلمات نلقيها علی العباد لعلّ النّاس يکوننّ من المقبلين و يستقيمنّ علی الامر و ينصرن هذا العبد الوحيد الوتر الفريد . اين کلمات در شرح توقيع مبارک نازل شده ولکن معانى الفاظ آن بلسان پارسى شرح شده و بر حقيقت معانى آن احدى آگاه نه الّا نفسه المقتدر العزيز القدير.
(395) هو اللّه البهىّ الابهىاى کنيز خدا آيا صبر را در صدر قرار دهى و يا اصطبار را بر اضطراب اختيار نمائى بعد از آنکه قميص اين غلام الهى و ثياب اين جمال روحانى مرشوش و محمرّ گشته بدم بغضاء در بين ارض و سماء و در کلّ حين بنداء حزين ندا فرمايد و هر گاه از دوستان استغاثه نمايد و يا از محبّان استعانت جويد بشمشيرهاى حسد تقرّب جويند و به تيغهاى رشک و غضب اجابت نمايند اين چنين بوده است امر اين جمال مظلوم اگر هستى تو از عارفين و در اين وقت جمال ابهى در بئر ظلما مسجون گشته و در جنح بلا محبوس شده پس اگر يافتى تو سيّاره عمارا او را بر اين بئر ظلمانى دلالت نما و بر نصرت اين يوسف مصر رحمانى هدايت کن که شايد ودَلو وفا را در اين بئر ظلما فرود آرد و نزول دهد و اين جمال الهى صعود کند و بلحظات و نظرات او مستضيئ شوند عالميان اى کنيز من آيا در محلّ خود صابر شوى و بر مسکن خويش ساکن گردى وآسايش طلبى بعد از آنکه خليل رحمن در دست نمرود ملک طغيان مبتلا گشته و از براى نفس خود ناصرى نيابد و معينى مشاهده ننمايد مگر خداوندى که عزيز و جميل است اى کنيز من آيا از ماء عذب فرات بنوشى بعد از آنکه حسين مظلوم کبد مبارکش از نار عطش سوخته و خدّ منيرش از حرارت ظماء برافروخته بشدّتى که از عروق مبارکش قطرات دم ميچکد اى کنيز من آيا رخت طلب را بساحت گلستان طرب کشانى و يا بجهت سير و سياحت خود را برضوان سرور و بهجت رسانى بعد از آنکه جمال الهى از ايذا و اذيّت جنود شياطين نفسانى متغيّر و پژمرده گشته و نار طلعتش خاموش و افسرده شده اى کنيز من آيا سرور و شادمانى جوئى و يا فرح و کامرانى طلبى بعد از آنکه فرح و مسرّت پروردگار بحزن و کدورت عظمى تبديل گشته و بدينجهت قطعات کبد ممکنات و افئده مقرّبين از وراء حجبات بدم حمرا تقليب شده اى کنيز خدا آيا از نعمت پروردگار خود تمتّع جوئى و برخوردارى طلبى بعد از آنکه غلام الهى از قطعات کبد خود تناول نمايد بسبب آنچه اکتساب کرده ايادى منافقين پس بنداى بلند اعلى و حنين کبرى ندا کن اى ملأ بيان آيا مستريح شويد در بيوت خود بعد از آنکه جمال قدم از ممالک قرب غروب نمود و در ملکى نزول فرموده که نشناسد او را احدى از اهل او نه از وضيع و نه از شريف اى کنيز من آيا متبسّم شوى و يا خنده نمائى بعد از آنکه روح در دست يهود افتاده و بزخم حسود و دار عنود مقتول و مصلوب گشته و چون ثعبان کين او را در کلّ حين بگزند پس حسرت باد بر شما بجهت آنکه عهد و ميثاق حضرت ذوالجلال را فراموش کرديد و نسيان نموديد و امر الهى را ترک نموديد و بطوع و رغبت قبول نموديد آنچه امر کرد هواى نفسانى خود اى ملأ منافقين اى کنيزان خدا آيا چشم را بزينت کحل مکحول نمائيد بعد از آنکه عيون قدم گريانست و دموع او بر خدود او چون امطار نيسان در فيضان و آيا اجساد خود را زينت دهيد بعد از آنکه رداء محبوب مشبّک گشته از رماح انکار کنندگان و يا در حجرات سرور در آئيد و يا در محافل فرح و ظهور حاضر شويد بعد از آنکه نفحات سرور مقطوع و شئونات بهجت و ظهور ممنوع شده از رضوان اسم عظيم من اى کنيزان من آيا خدود را چون گل حمرا بلون شقرا مشّاطه نمائيد با آنکه جمال ابهى از لطمات بغضا بلون صفرا مشهود گشته از ظلم کسانى که باحدى از رسل پروردگار ايمان و اقرار ننموده اند و اين فضل عزيز منيع را انکار نمودهاند اى کنيز من بدانکه محبوب رحمن بين ملأ بيان چون نقطه اولى در بين ملأ فرقان مبتلا گشته قسم بجمال ذوالجلال که بلاياء اين جمال اعظمتر و اکبرتر است از بلاياء اوّلين و آخرين اگر هستى تو از گواهان و در اين وقت يوسف جمال در تحت اظفار الذّئب بنداء حزين ندا فرمايد و از احبّاى خود طلب نصرت نمايد که شايد نفسى بقدرت و سلطنت الهيّه بر اين امر قيام نمايد و اين جمال مظلوم را نصرت نمايد اى کنيزان من در اين هنگام چون غلام روحانى اراده نموده که جمال نورانى را از انظار محبّين و مغلّين بپوشاند دست افسوس وحسرت را بکمال تأسّف و حيرت بر سر و سينه زنيد و با ناله زار همراز گرديد و بضجيج و حنين دمساز شويد تا از چشم چشمه خون موج زند و از قلب جيحون دم جارى و سارى گردد قسم بخدا که شجره قصوى در مکامن اعلی باصل خود بزمين افتاد زيرا که وزيد بر اين سدره منتهى و جمال ابهى ارياح سموم از قلوب کسانى که مشرک باللّه بوده و خواهند بود اى کنيز من آيا سر را بمقنعه هاى الوان مستور و مزيّن نمائى بعد از انکه رأس غلام مصر بقا بر سنان بغضا مرتفع گشته و باين سبب حوريّات فردوس که در غرفات بقا ساکن و مستريحند برهنه نمودند سرهاى خود را و پريشان نمودند موهاى خود را زيرا که مشاهده نمودند که سلطان ابهى در دست اشقيا مبتلا گشته و در کلّ حين بر اين جمال قديم اعتراض مينمايند در اين حين جمال ابهى به بيانات قدس روحانى و کلمات عزّ سبحانى ميفرمايد که اى اصحاب بها بر سفينه بقا راکب شويد و بر بحر حمرا در اين مدينه کبريا حرکت نمائيد و در اين مقام قدر خود را دانسته که احدى در اين موهبت عظمى و مکرمت کبرى شريک نبوده و نخواهد بود چه که اليوم جميع کشتيها در غمرات طمطام فنا مبتلا گشته اند مگر اين فلک قدس سبحانى و سفينه عزّ رحمانى که هر که باو تمسّک يافته از فتنه ايّام محفوظ ماند و مقدّس فرموده او را پروردگار از حمل مشرکين و قعود معرضين و اين است فضل پروردگار که مخصوص است باوراق سدره تقديس که از جيب قميص ابهى بضياء ابدع اصفى ظاهر گشته اند پس قدر اين فيض بديع و فضل منيع را دانسته که مبادا مظاهر شيطان شما را از ظلّ سدره رحمن منع نمايند و در ارض از محروم شدگان محسوب شويد پس شما اى بندگان من و مراياى جمال من اگر يافتيد نفسى را اينکه قادر باشد که الماس را حلّ نمايد و جريان دهد پس بنويسيد اين کلمات بديع منيع را بمداد الماسيّه و نشر دهيد او را در هر بلاد تا آنکه آثار الهى در مابين عباد او انتشار يابد و اگر نيافتيد و قادر بر او نگشتيد پس بنويسيد آنچه از سماء تقديس نازل شده بذهب خالص و بفرستيد بمدينه ها و ديارهاى من که شايد اهل ديار بجمال مختار راه يابند و هدايت شوند و از سبيل قدس منيع و تسنيم عزّ بديع بياشامند اين است وصيّت پروردگار شما اگر هستيد از شنوندگان و بدرستيکه اشراق فرموده از افق اين کلمات پروردگار عالميان آفتابهاى عزّ صمدانى را که احدى بر احصاى اعداد آنها قادر نبوده و نخواهد بود مگر پروردگار شما که او است احصا کننده و دانا و تربيت ميفرمايد بهر يک از اين آفتابها عالمى از عوالمهاى خود را که اطّلاع بآن عوالم نيافته احدى از ممکنات مگر نفس او که عالم و دانا و محيط است بر جميع عوالم خود پس بشارت باد کسى را که مرآت صدر خود را مقابل نمايد باين آفتابهاى عزّ تمکين که از مشرقهاى امر ربّ العالمين طلوع نموده اند و اشراق فرموده اند و بيفتد بوجه خود بر تراب در نزد طلوع اين شموس معانى و نباشد از تکبّر کنندگان اين کلمات در شرح آيات عزّ صمدانى بلسان پارسى ذکر شد تا هر نفسى از معين قدس حيوان که از فم رحمن جارى و سارى گشته طلب حيات باقى نمايد و بعضى از اين آيات توقيع منيع ترجمه نشده بادراک قارئين منوط و مشروط گشته تا چه ادراک نمايند فعلی اللّه قصد السّبيل يهدى من يشاء الی صراطه العزيز المستقيم .
(396) هو الاقدس الاعظم العلىّ الابهىکتاب انزله منزل قديم الّذى تزعزع کلّ ببيان مرصوص انّه اتى بالحقّ و ينطق فى کلّ حين انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم قد ظهر و اظهر ما کان مستوراً فى حجب الغيب تبارک اللّه ربّ ما کان و ما يکون انّه قد اتى برايات الآيات بامر لا يقوم معه جنود السّموات و الارض و لکنّ القوم اکثر هم لا يفقهون کذلک انار افق سماء البرهان بنيّر الايقان طوبى لمن عرف و ويل لکلّ عالم محجوب البهاء المشرق من افق ارادتى علی الّذين نبذوا ما فى العالم متمسّکين بحبل اللّه مالک الوجود .
(397) بنام دوست يکتااى امه اى ورقه اى ذاکره الحمد للّه بيکتا لؤلؤ بحر معانى که در کتب الهى مذکور بود فائز شدى ان احمدى ربّک بهذا الفضل العظيم و آنچه تلقاء وجه مشاهده نمودى از تنزيه و تقديس حقّ جلّ جلاله امآء اللّه را بآن متذکّر دار تا جميع از فيوضات نا متناهيه الهيّه قسمت برند و از بحر تقديس نصيب بر دارند انّا نکبّر من هذا المقام علی کلّ امة من امائى و نبشّر هنّ برحمتى و عنايتى و نوصيهنّ بالاستقامة الکبرى علی کلّ هذا الأمر الّذى به اضطربت افئدة العارفين البهاء عليک و عليهنّ من لدن مقتدر قدير.
(398) بنام دوست يکتااى جوان ان شاء اللّه از عنايت رحمن بفيوضات نا متناهيه ايّام الهيّه فائز باشى و از اثمار سدره ربّانيّه متنعّم و مرزوق ذکرت لدى الوجه مذکور و اين چند کلمه از مطلع قلم رحمانيّه مشرق تا بانوارکلمات مطلع اسماء و صفات منوّر شوى بشأنى که آثار آن نور الی الابد باقى ماند طوبى لابيک انّه فاز بهذا الامر اذ کنّا فى تلک الجهات و يشهد بذلک منزل الآيات جهد نما تا در امر اللّه مستقيم مانى چه که شيطان در کمين بوده و خواهد بود در کلّ احوال بربّ العالمين متمسّک شو و از دونش منقطع .
(399) بنام دوست يکتايا ورقتى اشهد انّک فزت باللّقاء و اقبلت اذ سمعت النّداء و توجّهت اذ اشرقت شمس الظّهور من افق مکلّم الطّور اشکرى ربّک بهذا الفضل الاعظم قسم بآفتاب حقيقت اين عمل سلطان اعمال است باسم حق حفظش نما انسان در جميع احوال بايد متذکّر باشد عنقريب آنچه مشهود خواهد شد و آنچه باقى و دائم است کلمة اللّه بوده و هست آثارش را محو نيابد و باو نرسد و ثمراتش بدوام ملک و ملکوت باقى و پاينده است يمحو اللّه ما يشآء و يثبت و عنده امّ الکتاب مخدّرات افنان را از قبل مظلوم تکبير برسان و بعنايت و فضلش بشارت ده البهاء من لدى السّدرة علی افنانها و اوراقها و علی کلّ امة سمعت و فازت و آمنت باللّه الفرد الخبير .
(400) بنام دوست يگانهالحمد للّه رحيق مختوم بايادى الطاف مفتوح گشت و نسايم فضليّه از يمين احديّه بر کلّ مرور نمود مبارک نفسى که بآن فائز گشت و مبارک قلبى که از آن رحيق آشاميد اى امة اللّه در امر مالک اسما تفکّر نما تا بعين يقين او را بشناسى و از فضلش قسمت برى بسى واضح و مبرهن است که در فيض فيّاض تعطيل نبوده و نيست نفوسى که از اين فيض منيع محروم مانده اند سبب آنست که متابعت اوهام نموده اند و باصنام نفس و هوى معتکف شده اند حق لم يزل و لا يزال در علوّ امتناع و سموّ ارتفاع خود ظاهر و مقدّس از کلّ بوده و خواهد بود هر که بعين او مشاهده نمود او را شناخت و هر که از اين مقام غافل شد او را نيافت از حق بخواه تا از بدايع فضلش از رشحات بحر اعظم ممنوع نشوى و از نفحات ايّامش محروم نمانى اوست بخشنده يکتا عطا ميفرمايد آنچه را بخواهد لا يمنعه عن فضله من فى السّموات و الارضين انّه لهو المقتدر علی ما يشاء لا اله الّا هو المقتدر القدير .
(401) بنام گوينده پايندهيا اوليائى فى شاهرود نداى مظلوم را بگوش جان اصغا نمائيد آن است کاسر اصنام و مُذهب احزان باب فرح بگشايد انسان را بما اراده اللّه فائز فرمايد از حق ميطلبيم نفوسى را مؤيّد نمايد بر خدمت امر بحکمت و بيان طوبى لنفس زيّنت رأسها باکليل الانقطاع و هيکلها بتقوى اللّه ربّ العرش العظيم کلمه عليا جذّاب افئده و قلوب است کوثر حيوان از آن جارى يا اهل الشّين و الألف و الهاء عرايض شما از قبل رسيد و بلحاظ عنايت فائز گشت و از براى شما مقدّر شد آنچه که اهل عالم از ادراکش عاجز و قاصرند باجنحه حقيقى پرواز نمائيد و در اين هواء مقدّس سير کنيد در يکى از الواح مضمون اين آيه کبرى نازل مخاطباً لاحد من العباد انّا اردنا ان نقرّبک الی البحر الاعظم لا برجل کرجل العباد و لا باجنحة کاجنحة الطّيور بل بالحرکة الخفيّة الرّوحانيّة التى کانت اسرع من البرق الّذى تخطف به الابصار امروز آفتاب حقيقت مشرق و امواج بحر بيان رحمن ظاهر باتّحاد و اتّفاق تمسّک نمائيد و بخدمت امر مشغول شويد شايد ضغيته افئده و قلوب عباد از کوثر نصايح مشفقانه ساکن شود و نور حقيقت از آفاق قلوب اشراق نمايد يا اوليائى هناک طوبى لکم بما اقبلتم الی افق الأمر بحيث ما منعتکم حجبات العلماء و لا سطوة الامراء اعترفتم بما نطق به لسان العظمة و فزتم بما منع عنه اکثر العباد بهمّت تمام بر امر مالک انام قيام نمائيد مکرّر ذکر شد نفسى که صيد ماهى مينمود بعنايت حق جلّ جلاله قائد حزب عرفان و هادى من فى الامکان گشت و راعى غنم صاحب عَلَم شد امروز نصرت امر بجنود اللّه بوده و هست و جنود او اعمال و اخلاق طيّبه مرضيّه بوده نزاع و فساد و جدال در اين ظهور اعظم ممنوع منعاً عظيماً فى کتبى و صحفى و زبرى و الواحى نسأل اللّه ان يمدّ کم بجنود الحکمة و البيان و يؤيّد کم على ما ينبغى لايّامه انّه هو المؤيّد العليم الآمر الحکيم يا قلمى الاعلى ولّ وجهک الى من سُمّى بغلام قبل رضا ليسمع النّداء من شطر عکّا و يجذبه الی المقام الابهى و تسقيه يد العطاء کوثر الاستقامة الکبرى بحيث لا تزلّه شبهات الّذين کفروا باللّه ربّ الارباب بعضى از دوستان از بحر عطاى مقصود عالميان مسألت نموده اند که ايشان را بر امر مستقيم دارد و در حين عروج بيقين مبين صعود نمايند قل يا اوليائى در قرون و اعصار حزبى خود را اعظم و اعلم وافقه و اتقى ميشمردند و باعمائم بيضا و خضرا بمثابه اعلام ما بين عباد بترويج شريعت غرّا علی زعمهم مشغول بودند و چون منزل آيات و مظهر بيّنات کشف حجاب نمود و از افق اراده اشراق فرمود همان نفوس گفتند آنچه را که هيچ ظالمى نگفته و عمل کردند آنچه را که هيچ مشرکى عمل نکرده اگر نفسى اراده نمايد از سلسبيل استقامت بياشامد و بمقام ايقان باللّه فائز گردد بايد قلب را از ما سوى اللّه فارغ و آزاد سازد هادى دولت آبادى در اضلال خلق جهد بليغ مبذول داشته باسماء اقبال نموده و از خالق آن معرض باوهامات حزب قبل که سبب هلاکت کلّ شد تمسّک جسته لعمر اللّه انّه فى خسران مبين و لا يکون من الشّاعرين يدّعى الايمان بحرف من الحروف ان کان حرفاً حياً حقيقياً و کفر بامّ الکتاب الّذى ينطق امام الوجوه لا اله الّا هو الفرد الواحد العليم الحکيم اهل ايران باوهام انس داشته و دارند لذا بآنجهت مايلند بر اولياى حق اليوم لازم که بقدر مقدور ناس را از اوهام حفظ نمايند انه هو المؤيّد الحکيم يا غلام قبل رضا اذا وجدت نفحات البيان من کلمات ربّک الرّحمن قل الهى الهى ترانى مقبلاً اليک و معرضاً عن دونک اسألک بالاستقامة الّتى بها زلّت اقدام اکثر خلقک و بنور امرک الّذى اشرق من افق ارادتک بان تکتب لی من قلم فضلک ما ينفعنى فى الآخرة و الاولى و عزّتک يا مقصود العالم و مالک الامم احبّ ان اکون فى کلّ الاحوال متمسّکاً بک و متوسلاً بحبل عطائک ايربّ انا الّذى فات عنّى ما ينبغى لايّامک قدّر لی من سماء کرمک و شمس جودک ما يقرّبنى اليک و يبقى به ذکرى بين عبادک انّک انت الغفور الرّحيم و عزّتک انّ عبدک هذا لايعلم ما عندک و ما ينفعه انّک انت العليم الخبير و نذکر ابنک بذکر لا يعتريه محو و لا يغيّره امر و لا تبدّله القرون و الاعصار يا مهدى قد حضر لدى المظلوم کتابک الّذى ارسلته الی افنانى عليه بهائى و عنايتى و عرضه العبد الحاضر اجبناک بما لا تعادله الاذکار و ذکرک من نطق بثنائى و طار فى هوائى و قام على نصرة امرى الّذى به اقبل المخلصون و اعرض کلّ متوقّف مرتاب للّه الحمد در اوّل جوانى بذکر و ثناى حق فائز شدى و بر خدمت اوليائش موفّق گشتى اين فضل من عند اللّه بوده و هست اگر چه معرضين بيان عرصه عالم را بغبار اوهام و اسما آلوده اند ولکن مع ذلک فضل مقتضى ذکر است لعل معدودى بحجبات اسما محدود نشوند و از حضرت معبود محروم نمانند من سمع ندائى حق السّمع ينبغى له ان يسخّر العالم بکلمة من کلماتى هذا ما يليق لاهل السّفينه الحمراء و الّا ما تمسّک به المعرضون من اهل البيان ينبغى لانفسهم لاللّه الفرد الواحد العزيز الحميد اذکر من قبلی امّک و اختک ثمّ اختک الاخرى و بشّرهنّ بعنايتى و رحمتى الّتى سبقت الوجود يا امائى اشکرن ربکنّ انّه ايّدکنّ علی الاقبال اذ اعرض عنه کلّ عالم بعيد انّا اردنا ان نذکر فى هذا الحين من سمىّ بحاجى رضا من ارض الباء و الياء ليجد عرف عنايتى من آياتى و يشکر ربّه لذاکر العليم يا رضا اسمع النّداء انّا اظهرنا الأمر امام وجوه الامراء و العلماء قد قام علىّ الملوک و المملوک و ارتکبوا ما ذابت به اکباد اهل الفردوس الاعلى و اصحاب الجنّة العليا و بذلک کان المظلوم فى فرح مبين و صبر عظيم ثمّ انضمّ الی الاحزاب حزب البيان الّذين يدّعون الايمان بنقطة البيان و يکفرون بالّذى ارسله بالحق و انزل عليه الآيات کذلک سولّت لهم انفسهم و هم اليوم فى اعراض مبين قل لعمر اللّه لا ينفعکم اليوم ما عند کم من الاسماء و ما دونها الّا بهذا الکتاب النّاطق العزيز البديع طوبى لک بما ذکرت لدى المظلوم و فزت بآثار قلمه الّتى لا يعادلها شىٌ من الاشياء انّ ربّک هو المبيّن العليم قل لک الحمد يا الهى بما ذکرتنى من لسان مشرق آياتک و بحر بيانک اسألک بلئالی اصداف عمّان علمک و حکمتک بان تجعلنى ثابتاً علی امرک و شارباً رحيق وحيک من يد عطائک ثمّ اجعلنى مستقيماً بحيث لا تزلّنى الاسماء عن سلطانها و موجدها و خالقها ثمّ اکتب لی ما کتبته لاصفيائک الّذين سرعوا الی مقرّ الفداء لاعلاء کلمتک و اظهار امرک انّک انت المقتدر على ما تشاء لا اله الّا انت العزيز الحکيم و اردنا ان نذکر من صعد الی الرّفيق الاعلى ثمّ الّذين صعدوا فى هذا النّبأ العظيم يا علی اشهد انّک آمنت باللّه و سمعت النّداء اذ ارتفع من الافق الاعلی و فزت بعرفان اللّه ربّ الکرسىّ الرّفيع نسأل اللّه ان يغفرک و اوليائه الّذين شربوا رحيق الايقان من ايادى عناية الرّحمن و کانوا من الرّاسخين بذکر هم فى هذا الحين ماج بحر العفو و الغفران رحمةً من لدى الرّحمن انّه هو الغفور الرّحيم قد زيّن اللّه رؤوسهم باکاليل العفو و الرّحمة و هياکلهم بطراز الغفران انّه هو المقتدر القدير و نذکر اوليائى من الياء الّذين ذکرت اسمائهم ليشکروا اللّه مالک يوم الدّين يا اوليائى انّا نوصيکم بالاستقامة علی هذا النّبأ العظيم الّذى اختلف فيه النّاس و ارتعدت به فرائص المشرکون طوبى لکم بما آمنتم باللّه الفرد الخبير يا حسين رأينا ذکرک ذکرناک نوصيک و اوليائى بالاخلاق المرضيّة و الاعمال الطيّبة انّه هو النّاصح العليم يا باقر قد ذکرک امّ الکتاب فى المآب طوبى لمن سمع و ويلٌ للغافلين کن ناطقاً بثناء مولاک و قائماً علی خدمته امام وجوه المعتدين نسأل اللّه ان يوفّقک و يکتب لک ما کتبه لمن عمل بما امر به فى کتابه العزيز اشکر اللّه انّه ايّدک علی الاقبال و ذکرک فى هذا اللّوح المنير يا علی باسم مبتلا مشو و تمسّک منما يعنى اسمائيکه مشرکين آنرا من دون اللّه اخذ کرده اند يَدِ اقتدار حجبات را خرق نمود ولکن معرضين بيان مجدّداً بقصص و ما عند هم من الاسماء در اضلال و احتجاب خلق مشغولند از حق ميطلبيم تو و اوليا را حفظ فرمايد از حوادث دنيا و آنچه در آن ظاهر انّه هو المقتدر المختار انّا اردنا ان نذکر من سمّى بابى القاسم ليجد نفحات الذّکر و يکون من الرّاسخين علی هذا الامر الّذى به زلّت اقدام العارفين الّا من شاء اللّه مالک الايجاد قد حضر کتابک لدى المظلوم و سمعنا ما اثنيت عليه بما نزّل من ملکوت بيانى انّ ربّک هو العزيز الوهّاب نسأل اللّه ان يقدّر لک ما يقرّبک اليه انّه هو العزيز الفضّال انّا نذکر اوليائى هناک الّذين ذکرتهم فى کتابک ليذکروا اللّه ربّهم فى الغدوّ و الآصال يا سيّد قبل رضا هنياً لک بما شربت الرّحيق من کأس عطاء ربّک مالک المبدء و المآب يا قلم بشّر الياء بما اراد ان يذکره مولی الورى فى الافق الاعلى طوبى لعبد فاز بندائى و عمل بما امر به فى امّ الکتاب افرح بما جرى اسمک من قلم اللّه المقتدر المختار يا حبيب اللّه قد حضر اسمک لدى المظلوم و ماج بحر عناية ربّک مولی الانام قد اصبحنا اليوم منادياً باسمى و قائماً على خدمة امر اللّه طوبى لمن سمع و اجاب احمد اللّه ربّک انّه اقبل اليک و ذکرک بما لا يعادله ما عند القوم يشهد بذلک مکلّم الطّور على اعلی المقام اماء آن ارض را طراً از قبل مظلوم تکبير برسانيد از حق ميطلبيم ايشان را مستقيم دارد و بطراز عصمت مزيّن فرمايد ابهى طراز فردوس اعلى که مخصوص اماء معيّن شده جامه عصمت است طوبى لامة تزيّنت هيکلها بها اى کنيزان حق قدر کلمه الهى را بدانيد خزائن ملوک بيک حرف آن برابرى ننمايد عنقريب مقامش بر عالميان ظاهر گردد در ليالی و ايّام بحمد و ثنايش مشغول باشيد چه که شما را مؤيّد فرمود بر امرى که کلّ از آن محجوب و ممنوعند الّا من شاء اللّه و نذکر اسماء الّذين ذکرتهم فى آخر کتابک و نسأل اللّه ان ينزل عليهم من سماء عطائه برکة من عنده و يقدّر لهم ما يقرّبهم اليه و يحفظهم عن دونه انّه علی کلّ شيئ قدير و بالاجابة جدير يا لسان العظمة اذکر من سمّى بمحمّد رضا الّذى حضر کتابه الّذى ارسله الی احد اوليائى ليشکر ربّه المهيمن القيّوم انا ذکرنا فى اللّيالی و الايّام اوليائنا الّذين اقبلوا بوجوه نوراء الی اللّه العزيز الودود يا محمّد رضا احفظ امانة ربّک فى قلبک باسمه المهيمن علی ما کان و ما يکون انا ذکرناک و اياک فضلاً من عندنا انّ ربّک هو العزيز المحبوب لا يعزب عن علمه من شيئ و هو الحقّ علّام الغيوب و نذکر امّک فى السّجن الاعظم رحمةٌ من لدى اللّه مالک الوجود بشّرها بعنايتى و ذکّرها بآياتى و نوّر قلبها بهذا الذّکر الّذى به ناح المشرکون و صاح الطّاغوت انّا ذکرنا کلّ اسم حضر امام الوجه حيّاً و ميّتاً و انا المشفق الغفور العطوف البهاء المشرق من افق سماء عنايتى عليکم يا اولياء اللّه و حزبه و علی الّذين نبذوا ما عند هم و اخذوا کتاب اللّه بقوّة من عنده و سلطان من لدنه انّه هو المقتدر القدير يا قلم اذکر من سمّى بحسن لتجذبه آيات ربّه الی مقام لا يمنعه ما خلق فى العالم عن الاسم الاعظم کذلک نطق اللّسان فى ملکوت البيان و انا العالم الخبير افرح بذکرى ايّاک ثمّ اشکر ربّک انه هو السّميع البصير يسمع ما تنطق به السن العالم و يرى اعمالهم لا يعزب عن علمه شىٌ و هو الفرد الواحد العليم الحکيم ثمّ اذکر من سمّى بغلام قبل رضا ليسمع النّداء من الافق الاعلى و يکون من الموقنين قد امطرنا امطار البيان علی افئدة من فى الامکان ليظهر منها سنبلات الحکمة و المعانى من لدى اللّه العزيز الجميل قل يا ملأ الارض انصفوا فى امر اللّه و ظهوره انظروا الی اليمين لتسمعوا نداء الطّور انّه ينادى باعلی النّداء و يقول طوبى لی بما فزت بمکلّمى ثمّ التفتوا الی اليسار انّ السدرة تنادى تاللّه قد اتى من کان ناطقاً فى ظاهرى و باطنى ثمّ اقبلوا الی الامام ترون امواج بحر بيان اللّه ربّ العالمين قل يا ملأ البيان انصفوا فى امر اللّه ثمّ اقرأوا ما نزّل من ملکوت علم اللّه العزيز الحميد لعمر اللّه لا يعادل بما نزّل بالحقّ کتب العالم ان انتم من المنصفين اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا اهوائکم اتّبعوا من اتى من افق الاقتدار بسلطان مبين کذلک تجلّى الرّحمن علی ملکوت البيان و ظهر منه ما عجز عن احصائه من فى السّموات و الارضين يا ايّها المظلوم اقبل الی من سمّى بشيخ محمّد الّذى ذکره من اقبل فى اوّل الايّام الی العزيز العلّام و ما منعته العلوم و الفنون و ما عند القوم فى ذاک اليوم عن اللّه المهيمن القيّوم کذلک ارتفع النّداء من سجن عکّا طوبى لمن وجد عرفه و ويل لکلّ غافل محجوب قل يا معشر البيان هل عند کم سلسبيل البرهان فأتوا به لوجه اللّه مالک الوجود احضروا امام الوجه لتشاهدوا امواج بحر بيانى و تجلّيات شمس ظهورى لعلّ تدعوا ما عند کم متمسّکين بما عند اللّه ربّ الغيب و الشّهود قل تاللّه لا تنفعکم الاسماء و لا ما عند کم الّا بهذا الاسم الّذى اذ ظهر نادى المناد الملک للّه العزيز المحبوب لعمر اللّه لا مهرب لکم اليوم و لا مفرّ اتّقوا اللّه و لا تکونوا من الّذين ينظرون و ينکرون طوبى لک يا محمّد بما اقبلت اذ اعرض القوم و فزت بآثار قلمى الاعلى اذ کان العباد فى بئر الاوهام کذلک اظهر نا الامر فضلاً من لدنّا و انا المهيمن علی ما کان و ما يکون انّ ملکوت البيان اقبل الی اولياء اللّه فى المدن و الدّيار و يذکر هم بما تبقى به اذکار هم فى کتاب اللّه العزيز الودود ليجدوا حلاوة البيان فى يوم کان بنور الوجه منيراً هذا يوم فيه اشرقت الاشياء بنور ربّها طوبى لمن شهد و رأی و ويلٌ لکلّ غافل کان عن بساط القرب بعيداً يا اوليائى فى الخاء يدعو کم ربّکم الرّحمن من مقام کان النّور من افقه مشهوداً ايّاکم ان تمنعکم سطوة العالم عن الّذى اتى من سماء البيان ببرهان کان علی العالمين محيطاً قل ضعوا ما عند القوم و خذوا ما امرتم به فى کتاب کان من قلم اللّه مرقوماً ايّاکم ان تحجبکم شبهات القوم و اشارات الّذى کان عن بحر البيان فى ايام الرّحمن بالعدل محروماً يا ابن اسمى الاصدق اسمع النّداء من شطر السّجن قم علی الأمر بين العباد و ذکّر هم بما يجذبهم الی مقام کان بعزِّ اللّه مبروکاً نسأل اللّه ان يؤيّدک علی ذکره و ثنائه و ما يتضوّع به عَرف الرّضاء فى المدن و القرى انّ ربّک يؤيّد من يشاء فضلاً من عنده انّه کان علی کلّ شيئ قديراً يا علی ب ج کن مستعدّاً انّ البحر الاعظم اراد ان يطهّرک بامواج الحکمة و البيان انّه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد لا يمنعه شيئ من الاشياء و لا ينفعه امر من الامور انّه کان علی العالمين غنيّاً قل لک الحمد يا مولی العالم بما ذکرتنى فى سجنک الاعظم اذ کنت بين ايدى العباد بالظّلم مسجوناً ما راعوا فيک حقّک و ارتکبوا ما ناح به فردوسک الاعلی ثم الّذى اتى من سماء المعانى بامر کان من القلم الأعلی فى اللّوح مسطوراً يا کاظم لا تحزن من شيئ قد کنت مذکوراً لدى المظلوم و انزل لک من سماء البيان ما انجذب به فؤاد کلّ عالم کان علی الحقّ بصيراً اذا اجتذبک بيان ربّک الرّحمن طِرْ باجنحة الاشتياق فى هواء المحبّة و الوداد و قل لک الحمد يا مقصود العالم بما ذکرتنى اذ کنت بين ايدى المعتدين مظلوماً کذلک ماج بحر البيان امام وجوه الاديان و تجلّى الرّحمن بامر کان عن اولی الابصار مستوراً يا ابناء الخليل و ورّاث الکليم قدّسوا آذانکم لاصغاء کلمتى العليا الّتى بها انجذبت الأشياء و نادت الملک للّه ربّ العالمين قد تجلّى عليکم اللّه بمشرق آياته و مظهر نفسه الّذى اتى من مطلع البقاء بسلطان خضعت له اعناق المشرکين انّ الطّور طاف حول الظهور و ارتفع نداء السّدرة فى سيناء العرفان طوبى لمن سمع و فازو ويلٌ لکلّ غافل مريب انّا نوصيکم فى هذا الليل بتقوى اللّه ربّ العرش العظيم انصروا ربّکم بالحکمة و البيان ايّاکم ان تتبعوا اهوائکم اتّبعوا من ينصحکم لوجه اللّه ربّ الکرسى الرّفيع انا ذکر نا کم من قبل و انزلنا لکم ما وجد منه المقرّبون رائحة التقديس من هذا القميص الّذى به شاهد کلّ ضرير و استغنى کلّ فقير و استرفع کلّ وضيع و نطق کلّ کليل و ظهر صراط اللّه المستقيم و نبأه العظم افرحوا بما اقبل اليکم وجه القدم من شطر سجنه الاعظم و انزل لکم ما فاح به عرف الرحمن فى الامکان طوبى لمن وجدو قال لک الحمد يا مقصود العارفين نسألک العفو اطمئنانا بفضلک و کرمک الّذى احاط من فى السّموات و الأرضين اى ربّ نحن عبادک و نعترف بجريراتنا و خطئياتنا و رجعنا اليک انّک انت الکريم ذو الفضل العظيم لا آله الّا انت الغفور الرّحيم نسألک بامواج بحر غفرانک و رحمتک الّتى سبقت عبادک بان تؤيّدنا علی ما تحبّ و ترضى انّک انت المقتدر العليم الحکيم البهاء من لدنّا علی اهل البهاء الّذين اقبلوا الی الأفق الأعلی بقلوب نوراء و وجوه بيضاء و فازوا بما وصفهم اللّه فى قيّوم الأسماء و جعلهم من اصحاب السّفينة الحمراء لعمراللّه انّهم عباد تطوف حولهم ملائکة المقرّبون انا للّه و انّا اليه راجعون و نذکر امائى الّلائى آمنّ باللّه المهيمن القيّوم و اخذن کئوس البقاء بحبّ مولی الورى و شربن منها بذکره الحکيم نسأل اللّه ان يزينهنّ باحسن الطّراز و يقدّر لهنّ خير الاخرة و الاولى انه هو المشفق الکريم و ارحم الرّاحمين الحمد للّه ربّ العالمين .
(402) بسمى النّاطق فى ملکوت البيانيا ايّها النّاظر الی الوجه و المذکور لدى العرش قل الهى الهى لک الحمد بما ذکرتنى فى سجن عکّا و انزلت لی ما انجذبت به حقايق الاشياء اسألک اللّهمّ يا الهى باعلام هدايتک و رايات بيانک و بالقلوب الّتى اشتعلت بنار فراقک فى ايّامک و بعبرات العشّاق فى الآفاق و بظهور امرک فى يوم الميثاق ان تکتب لی من قلمک الابهى خير الآخرة و الاولی لا اله الّا انت المقتدر العزيز الوهّاب .
(403) بسمى المقدس عن الاسماءذکرت نزد مظلوم مذکور و اين کلمات عاليات خالصاً لوجه اللّه نازل و در هر حرفى از آن رحيق مختوم مستور طوبى از براى مقبلی که از او بياشامد و بمقصود فائز گردد قدر ايّام الهى را بدان و جهد نما شايد فائز شوى بآنچه عرف خلود از او استشمام شود يوم ظاهر و آيات نازل و محبوب مشهود لعمر اللّه سزاوار آنکه من فى العالم جانرا رايگان نثار قدم دوست نمايند امروز فضل الهى کلّ را شامل و کوثر بيان امام وجوه عالم مشهود نيکوست حال نفسى که بآن فائز شد و از ما سوى اللّه فارغ و آزاد گشت از حق ميطلبيم اولياى خود را مؤيّد فرمايد بر آنچه سزاوار ايّام اوست انّه علی کلّ شيئ قدير لا اله الّا هو الفرد الواحد العليم الخبير .
(404) بسم اللّه العليم الحکيمان يا حکيم کن محکماً فى امر ربّک بحيث لا يحرّکک عواصف الّتى تمرّ عن شطر الظّالمين ان استقم علی الامر بحول اللّه و قوّته قل يا قوم الی متى تجتنون اثمار الغوى و تجتبون آثار الهوى علی الهدى ما ترون من يذهب منکم لا يرجع و من تفرّق لا يجتمع سيمضى ايّامکم الخالفه کما مضت ايّامکم السالفه اتقوا ربّکم الرّحمن تاللّه انّه ما اراد لکم الّا ما يقرّبکم اليه و يدخلکم فى ملکوت البقاء و انّه لهو الغفور الرّحيم کلوا من اثمار سدرة الباقيه حيث شئتم رغداً و من صار محروماً عنها انّه لفى حجاب غليظ فاعلم بانّا حبسنا فى مقرّ الّذى منعت الانظار عن النظر اليه و الآذان عن استماع ما ينزل فيه من آيات اللّه المقتدر العليم الحکيم و ارادوا بذلک ان يمنعوا العباد عن استماع آيات اللّه ليطفى بذلک نوره بين عباده المقرّبين و لکن اللّه اَبى بقدرة منه و ينزل ما يشاء يبلغه الی الّذين توجّهوا اليه بوجه منير ان احفظ ما وصيّناک به انّ لک عند ربّک شأن من الشؤون ان اشکره و کن من الشّاکرين لا تحزن بما ورد علينا ثمّ ارض بما قضى اللّه لنا و نحن علی فرح مبين و الحمد للّه رب العالمين .
(405) بنام محبوب عالميانحق جلّ جلاله نداى دوستان خود را شنيده و ميشنود و جواب از مطلع عنايت نازل شده و ميشود بايد کنيزان حق در جميع ايّام و ليالی بذکر و ثنايش مشغول باشند يک بنده شفاعت جمعى را تواند نمود چه که بحر کرم الهى در امواج است و آفتاب جود ظاهر و مشرق لذا شفاعت تو لدى اللّه مقبول افتاد انّه غفر من سمّى بمحمّد و کفّر عنه جريراته العظمى و خطيئاته الکبرى انّ ربّک لهو المشفق الرّحيم در اين شب که از شبهاى رضوان محسوبست کلمه غفران از افق فم محبوب امکان اشراق نمود لعمر اللّه هذا مقام عظيم شکر نما مقصود عالم را که ترا ذکر نمود و شفاعتت را قبول فرمود مع آنکه من غير عرفان راجع شد انّ ربّک لهو المشفق الغفور الکريم ان شاء اللّه تقى بعنايت حق فائز باشد و بر امرش ثابت و راسخ و مستقيم ان افرح يا تقى بما ذکرک مولی العالمين ان اذکر ربّک فى کلّ الاحيان انّه لهو السّامع المجيب البهاء عليک و علی امّک و بنتيک من لدن عزيز عظيم .
(406) بنام مقصود امکاندوست يکتا ميفرمايد اى دوستان از آلايش امکان خود را طاهر نمائيد تا بآسايش جاودان فائز گرديد آنچه غير اوست فانى بوده و خواهد بود و آنچه با اوست بدوام ملکوت باقى خواهد ماند جهد نمائيد تا بحيوة باقيه فائز شويد و علّت و سبب اين امر حبّ اللّه و استقامت بر امرش بوده ان شاءاللّه بان فائز شويد نعيماً لابيک انّه فاز بانوار الوجه و اشتعل من نار محبّة اللّه علی شأن استشهد فى سبيله لعمرى هذا فضل و مقام لا يعادله ملکوت ملک السّموات و الارضين .
(407) بنام مقصود عالميانايّام ايّام اللّه است و جميع آفرينش در وله و شوق و انجذاب محبوب نفسى که رايحه قميص رحمانى را ادراک نمود و بدل و جان بشطر محبوب عالميان متوجّه گشت بمفتاح اسم اعظم باب کنز قدم مفتوح شد و سرّ مکنون بعنايت اسم قيّوم ظاهر و هويدا آمد اى کنيزان حق اين ايّام را غنيمت شمريد و بذکر دوست مشغول گرديد چه که جز او مفقود بحت و معدوم بات بوده و خواهد بود از خلق بگذريد و بحق توجه نمائيد از دنياى فانيه فارغ شويد و بمدينه باقيه الهيّه توجّه کنيد اين است وصيّت دوست يکتا هر که توجّه نمود قسمت برد و نصيب برداشت و هر که غافل شد محروم و بعيد ماند طوبى للمقبلين و المقبلات و ويلٌ للغافلين و الغافلات .
(408) بنام يکتا خداوند بى ماننداى کمال غنىّ متعال در سجن اعظم ترا ذکر مينمايد هيچ فضلی اعظم از اين نبوده و نخواهد بود ان شاء اللّه در کلّ احيان بتبليغ امر رحمن بحکمت و بيان مشغول باشى که شايد موهومات عباد بماء محبّت مالک ايجاد محو شود و بشطر معلوم و اسم قيّوم توجّه نمايند بگو اى عباد آنچه از قبل اصغا نموده ايد اکثرى از آن مجعول و موهوم بوده بايد قلوب و آذان از آنچه شنيده و ادراک نموده پاک شود تا محلّ تجلّيات مالک آيات و مشرق بيّنات گردد کتابت لدى العرش حاضر و عبد حاضر بتمامه معروض داشت طوبى لک ثمّ طوبى لک نعيماً لک ثم نعيماً لک بما عرفت مطلع الظّهور اذکان خلف حجبات النّور و فزت بلقائه و شربت کوثر وصاله و سمعت ندائه الاحلى و رأيت جماله الابهى انّ ربّک لهو الفضّال القديم بايد بکمال تقديس و تنزيه و جوهر انقطاع و ساذج تقوى ما بين اهل ابداع بثناء مالک اسماء مشغول باشى الواح منيعه در سنين عديده متتابعاً نازل و ارسال شد تا بيقين مبين فضل مالک يوم الدّين را مشاهده نمائى و برحمتش مسرور باشى انّما البهاء عليک و علی من معک من کلّ اناث و ذکور و صغير و کبير.
(409) بنام يکتا خداوند بيهمتااى امة اللّه طرف اللّه بتو ناظر و از رحمت محيطه و عنايت سابقه در اين سجن مبين ترا ندا ميفرمايد تا بکمال تقديس و تنزيه و انقطاع بخدمت مالک ابداع قيام نمائى چه بسيار از رجال که از حقّ ممنوع شدند و او را نشناختند و چه بسيار از اماء که ببحر اعظم توجّه نمودند و بفيض فيّاض فائز گشتند الحمد للّه بلقاء اللّه فائز شدى و از کوثر وصال آشاميدى له الفضل و العطاء و له الجود و السّخاء انّه لهو الکريم انّا نذکر النّور و نکبّر عليه من هذا المقام البعيد القريب اى نور در حالتى که صغير بودى بلقاى فرد خبير فائز شدى و در ظلّ سدرهء اميد تعيّش نمودى تا آنکه کبير شدى حال بايد بخدمت او قيام نمائى يعنى بذکرش ذاکر باشى و بثنايش مثنّى ولکن بحکمت محضه اين است نصح الهى که از قلم ابدى جارى شد ثمّ نذکر من تشبّث بذيل عنايتى حين خروجى عن بيتى و توجّهى الی رضوانى الّذى فيه تجلّينا علی الاشياء باسمائنا الحسنى و صفاتنا العليا ان اعرف هذا المقام لعمرى بذلک ذکرت بين ملأ الاعلی و سکّان مدائن الاسماء تعالى فضل ربّک المهيمن علی الارض و السّماء لا اله الّا هو المقتدر العليم الخبير .
(410) بنام يکتا خداوند داناجميع اشياء شهادت دادهاند بر عظمت ظهور اللّه ولکن عباد از ظهور غافل و باصنام هوى عاکف نيکوست حال نفسى که باسم مالک انام حجبات اوهام را خرق نمود و بغايت قصوى و افق اعلی فائز گشت هر نفسى اليوم بعرفان اللّه فائز شد مثل آن است که بعرفان نبيّين و مرسلين از اوّل لا اوّل الى آخر لا آخر فائز بوده و هست اين يوم بديع را مثل و مانندى نبوده و نيست هر چشمى مشاهده نمود او سلطان چشمهاست و هر لسانى بذکرش فائز گشت او مالک لسانهاست نعيماً لقلب اقبل و لرجل سرع و ليد اخذت کتاب اللّه المهيمن القيّوم وصيت مينمائيم ترا بآنچه اليوم سبب ارتفاع امر است از حق بخواه تا ترا مؤيّد فرمايد بر اصغاى بيانش چه اگر نفسى لذت بيان را بيابد اهل امکان قادر بر تحريف او نبوده و نخواهند بود توکّل فى کلّ الامور علی اللّه ربّک و قل حسبى اللّه و نعم الوکيل لا اله الا هو العزيز الجميل.
(411) المحبوبهذا کوثر الحيوان قد جرى من قلم الرّحمن طوبى لمن شرب منه و کان من الفائزين قل بهذا الماء يحيى الارواح ان اشربوا يا قوم و لا تلتفتوا الی اليمين و الشّمال کذلک يأمرکم قلم الاعلی فضلاً من لدى اللّه العلىّ الاعلى ان اعملوا ما امرتم به من لدن عليم حکيم و الّذى ما شرب انّه ميت لا يصدق عليه حکم الحيوة هذا تنزيل من اللّه و انّه لهو المنزل القديم روحى لحبّکم الفدا و لخدمتکم الفدا بعد از زيارت کتاب آن حضرت که فى الحقيقه مطلع سرور و مشرق ابتهاج بود لدى العرش حاضر و جميع تلقاء وجه عرض شد و فى الحقيقه نفحات محبوبه از آن نامه مبارکه در هبوب بود ديگر احتياج دليل و برهان نيست نفس آيات منزله از سماء مشيّت الهيّه شاهد و گواهست بر فضل اکبر و عنايت کبرى لذا بايد در کلّ احيان بکمال فرح و سرور محبوب امکان را ستايش نمائيد اين عبد که از نزول آيات منيعه بزبان کليل عوض آن حضرت نيستى و فنا و عدم استحقاق اين عباد عطاياى لا تحصيه الهيّه را اظهار نمودم و بصد هزار لسان شکر مينمايم محبوب عالم را چه که کمال الطاف نسبت بآن حضرت ظاهر فرمود انّ الخادم يشکره بلسان کلّ الاشياء و ذرّات العالم و رمول البيداء و بصد هزار عجز و نياز استدعا مينمايم که لدى اللّه مقبول واقع شود بارى فضل حق نسبت بآن جناب زياده از ذکر اين فانى بوده و خواهد بود بهر يک از اسامى که در نامه آنحضرت بود واحداً بعد واحد آيات بديعه منيعه از سماء عنايت رحمانيّه نازل و ارسال شد ان شاء اللّه بصاحبانش برسد تا از سلسبيل وحى بنوشند و از کوثر بيان رحمن قسمت برند هينئاً لهم و از براى بعضى از نفوس مذکوره الواح الهيّه متتابعاً مترادفاً رفته و مخصوص جناب ملّا علی جان يک لوح بديع منيع از سماء بيان نازل و از قبل ارسال شد ولکن عجبست از بعضى از نفوس که در اخذ الواح مخصوص احبّاى الهى بسيار ساعى و جاهدند و بعد از اخذ بعضى ميرسانند و بعضى نگاه ميدارند از حق ميطلبيم کل را بديانت و امانت موّفق فرمايد فآهٍ آهٍ ثمّ آهٍ آهٍ عين الخادم تبکى بما ورد علی هيکل الامانة بين البريّة لو کنت مأذوناً لذکرت ما ينوح به الملأ العالم ولکن استر و اصبر انّ ربّى لهو السّتّار الصّبّار الغفور الکريم و عرض ديگر آنکه جواب عريضه مانکجى صاحب از سماء مشيّت نازل و ارسال شد و چون بلسان پارسى نازل شده شايد در بعضى اثر نمايد و ثمر آن ظاهر شود اين عبد از روى آن سوادى بخطّ نسخ نوشته و ارسال داشت که هر يک از دوستان بخواهند از روى آن سواد بردارند تا اصل لوح بى نقص و عيب بصاحبش برسد بارى اگر سواد آن نوشته شود و تصحيح شود و ببعضى داده شود شايد ثمر نمايد ولکن در جميع احوال بمقتضاى حکمت عمل فرمائيد قسم بعرف قميص که اگر جميع ناس مستعدّ بودند همين يک لوح کفايت مينمود و اينکه مرقوم داشته بوديد که جهرةً حرکت فرمائيد و يا در ستر باشيد تلقاء عرش عرض شد فرمودند ستر بهتر است و آسوده تريد عجبست که هنوز مردم مطّلع نشده اندکه مطلع وحى الهى و مشرق امر ربّانى مقصودش فساد و نزاع و جدال نبوده و نيست اى کاش عرف اراده حق را اقلّ من سمّ الابره اداراک مينمودند در اين صورت يقين مينمودند که آنچه اراده فرموده اعزّ از کبريت احمر و اعلى عمّا خلق فى الارض بوده چون بوئى از گلزار ارادهء حق نبردهاند اين است که خوفاً لانفسهم متعرّض اولياى حق شده و ميشوند در جميع امور و احوال ناظر بحکمت باشيد و شايسته نيست نسبت بدولت حال احدى بکلمه نالايقه تکلّم نمايد فى الحقيقه با اعراض علما و قساوتى که آن نفوس را اخذ نموده حضرت سلطان بسيار خوب سلوک فرموده در هر صورت دولت رعايت اهل ملّت را مينمايد چه که ارتکاب امرى که سبب ضوضاء عامّه خلق شود نزد دولت مقبول نبوده و نيست چه که بايد حفظ تخت و بخت خود نمايد اين قدر معلوم آنجناب بوده که در منظر اکبر ذکر سلطان به نيکوئى شده اگر يکى اين از علماى مظلوم سلطان ميشد آنوقت قدر همه سلاطين نزد شما معلوم و واضح ميگشت کاش شيخ حسين ظالم و مظلوم شيراز را ميديديد يکى اسمش مظلوم که صد هزار ظالم پناه برده و ميبرد بخدا از شرّ او و حلم او کذلک يکلّمک ربّک و يمزح لتفرح و يفرح کلّ عبد بصير انتهى و اينکه در باره محمّد تقى نوشته بوديد بلی چند يومى بساحت اقدس وارد و مشرّف شد و در هنگام رجوع مخصوص باو فرمودند که متوجّه باش تا شياطين ترا از علّيين بسجّين نبرند يعنى مضمون کلام مبارک اين بود و حال اين عبد اميدوار است که راجع شود اگر کسى او را ديد بگويد تو بنده خدا و من بنده خدا با کمال فقر و نيستى ميگويم که قسم بآفتاب تقديس که بر تو مشتبه شد و فريب خوردى و از تو ميطلبم که رجوع نمائى و چندى در آن ارض با آن نفوس معاشرت کنى ولکن با کمال بصيرت باشى تا بر تو معلوم شود آنچه بر تو مجهولست اليوم آن مرتبه رفتى ولکن ملتفت نشدى اين عبد دوازده سنه با او بوده و بامر حق بخدمت او مشغول يا ليت کنت معى و عرفت ما عرفته و اين چند کلمه للّه ذکر شد که شايد رحيق اصفى را تبديل ننمائى و بکأس غبرا معاوضه نکنى و الامر بيد اللّه ليسقى و يمنع انّه لهو المقتدر علی ما يشاء و اينکه مرقوم فرموده بوديد اگر عرايض قبل جواب دارد ارسال شود آنچه از سماء عنايت نازل قبل و بعد و حين همه را کفايت خواهد نمود و اين که مرقوم فرموده بوديد که الواح ناريه از براى بعضى آورده بود اگر همان الواح را صاحبانشان در آن تفکّر نمايند شهادت بر غفلت کاتب ميدهند و ملتفت ميشوند و ذکر علي عسکر و شيرعلی و ميرزا که در آخر کتاب آنحضرت بود عرض شد و نسبت بهر يک عنايات الهيّه ظاهر و مشرق نسأل اللّه بان يؤيّد هم و يوفّقهم و يرزقهم خير ما عنده انه لهو المعطى الکريم حسب الامر آنکه در ستر امور و ارسال پوسته بسيار جهد نمائيد چه اگر شياطين داخل و خارج مطّلع شوند که از ساحت اقدس اخبار ميرسد البتّه فساد نمايند و شايد بعضى اظهار خدمت بخيالشان خطور نمايد و ببعضى از امرا و وزرا اخبار دهند که شايد مقرّب شوند در هر حال ستر لازم و واجبست و تأخير جواب عرايض را سبب کلّى اين بوده و خواهد بود انتهى اگر قسمى شود اين فقره مستور ماند هميشه الواح منيعه بديعه مخصوص دوستان ارسال شود عرض ديگر آنکه خدمت دوستان الهى يعنى نفوسى که بافق اعلى ناظرند و از رحيق استقامت آشاميدهاند هر يک را از قبل اين خادم فانى تکبير ابدع اعلى برسانيد ابن جناب ع ط عليه و علی ابيه بهاء اللّه که ذکرش در کتاب آنحضرت بود تکبير لا يحصى از اين عبد معلّق بالطاف آنحضرت است و همچنين جناب کربلائى مهدى ساير دوستان عليهم بهاء الرّحمن و البهاء الابهى علی حضرتکم و على من معکم اهل سرادق عصمت ربّانيّه بابدع اذکار و اعليها و ابهاها آنحضرت را ذاکر و بتکبير امنع اقدس مکبّر و همچنين دوستان ارض سجن کلاً و طرّاً عرض خلوص خدمت آن حضرت معروض ميدارند خادم فى ٢٥ رمضان سنه ٩٥
(412) قوله جلّ جلاله هو الشّاهد من افقه الاعلیاحبّاى مذکوره کلّ بعنايت حق جلّ جلاله فائز گشتند و باسم هر يک بحر بيان موّاج و آفتاب فضل مشرق از حق ميطلبيم کلّ را فائز فرمايد باستقامت کبرى و مؤيّد نمايد بر آنچه سبب ارتفاع امر است نون و واو عليه بهائى را ذکر نموديم و از براى او توفيق ميطلبيم امروز روز زرع و اخذ ثمر است طوبى از براى نفوسى که بغرس اشجار طيّبه مشغولند يعنى کلمه طيّبه و اعمال مرضيّه انّا ذکرناه من قبل بذکر تهتزّ به الاجساد فضلاً عن الارواح و العقول بشّره من قبلی ليجد عرف عنايتى انتهى و نذکر من سمّى بعلی محمّد ليفرح و يکون من الشّاکرّين طوبى لمن فاز بذکر اللّه فى ايّامه و تحرّک علی اسمه قلمه انّه من الفائزين فى کتاب اللّه مالک يوم الذّين انا نوصى الکلّ بما يقرّبهم الی الفرد الخبير.
(413) بنام يکتا خداوند تواناامروز مکلّم طور بر عرش ظهور مستوى و شجر مذکور بکلمه مبارکه عليا ناطق علامات و آثار عالم را ا حاطه نموده لعمر اللّه آسمان علم بانجم برهان مزيّن و فرات رحمت از يمين عرش رحمانى جارى طوبى از براى نفسى که کوثر حَيَوان از بيان رحمن آشاميد و در ظل قباب عظمت و سدره عنايت مأوى گرفت عالم را سبحات علما و اشارات فقها از مالک اسماء محروم نمود قد نبذوا اليقين متمسّکين بالاوهام و الظّنون از حق ميطلبيم ترا تأييد فرمايد بر ذکر و ثنا و خدمة امرش و مشتعل نمايد بشأنى که حرارتش از آفاق ظاهر شود ليس هذا علی اللّه بعزيز وصيّت مينمائيم تو و حزب اللّه را باعمالی که سبب ارتفاع امر است و باقوالی که علّت اطمينان نفوس است و باخلاقى که هادى عباد است انّ ربّک هو الآمر الحکيم و هو المشفق الکريم لا اله الّا هو العلی العظيم.
(414) لوح غلام الخلدهذا ذکر ما ظهر فى سنة ستّين فى ايّام اللّه المقتدر المهيمن العزيز العليم اذا قد فتح ابواب الفردوس و طلع غلام القدس بثعبان مبين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بماء معين و علی وجهه نقاب نسج من اصبع عزّ قدير فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء باسم عظيم و علی رأسه تاج الجمال و استضاء منه اهل السّموات و الارضين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر عظيم و على کتفه قداير الرّوح کسواد المسک علی لؤلؤ بيض منير فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر منيع و علی اصبعه اليمينى خاتم من لؤلؤ قدس حفيظ فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بروح عظيم و نقش فيه من خطّ ازلىّ خفىّ تاللّه هذا ملک کريم اذاً صاحت افئدة اهل البقاء فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بنور قديم و علی شفته اليمنى خال تخلخلت منه اديان العارفين اذاً صاح اهل حجاب اللّاهوت فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بسّر عظيم و هذا من نقطة فصّلت عنها علوم الاوّلين و الآخرين اذاً غنّت اهل مقام الملکوت فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بعلم عظيم و هذا لفارس الرّوح فى حول عين سلسبيل اذاً ضجّ اهل ستر الجبروت فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بکشف عظيم و نزل عن سرادق الجمال حتّى وقف کالشّمس فى قطب السّماء بجمال بدع منيع فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء ببشر عظيم فلّما وقف فى وسط السّماء اشرق کالشّمس فى قطب الزّوال على مرکز الجمال باسم عظيم اذاً ناد المناد فيا بشرى هذا جمال الغيب قد جاء بروح عظيم و ضجّت افئدة الحوريّات فى الغرفات بان تبارک اللّه احسن الخالقين اذاً غنّت الورقاء فيا بشرى هذا غلام الخلد ما رأت بمثله عيون احد من المقرّبين و فتحت ابواب الفردوس مرّة اخرى بمفتاح اسم عظيم فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء باسم عظيم و طلعت حورّية الجمال کاشراق الشّمس عن افق صبح مبين فيا بشرى هذه حوريّة الها قد جائت بجمال عظيم و خرجت بطرز تولّهت عنها عقول المقرّبين فيا بشرى هذه حوريّة الخلد قد جائت بملح عظيم و نزلت عن غرفات البقاء ثمّ غنّت علی لحن استجذبت عنه افئدة المخلصين فيا بشرى هذه جمال الخلد قد جاء بسرّ عظيم و علّقت فى الهواء اذاً اخرجت شعر من شعراتها عن تحت نقابها المنير فيا بشرى هذه حوريّة الخلد قد جائت بروح بديع اذاً تعطّرت من شعرها کلّ من فى العالمين ثم اصفرّت وجوه المقدّسين و استدمت منها کبد العاشقين فيا بشرى هذه حوريّة الخلد قد جاء بعطر عظيم تاللّه من يغمض عيناه عن جمالها علی مکر عظيم و تزوير مبين فيا بشرى هذا جمال الخلد قد جاء بنور عظيم دارت و ادارت فى حولها خلق الکونين فيا بشرى هذه حوريّة الخلد قد جائت بدور عظيم و جائت حتّى قامت فى مقابلة الغلام بطراز عزّ عجيب فيا بشرى هذا جمال الخلد قد جاء بحسن عظيم و بعد اخرجت عن القناع کفّ الخضيب کشعاع الشّمس علی وجه مرآت لطيف فيا بشرى هذا جمال الخلد قد جاء بطرز عظيم و اخذت طرف برقع الغلام بانامل ياقوت منيع فيا بشرى هذا جمال الخلد قد جاء بطرف عظيم و کشفت الحجاب عن وجهه اذاً تزلزلت ارکان عرش عظيم فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر عظيم ثمّ انعدمت الارواح عن هياکل الخلق اجمعين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاج بامر عظيم و شقّت ثياب اهل الفردوس عن هذا لمنظر المشرق القديم فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بنور عظيم اذاً ظهر صوت البقاء عن وراء حجبات العماء بنداء جذب مليح فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بجذب عظيم و نادت لسان الغيب عن مکمن القضا تاللّه هذا غلام ما فازت بلقائه عيون الاوّلين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر عظيم و صاحت حوريّات القدس عن غرفات عزّمکين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بسلطان مبين تاللّه هذا غلام يشتاق جماله اهل ملأ العالين فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر عظيم ثمّ بعد ذلک رفع الغلام رأسه الی ملأ الکرّوبيّين فيا بشرى هذا غلام الخلدقد جاء بروح عظيم ثمّ تکلّم بکلمة اذاً قام کلّ من فى السّموات بروح جديد فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بصور عظيم ثمّ بعد ذلک توجّه الى اهل الارض بنظرة عزّ بديع فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بنظرة عظيم و حشر کلّ من فى الملک من هذه النظرة العجيب فيا بشرى هذا غلام الخلد قد جاء بامر عظيم ثمّ اشار بطرفه الی معدود قليل فرجع الی مقامه فى جنة الخلد و هذا من امر عظيم.
هذا ذکر ما ظهر فى سنة ستين فى ايّام اللّه المقتدر المهيمن العزيز العليم منادى بقا از عرش عما ندا فرمود که اى منتظران وادى صبر و وفا و اى عاشقان هواى قرب و لقا غلام روحانى که در کنائز عصمت ربّانى مستور بود بطراز يزدانى و جمال سبحانى از مشرق صمدانى چون شمس حقيقى و روح قدمى طالع شد و جميع من فى السّموات و الارض را بقميص هستى و بقا از عوالم نيستى و فنا نجات بخشيد و حيات بخشود و آن کلمه مستوره که ارواح جميع انبياء و اوليا باو معلّق و مربوط بود از مکمن غيب و خفا بعرصه شهود و ظهور جلوه فرمود و چون آن کلمه غيبيّه از عالم هويّه صرفه و احديّه محضه بعوالم ملکيّه تجلّى فرمود نسيم رحمتى از آن تجلّى برخاست که رايحه عصيان از کلّ شيئ برداشت و خلعت جديد غفران بر هياکل نامتناهى اشياء و انسان درپوشيد و چنان عنايت بديعه احاطه فرمود که جواهر مکنون که در خزائن امکان مخزون بود از نفخه کاف و نون در ظواهر اکوان بجلوه و شهود آمد بقسمى که غيب و شهود در قميصى مجتمع گشتند و سرّ و ظهور در پيراهنى بهم پيوستند نفس عدم بملکوت قدم برآمد و جوهر فنا بر جبروت بقا وارد پس اى عاشقان جمال ذوالجمال و اى والهان هواى قرب ذوالجلال هنگام قرب و وصال است نه موقع ذکر و جدال اگر صادقيد معشوق چون صبح صادق ظاهر و لايح و هويداست از خود و غير خود بلکه از نيستى و هستى و نور و ظلمت و ذلّت و عزّت از همه بپردازيد و از نقوش و اوهام و خيال دل برداريد و پاک و مقدّس در اين فضاى روحانى و ظلّ تجلّيات قدس صمدانى با قلب نورانى بخراميد ايدوستان خمر باقى جارى و اى مشتاقان جمال جانان بى نقاب و حجاب و اى ياران نار سيناى عشق در جلوه و لمعان از ثقل حبّ دنيا و توجّه بآن خفيف شده چون طيور منير عرشى در هواى رضوان الهى پرواز کنيد و آهنگ آشيان لايزالی نمائيد و البته جانرا بى آن قدرى نباشد و روانرا بى جانان مقدارى نه پروانگان يمن سبحان در هر دمى حول سراج دوست جان بازند و از جانان نپردازند هر طيرى را اين قدر مقدور نه و اللّه يهدى من يشاء الی صراط علىّ عظيم کذلک نرّش حينئذ علی اهل العما ما يقلّبهم الی يمين البقا و يدخلهم الی مقام الّذى کان فى سماء القدس مرفوعاً .
(415) هو الابدى بلا زواليا علی قبل اکبر يذکرک المظلوم من شطر السّجن و يوصيک بما يرتفع به امر اللّه فيما سواه خذ ما نطق به قلمى الاعلی و دع ما عند الّذين اعرضوا عن هذا النّبأ العظيم لا تنظر الی الخلق و شئوناتهم ان استمع ما يدعوک به الحق من شطر سجنه الاعظم انّه لهو الفضّال الکريم ان افرح بما ذکرناک انّه يبقى لک بدوام الملک و الملکوت يشهد بذلک من عنده کتاب مبين انّ الّذين اعرضوا اولئک نقضوا ميثاق اللّه و عهده و کفروا بالّذى اتيهم بما نزّل من قبل علی النبيّين و المرسلين قل يا معشر العلماء باىّ شيئ آمنتم باللّه و آياته و باىّ امر اعرضتم عن الّذى اذا ظهر نطقت الاشياء باعلی النّداء تاللّه قد اتى المکنون بسلطان لا تقوم معه جنود السّموات و الارضين قل يا ملأ الارض ان انصفوا فى امر اللّه و لا تکونوا من المعتدين ايّاکم ان يمنعکم الهوى عن مولی الورى او يحجبکم حجبات العلماء عن اللّه ربّ العالمين کذلک زيّنّا افق البرهان بشمس بيان ربّک العليم الخبير اذا فزت به و وجدت منه عَرف عناية ربّک ان اشکره بربوات المقرّبين البهاء المشرق من افق سماء عنايتى علی الّذين سمعوا و اجابوا موليهم القديم.
(416) هو الابهىاى مسافر الی اللّه و المهاجر اليه حمد محبوب لا يزال را که بشاطى بحر اعظم رسيدى و بسر منزل بقا وارد گشتى و از نفوسى محسوب شدى که در انتهاى اسفار پى بکعبه حقيقى و مقصود اصلی بردند بسا از نفوس که در باديه هاى مهلک شتافتند و از حرارت حرمان گداختند و از دست ساقى وصل قطره اى از خمر لقا ننوشيدند و شما بعنايت محبوب ابهى در ظل ظليل سدره منتهى وارد شدى اين فضلی است که لم يزل منتها آرزوى اهل ملأ اعلی بوده اذاً فانطق بثناء مولاک القديم بما انعم عليک بفضله و احسانه و انّ فضله عليک عظيم .
(417) هو الابهىسبحان من اتى علی ظلل الانوار بضياء مبين و فى حوله اهل ملأ الاعلى و ملائکة الامر کذلک اتى الرّحمن بسلطان عظيم و ارسل ملائکته الی الاشطار لتبشّر النّاس بهذا اليوم البديع و بيد هم الواح لا يعادلها کتب الاوّلين و فيها نزّل ما ورد علی النبيّين و المرسلين و من النّاس من انکر ها و نبذ ها عن ورائه الا انّه فى خسران کبير و منهم من استنشق من الالواح رايحة ربّه الرّحمن و استضاء من هذا المصباح الّذى به اشرقت السّموات و الارضين لو کشف الغطاء ليقولن الّذين کفروا واحسرةً علينا بما فرّطنا فى جنب اللّه کذلک قضى الامر و اتى البيان من ربّک الرّحمن و احاط العالمين انّک يا عبد ان اطمئنّ بفضل اللّه و رحمته سوف يرى الموحدون رايات النّصر من کلّ الجهات باسمى الاعظم العظيم ثمّ اعلم بانّ الغلام ما حزن عمّا ورد عليه فى حبّ اللّه و استضاء وجهه عن افق البلا بنور يقتبس منه اهل مداين البقا ثمّ ملائکة المقرّبين توکّل علی اللّه فى کلّ الامور ثمّ انصر ربّک لانّ فى مثل تلک الايام يکون طرف اللّه متوجّهاً الی الّذين استقاموا علی حبّه و نصروا امره انّه يباهى بهم فى ملکوت امره انّه على کل شىٍ محيط و الحمد للّه ربّ العالمين .
(418) هو الارحمان يا نوريّه طوبى لک بما استشرقت من شمس الجمال بعد الّذى اشرق فى قطب الزّوال بسلطنة اللّه العزيز المتعال ايّاک ان تسکنين عن ذکر اللّه فى لمحة عين ان اذکريه فى الغدوّ و الآصال و الرّحمة عليک و علی اللّواتى توجّهن بکلّهن الی اللّه المقتدر المهيمن المتعالی العزيز الفضّال .
(419) هو الحزين المظلومقد ظهر الفزع الاکبر بما اکتسبت ايدى الظالمين قد ناحت الاشياء بما ناح الرّسول فى الفردوس الاعلى و القوم فى ضلال مبين يقتلون ابناء الرّسول و يدخلون المساجد و يحسبون انّهم من المحسنين يا ايّها المقبل الی العرش ان استمع ندائى من حول سجنى انّه لا اله الّا هو المجزى الحکيم لا تلتفت الی الدّنيا و ايامها و شئوناتها ان اذکر الباقى العليم ان اشکر اللّه بما ايّدک و قرّبک الی ان فزت بعرفان مظهر امره العظيم کذلک نطق لسان المظلوم اذ توجّه اليک من هذا المقام الکريم .
(420) هو الاظهرقد ظهر جمال اللّه بسلطان العظمة و انّک انت يا امة اللّه طوبى لک ان تستشرقين من اشراقه قد الاح وجه اللّه بمليک الاقتدار انّک انت يا امة اللّه طوبى لک ان تستنورين من انواره قد اتى مظهر الامر بملکوت القدرة و القوّة و انّک انت يا امة اللّه طوبى لک ان تستضيئين من ضيائه قد جاء منزل الوحى و الالهام بملکوت الآيات و انّک انت يا امة اللّه طوبى لک ان تقتبسين من تجلّياته و الرّحمة عليک و علی من آمن باللّه و صدّق بآياته .
(421) هو الاعظم الابهىيا ورقتى ان استمعى ندائى انّه يذکرکِ کما ذکرکِ من قبل جزاء ما عملتِه فى سبيله يشهد لکِ قلمى الاعلى بانّکِ اقبلت الی اللّه و اجبتِ اذ ارتفع النّداء بين السّموات و الارضين البهاء عليکِ و علی من معکِ .
(422) هو الاعظم الاقدم الاکرمشهد اللّه انّه ينطق بالحق فى هذا المقام الّذى سمّى بالاسماء الحسنى فى الصّحيفة الحمراء انّه لا اله الّا انا العزيز الوهّاب قد شهدت الآيات لمظهر البيّنات و النّاس فى سکر عجاب يسمعون نداء اللّه و ينکرونه الا انّهم من الهائمين قد تمّت الحجّة و ظهر البرهان و انّه ينادى فى قطب الامکان قد انار افق الظّهور و لکنّ القوم اکثر هم من الغافلين انّا نذکر من وجدناه مستقيماً علی الامر و نبشّره بما قدّر له فى ملکوت اللّه العزيز الحکيم ايّاک ان يحزنک شيیء فى هذا اليوم الّذى يمشى الفرح الاعظم و ينادى بانا المميّز العليم قد نطقت الاحجار بذکر المختار و الاشجار فى حزن عظيم کذلک دلع الدّيک و هدرالعندليب اذ تکلّم الطّور فى هذا المقام الکريم .
(423) هو الاقدس الابهىقد حضر کتابک لدى المظلوم فى هذا السّجن الاعظم و قرئه العبد الحاضر و اجبناک بهذا الکتاب المبين ان شاء اللّه بعنايت الهى از کوثر اطمينان بياشامى و بافق اعلى ناظر باشى نداى سدره سينا بلند شد و تجلّى طور هويدا گشت بصرى که از کحل معرفت الهى روشن شده تجلّيات او را مشاهده مينمايد و پرتو انوار وجه را در اشياء ملاحظه ميکند امروز روزيست که ابصار بمشاهده جمال ذى الجلال فائز و مشرّف شده و از براى او شبهى از قبل نبوده و نظيرى از بعد نخواهد بود بايد در کلّ احيان بثناى مقصود عالميان مشغول باشى چه که ترا باصغاء کلمه اش مؤيّد نمود و بعرفان نفسش موفّق فرمود در ايّامى که اکثر آذان از حلاوت نداى رحمن محرومست و اکثر ابصار از مشاهده انوار جمال ممنوع اين فضل را غنيمت دان و بزرگ شمر الحمد للّه کتابت فائز و جواب آن از آسمان بخشش يزدانى نازل و فرستاده شد اسامى مذکوره بطراز ذکر مزيّن گشتند و هر يک تلقاء وجه مذکور آمدند البهاء عليک و على اخيک الّذى سمّى بايلياو على اهلک و ابنک الّذى اهتدى بنور ربّه و علی الّذين آمنوا باللّه الفرد الخبير .
(424) هو الاقدس الاعظمشهد اللّه انّه لا اله الّا هو يحيى و يميت ثمّ يميت و يحيى انّه لهو الحاکم علی ما يشاء لا اله الّا هو المقتدر العليم انّ الّذى ولد مرّةً اخرى من نفحات وحى مالک الورى انّه من اصحاب الهدى فى لوح حفيظ انّ الّذى عرف فضل هذا اليوم تاللّه ليقوم بعينيه لامر اللّه ربّ العالمين و يکون مستقيماً علی الامر علی شأن لا تخّوفه سطوة العالم و لا تمنعه اشارات المتوهّمين قد خسر الّذين ادّعوا العلم الا انّهم من الجهلاء الّا ان يتوبوا و يرجعوا الی الغفور الکريم اذا فزت بهذا الکتاب المبين ان اقرأه ثمّ اشکر ربّک الغفور الرّحيم .
(425) هو الاقدس الاعظمشهد المظلوم فى السّجن الاعظم انّه لا اله الّا هو و الّذى ظهر لهو الموعود فى کتب اللّه ربّ العالمين نشهد انّه کان واحداً فى ذاته و واحداً فى سلطانه الّذى غلب العالم انّه لهو المقتدر القدير يا امتى ان افرحى بما تشرّف ذکرک باصغاء اللّه و نزل لک هذا الکتاب المبين الّذى يحکى عن عظمة اللّه و سلطانه و يهدى النّاس الی صراطه المستقيم .
(426) هو الاقدس الاعظمکتاب نزّل بالحق فى ملکوت اللّه ربّ العالمين و يبشّر الکلّ بظهور اللّه و سلطانه و لکنّ النّاس اکثر هم من الغافلين يا محمّد قد حضر کتابک لدى المظلوم و قرئه العبد الحاضر لدى العرش انّ ربّک لهو السّميع العليم طوبى للسان نطق بثناء اللّه و لقلم فاز بتحرير آيات بها اشرقت شمس البيان من افق ارادة اللّه الملک العزيز الحميد ان اطمئنّ بفضل اللّه و رحمته ثمّ اعمل بما امرت به فى کتابه المبين يا اهل الارض ان استمعوا النّداء الّذى ارتفع فى هذا المقام الّذى سمّى بسماء السّماء فى لوحى العظيم انّه يدعو کم الی اللّه و يعلّمکم ما ينفعکم فى الآخرة و الاولى انّه لهو الغفور الکريم البها عليک و علی ابنک من لدى اللّه مقصود العالمين .
(427) هو الاقدس الاعظميا ايّتها الورقة المنسوبة الی اسمى الجمال قد ذکر لدى المظلوم حزنکِ و ما ورد عليکِ انّ ربّکِ لهو العليم الخبير هذا يوم فيه يوزن کلّ عمل بقسطاس ربّکِ و هذا يوم فيه تحدّث الارض و الجبال و البحار و الاشجار ايّاک ان تحزنکِ حوادث الدّنيا ان اجعلی فرحکِ و سرورک بعناية اللّه ربّک و ربّ العالمين از فوت اولاد محزون مباش ان شاء اللّه حق عنايت ميفرمايد انّه لهو الجواد الکريم آنچه ظاهر ميشود خارج از حکمت الهيّه نبوده و نيست اهل بصر و آگاهى بر اينمطلب گواهى داده و ميدهند امروز تو بامرى فائزى که از صد هزار اولاد مقدّم تر و با وفاتر مشاهده ميشود امروز غير ايّامست هر نفسى که فى الجمله از کوثر دانائى آشاميد تعترف بما اعترف به قلم اللّه اولاد از براى بقاى ذکر و عمل نيک و دوام اسم و امثال آن است و اگر حق جلّ جلاله عنايت فرمايد و آن اولاد هم بطراز اهليّت و انسانيّت و تقوى مزيّن شود ذکر آن بمرور ايّام عنقريب منتهى گردد و اما ذکر قلم اعلی بدوام اسماء حُسنى باقى و برقرار تمسّکى بهذا لو تکونين من اهل البهاء بهتر از آنچه ميخواهى دارى و اعلى تر از آن با تو هست ولکن بآن آگاه نيستى ان شاء اللّه اگر آگاه شوى بفرح اکبر و سرور اعظم فائز گردى کذلک نطق قلمى فضلاً لاسمى انّ ربّک لهو الفضّال الغفور الکريم قولی سبحانک يا الهى اسألک بورّاث ملکوتک و حفّاظ بيت امرک ان تقدّر لی وارثاً يرثنى بجودک و الطافک انّک انت خير الوارثين الحمد لک يا محبوب العارفين و مقصود العالمين و بهاء افئدة المخلصين .
(428) هو الاقدس الاعظميا نور ان استمع ما يدعوک به مالک الظّهور انّه يجذبک و يعلّمک و يعرّفک و يبلّغک الی مقام لا ترى فى الملک الّا مالک الملکوت الّذى يحبيک بعد ما حضر کتابک فى هذا المقام المحمود قد قرئناه و وجدنا منه عرف خلوصک لِلّه ربّ ما کان و ما يکون انّا نذکرک و اخاک الّذى تشبّث بذيل اللّه مالک الغيب و الشّهود و نذکر من اتى بعده انّ ربّک لهو العطوف الغفور انّا نکبّر احبّائى فى هناک و نذکر هم بذکر قلمى الاعلى الذى ينطق فى کلّ الاحيان انّه لا اله الّا انا الذّاکر و المذکور.
(429) هو الاقدس الاعظم العلّى الابهىالحمد للّه الّذى تفرّد بالعزّة و توحّد بالعظمة قد نطق بالکلمة و ارتفعت بها سموات الافئدة و القلوب ثمّ نطق بکلمة اخرى اذاً سطع نور فلمّا اخذته ارياح الارادة تشتّت و تقبّب علی وجه السّماء و بکلّ جزء منه تنوّر قلب کلّ من اقبل و فؤاد کلّ من توجّه انّه لهو الّذى يفعل ما يشاء بسلطانه و يحکم ما يريد بقدرته لا تعجزه شئونات العالم و لا اشارات الأمم و لا تخوّفه سطوة الّذين اعرضوا عن اللّه ربّ العالمين و الحمد للّه الّذى رفع سماء اللّوح و زيّنها بشموس الکلمات و انجم الحروفات الّتى ماج فى کلّ واحدة منها بحر الحکمة و المعانى تعالی المالک الابدىّ الّذى استوى علی العرش بقوّة ما اضعفتها قدرة العالم و ما اعجزتها شئونات الّذين قاموا علی الاعراض و ظهروا بنفاق ما ظهر شبهه فى الآفاق يشهد بذلک لسان النّاطق فى يوم الميثاق و انّه لهو الفرد الواحد المتعالی العليم الحکيم و الحمد للّه الذى اظهر من افق السّماء من فى ملکوت الأنشاء اذاً تحرّک کلّ شيیء و توجّه کلّ وجه و شاخص کلّ بصر و اقبل کلّ قلب و سرع کلّ رجل اذا اراد الامتحان و بذلک اشرقت من افق القضاء شمس البلاء و بذلک اضطربت النّفوس و تزلزلت الارکان و من النّاس من اعرض بعد اقباله و منهم من خاف بعد اطمينانه و منهم من تقهقر بعد توجّهه و منهم من تبعّد بعد قربه و منهم من توقّف بعد سيره و منهم ضعف بعد قدرته ليظهر بذلک من اراده منقطعاً عن الجهات اولئک ما منعتهم شئونات القضاء و لا ظهورات البلاء قالوا بلسان الظّاهر و الباطن باسمک يا محبوب العالم و مقصود الامم و سرعوا اليه بل طاروا باجنحة الايقان الی افق فضله و شربوا رحيق البيان من يد عطائه اولئک عباد الّذين وجدوا حلاوة الذّکر و اخذ هم سکر کوثر العرفان الّذى ادارته انامل فضل ربّهم الرّحمن طوبى لهم ثمّ طوبى لهم و تعالى من ظهر بهذا الفضل العظيم و الجود العميم اشهد انّه لا اله الّا هو لم يزل کان فى علوّه و سموّه منزّه عن وصف خلقه و ذکر عباده لا تدرکه الافئدة و القلوب و عنده علم کل شئى فى کتاب مبين و بعد يا ايّها الشّارب من کأس البيان قد بلغ الخادم ما ارسلته بيد احدٍ من الاحبّآء قرأته و وجدت منه عرف حبّکم للّه ربّنا و ربّکم و اقبالکم الی اللّه مقصود نا و مقصود کم اسأله تعالی بان يکتب لکم خير الدّنيا و الآخرة و يرزقکم ما يرتفع به ذکر کم فى ايّامه انّه لهو الفرد الواحد المقتدر العزيز القدير بلسان پارسى عرض ميشود تا مطالب در نزد هر يک از دوستان بى ستر و حجاب معلوم و واضح گردد که شايد بسعى آنجناب عبادى که از سطوة ظلم و اعتساف متزلزل و مضطرب مشاهده ميشوند بنور يقين و طراز اطمينان مزيّن گردند اين عبد بسيار متفکّر است چه که مشاهده مينمايد دنيا در هر حين بلسان خود بر فناى خود شهادت ميدهد مع ذلک از براى اين دو روزه فانيه کلّ از ملکوت باقى محرومند مگر نفوسى که از يد عطا رحيق يقين آشاميده اند اولئک عباد مقرّبون و اولئک لا خوف عليهم و لا هم يحزنون از حق ميطلبيم کلّ را آذان واعيه عطا فرمايد تا باصغاء کلمات الهى فائز شوند اوست معطى حقيقى و فيّاض حقيقى اين است که در بعضى از الواح اين کلمه از سماء مشيّت ربّانى نازل قوله تعالی لو فاز احد باصغاء نداء ربّه العلىّ الابهى فى ملکوت الانشاء انّه لا يسکن فى مقامه يقوم بالحکمة و البيان على ذکر ربّه العزيز الحميد و همچنين در الواح ديگر ميفرمايند که مضمون آن بفارسى اين است اگر مردمان ارض بشنيدن نداء الهى فائز شوند کلّ بافق اعلى توجّه نمايند و از رحيق ابهى بياشامند قسم ببحر علم الهى که اگر بگوش حقيقى نغمه از نغمات طيور عرش را ادراک کنند جان در ره دوست ايثار نمايند و از محلّ فدا زنده برنگردند چنانچه شاربان کوثر معانى برنگشتند و آنچه بود و نبود از مال و و جان و اهل در سبيل آن شمس حقيقت دادند فنعم اجر العاملين اگر نفسى قطره از بحر محبّت بياشامد و يا برشحه از بحر انقطاع فائز شود جميع عالم را شبه يک کفّ تراب مشاهده نمايد و آنچه در آسمانها و زمين است او را از سبيل دوست منع ننمايد چندى قبل لوحى از سماء مشيّت الهى نازل و اين فقره در آن لوح اقدس امنع از قلم اعلى مسطور يک تجلّى از تجلّيات شمس انقطاع بر ملوک افتاد از خود و غير خود گذشتند و سر در بيابانها نهادند از جمله نعمان بود که چون يک اشراق از شمس کلمه که از مَشرق انقطاع مُشرِق بود بر او تافت متفکّر شد و هم متحيّر و چون از سکر تحيّر بر آمد خود او بخود او خطاب نمود که چه مصرف دارد اينهمه اموال و زخارف که جمع نمودى و فردا ديگرى او را مالک شود و غير تو بر کرسىّ تو نشيند در يک آن جذب رحيق انقطاع او را بمقامى رساند که از خزائن و دفائن و تاج و تخت و اسباب حشمت و سلطنت گذشت و در همان شب از بيت خارج شد و رو بصحرا نهاد و چون صبح طالع و اُمرا حاضر سرير سلطنت را بى مَلِک ديدند آنچه تفحّص کردند خبرى از او نيافتند و اگر اليوم از براى جميع من علی الارض از اعلى و ادنى اين مقام تجلّى نمايد کلّ را منقطع از ما سوى اللّه مشاهده نمائيد چه که بر فنا و نيستى دنيا فى الحقيقه واقف شوند و بچشم بصيرت ملاحظه نمايند جميع ناس بفناى دنيا شهادت دهند ولکن اين شهادت حقيقت ندارد و بمقام ملکه نيآمده چه اگر فى الحقيقه ادراک نمايند و ببصر حقيقى ملاحظه کنند هرگز خود را بسبب او از فيوضات نامتناهيه الهيّه محروم ننمايند اکثر ديدنها و گفتنها و شنيدنها و عرفانها عارضى است نه حقيقى هر بصيرى اين گفتار را گواه است و هر عليمى بر راستى آن شهادت داده و ميدهد ازحق ميطلبيم جميع ناس را بشنيدن کلمه مبارکه خود مؤيّد فرمايد تا کل از کدورات دنيا و غفلت آن منزّه شوند و بقلب و فؤاد بمطلع نور احديّه توجّه نمايند انّه لهو المعطى المجيب الکريم اى برادر نار اللّه مشتعل و نور اللّه از افق جود مشرق بحر عنايت در امواج و سلطان غيب و شهود بر عرش ظهور مستوى مع ذلک کل بيخبر و بى بهره و مخمود و بعيد مشاهده ميشوند اين نفوس را منع ننموده مگر سيّئاتى که بان قيام نمودند و از قبل مرتکب شدند اگر نفسى بآيات ناظر باشد شرق و غرب ارض را پر نموده از براى احدى مجال اعراض و اعتراض نيست و اگر به بيّنات و معجزات ناظر باشد تشهد الاشياء کلّها قد ظهر منه ما لا ظهر فى الابداع از اينها گذشته آنچه ظاهر شده و ظاهر بشود از قبل بچندين سنه از قلم اعلى نازل و جارى اين عبد نميداند که آنجناب بمشاهده آياتى که در ارض سرّ و عراق و سجن اعظم نازل شده فائز شده اند يا نه سوره مبارکه رئيس حين خروج از ادرنه نازل اکثرى از اصحاب شاهد و گواهند و آن لوح مبارک نزد اکثرى موجود است بگيريد و مشاهده کنيد آنچه در ارض واقع گشته يعنى در مملکت دولت عثمانى فقره بفقره بکمال تصريح در آن نازل و ثبت شده و همچنين در لوح پاريس که ذکرِ مَلِک آن ارض و ما يرد عليه از قلم اعلى بتفصيل در آن نازل است و از اينها گذشته آنچه انسان تفکّر نمايد و يا بخيالش خطور کند از آن اعظمتر و کاملتر از هر قبيل در آن ظاهر شده مع ذلک ناس نسناس بمثابه عنکبوت بيوت اوهاميّه ميتَنَند قد اعرضوا عن الحقّ و تمسّکوا بالباطل من دون بينة و برهان حجّت الهى که جميع ذرّات نزدش خاضع است انکار نموده اند و از برهان او گذشته اند و بمشارق ظنون و اوهام که بعضى از علماى جاهلِ عصر باشند تمسّک و تشبّث جسته اند افٍّ لهم و للّذين اتّبعو هم من دون بيّنة من اللّه العلىّ العظيم در فرقان حق جلّ و عزّ ميفرمايد يوم يأتى ربّک او بعض آيات ربّک و همچنين ميفرمايد يوم يقوم النّاس لربّ العالمين و امثال اين بيانات در فرقان که فارق بين حق و باطل بوده بسيار است و در کتب قبل هم بوده و اين عبد فانى در عرايضى که بدوستان معروض داشته از قبل و بعد مکرّر آن آيات را نوشته و ارسال نموده لذا در اين مکتوب باختصار قناعت رفت از حق ميطلبيم ابصار قلوب و افئده را از رمد اوهام مقدّس نمايد تا باشراقات انوار وجه بعد از فناى اشيا فائز شوند طالب را يک کلمه کفايت مينمايد و عرف حق از او استشمام ميکند رايحه گل و دون آن واضح و مبرهن است هر مميّزى تميز ميدهد ولکن در صورتيکه شامّه از شئونات عرضيّه تغيير نيافته باشد و اگر نعوذ باللّه شامّه معيوب شود مميّز نخواهد بود اين ايّامى است که رشحات بحر بيان اهل امکان را تازه و زنده نموده ولکن انسان که خود را افضل مخلوقات ميداند اکثرى از او دور مانده اند و خبر هم ندارند اين است که فرموده اند اگر انسان بانسانيّت ظاهر شود از مَلَک افضل است و دون آن از حيوان پستتر اميد هست که آنجناب بمثابه سراج روشن و منير شوند و سبب تذکّر نفوس غافله گردند و اينکه مرقوم داشته بودند که در يکى از الواح که مخصوص يکى از عباد نازل اين آيه مبارکه فرقان مذکور قوله تعالی و انّهم ظنّوا کما ظننتم ان لن يبعث اللّه من بعده احداً و در آيه لفظ من بعد نيست و شخص عالمى محض حاجت از چند نفر سئوال نموده که اگر لفظ من بعد در قرآن بود استدلال در حق اينظهور اعظم تمام بود و چون لفظ من بعد نيست چگونه استدلال ميشود اى برادر يک کلمه عرض مينمايم اگر فى الجمله توجّه شود کفايت مينمايد و افق شکّ بيقين مبدّل ميشود و شمس امر بشأنى تجلّى ميفرمايد که آثار ظلمت در وجود نميماند آن کلمه اين است که هر طالب و هر قاصد و هر عامل در اوّل امر بايد قلب را از ظنونات و اوهامات ناس مقدّس و منزّه نمايد و در صدد عرفان حق جلّ جلاله متوکّلاً عليه بر آيد تا حق جلّت عظمته را بصفات و آثار و علامات و حجج و براهين بقدر خود بشناسد و ادراک نمايد چه که آن بحر قدم و شمس حقيقت و سماء کرم بکينونته و ذاته شناخته نشده و نميشود قد اعترف النّبيّون بعجز هم و المخلصون بتحيّر هم و المقرّبون ببعد هم اين مقام بذکر و بيان محتاج نه چه که مسلّم کلّ است و جميع ناس بآن مقرّ و معترفند و چون طيور ادراک و دانائى از صعود بآن مقام بلند اعلى عاجزند اين است که امر شده بآثار نظر نمايند که شايد هر کسى بمقام خود و مقدار خود بمؤثر حقيقى پيبرد و هر نفسى باين مقام فائز شد و قطره از درياى دانائى آشاميد يعنى بعرفان حق فائز گشت و او را شناخت در اين صورت آنچه بفرمايد مقبول است و حکمش مطاع و امرش نافذ اين کلمه مبارکه را ملاحظه نمائيد که ميفرمايد يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد معترفين باين کلمه مبارکه از اهل حق محسوبند و آنها نفوسى هستند که از صهباى معانى آشاميده اند و برحيق نورانى در بامداد رحمانى فائز گشته اند ايشانند که در امر اللّه چون و چرا نگفته و نخواهند گفت امّا در ذکر آيه اوّلاً آنکه نفسى از کتاب الهى خبر ندارد که از پيش چه بوده و ثانى آنکه اگر قائل اوّل کلمه خود را و يا آيات خود را کم نمايد و يا بيفزايد مختار بوده و هست چه که اوست مکلّم در شجره و اوست مکلّم در فرقان و اوست مکلّم در بيان و اوست مکلّم در کتب و صحف و زبر من اوّل الّذى لا اوّل له اگر نفسى بکتاب ايقان که در هنگام ظهور نيّر آفاق از افق عراق نازل شده نظر نمايد و تفکّر کند خود را مستغنى مشاهده نمايد قسم بآفتاب حقيقت که در آن کتاب مبارک لئالی علم الهى مخزونست و درياهاى عرفان مستور و مکنون نيکوست حال نفسى که بانقطاع کامل باو توجّه نمود و بآن فائز گشت و مقصود از ذکر اين آيه مبارکه اين بوده که مردم اين عصر بدانند و آگاه شوند که در اعصار ماضيه و قرون خاليه هم اهل آن قرون بمضمون اين آيه تکلّم مينمودند که ديگر نبىّ نخواهد آمد و احدى برسالت مبعوث نشود و اين مقصود حاصل ميشود خواه لفظ من بعد بر حسب ظاهر مذکور باشد يا نباشد چه که معنى آيه مبارکه اين ميشود که ايشان گمان کردند همچنانکه شما گمان کرديد اينکه خدا مبعوث نميکند احدى را و کلمه من بعد در باطن آيه بوده چنانچه در مقام ديگر بکمال تصريح ميفرمايد قوله تعالى و لقد جائکم يوسف من قبل بالبيّنات فما زلتم فى شکّ ممّا جائکم به حتى اذا هلک قلتم لن يبعث اللّه من بعده رسولاً کذلک يضلّ اللّه من هو مسرفٌ مرتاب مشاهده نمائيد که معنى آن آيه بعينه در اين آيه موجود من بعد در آنجا مقدّر و در اينجا ظاهر و مقصود از ذکر من بعد در اين آيه اين بوده که معرضين و معترضين بر امر اللّه ادراک نمايند که از قبل هم در هر عصر که آفتاب حقيقت ازمشرق ظهور ظاهر شد عباد آن عصر اعراض نمودند و گفتند بعد از نبىّ ما و کتاب ما احدى مبعوث نميشود بارى ذکر لفظ من بعد از براى وضوح مطلب بوده و بعضى از آيات مبارکه فرقانيّه و کتب قبل ذکر آنچه مقدّر شده لازم ميشود تا سامعين مقصود متکلّم را بيابند و معنى آيات الهيّه را ادراک نمايند مثلاً فرموده قوله تعالى و لقد خلقنا کم ثمّ صوّر نا کم ثمّ قلنا للملائکة اسجدوا اين مسلّم است که امر بسجود ملائکه قبل از خلق بوده اينست که علما چون خواستند طريقى از براى معنى آيه لاجل تفهيم و تفهّم ناس پيدا نمايند لفظ ابا کم را گفتند مقدّر است که آيه مبارکه اين قسم ميشود و لقد خلقنا ابا کم ثم صوّر نا ابا کم ثمّ قلنا للملائکة اسجدوا که معنى چنين ميشود که ما حضرت آدم پدر شما را خلق کرديم و مصوّر نموديم و بعد امر نموديم ملائکه را که باو سجده نمايند اگر اين عبد بخواهد از اين امثله از کلام مجيد ذکر نمايد يک رساله بايد تاءليف کند و آنجناب را زحمت دهد بر قرائت آن حال آنجناب بآن شخص عالم ذکر نمايند يعنى آن شخصى که ذکر نموده اگر لفظ من بعد در آيهء مبارکه بود استدلال در حقّ اين ظهور اعظم با معنا بود در آيهء دويّم ملاحظه نمايند که لفظ من بعد ظاهر و باهر و مشهود است اى برادر آنچه عرض شد نظر بمحبّت بآنجناب بود و الّا نفوسى که اليوم مؤيّد شدهاند و يا فى الحقيقه طالب صراط مستقيم باشند بايد حق را بحق بشناسند و بحبل محکم او تمسّک جويند چه اگر بغير او متمسّک شوند هرگز ببحر عرفان فائز نگردند و از انوار آفتاب حقيقت که از مشرق سجن طالع است روشنى نيابند از جميع ناس سئوال نما که چه ميگويند در آيه مبارکه که ميفرمايد يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد حق هر چه بفرمايد کتاب و جميع بايد باو ناظر باشند لسان از او بيان از او کتاب از او آنچه بفرمايد حقّ است و آنچه ذکر نمايد حق است و آنچه از او ظاهر شود حق است و اگر نفسى توقّف نمايد و يا لِمَ و بِمَ بگويد از صراط مستقيم الهى انحراف جسته ان شاء اللّه بايد آن عالِمى که ذکر نموديد ببصر انصاف در آنچه عرض شد ملاحظه نمايد که شايد بوى ريحان رياض علم حقيقى را استشمام کند و بمدينه طيّبه انّا للّه رجوع نمايد در يکى از الواح مبارکه اين کلمه عاليه نازل ميفرمايد ليس اليوم يوم السّؤال ينبغى لکلّ نفس اذا سمع النّداء يقول لبّيک لبّيک يا فاطر السّماء و اله الاسماء اشهد انّک اظهرت مشرق وحيک و مطلع آياتک و ما لا يعرفه الّا انت اسألک بان لا تدعنى بنفسى و هواى اى ربّ يشهد کلّ شيئ بغنائک و فقرى و انّک انت القوىّ القدير اين خادم فانى از حق سائل که جميع عباد را تأييد فرمايد بآنچه رضاى او در اوست انّه لهو المعطى المجيب الکريم جناب آقا سيّد ٣٣٣ عليه بهاء اللّه بسيار ذکر شما را نزد اين عبد نمودند اميد است که ان شاء اللّه موفق شويد بر خدمت امر تا ظاهر شود از شما آنچه که در ملکوت الهى باقى و دائم بماند بسيار اين بنده از ذکر جناب سيّد مسرور شد و ازحق ميطلبم توفيق آنجناب را در کلّ حين زياد فرمايد انّه ولىّ المحسنين اينکه نوشته بوديد که ملّا جعفر نراقى که قبل از ظهور خود را از حروفات حىّ بيان ميدانست اظهار نمود که هر نفسى که اهل بيان است بايد بدقّت تمام حساب جميع ما يملک خود را بکند و خمس او را بدهد حتّى از ملبوس پوشش خود و بعضى از اهل آنزمان که قول او را سند داشته مبالغى که مقدور بوده دادند آيا جمال قدم آنچه داده شده از بابت حقوق اللّه قبول ميفرمايند يا بايد از اينظهور حساب کرده داده شود اين تفصيل در ساحت اقدس عرض شد فرمودند ملّا جعفر از احدى اذن نداشته از روى هوى تکلّم مينمود و حکم ميکرد ولکن چون نفوسى که داده اند لاجل اللّه و امره عمل نموده اند لذا معفّوند دو باره مطالبه از ايشان جايز نه و اين حقوق که ذکر شده از افق سماء لوح الهى حکم آن اشراق نموده نفع آن بخود عباد راجع است لعمر اللّه اگر مطّلع شوند بر آنچه مستور است و آگاه گردند از بحر فضلی که در اين حکم مکنون است جميع ناس آنچه را مالکند در سبيل ذکرش انفاق نمايند طوبى لمن فاز بما امر به من لدى اللّه العليم الحکيم انتهى اى برادر از همان حکم ملّا جعفر معلوم ميشود که از رياض انقطاع بوئى نشنيده مَثَل او مِثلِ نفوسى است که بتغسيل ميّت مشغولند و در آن حين بغارت البسه متوجّه امر اللّه بروح و ريحان نازل شده طوبى لمن فاز به ويلٌ للغافلين کتاب اقدس که از سماء مقدّس در سنين قبل ارسال شد مدّتى مستور بود و امر نفرمودند که ببلاد ارسال شود ميفرمودند امر حقوق الهى در آن کتاب نازل شده و اين نظر برحمت و شفقت حق بوده و بعد از اطّلاع عباد بما انزله الرحمن فيه بر کلّ عمل بآن واجب ميشود شايد از اداى آن تکاهل نمايند و يا چيزى در قلوب خطور نمايد که لايق ايّام الهى نباشد و بعد از اکثر اطراف عرايض بساحت اقدس رسيد و استدعاى احکام نمودند و حسب الامر اين عبد ارسال داشت ولکن امر فرمودند که احدى مطالبه حقوق ننمايد بر هر نفسى در کتاب الهى فرض شده که خود او بکمال روح و ريحان ادا نمايد اسأله تعالی بان يؤيّد الکلّ علی ما يحبّ و يرضى و اينکه در باره فقرا نوشته بوديد که ميشود حقوق الهى را بآنها داد يا نه اين فقره منوط باذن است در هر محلّ که حقوق الهى جمع شد بايد تفصيل آن و تفصيل فقرا عرض شود انّه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد چه اگر عموماً اذن داده شود خالی از اختلاف نخواهد بود و سبب زحمت خواهد شد و اينکه در باره حاجى ميرزا احمد نوشته بوديد تا حال عريضه شفاعت از جناب ذبيح عليه بهاء اللّه الابهى بساحت اقدس نرسيده بلی عرايض ايشان بسيار رسيده ولی ذکر شفاعت در آنها مذکور نه و اين عبد زياده بر اين اطّلاع ندارد و آنچه از حقوق الهى بارض صاد ارسال داشتند رسيد و اينکه اراده نموديد بساحت اقدس توجّه نمائيد عرض شد فرمودند در جميع احوال بايد بحکمت ناظر باشيد چه که اين امر محکم از سماء اوامر الهى نازل شده و در اين سنه حکمت اقتضا نمينمايد و بعد الامر بيده انتهى اين عبد معبود حقيقى را شاکر است که آنجناب را بر عرفانش و خدمت امرش مؤيّد فرمود انّه لهو الفضّال المعطى الکريم البهاء عليکم و على اهلکم من لدى اللّه ربّ العالمين استدعا آنکه از قول اين فانى دوستان آن ارض را تکبير برسانيد و مذکور داريد از سطوة ظالمين ارض محزون نشويد الحمد للّه بامرى فائز شده ايد که معادله نمينمايد باو آنچه در ارض مشهود است و آنچه مستور قدر مقامات خود را بدانيد و او را از دست مدهيد عنقريب نفوس ظالمه بصد هزار حسرت و ندامت بخاک راجع و از آنجا بمقام خود نازل بحکمت متمسّک باشيد و بذکر اللّه مشغول از براى هر نفسى موت مقدّر و مکتوب و چون وقت آن رسيد تأخير نشود و اين يک مرتبه واقع ميشود و البتّه اگر باسم دوست و ذکر دوست و در ره دوست واقع شود احسن و اکمل و ابدع و ابهى و احلى خواهد بود آنکه از اين شربت نوشيده عرض اين عبد را بتمامه ادراک نمايد و مذاق جانش را شيرين يابد مقصود از عرض اين فقرات آنکه با حکمت باشند نه بحدّيکه امر اللّه مابينشان بالمرّه مستور ماند و نار اللّه بالمرّه مخمود گردد چون صبح منير باشند و چون روز روشن جهد نمايند باعمال طيّبه و اخلاق روحانيّه ما بين بريّه ظاهر شوند چه که اعمال حسنه سبب علوّ امر اللّه بوده و خواهد بود همچنين سبب تنبّه عباد البهاء الثّناء علی احبّاء اللّه الّذين فازوا برحيق الاستقامة بين البريّة و آمنوا و اقبلوا الی اللّه الفرد الخبير سبحانک يا اله الاسماء و فاطر السّماء و يا مجذب من فى الانشاء بندائک الاحلی اسألک باسمک الّذى به انجذب الملأ الاعلى و طارت افئدة اهل مدائن البقاء بان تنزل من سماء عنايتک ما تفرح به قلوب احبّائک الّذين اجابوا اذ سمعوا ندائک و توجّهوا اذ عرّفتهم سبيلک و اقبلوا اذ هديتهم الی صراطک و افق ظهورک اى ربّ انّهم عباد آمنوا بک و بآياتک و حملوا الشّدائد فى سبيلک و تريهم يا محبوب الامکان تحت مخالب اهل الطّغيان الّذين نبذوا آياتک و کفروا بيّناتک و اعرضوا عن حجّتک و برهانک اى ربّ قد اخذتهم سطوة الظّالمين علی شأن اضطربوا فى ايّامک و احاطتهم البلايا من کلّ الجهات بعد تمسکهم بحبل عنايتک اى ربّ فاشربهم من کوثر عطائک الّذى من شرب منه لا يأخذه الاضطراب و لا فزع من فى البلاد انّک انت مولی العباد و الحاکم فى يوم المعاد لا اله الّا انت الغالب المقتدر القوىّ القدير . خادم شوال ٩٦
(430) هو الاقدس الاعظم العلىّ الابهىشهد اللّه انه لا اله الّا هو و الّذى ينطق انه لمکلّم موسى فى الطّور و النّاطق فى المعراج بالسّر المستور و المقصود الّذى اليه صعد الرّوح و انه لکتاب مسطور و لوح اللّه المحفوظ و الکنز المخزون و السّر المکنون و الرّمز الّذى ما اطّلع به الکاف و النون هذه کلمة جعلها اللّه رحمةً و نوراً و بهآءً من عنده علی من توجه الی بيته المعمور و ناراً و قهراً لمن کفر باللّه المهيمن القيّوم الحمد للّه الّذى اظهر ما هو الموعود و انزل من سماء الجود ما اهتزّ به اهل القبور منهم من قام و سرع الی بحر الحيوان و منهم من اعرض و ادبر و اشرک باللّه الواحد العزيز الغفور و الحمد للّه الّذى نطق بمظهر امره و مشرق وحيه و دعا الکلّ الی لقائه و کوثر وصاله و جعل لقائه ذات لقائه ليتّم القول فيما انزله علی حبيبه اللّه الّذى رفع السّموات بغير عمد ترونها و سخّر الشمس و القمر کل يجرى لاجل مسمّى يدبّر الامر يفصّل الآيات لعلّ النّاس بلقاء ربّهم يوقنون و ليتّم ما ذکر من قبل فتوقّعوا ظهور مکلّم موسى من الشّجرة علی الطّور طوبى لمن وجد عرف بيان اللّه و اقبل اليه و ويلٌ لمن اعرض و کان من اصحاب القبور و بعد قد تشرّف الخادم بلقاء من فاز بالمنظر الاظهر و سمّى بعلی قبل اکبر عليه بهاء اللّه مالک القدر الّذى توجّه و اقبل الی ان دخل البقعة النّورآء المقام الذى تنطق فيه سدرة المنتهى لا اله الّا هو المقتدر المتعالی العزيز المحبوب و سمعت منه ذکر کم و اقبالکم و ارتقائکم و توجّهکم و ثنائکم و قيامکم و خلوصکم للّه موليکم و استقامتکم علی امره الّذى به اضطرب کل قوىّ و جهل کلّ عالم و انصعق کلّ عارف و تبلبل کلّ سابح و تقهقر کل مقبل و اراد ان اکتب لکم ما يدل لخلوص ايّاکم فى اللّه لذا اطلقت زمام قلمى على قدرى و مسکنتى لعل اللّه يحدث به ما يفرح به قلبکم و قلوب الّذين اقبلوا الی اللّه و انقطعوا عما سواه و لو ان لمثلی ما ينبغى ان اذکر ذرّة فى الملک فکيف الّذين تزيّنوا بطراز التّوحيد و اقرّوا باللّه الواحد المقتدر العليم الحکيم و لکنّ العبد فى کلّ الاحوال اکون متشبّثاً بذيل کرمه و متمسّکاً بحبل الطافه بان يقبل منى و من عباده ما اعمل و يعملون فى سبيله و اذکر و يذکرونه بين خلقه انّه لهو المقتدر العطوف الرّحيم ان شاء اللّه لم يزل و لا يزال باشراقات انوار شمس حقيقت منوّر باشيد و بافق ظهور الهى ناظر و متوجّه اليوم آنچه اعظم اعمال بوده و هست بعد از عرفان حق استقامت است بايد آنجناب که از کوثر بيان آشاميده اند جميعرا باين مقام بلند اعلى بخوانند ناس ضعيفند و متذکّر لازم دارند ان شاء اللّه بايد بکمال همّت در ارتفاع کلمه مبارکه جهد نمائيد تا از نار محبّة اللّه جميع اهل آن ديار مشتعل گردند و بکمال اتّحاد و اتّفاق بذکر سلطان حقيقى مشغول شوند و قليل اين عبد را کثير شمرند چه که اين خادم فانى ليلاً و نهاراً بتحرير آيات الهى مشغول است بشأنى که مجال نمييابد تا آقايان و دوستان را بعرايض خود زحمت دهد از جميع اميد عفو بوده و هست و جناب ملّا علی اکبر عليه من کل بهاء ابهاه تفصيل را ذکر ميفرمايند استدعا آنکه احبّاى الهى که در آن ارض بنار محبّة اللّه مشتعلند و بشطر اللّه ناظر از جانب اين عبد تکبير برسانيد و بگوئيد امروز روز ذکر و ثناست و امروز روز خدمت و طاعت است چه که هر عملی که اليوم خالصاً لوجه اللّه ظاهر شود از براى او مثل و شبهى نبوده يشهد بذلک ما انزله الرّحمن فى الالواح البهاء عليکم و على اخيکم و على من معکم من لدى اللّه العزيز الوهّاب خادم ١٤ جمادى الاولی سنه ١٢٩٣
(431) هو الاقدس الاعظم العلىّ الابهىالحمد للّه الّذى باسمه تحرّک خيط القضاء اذاً سرع العاشقون الی مقرّ الفداء و المخلصون الی شطر الفناء و قال الموحّدون ينبغى لنا ان نسرع اليهما بابنائنا و ما عندنا تعالی من اجتذبهم بآياته و عرّفهم عوالمه و سقا هم ما تحرّک به العظم الرّميم انّه لا اله الّا هو المقتدر القديم روحى لذکر کم الفداء يا محبوب فوادى قد تشرّف الخادم بما تذوّت من رشحات مداد کم الذى جرى من قلمکم الّذى ارتفع صريره فى ذکر اللّه محبوبنا و محبوبکم و محبوب من فى العالمين و لو انّ فى مثل تلک الايّام الّتى فيها ابتلی هيکل العدل تحت مخالب الظّلم بما اکتسبت ايدى الّذين کفروا باللّه اخذتنى الأحزان و تمنعنى عن الذّکر و البيان ولکن باستواء الرّحمن علی العرش و اشراقه من افق الوجه يموج بحر الفرح و يدلع ديک السّرور يهدر حمامة الابتهاج بين الارض و السّماء اسأله تعالی بان يزيّن اصفيائه بطراز الصّبر و الاصطبار و يعرّفهم ما هو المستور خلف الاستار انّه لهو العزيز المختار بعد از اطلاع بر آنچه در دستخط آن حضرت بود قصد مقصد اعلى نموده بساحت اقدس ابهى عرض شد هذا ما نطق لسان العظمة فى الجواب يا افنانى آنچه وارد شد بر نفس حق وارد شد مشاهده کن مع اين ظلم که عالم را احاطه نموده خود را اهل حق ميشمرند قسم بدرياى رحمت الهى که اگر نفسى ببصر حقيقى در اعمال مشرکين ملاحظه نمايد فى الحقيقه بيابد بفناى دنيا و عدم اعتبار او مطّلع شود و بمقامى رسد که خود را از کدورات عالم و حجبات او مقدّس و منزّه بنيد اللّه اکبر تفکر نمينمايند که چه امر سبب قتل انبيا و اوليا از قبل شده مع آنکه رسول بجان نغمه الصّالحون للّه و الطّالحون لی بر آورده ابنايش را من غير جرم شهيد نمودند و معلوم نيست که اموال کافر بود يا صاحب آن اگر بزعم آن نفوس مشرکه صاحب کافر بود اموال را بچه جهت نهب نمودند يشهد کلّ الاشياء بکذبهم و نفاقهم و کفر هم و شرکهم افٍّ لهم و لامامهم الّذى اتّخذوه لانفسهم وليّاً من دون اللّه عجب در اين است که اصل ظلم و شجره ظلم که سبب و علّت اين ظلم کبير بود از اخذ هم متنبّه نشد اين نفوس آگاه نميشوند مگر خود را در اسفل نيران مشاهده کنند سوف يرون انفسهم فى عذاب عظيم بکمال روح و ريحان بذکر محبوب عالميان مشغول باشند. افنانِ خود را فراموش نخواهد نمود نسبت بکلّ رحمت و فضل خود را مبذول داشت اگر ظهور آن در بعضى ظاهر نشده سوف يظهره اللّه بفضل من عنده ان اطمئنّ و کن من الرّاسخين بامرى از امور مشغول شويد متوکّلاً علی اللّه الحکيم چه که کلّ مامورند باشتغال بامرى از امور انّه لهو الآمر العليم انتهى عرض ديگر آنکه عريضه ورقه عليا عُليحضرت حرم عليها منکلّ بهاء ابهاه و من کل ثناء اثناه بساحت اقدس فائز و جواب ارسال شد بايشان برسانيد سبحان اللّه غفلت اهل عالم بمقامى رسيده که از صيحه و بلاياى کبرى که فوق آن متصوّر نه متنبّه نشده در رئيس و ما ورد عليه تفکّر نمائيد قريب پانصد هزار نفس از ميان رفته و زير هر شجرى حوالی ارض سِرّ عويل و ضجيج ارامل و ما دونها مرتفع شد بشأنى سفک دماء شد که اکثر اراضى را بخون رنگين مشاهده نمودند واقع شد آنچه در لوح رئيس از قلم اعلى نازل شده مع ذلک احدى متنبّه نشد که اين از کجا واقع شد و چرا واقع شد مع آنکه بعد از تنزيل لوح مبارک بعضى از اهل آن ممالک آن فقرات را اصغاء نمودند مع ذلک در غفلت و غرور مشاهده ميشوند قد تحيّر کلّ شيئ من سکر هم و غفلتهم و نومهم لعمر اللّه انّهم فى نوم عجاب اين خادم فانى از حق سائل و آمل است که آن حضرت را تائيد فرمايد بر خدمتى که ذکر آن از افق سماء لوح الهى شبه نجم درّى و روشن و لائح باشد بشأنى که افول او را اخذ ننمايد البهاء عليکم و على من يحبّکم و قصد شطر کم و شارب رحيق لقائکم و الحمد للّه محبوبنا و محبوبکم و محبوب العالمين خادم فى ٩ ش و سنه ٩٦
(432) هو الاقدس الاعظم العلىّ الابهىالحمد للّه نار ظهور از شجره مبارکه مشتعل و ظاهر و نور احديّه ازافق سماء اراده الهى لائح و مکلّم طور بر عرش عظمت مستوى ولکن ناس از مشاهده و لقا ممنوع و محروم جميع السن بثناى اين يوم مبارک ناطق و جميع آذان از براى اصغاء ندا مترصّد و جميع کتب و صحف و زبر بذکر اين ظهور امنع اقدس ذاکر و جميع عيون منتظر ولکن چون عالم بانوار فجر ظهور منوّر شد جميع امم غافل و محجوب مشاهده شدند الّا من شاء اللّه يا محمّد قبل حسين بشنو نداى اين مظلوم را که از شطر سجن اعظم ترا ندا ميفرمايد و بافق اعلی ميخواند اهل عالم که طالب و آمل و منتظر يوم الهى بوده اند کلّ باين ايّام فانيه مشغول و از حق جلّ جلاله غافل بل معرض طوبى از براى نفسى که اليوم بمعرفت الهى فائز شد و ذکرش از قلم اعلى در صحيفه کبرى ثابت گشت او بدوام ملک و ملکوت باقى و پاينده خواهد بود طوبى لک بما فزت بلوح لا يعادله ما علی الارض يشهد بذلک ربّک العالم الحکيم قل لک الحمد يا الهى بما سقيتنى کوثر عرفانک و عرّفتنى مشرق آياتک و هديتنى الی صراطک و القيتنى کلمتک العليا اسألک بسلطان الاسماء بان تجعلنى قائماً على خدمتک و ناطقاً بثنائک و متمسّکاً بحيل فضلک و مستقيماً علی هذا الامر الّذى به ارتعدت فرائص اهل مملکتک اى ربّ انت المجيب و انا السّائل اسألک ان لا تمنعنى عن نفحات قميصک و لا تخيّبنى عمّا عندک انّک انت المقتدر المتعالی الغفور الکريم .
(433) هو الاقدس الاعظم العلىّ الابهىقد حضر لدى العرش ما ارسلته الی العبد الحاضر لدى الوجه و اجبناک بهذا الکتاب الّذى يجد منه المقرّبون عرف اللّه المقتدر العزيز العليم طوبى لک بما نراک مستقيماً علی الامر و ناطقاً بهذا الاسم الّذى به سرع الموحّدون الی کوثر البقاء و المقرّبون الی الافق الاعلی و المخلصون الی مطلع نور البهاء الّذى لم يعرفه الّا اللّه العارف الحکيم و انّه لهو هو من اعترف بذلک انّه اعترف بما نزّل من سماء مشيّة ربّه العزيز الحميد فاعلم يا ايّها المهاجر الی اللّه و المتوجّه اليه بان ورد علينا ما تکدّر به الملأ الاعلى و ناح به روح القدس فى هذا المقام المنيع لعمر اللّه قد اظلم افق الامانة والقوس قد اخذ من باريها و البيت من بانيها ان اعرف لحن القول لتکون من المطّلعين انّا امرنا الکلّ بالامانة الکبرى يشهد بذلک لسانى و قلمى و ارکانى و الّذين يطوفون حولی ثمّ هذا الکتاب المنير من النّاس من نبذها عن ورائه و بذلک هتکت حرمة اللّه المتعالی العزيز المنيع کبّر من قبلی علی وجوه احبّائى و قل ايّاکم ان تدعوا کتاب اللّه عن ورائکم تمسّکوا ثمّ اعملوا بما انزله الرّحمن فيه ان هذا لفوز عظيم البهاء عليک و علی الّذين توجّهوا الی اللّه ربّ العالمين .
(434) هو الاقدس الاعظم العليم البصيرلحاظ عنايت الهى لم يزل و لايزال متوجّه منتسبين بوده و خواهد بود و اين عنايت مخصوصه را بايد باسم اعظم حفظ نمود تا از شرور خائنين و سارقين محفوظ ماند در جميع احوال بحق ناظر باش و باو متمسّک چه که اوست معطى کلّ شيئ و آخذ کلّ شيئ جميع اليوم بحکمت مأمورند و اين حکم محکم الهى در اکثرى از الواح نازل چه که بى حکمتى سبب ضوضاء خلق و اضطراب نفوس بوده و خواهد بود حق جلّ و عزّ اراده فرموده جميع ناس را بحکمت و بيان بافق امر هدايت فرمايد انّه لهو المقتدر القدير نسأل اللّه ان يوفّقک و يجعلک خادم نفسه بين عباده و يرزقک خير الدّنيا و الاخرة انّه لا اله الّا هو يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد البهاء عليک و علی الّذين معک و يذکرون اللّه فى آناء اللّيل و اطراف النّهار و فى کلّ بکور و اصيل.
(435) هو الاقدس الامنع الابهىهذا يوم اللّه المهيمن القيّوم استقرّ فيه هيکل القدم علی عرشه الاعظم و الملائکة فى حوله يطوفون انّ الّذين منعوا بالاوهام اولئک من عبدة الاصنام و هم لا يشعرون کسّروا الاصنام بامر ربّکم مالک الانام قوموا علی نصرة امر ربّکم العزيز الودود قل انّه ظهر علی شأن لا تمنعه شئونات الخلق يفعل ما يشاء بسلطان من عنده انّه لهو الحقّ علام الغيوب يا احبّاء اللّه لا تحزنوا عن الدّنيا و ما ورد عليکم فى سبيلی فانظروا ما ورد علی نفسى المظلوم قد حملنا البلاياء کلّها لنجاتکم يشهد بذلک من فى الغيب و الشّهود توکّلوا علی اللّه ثمّ اذکروا ربّکم الرّحمن انّه معکم فى کلّ الاحوال انّه لا اله الّا هو العزيز المحبوب.
(436) هو الاقدس الامنع الاعزّ الابهىان يا حسين اسمع نداء هذا الحسين حين الّذى احاطه کلاب البغضا فى هذالبئر الظّلما و ما کان عنده من معين و لا نصير و عن يمينه قام الشّمر بسيفه و عن يساره السّنان بسنانه و عن امامه خولی اللّعين تاللّه فى کلّ حين ارادوا قتلی و لکنّ اللّه حفظنى بالحق و دمرّ هم بما عند هم و نُزِلت جنود النّصر بسلطان لائح مبين کذلک ورد علی الغلام ان انتم من العارفين فطوبى لعين يبکى فى مصائبه و للسان يصيح فى بلاياه و لقلب يَحِنّ فى هذه المصيبة العظيم و انّک انت يا عبد ذکّر مصائبى ثمّ احزانى بين ملأ العارفين ايّاک ان لا تنس حين الّذى فزت بانوار الوجه و کنت من الفائزين فطوبى لک ثمّ طوبى لک بما رزقت من اثمار سدرة البقا حين الّذى دخلت بقعة القدس مقرّ الّذى استوى اللّه علی عرش اسمه العظيم ان اثبت علی الامر ثمّ استقم و ان وجدت مقبلاً فاقبل اليه و ان وجدت معرضاً فاعرض عنه ثم اقبل الی شطر اللّه المقدّس الممتنع العزيز الحکيم کذلک امرک الّذى هو آمر کلّ الاشياء من اوّل الّذى لا اوّل له الی آخر الآخرين و البهاء عليک و على کلّ موقن منصف بصير.
(437) هو الاقدس الاعظمنطق لسان القدم فى السّجن الاعظم بکلمة انجذبت عنها الملأ الاعلى و سکّان مدائن البقاء و لکنّ النّاس هم لا يفقهون قد اظهرنا الکلمة علی هيکل الانسان و انّها هذا النّاطق الّذى ينادى فى الامکان باسم الرّحمن تعالی من ينطق بالحق انّه لهو اللّوح المحفوظ و الکتاب المکنون و السّر المخزون يشهد بما شهد فى ازل الازال انّه لا اله الّا هو المقتدر القدير به ارتفعت السّماء و هدرت الورقاء و نطقت الاشياء و لکنّ النّاس فى حجاب مبين خذوا يا احبّائى حدود اللّه و سننه ايّاکم ان تحجبکم اشارات الّذين غفلوا عن اللّه بما اتّبعوا النّفس والهوى نشهد انّهم من الهائمين تمسّکوا بالعروة الوثقى انّها ظهرت بالحق بامر من لدن عليم حکيم لا تيأسوا من روح اللّه و رحمته انّه معکم لا اله الّا هو الغفور الکريم.
(438) هو الاقدس( لوح هيکل)ان يا هيکل ان افرح فى نفسک بما بينناک من زبر البيان و عمّرناک باسم ربّک الرّحمن و قدّسناک عن الظّنون و الاوهام انّ ربّک لهو العليم الخبير انّک تنطق فى کلّ الاحيان يا ملأ الاکوان انّ الهيکل الّذى بنی من الطّين خيرٌ ام الّذى خلق من ايادى رحمة ربکم الرّحمن الرّحيم قل انّى هيکل اللّه بينکم ايّاکم ان تترکونى مقبلين الی اوهامکم اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا کلّ متوهّم بعيد قد خلقنى اللّه باسمه و جعلنى مزيّناً بطراز ذکره بين ملأ الاکوان تعالی الرّحمن الّذى جعلنى مصدر امره و مطلع وحيه بين العالمين قل ما اراد اللّه فى الکتاب من هذا الاسم الّا هيکلی لو انتم من العارفين قد رفعنى اللّه بسلطانه و جعلنى عَلَم الهداية بين عباده ان اسرعوا الىّ و لا تکوننّ من المتوقّفين قل بقيامى قام امر اللّه فى ما سواه و بظهورى تمّ ما نزّل فى الالواح و کمل ما ذکر فى التّورية و الانجيل ايّاکم ان تخرّبوا هيکل اللّه ان عرفوا ما اخبرناکم به من قبل ثمّ انصروا ربّکم العزيز الحکيم انّ هذا لبرّ اللّه لو انتم من الشّاعرين قل انّ هذا لکلمة اللّه لو انتم من العالمين ان يا ملأ الرّوح ايّاکم ان تنکروا ما ثبت به ذکر اللّه بينکم و ايّاکم ان تتّبعوا المحتجبين طوبى لميّت حىّ بروح اللّه و تحرّک من النّسمة الّتى مرّت من قميص الفضل و الاحسان و ويلٌ للمنکرين لا تتّبعوا الّذين يدّعون الايمان بالّذى ارسلنا من قبل فلمّا ظهر ما هو المقصود کفروا به و تمسّکوا بما عند هم الا انّهم فى خسران مبين قل انّ کلمة اللّه تنطق و تمشى لو انتم من الفقهين اذا تمشى تمرّ منها نسمات السّبحان علی من فى الاکوان و تتضوّع نفحات الرّحمن فى الامکان طوبى لمن وضع ما سويه و اقبل و وجد و قال لک الحمد يا من فى قبضتک جبروت الابداع و ملکوت الاختراع اشهد انّک انت المقتدر على ما تشاء لا اله الّا انت العزيز الکريم بک نوّرت الوجوه و ظهرت السّاعة و غنّت الورقا و تحقّق ما ذکر فى کتب اللّه فى ازل الازال کذلک قضى الامر و لکنّ النّاس فى حجاب عظيم قل اتوجّهتم الی الهياکل الّتى صنعت بايادى عبادنا و وضعتم هيکل اللّه عن ورائکم ان هذا الّا ظلم مبين اتظنّون تعبدون اللّه ربّکم بل اوهامکم لو انتم من المتفرّسين لو کنتم تعبدونه انّه ظهر بالحق لم انکرتموه فأتوا ببرهانکم ان انتم من العارفين طوبى لمن نبذ الغدير و سرع الی الکوثر الّذى جرى من اصبع القدير الا انّه من الفائزين من اقبل الی هذا الوجه فى اقلّ من آن لعمرى انّه هو المقبول عند المحبوب و الّذى بعد انّه من اهل السّعير قد ارتفع النّداء علی شأن سمعه کلّ سمع و انتم غفلتم و کنتم من المبعدين ضعوا ما عند کم ثمّ استمعوا صرير هذا القلم الّذى به جرى الکوثر و السّلسبيل اذا ينطق تنطق الاشياء انّه لا اله الّا هو المقتدر القدير قل انّى لهو الّذى باسمه نزّلت الالواح و زيّنت صحائف اللّه ربّکم ان انتم من المتفرّسين و تمنعون انفسکم من لقاء ربّکم ان افتحوا الابصار و لا تعقّبوا کلّ مشرک اثيم انّه فى البقعة النّوراء و الارض البيضاء يدع الکلّ الی اللّه الفرد الخبير و حمل الشّدائد و البلايا على شأن ما حمله الابن من قبل و لا من النّبيين و المرسلين قد تغيّر طراز التّقديس من مفتريات الّذين کفروا بالبيّنات و اذا تتلى عليهم الآيات قالوا ان هذا الّا سحر عظيم قالوا بمثل ما قالوا الا انّهم من الاخسرين طوبى لوجه تنوّر بانوار الوجه و لعين توجّهت الی هذا المنظر الکريم .
(439) هو الاقدم الاعظمشهد اللّه انّه لا اله الّا هو و الّذى ينطق بالحقّ انّه لهو السّر المستور و الکتاب المکنون و القلم الاعلى و الغاية القصوى و مصدر الامر بين الورى طوبى لمن اقبل و وجد عرف القميص و شهدت بما شهد اللّه قبل خلق السّموات و الارض انّه لا اله الّا هو العليم الحکيم قد سمعنا ندائک ذکرناک بهذا اللّوح الّذى ينطق فى العالم انّه لا اله الّا هو العزيز الحميد قد ماج بحر البيان و لاح نور العرفان طوبى لمن اقبل و فاز و سحقاً للغافلين کن ناطقاً بثناء الحقّ بين الخلق بالحکمة و البيان هذا ما انزله الرّحمن فى کتابه المبين البهاء المشرق من افق عناية ربّک عليک و علی الّذين تشبّثوا باذيال الظّهور و تمسّکوا بالعروة الوثقى فى هذا اليوم المبارک العزيز البديع .
(440) هو الاقدم الاعظميا حبيب يذکرک المحبوب و انّه لهو المظلوم الّذى سجن فى سبيل اللّه المهيمن القيّوم ان افرح بذکرى ايّاک و تمسّک بحبلی انّ ربّک لهو العزيز الودود تفکّر فى الدّنيا و فنائها و شئوناتها و کن منقطعاً عنها باسمى المهيمن علی الملک و الملکوت سيفنى ما تراه اليوم و يبقى لک هذا الذّکر الممنوع ان اشکر اللّه بما ايّدک و انزل لک ما يبقى به ذکرک فى لوح محفوظ .
(441) هو الاقدم الاعظم الابهىذکر من لدنّا لمن فاز بانوار البيان اذ اتى الرّحمن و آمن باللّه المهيمن القيّوم ليجذبه ذکرى الی مقام لا تزعزعه شئونات البشر و لا تمنعه سبحات الّذين کفروا باللّه مالک الوجود انّا سمعنا ندائک اجبناک فضلاً من عند نا انّ ربّک لهو العزيز الودود ان اشکر اللّه بما ايّدک علی عرفان مشرق وحيه و مطلع آياته الّذى سجن بما دعا الکلّ الی الافق الاعلى المقام الّذى ماج فيه بحر العلوم انا ذکرنا کلّ من اقبل الی الوجه و ايّدنا الّذين اقبلوا الى صراطى الممدود البهاء من لدن مالک البقاء عليک و علی الّذين اقبلوا بقلوب نوراء الی المقام المحمود .
(442) هو الباقىشهد اللّه انّى آمنت بالّذى بذکره شرب المقرّبون رحيق الحيوان و المخلصون ما عجز عن ادراکه من فى السّموات و الارض الّا من شاء ربّک العالم العليم يا ضياء کن فى البأساء صابراً و فى الامور راضياً و فى الحق موقناً و فى الخير سارعاً و فى اللّه قانتاً و علی النّاس ساتراً و عن الهوى معرضاً و الی الحقّ راکظاً و للعباد سحاباً و عند الخطاء عطوفاً و لدى العصيان غفوراً و فى العهد قائماً و علی الامر مستقيماً کذلک يوصيک المظلوم ثم بتقوى اللّه ثمّ يوصيک بالامانة و الصدق عليک بهما ثم عليک بهما طوبى لک و لمن احبّک لوجه اللّه و ويل لمن ابغضک و اعرض عمّا امر به فى الکتاب .
(443) هو الباقى الکافىقد رفعت راية الکرم علی العالم يشهد بذلک القلم و لوحى المسطور ان اعرف قدر ايّامى تاللّه ما رأت الابصار مثلها و ما ادرکت العقول شبهها يشهد بذلک مالک القدم و عن ورائه کتابى المحفوظ انّا فککنا بايادى الاقتدار ختم رحيق البقاء ان اشرب منه باسمى القدير انّا انزلنا من سماء العرفان امطار البيان طوبى لمن تقرّب و فاز و ويل للمعرضين يقرؤون الآيات و يکفرون بمنزلها الا انّهم من اصحاب السّعيرکذلک تحرّک القلم اذ نطق لسان القدم انّه لهو الفرد العليم انّا نکبّر من هذا المقام الاکبر علی الّذين اقبلوا الى اللّه العليم الخبير انّه يصلّى عليهم و عن ورائه اهل الفردوس و الّذين يطوفون عرش العظيم.
(444) هو الباقى بعد فناء الاشياءتبارک الذى قدّر لاحبّائه ما لا اطّلع به الّا هو يشهد بذلک مشرق الوحى و لکنّ النّاس اکثر هم لا يعلمون ان الّذين اقبلوا اليوم الی البحر الاعظم اولئک اهل الفردوس لدى اللّه المهيمن القيّوم انّا امرنا الکلّ بالاقبال الی الافق الاعلى و بالاستقامة الکبرى الّتى بها ارتعدت فرائص الاصفياء الّا من شاء اللّه مالک الغيب و الشّهود قل هذا امر ما قدّر اللّه له نظيراً فى الابداع لعمر اللّه انّه لهو البديع الّذى تزيّن بذکره لوح محفوظ قد تحيّر العالم فى هذا الذکر الاعظم الّذى به نفخ فى الصّور و وضع الميزان و ظهر کلّ امرٍ محتوم انّک لا تحزن من شيئ توکلّ علّى اللّه و تمسّک بهذا الفضل الّذى احاط من فى الوجود ان اقرء ما انزله الرّحمن بالرّوح و الريحان انّه يجذبک الی مقام محمود کذلک يذکرک قلم المظلوم فى هذا الحصن الممنوع .
(445) هو الخطيب علی عرش القلوبشهد اللّه انّه لا اله الّا هو و الّذى ظهر انّه لمظهر القيمه و مبعث السّاعه و به اشرقت شمس الحکمة و البيان و ماج بحر العرفان و هاج عرف الرّحمن فى الامکان و به انار افق العالم و ظهر الاسم الاعظم و هو النّاطق فوق الاشياء بالنّداء الاحلى انّه لا اله الّا انا المقتدر المهيمن المتعالی العلىّ العظيم شهد اللّه انّه لا اله الّا هو و الّذى اتى بالحقّ انّه لمولی الخلق و هو المنادى فى المعراج و النّاطق فى الشجر المنبت علی الطّور الواقع فى ارض الظّهور و به ادير الرّحيق الطّهور بين مظاهر النّور طوبى لمن فاز به فى ايّام ربّه الغفور و سحقاً للّذين بعدوا عن فضل اللّه المهيمن العليم الحکيم الحمد للّه الّذى توحّد بالعظمة و القدرة و الجلال و تفرّد بالعزّة و الرّفعة و الافضال قد خلق القلم الاعلی و جعله العلّة الاولى لاتّحاد مظاهر الاسماء و به هدرت الورقا علی السّدرة المنتهى انّه لا اله الّا ربّ الآخرة و الاولى و به تعزّد عندليب الثّناء علی غصن البقاء انّه لا اله الّا مالک العرش و الثّرى الحمد للّه الّذى قد اجتذب القلوب باسمه المحبوب و الفّ بين الممکنات باسمه المتعالی عن الاسمآء و الصّفات الّذى استقرّ علی عرش يفعل ما يشاء و يحکم علی من فى الارض و السّماء بسلطانه المهيمن علی العالمين ان يا مطالع الاسماء و مظاهر العزّ فى ملکوت الانشاء ثمّ يا اهل لجج الکبرياء و السّاکنين فى الجنّة العليا افرحوا فى هذا الفرح الاعظم الّذى يخطب فيه مالک القدم و ينطق بين الامم ثم تقرّبوا بوجوه بيضاء و قلوب نوراء و خذوا الکأس الحمراء من يد عناية فاطر الارض و السّماء ثمّ اشربوا منها تارةً باسمه المهيمن علی الاسماء و طوراً باسمه الّذى به انجذبت الاشياء من شرب منها نقول هنيئاً لک يا من اقبلت الی اللّه مولی الورى الّذى به تهلّل وجوه المخلصين و انارت افئدة المقربين يا ملأ العالم هذا يوم فيه ابتسم ثغر اللّه کتبسّم متحيّر باهت لانّه يرى نفسَهُ متروکاً عن الامم و مسجوناً فى هذا السّجن الاعظم ثمّ يرى الفرج الّذى اقامه من فى حوله بامره المبرم اذاً نادت الاشياء و قالت نفس الوجود لحيرتک الفداء نشهد انّک انت الحاکم علی ماتشاء ما منعک اعراض الاعداء عما اردته فى الانشاء مرّةً تجعل نفس الشّدة نفس الرّخاء و تبدّل ارض السّجن فى کلّ يوم بما ارادت ارادتک و سبقت مشيّتک کما بسطت اليوم بقدرتک الغالبة بساط الفرح و السّرور ليستبشر فيه اهل الظهور و زيّنت بيت الکليم بالنّور الّذى اشرق و افاق من افق اسمک الغفور الکريم طوبى لمن تفکّر فى هذا اليوم و ما ظهر فيه من امر ربّه المتعالی الحکيم القديم ثمّ طوبى لمن ذکر هذا اليوم و قرء ما نزل فيه من لدى اللّه ربّ العالمين انا اختصرنا الذّکر لانّ اليوم لا يقتضى ازيد من ذلک يشهد بذلک لسان العظمة و الکبرياء ثم الّذين يهلّلون ربّهم المقتدر الخبير سبحانک اللّهم يا الهى اسألک بسجنک و بلائک و مظلوميّتک و ابتلائک بان تطّهر النّاس بماء جودک و افضالک و مياه کرمک و مواهبک لئلّا تتضوّع منهم الّا رائحة قميص الانقطاع فى ملکوت الاختراع اى ربّ قدّس اذيال الّذين فى حولی عن کلّ ما لا ينبغى لتقديسک و تنزيهک ثم اجعل قلوبهم آفاق انوار معرفتک و مظاهر تجلّيات شمس عنايتک اى ربّ قد احاط فظلک الممکنات و جودک الکائنات خذ ايادى المستضعفين بذراعى قوتک ثمّ خلّصهم بقدرتک و سلطانک انک انت المقتدر علی ما تشاء و هذه کلمة يشهد بها کلّ الاشياء لا اله الّا انت النّاصح المبيّن المشفق الکريم ثمّ انزل يا الهى علی محبّيک فى هذا اليوم برکة من عندک ثم ارزقهم خير الدّنيا و الاخرة لا اله الّا انت الوهّاب العزيز العليم اى ربّ کما بدّلت اليوم ارض سجنک بما اذنت فيه البهجة و السّرور لاهل توحيدک و مکامن تفريدک بدّل قلوب العباد ليظهر منها ما تحبّ و ترضى لا اله الّا انت الفضّال المعين .
(446) هو السّامع المجيبکتاب اللّه ينطق بالحقّ بين الخلق و يهدى الکلّ الی صراطه المستقيم قد اتى النّبأ الاعظم و الامم اکثر هم من الغافلين هذا يوم فيه ماج بحر العرفان امام وجوه الاديان و ظهر السّر المکنون و المستسّر المخزون الّذى به نادى المناد قد اتى من انجذبت بذکره الفردوس و الجنّة العليا طوبى للفائزين ان تريد ان تذکر اللّه ربّ العرش و الثّرى قم ثمّ ارفع ايادى سرّک و جهرک باستقامه ترتفع بها ايادى الممکنات الی سماء فضل ربّکم الرّحمن الرّحيم طوبى ليد فازت باخذ کتابه و لعين فازت بمشاهدة آثاره و لقلب اقبل الی افقه و لاذن سمعت ندائه الاحلی ارتفع فى ناسوت الانشاء و ويل لکلّ ظالم بعيد قل يا ملأ الارض قد اتى الوهّاب راکباً علی السّحاب و ينادى عن يمينه منادى العزّة يا قوم هذا هو الّذى وعدتم به فى کتب القبل و هذا هو الّذى اذ ظهر خضعت له کتب القوم يشهد بذلک کتاب اللّه الاعظم فى هذا المقام الرّفيع البهاء المشرق من افق سماء بيانى عليک و علی الّذين شاهدوا و قالوا هذا هو الّذى ابتسم به ثغر الايمان فى الامکان و ظهرت السّاعة و اشراطها و القيامة و اسرارها نعيماً لکل فائز و هنيئاً لکل ناظر مجيب .
(447) هو السّامع المجيبيا حيدر اين مظلوم فى الحقيقه از عباد ارض مأيوس چه که بچشم ظاهر و باطن ملاحظه شد که حزب فرقان بعد از هزار و دويست و ازيد که خود را اعلم و افضل از جميع احزاب عالم ميدانستند در يوم جزا کل اهل سقر مشاهده گشتند و بنار راجع اَعَلم آن حزب اجهل ملاحظه شد اتقاى آن قوم اشقى ديده شد چه که بر منابر مقصود عالميان را سبّ نمودند و بالاخره فتوى بر قتلش دادند و بعضى از معرضين بيان اعمال و اقوال آن نفوس را بچشم خود ديدهاند و بگوش خود شنيده اند مع ذلک باسم وصىّ مجعول و اسم موهوم و امام و امثال آن از مکلّم طور و مالک غيب و ظهور اعراض نموده اند ديگر اين مظلوم چه ذکر نمايد و از براى که بگويد قدرى در آنچه ذکر شد فکر نما تا بر حالت مظلوم نوحه کنى و بمقامات يأسش پى برى طوبى لک بما اقبلت اذ اعرض احزاب الارض الّا من شاء اللّه کتابت نزد مظلوم حاضر وجدناه مزيّناً بطراز الاستقامة و ناطقاً بذکر اللّه و ثنائه و متمسّکاً بحبله المتين و معترفاً بما اعترف به لسان العظمه و موقناً بما انزل اللّه فى کتابه المبين نسأل اللّه ان يويّدک و يوفّقک و يقدّر لک ما تقرّبه عينک و ينشرح به صدرک انّه علی کل شيئ قدير ذکر لقا نمودى قد حال بينى و بينک عبادٌ جاهلون الّذين نقضوا عهد اللّه و ميثاقه جاحدوا بآياته و انکروا حجته و سلطانه و قدرته و قوّته و اقتداره نسأله تعالی ان يکتب لک اجر لقائه انّه هو المقتدر القدير و بالاجابة جدير ايّاک ان تحزنک حوادث العالم و شئونات الامم کن قائماً علی خدمة الامر و ناطقاً بهذا النّبأ العظيم قل لک الحمد يا الهى بما سقيتنى من ايادى عطائک کوثر عرفانک و ايّدتنى علی التّوجه و الاقبال اذ اعرض عنک رجال الارض و علمائها اسألک بان توفّقنى علی ما تحبّ و ترضى انّک انت الآمر القديم و المشفق الکريم.
(448) هو السّامع النّاظرذکر من لدى المظلوم الی الّذى اقبل و فاز بنعمة اللّه ربّ العالمين ان النّعمة هى آياته و ظهوراته و بيانه البديع يا جواد نداى مالک ايجاد را بلسان پارسى بشنو که شايد مقبلين آگاه شوند و مقصود را بيابند امروز روزيست که جميع انبيا و اصفيا باو بشارت داده اند و جميع احزاب از حق جلّ جلاله لقائش را سائل و آمل و چون بحر ظهور موّاج و آفتاب حقيقت مشرق و مکلّم طور بر عرش بيان مستوى کلّ اعراض نمودند الّا من شاء اللّه حزب شيعه عمل نمودند آنچه را که هيچ حزبى عمل ننمود نامه آنجناب رسيد و عبد حاضر عرض نمود اين لوح امنع اقدس از سماء مشيّت نازل و ارسال شد تا عرف بيان رحمن را بيابى و باستقامت تمام بخدمتش مشغول شوى حمد کن محبوب عالم را که ترا تأييد فرمود و بافق اعلى هدايت نمود اين فضل را عظيم دان لعمر اللّه لا يعادله شىٌ اشکر و قل لک الحمد يا مقصود العالمين و لک الثّناء يا معبود من فى السّموات و الارضين.
(449) هو السّامع و هو النّاطقيا ورقه سدره ترا ذکر مينمايد و از بحر بيان عنايت فرموده آنچه را که کنوز عالم بان معادله ننمايد امروز ارياح نفس و هوى و جهل و عمى اکثر اوراق عالم را ساقط نموده و از سدره محروم داشته و تو از فضل بى منتهى و رحمت لا تحصى باو متمسّکى و باو ناظر و متشبّث فضل حق جل جلاله اخذت فرمود و بصراط مستقيمش راه نمود نداى مظلوم را شنيدى و بلقا فائز شدى اشکرى ربّکِ بهذا الفضل العظيم ذکرش مالک اذکار و امرش سلطان امور اماء آن ارض را که از اسماء و قصص اولى مقدّس و منزّهند از قبل مظلوم تکبير برسان يا اوراقى و امائى لازال مذکوريد و بعنايت فائز آنچه حال لازم و واجب است استقامت است بان تمسّک جوئيد طوبى لامةٍ انقطعت عن دون اللّه و تمسّکت بحبله المتين و امره المبين البهاء من لدنّا عليک و عليهنّ و علی الّلائى آمنّ باللّه و قلن آمنّا بک يا مقصود العالم و اقبلنا اليک يا محبوب من فى السّموات و الارضين .
(450) هو السّميع البصيرذکرت مکرّر لدى المظلوم مذکور و در هر کرّه بذکر حق فائز شدى اين ذکر از نعمتهاى مخصوصه الهى است يکقطره از بحرش عالم را زندگى باقى بخشيد در جميع احوال باو ناظر باش و از او مدد خواه انّه ينصر من يشاء امراً من عنده و هو المقتدر القدير بگو حکمت را از دست مدهيد و بآنچه از نزد حق بشما رسيده عمل نمائيد امروز امّ الکتاب ناطق و امّ المدن ظاهر جهد نمائيد که شايد از فضلش محروم نشويد و از نفحاتش ممنوع نگرديد مکرّر ذکر آنجناب از قلم جارى انّه يذکر من ذکره و اراد نصرة امره البديع البهاء عليک و علی الّذين ما نقضوا عهد اللّه و ميثاقه و علی کلّ ثابت مستقيم .
(451) هو السّميع البصيريا افنانى عليک بهائى ذکر بى لسان نمودى حال لسان رحمن از قبل او خود را ذکر مينمايد ذکرى که از براى هر شيئ از اشياء لسان جديد عطا کند انّ ربّک الرّحمن هو الغفور الرّحيم قضاى الهى اگر چه مبرم است و در ظاهر بغير رضاى عباد ولکن فى الحقيقه عند صاحبان بصر از جان محبوبتر مقصود حق از آفرينش جود و کرم بوده البته خير کلّ را خواسته آنچه وارد شود از بأساء و ضرّاء و يا شدّت و رخاء جميع بمقتضيّات حکمت بالغه بوده فضلش بمقامى است که مشاهده مينمائى عوض بى لسان تکلّم ميفرمايد و او را ذکر مينمايد ذکرى که سبب تذکّر عباد گردد در قرون و اعصار البهاء عليک و عليه و علی الّذين نبذوا الاوهام متمسّکين بحبل اوامر ربّهم الآمر الحکيم.
(452) هو الشّاهد الخبيرسمع المظلوم ندائک اقبل اليک من شطر السّجن و اجابک بلوح اذ اشرق من افق سماء البيان خضعت له الالواح هذا يوم فيه ينطق الکتاب و يدع الکلّ الی العزيز الوهّاب طوبى لسميع سمع النّداء و اقبل و ويلٌ لکل غافل مرتاب اشکر اللّه بما ذکر ک فى السّجن اذکان بين ايادى الفجّار الّذين انکروا حجّة اللّه و برهانه و جادلوا بآياته اذ اتى من سماء الظّهور بقدرة و سلطان قل يا ملأ الارض قد اتى مالک الاسماء بامر لا يقوم معه جنود العالم اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا کلّ منکر کفّار دعوا ما فى الارض و خذوا ما امرتم به من لدى اللّه ربّ الارباب قل يا ملأ البيان باىّ حجّة آمنتم بالنقطة الاولى و من قبله بمحمّد رسول اللّه و باىّ برهان کفرتم بالّذى اتى من ملکوت الآيات انصفوا يا قوم فى حجّة اللّه و برهانه و لا تتّبعوا مطالع الظّنون و الاوهام انّهم اعرضوا عن الوجه و افتوا علی نقطة البيان بظلم تزعزعت منه مدن العدل و الانصاف لعمر اللّه لا يعادل بما نزّل کتب العالم يشهد بذلک من عنده امّ البيان انّک اذا شربت کوثر بيانى من کؤوس کلماتى قل الهى الهى لک الحمد بما هديتنى الى مشرق وحيک و مطلع امرک و مظهر نفسک اسألک بحرکة قلمک الاعلى و باصبعک يا مولی الورى بان تجعلنى ثابتاً علی هذا الامر الّذى به ارتعدت فرائص الاسماء و نطقت الاشياء الملک للّه مالک الاديان .
(453) هو الشّاهد الخبيرنشهد انّه لا اله الّا هو قد ارسل الرّسل و انزل الکتب فضلاً من عنده و هو الحق علّام الغيوب طوبى لمن نبذ الاوهام متمسّکاً بحبل عناية ربّه العزيز الودود قد حضرت و رأيت و فزت و سمعت نداء المظلوم فى سجنه الاعظم يشهد بذلک من ينطق انّه لا اله الّا هو الفرد الواحد المهيمن القيّوم .
(454) هو الشّاهد الخبيريا حسين قصد مقصد اقصى نمودى و بذوره عليا و افق اعلى اقبال کردى و از عنايات لا نهاية حق جلّ جلاله بان فائز گشتى چه مقدار از عباد که از قبل و بعد مشتاق لقا بودند و بشارت آنرا از کتب الهى شنيدند ولکن چون صبح يوم الهى طالع شد و بحر وصال موّاج کلّ محروم مشاهده شدند الّا معدودى بعضى از ناس را غرور منع نموده و برخى را زخارف و حزبى را اوهام و ظنون و گروهى را بغى و فحشا و سبب و علت کلّ علماى عصر بوده و هستند ان اشکر اللّه بما حفظک و ايّدک و قربّک اليه و سقاک الرّحيق المختوم باسمه المهيمن القيّوم قدر اين فضل را بدان انّ ربّک لهو الفضّال الکريم نفوس موقنه مطّمئنه از ارض يا کلّ بعنايت حق فائزند و اسمشان از قلم اعلی جارى و نازل از حق ميطلبيم ايشان را تائيد فرمايد بشأنى که سطوت اهل عالم ايشانرا از فيوضات ايّام الهى محروم نسازد سوف يفنى القوم و ما عند هم يشهد بذلک کلّ منصف بصير و کلّ عالم خبير البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليهم و عليک و علی الّذين ما منعتهم لومة اللّائمين عن هذا الامر الاعظم الاطهر الانور العزيز البديع.
(455) هو الشّاهد السّامع الحکيميا اسمى مهدى مکتوب افنان الف و حا عليه بهائى که باسم شما بود عبد حاضر لدى الوجه معروض داشت ان شاء اللّه لازال در ظلّ سدره مبارکه ساکن و مستريح باشند و از رحيق حبّش بياشامند طوبى له بما اقبل و فاز و قام علی خدمة امر اللّه المهيمن القيّوم ان شاء اللّه باين مقام اعظم هميشه فائز باشند اگر چه حال مستور است ولکن البته اين ستر را کشف از پى خواهد بود انّه لهو المخبر الخبير و اينکه در باره بديع عليه بهاء اللّه نوشته بودند ان شاء اللّه بعنايت الهى فائز باشد انّا ذکرنا اباه بذکر لعمر اللّه لا تعادله الخزائن و الکنائز و المعادن يشهد بذلک مالک الرّقاب يا مهدى ايّام بمثابه برق در مرور است و فناى آن واضح و مشهود طوبى از براى نفسى که بذکر اللّه فائز شد و از قلم اعلى اسمش در کتاب الهى ثبت گشت هذا فضل لا يعادله فضل و لا يشابهه امر سوف يرى المقبلون و المخلصون ما اخبر به اللّه فى الزّبر و الالواح و اينکه در باره محلّ البرکة و مشرق الاذکار نوشته بودند بسيار مقبول است چه که بحکمت ذکر نموده اند و از قبل قلم اعلى ارض ش و ارض ياء و بعض اراضى اخرى را از اجراى اين امور نظر بحکمت منزله در کتاب در اين ايام نهى فرموده انه يعلم و يامر و عنده علم کل شيئ فى کتاب عظيم طوبى لافنانى انه نطق بما اراده اللّه ربّ العالمين و له ان يشکر ربّه بهذا الفضل المبين در جميع احوال بايد ناظر بحکمت باشند حکم صلوة مع انکه در سنين قبل از سماء مشيّت نازل نظر بحکمت تا حين باطراف ارسال نشده و در ملکوت بيان بامر محبوب امکان محفوظ و مستور است آنچه از احکام الهى که عمل بآن خارج از حکمت نيست بايد کلّ عامل شوند و آنچه مغاير حکمت است عمل بآن جايز نه الی ان يرتفع امر اللّه بين عباده و خلقه جناب اسد و ابن اسمى الاصدق عليهم بهائى بخدمت امر قيام نموده اند و آنچه در اراضى خا از مشرق الاذکار و محلّ البرکة اجرا داشته اند ازقلم اعلی امضا شد انّه يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد لا اله الّا هو المقتدر القدير ناس غافل الی حين مَطلع اصلاح عالم را مفسد دانسته اند از سکر هوى بشأنى مدهوشند که از نفخه صور و نقره ناقور و حجج باقيه و براهين ساطعه لائحه و آيات منزله بشعور نيامده اند نفسى که بجميع حجج من علی الارض ظاهر شده از او غافلند و باوهام خود متمسّک مع ذلک رحمت و شفقت حق بشأنى ظاهر و مشهود که لسان و قلم از عهده ذکر آن برنيايد اين است که دوستان را بحکمت امر فرموده اگر در اشارات قلم اعلی تفکّر رود امورات مستوره بعرصه ظهور آيد و مشاهده گردد فو الّذى استوى علی العرش اگر فى الجمله عارف شوند به تُبتُ اليک يا اله العالمين ناطق گردند در اين ظهور اعظم فساد و جدال و قتل و امثال آن نهى شده و در اکثر الواح اين بيانات از افق سماء علم منزل آيات ظاهر گشته مع ذلک احدى بمراد اللّه پى نبرده و مقصود را ادراک نکرده الّا من شاء اللّه طوبى للّذين قاموا و استقاموا علی امر اللّه و عاشروا مع العباد بالرّوح و الريحان انّهم من اهل السّفينة المذکورة فى کتاب اللّه العالم الخبير جميع بايد در صدد اصلاح عالم باشند اين است حکم محکم که در اين ظهور اعظم از قبل و بعد نازل گشته طوبى للعارفين طوبى للمتفکّرين طوبى للعاملين الحمد للّه ربّ العالمين يا افنانى خذ الحکمة و تمسّک بها و دع ما سواها کذلک يامرک المظلوم امراً من لدى اللّه ربّ العالمين در جميع احوال مراقب حکمت باشيد و امّا ما ذکرت في من سمّى بمحسن الّذى صعد الی اللّه انّا نذکره فضلاً من عندنا انّ ربّک لهو الکريم .
(456) هو الشّاهد العليمانّ التّوراة ينادى و يقول قد اتى منزلی بآياته الکبرى ان اقبلوا اليه يا ملأ اليهود انّ الانجيل يصيح و يقول قد اتى من السّماء من تزيّن بذکره کتب اللّه مالک الغيب و الشّهود و الفرقان يدع الخلق الی الحق الّذى کان موعوداً من القلم الاعلى فى لوح محفوظ يا معشر البشر قد اتى مالک القدر ليقربّکم الی مقام جعله اللّه مقدّساً عن مطالع الظّنون يا اهل الکتاب ان انصفوا فيما ظهر بالحق و لا تتّبعوا اهواء الّذين انکروا حجة اللّه و برهانه و نقضوا ما عهدوا به فى محضر اللّه ربّ ما کان و ما يکون هل يغنيکم الاموال لا و سلطان المآل و هل يدفع عنکم لا و اسمى المهيمن العزيز الودود دعوا ما عند القوم و خذوا ما امرتم به من لدى اللّه مالک الوجود کذلک اسمعناک خرير ماء العرفان اذا سمعت و عرفت قل لک الحمد يا من باسمک قام من فى القبور .
(457) هو الشّاهد العليميا ورقتى و امّ افنانى عليک بهائى و رحمتى الّتى سبقت من فى السّموات و الارضين حمد کن محبوب عالم را که نجوم ظاهره از تو حول شمس حرکت مينمايند و بخدمت مشغولند اين فضل را عظيم دان و بشکر محبوب عالميان ناطق باش انّه مع افنانه فسوف تظهر مقاماتهم فى الملک رغماً للّذين کفروا باللّه المهيمن القيّوم و البهاء عليک.
(458) هو الشّاهد و المشهودذکر من لدى المظلوم لمن اقبل الی الافق الاعلی اذ اتى مالک الورى بالآية الکبرى و دعا اهل الانشاء الی مقام انزله فاطر السّماء فى کتب القبل و فى کتابه العظيم الّذى سمّى بالفرقان من لدى الرّحمن و به فرّق اللّه بين الحقّ و الباطل انّه لهو المقتدر الّذى لا يعجزه شيئ يفعل بسلطانه ما اراد انّه لهو الحاکم القدير هذا يوم فيه ارتفع صرير قلم القدم و نادى المناد قد اتى الموعود بسلطان مبين انّا وجدنا منک عرف الاقبال اقبلنا اليک و ذکرناک بهذا اللّوح المبين خذه بيد القوّة و الاستقامة و قل يا الهى و سيّدى و سندى و محبوبى و رجائى اسألک بعنايتک الّتى سبقت الکائنات و برحمتک الّتى احاطت الممکنات بان تجعلنى مستقيماً علی امرک و ثابتاً راسخاً علی حبّک اى ربّ اسألک بان تؤيّدنى فى کل الاحوال علی ذکرک و ثنائک علی شأن لا تمنعنى کتب العالم و لا اشارات الامم و تکتب لـــــــــــــــــــــــــــــــــی ما کتبته لاصفيائک الّذين ما منعتهم الارواح و الاجساد و الاموال عن حبّک انّک انت المقتدر علی ما تشاء و فى قبضتک ملکوت الاسماء لا اله الّا انت المقتدر القدير .
(459) هو الشّاهد و المشهودشهد اللّه انّه اتى بمظهر نفسه و مشرق آياته و مطلع بيانه الّذى ينطق بالحق و يدع الکلّ الی هذا الصّراط المستقيم الّذى ظهر بالحق من لدى اللّه العليم الحکيم يا اهل البهاء انتم الّذين فزتم بما لا فاز به اهل الانشاء يشهد بذلک من نطق و ينطق انّه لا اله الّا انا الشاهد السّميع کم من کبير نبذ کتاب اللّه عن ورائه و کم من صغير اخذه بيقين مبين هذا يوم تنادى کلّ الاشياء الملک للّه الواحد الفرد العزيز الحميد دع اشارات القوم و خذ ما اوتيت به من لدن مقتدر قدير ان احمد اللّه بما توّجه اليک قلمه الاعلی و ذکرک بهذا اللّوح المنير الّذى اشرق من افقه شمس عناية ربّک الرّحيم انّا رأيناک قائماً علی خدمة الامر ذکرناک فضلاً من لدنّا انّ ربّک لهو السميع البصير کن کما کنت من قبل کذلک نوصيک ربّک الکريم ان احفظ مقامک باسم ربّک و توکّل عليه فى کلّ الاحوال سوف تجد ما قدّر لک فى کتابى العظيم .
(460) هو الشّاهد و المشهودکتاب انزله مالک الوجود من مقامه المحمود لمن آمن باللّه العزيز الودود طوبى لقاصد عرف المقصود و لطالب اجاب المطلوب و لعالم آمن باللّه المهيمن القيّوم کم من عالم اعرض عن الصّراط و کم من جاهل عرف و سرع و قال لک الحمد يا مالک الغيب و الشّهود تاللّه قد انار افق العالم بالنيّر الاعظم و لکنّ النّاس اکثر هم لا يشعرون انّ الحقّ يمشى امام وجوه الخلق يشهد بذلک من نطق فى قطب الامکان انّه لا اله الّا انا المقتدر علی ما کان و ما يکون طوبى لمقبل اقبل و فاز باللّقاء و ويلٌ لِکل معرض اعرض عن اللّه بما اتّبع کلّ غافل مردود .
(461) هو الصّادق الامينهل تعلم الی اىّ جهة توجّهت يخبرک بذلک من هو العليم الخبير قد توجّهت الی من انکره الجهات کلّها الّا من شاء اللّه ربّ العالمين و اقبلت الی من اعرض عنه الخلائق الّا من اراده اللّه العزيز الحميد هل تعرف الی من اظهرت الحبّ انّى ابيّن لک لتکون علی يقين مبين احببت الّذى صار دفاتر العالم مشحونة ببغضه يشهد بذلک کل عارف بصير و عزّة اللّه ربّک ربّ العرش لا يقدر احد ان يتمسّک بحبلی حقّ التمسّک الّا بان يکون منقطعاً عمّا سوائى اذاً يجد نفسه معترفةً و لسانه ناطقاً بما نطق به لسان العظمة فى مقامه العزيز البديع قد حضر کتابک لدى لمظلوم الّذى ارسله احد افنانى الّذى احبّ اللّه و کان متغمسّاً فى بحر عرفانه اذ کان النّاس فى بغض عظيم و شرب رحيق الوصال مرّة بعد مرّة و کوثر اللّقاء من يد عطاء ربه المشفق الکريم قل لک الحمد يا الهى بما جعلتنى موقناً بظهورک و معترفاً بما نطق به لسان عظمتک لَو لا عنايتک من ينقذنی من بئر الظّنون و بحر الاوهام اشهد انّک نجيّتنى بجودک و عرّفتنى صراطک و هديتنى الی نبأک الّذى به اضطربت الافئدة و القلوب الّا من اخذته يد عنايتک فضلاً من عندک اشهد انّک ذکرتنى اذ کنت غافلاً عن ذکرک و ثنائک و ظهورک بين عبادک اسألک باسرار ملکوتک و جبروتک بان تجعلنى ثابتاً راسخاً مستقيماً علی حبّک بحيث لا تزلّنى شبهات الذّين اعرضوا عنک و کفروا باياتک الکبرى و ظهورات قدرتک فى ناسوت الانشاء انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت الحقّ علّام الغيوب و نذکر فى هذ الحين من سمّى بمحمّد قبل علی و نبشّره بفضل اللّه العزيز الحميد نسأل اللّه تعالی ان يقرّبه اليه فى کلّ الاحوال و يجعله منجذباً بآياته و متمسّکاً بحبله و متشبّثاً بذيله المنير طوبى للّذين فازوا بآثار قلمى الاعلى فى ايّامى و نزّلت لهم من سماء مشيّتى کلمة الغفران لعمرى لا تعادل بحرف من حروفات اللّوح خزائن الملوک و السّلاطين اشکر ربّک بهذا الفضل العظيم و قل لک الحمد يا مقصود العارفين و محبوب من فى السّموات و الارضين .
(462) هو الظّاهر فوق عبادهشهد اللّه انه لا اله الّا هو و الّذى اتى من افق الاقتدار انّه هو السّر المکنون و الکتاب المخزون به ظهرت الاسرار و نادى الابرار الملک للّه المقتدر المهيمن القيّوم من اقرّ به قد اقرّ بوحدانيّة اللّه و فردانيّته و من اعرض عنه انّه من الغافلين فى کتاب اللّه مالک هذا اليوم الموعود يا محمّد عليک بهائى اسمع ندائى انّه ذکرک و يذکرک فى هذا الحين بما انجذب به الملأ الاعلى و الجنّة العليا ثم الّذين طافوا عرش اللّه المقتدر العزيز الودود نشهد انّک حضرت امام الوجه و سمعت نداء المظلوم و شربت کوثر اللّقاء من يد عطاء ربّک مالک الوجود نوصيک بما اوصى اللّه عباده من قبل و من بعد و هو الحقّ علّام الغيوب کن ناطقاً بثنائه و مستقيماً علی امره و متمسّکاً بحبله و قائماً علی خدمة امره العزيز المحتوم اشهد انّک شربت رحيق الوصال مرّة بعد مرّة و فزت بالحضور مرّة بعد مرّة نسأل اللّه تعالی ان يؤيّدک و يحفظک و ينصرک بجنود الغيب و الشّهود کبّر من قبلی علی امّک و اخيک و اخواتک و ذکّر هم بآيات اللّه و بشّر هم بعنايته و نوّر قلوبهم بمعرفته کذلک وصّاک القلم الاعلى فى هذا المقام المرفوع البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليک و علی الّذين اخذوا کأس الفلاح باسم فالق الاصباح و شربوا منه فضلاً من لدى اللّه ربّ الملک و الملکوت.
(463) هو الظّاهر فوق کلّ شيئهذا کتاب من لدنّا الی الغلام الّذى باسمه زيّنت الاسماء و يذکر فى ملکوت الاعلی باسم اللّه البهىّ الابهى لينبت فى صدره شقايق الحقايق فى عرفان ربّه العليم الحکيم ان يا غلام کن علی شأن ينبغى لاسمک کذلک يأمرک المسجون الّذى يدعو الکلّ الی اللّه العزيز الفريد قل سبحانک اللّهم يا الهى لک الحمد بما اظهرتنى فى ايّامک و القيت علىّ حبّک و عرفانک اسألک باسمک الّذى به ظهرت لئالی الحکمة و البيان من خزائن افئدة المقرّبين من عبادک و اشرقت شمس اسمک الرّحمن علی من فى ارضک و سمائک بان ترزقنى من بدائع نعمائک المکنونة بفضلک و عطائک فيا الهى هذا اوّل ايّامى قد اتّصلته بايّامک فلمّا شرّفتنى بهذا الفضل العظيم لا تمنعنى عمّا قدّرته لاصفيائک فيا الهى انّى حبّة قد زرعتها فى ارض حبّک و انبتتها بيد احسانک اذاً تطلب بکينونتها ماء رحمتک و کوثر فضلک فانزل عليها من سماء عنايتک ما يربّيها فى ظلّک و جوارک و انّک انت مسقى قلوب العارفين ماء الکوثر و التّسنيم و الحمد للّه ربّ العالمين .
(464) هو الظّاهر فوق کلّ شيئيا محمّد قبل قلی اشهد بما شهد المظلوم انّه لا اله الّا هو الفرد الخبير ثمّ اشهد بما شهد مبشّرى عليه ملکوت بهائى انّنى انا اوّل العابدين ثم اعلم قد فاز ما ارسلته فى هذه الايّام و لبسناه فضلاً من عندنا و قبلناه رحمة من لدنّا قل سبحانک اللّهم يا الهى لک الحمد بما ذکرتنى و زيّنت ما ارسلته بمساس هيکلک العزيز المنير اسألک بامواج بحر عطائک و اسرار کتبک و الواحک بان تؤيّدنى علی عمل يتضوّع منه عرف قبولک انّک انت المقتدر العليم الحکيم چند يوم است جبّه شما را پوشيديم و بيرون رفتيم يعنى از محل بصحرا و اوليا را ذکر نموديم ذکراً به رفع سرادق المجد و خباء الفضل و به نصب علم الظّهور فى الطّور و نطقت السّدرة الملک للّه ربّ العالمين .
(465) هو الظّاهر من افقه الابهىيا ايّها النّاظر الی الوجه جناب امين از قبل و بعد ذکر شما را نموده و از فضل و عنايت حق جلّ جلاله باثر قلم اعلى فائز شدى مکرّر ذکرت از لسان و قلم جارى هذه نعمة لا يعادلها ما فى العالم و ما عند الامم يشهد بذلک مالک القدم فى السّجن الاعظم انّه هو السّميع البصير اين ايّام جناب امين عليه بهائى در سجن وارد و در حضور ذکر شما را نموده الحمد للّه موفّق شدى بر اقبال و اقرار و همچنين بر خــــــــــــــــدمت امراللّه ربّ العرش العظيم جميع عالم ازبراى يوم الهى خلق شدند ولکن کلّ غافل و محجوب الّا من شاء اللّه شکر کن مقصود يکتا را ترا فائز فرمود بآنچه که مثل و شبه نداشته و ندارد و آن اعتراف بر ظهور مکلّم طور بوده و هست طوبى لک و نعيماً لک يوم اللّه را ادراک نمودى و بخدمت قيام کردى دوستان آن ارض را تکبير برسان بگو يا حزب اللّه لا تحزنوا من شيئ انّ الفرح الاکبر يسأل اللّه لقائکم يشهد بذلک امّ الکتاب فى هذا المقام الرّفيع آنچه در باره ملک و امور ديگر ذکر نمودند اين فقرات در کتاب الهى بمشورت معلّق شده مشورت کنيد و بآن تمسّک نمائيد جناب ح س را تکبير برسان بگو حق شما را در حضور وعده حفظ فرمود حکم او جارى بوده و هست انّه هو الصّادق الامين العزّة بيده و الحفظ فى قبضته يفعل ما يشاء و يحکم ما يريد در اين حين عرف بخشش و عنايت از شطر فضل متضوّع يا حسين انّا نوصيک بخدمته الامر انّه يرفعک کيف يشاء و يأمرک بالاستقامة الکبرى فى هذا الامر العزيز المنيع البهاء عليک و على کلّ ثابت مستقيم.
(466) هو العزيزچندى گذشت که عندلبيان بستان الهى مخمود گشتهاند و طوطيان مصر معنوى از شکرهاى روحانى ممنوع شده اند آخر چرا از طيران باز ماندند و از بحر اعظم تشنه ماندند قسم بخدا آنچه مشهود است زود بآخر ميرسد و رحمت روح شامل است ترا و هر که باو راجع است و اين است فضل بى انتها غافل مشويد .
هو العزيز البديع فى ظلمة الارض بعد اعراض النّفوس کان بمثل الشّمس عن افق الرّوح فى مشرق القدس بالحق مشهوداً اسمع ما يغنّ عندليب البقا و تطير فى هذا الفضا لتشتعل النّار فى صدرک و تجذبک الی مقام الّذى کان عن الابصار مستوراً و لن يصل اليه ايدى احد و ما عرج الی سمائه من نفس اهل الفردوس قد سکروا فيما شربوا عن بحر اسمه و هو کان فى سرادق العزّة قبل ظهور الحا فى عالم الاحديّة بالرّوح مشهوراً و فى کلّ حين ينادى من عرش البقا علی اهل الارضين و السّماء بان آمنوا باللّه العلی و لا تيأسوا عن روح البقاء فى عُلی البقا لتکوننّ فى رضوان القدس بين يدى الجمال بالجلال مذکوراً قل يا قوم اتقوا اللّه و خافوا عن مظاهر نفسه و لا تعترضوا علی الّذين ما تجد هم العرفان و هم کانوا علی عرش الغيب بالحق مستوياً و لا تتّبعوا هؤلاء الّذين تجدوا منهم روايح النّفاق و کانوا من اهل الشّقاق علی لوح الامر من قلم الحکيم مکتوباً قل يا قوم آمنوا باللّه ثمّ اتّبعوا الذى يهديکم الی النّار الّتى کانت من الفؤاد مشتعلاً لتوجهوا اليها و تشتعلوا من فورانها و تطوفنّ فى حولها لتحرق عنکم الحجبات و تجعلکم من سمندر النّار فى کرة النّار بالحب مبعوثاً هذا ما ينصحکم حمامة النّار من حکمة الاسرار لئلّا تضطربوا من شماتت الفجار و تفرحوا من فرح الذى کان من سماء النصر منزولا قل هذا عبد اللّه يدعوکم الی صراط الّذى کان فى سماء القلب ممدوداً و ما يسألکم من اجرٍ فانّ اجره کان علی اللّه محتوماً و لا ينفعه کلّ من فى السّموات و الارض و لويسجده کلّ من فى ممالک القدر مجموعا قل هو الذى انفق روحه فى کلّ حين و ينزل عليه البلا من کلّ الجهات و کان بنفسه فى مقابلة الاعدا بمثل الشّمس فى قطب السّماء مذکوراً و النّور علی المنقطعين و هم الّذين کانوا فى اللوح مسطوراً ١٥٢
(467) هو العزيز العظيمهذا کتاب من لدنّا الی العزيز ليفرح و يکون من الشّاکرين يا عزيز نشهد انّک اقبلت الی اللّه ربّ العالمين و فزت بالحضور و سمعت النّداء و شربت رحيق الوصال و دخلت باباً فتح علی وجه من فى الارض و السّماء و رأيت ما اراده احد من قبل انّ ربّک هو العليم الخبير و نسأله ان يکتب لک من قلمه الاعلى ما يحفظک و ينفعک فى کلّ عالم من عوالم ربّک المقتدر القدير انّا نذکر اخاک الذى سمّى بهاشم بذکر لم ياخذه النّفاد من لدى اللّه مالک الايجاد انّا نسأل اللّه ان يغفرک و يغفر الّذين اردت غفرانهم من بحر عناية اسمه الرّحمن الرّحيم طوبى لک بما تمسّکت بحبل الاحکام و عملت ما انزله اللّه فى الکتاب قل يا الهى ترانى خرجت من البيت و هاجرت فى سبيلک الی ان فزت بلقائک اسألک بنور وجهک و نار سدرة امرک بان تقدّر لی ما ينفعنى فى کلّ عالم من عوالمک انّک تعلم ما ينفعنى و ما عندى و لا اعلم ما عندک انّک انت العزيز الوهّاب.
(468) هو العطوف الغفوريا ورقتى ان استمعى حفيف سدرة عنايتى انّها تعزّيک فيما ورد عليکِ من قضاء اللّه ربّکِ و ربّ العالمين لعمرى يسمع من حفيفها قد قصد الحسين المقصد الاقصى و الذّروة العُليا و الرفيق الاعلى ايّاک يا ايتها الورقة ان يحزنکِ الفراق انّه يشرب من بحر القرب و الوصال و فاز بما لا يذکر بالمقال انّ ربّکِ لهو الغنّى المتعال انّا نوصيکِ بالصّبر و الاصطبار لکِ ان تکونى فى کلّ الاحوال ناظرة الی افق ارادة ربّک و متمسّکة بحيل الرّضاء فيما شاء اللّه و يشاء انّه لهو العليم الحکيم البهاء المشرق من افق عنايتى عليکِ و علی اوراق سدرتى اللّائى يتحرّکن بارياح ارادة اللّه المقتدر الغفور الرّحيم.
(469) هو العلىّ الابهىيا حسين عليک بهائى کنت مشتعلاً بنار محبّة اللّه و قائماً علی خدمة امره المحکم المتين کن ناطقاً بثنائه و متوجّهاً الی وجهه و ناظراً الی افقه المنير بکمال حکمت در اتّحاد نفوس و اشتعال قلوب سعى نمائيد انّه ينصرک کما نصرک و ايّدک علی هذا النّبأ العظيم ان احفظ مقامک ثمّ اذکر ربّک العليم الخبير البهاء عليک و علی الّذين نبذوا اوهام القبل متمسّکين بانوار شمس الايقان من لدى اللّه ربّ العالمين .
(470) هو العلىّ الاعلىفاعلمى انّ افنانى ذکرک تلقاء العرش الی ان اشرقت شمس الاذن من افق مشيّة اللّه ربّ العالمين لک اَن تشکريه بهذا الفضل الاعظم الّذى لا يعادله ما عند الملوک و السّلاطين قد اذنّاک و کتبنا لک اجر اللّقاء من قلمى الاعلی فى لوحى المبين انّه اراد ان يوفى بوعده و عهده ان ربّک لهو الشّاهد العليم البهاء عليه و عليک و علی الّذين اتخذوا لانفسهم سبيلاً الی اللّه العزيز الحکيم .
(471) هو العلىّ الاعلىکتاب الرّحمن نزّل بالحقّ لدى اللّه ربّ العالمين ويأمر النّاس بالعدل و بما انزل اللّه فى کتابه المبين قل يا قوم اتّقوا اللّه خذوا ما امرتم به من لدن عليم حکيم يا افنانى انّا ندعو هم الی اللّه و هم يدعوننا الی اهوائهم الا انّهم من الاخسرين قل انّه لا يسمع ندائکم و لا يمشى طرقکم انّ له صراطاً مستقيماً يهدى الکلّ اليه انّه على کلّ شيئ قدير طوبى لک و لمن قام علی خدمة الامر و لمن احبّکم لوجه اللّه ربّ العالمين البهاء عليک من لدن مقتدر قدير.
(472) هو العليماسمع يا اسمى ثم اسطع عن کثيب الحمرا بسطوع المسک عن رضوان ربّک المنّان العزيز القدير ليعطّر منک الممکنات و يضعنّ روايح الامکان و يقلبنّ الی وجه ربّک الرّحمن العزيز العليم ان يا رحيم فاخرج عن غرف السّکون و کن منادياً من لدنّا بين العالمين فانقطع عن نفسک فى سبيل ربّک ثم هاجر الی اىّ ارض تريد باسمى المريد الغالب العظيم و ان تکون واحداً فاستانس بذکر ربّک المهيمن العزيز الحکيم و انّک لو تسمع ما علمّک جمال العلم تاللّه يوثّر قولک على کلّ شيئ بل على کلّ جبل راسخ منيع قم عن مقامک ثمّ اشتعل بهذه النّار الّتى منها اشتعلت کلّ الاشياء ليحدث منک حرارت حبّ اللّه فى قلوب الموحّدين تاللّه يا رحيم انّا وجدنا ملأ البيان فى وهم الّذى لن يقاس بوهم احد فى الملک لذا بکت عيون سرّى لنفسى الوحيد الغريب قل يا قوم فانصروا الغلام و انّه لهو الّذى به رفع دينکم و علت اسمائکم و ظهرت قدرتکم و لاح جمال اللّه المقتدر العزيز البديع ان يا قوم لا تحرموا انفسکم عن هذا الفضل الّذى ارتفع بالحق خافوا عن اللّه الّذى اليه منقلبکم و مثوى العالمين قم باذن اللّه ثمّ ذکّر النّاس بما يذکرک روح القدس فى هذا اللّيل المنير ان يا اسمى ان کنت فقيراً فى الضّعف فاستغن باسمى القادر و ان کنت عليلاً فى الجسد فاستشف باسمى الشّافى وان کنت کليلاً فى النّطق فاستنطق بسلطانى النّاطق العليم الفصيح و انّک اذا اردت ان تبلّغ النّاس الی اللّه اذاً ينطق الرّوح علی لسانک و تجرى عنک ينابيع الحکمة و البيان و کان اللّه علی ما اقول شهيد کذلک يبشّرک ربّک لتبشّر النّاس برضوان قرب منيع .
(473) هو العليم الحکيمان شاء اللّه لم يزل و لايزال از سلسال عنايت مليک بيزوال بياشامى حمد کن غنىّ متعال را که ترا تأييد نمود و بافق اعلى هدايت فرمود اکثرى از ناس از محبوب عالميان محجوب مانده اند و بظنون و اوهام خود مشغول گشته اند و تو بشطر دوست توجّه نمودى و در بساط اقدس که مقدّس از ذکر ما کان و ما يکون است وارد شدى و نداى سدره الهيّه را بگوش خود شنيدى و مطلع ندا را بچشم خود مشاهده کردى قدر اين فضل را بدان و در ليالی و ايّام بشکر مالک انام مشغول باش چه مقدار از علما وفضلا و فقها که آرزوى لقاء اللّه داشتند و بعداز ظهور از آن محروم ماندند و تو از رحيق وصال آشاميدى و بملکوت لقا فائز گشتى طوبى لک وللّذين فازوا بهذا المقام الامنع الاقدس العزيز البديع .
(474) هو العليم الحکيمسبحانک اللّهم يا الهى اسألک باسمک الّذى به اضاء مصباح بيانک فى مشکوة عرفانک و هبّت ارياح الطافک علی اهل مملکتک بان تجعلنى فى کلّ الاحوال قائماً علی خدمتک و مستضيئاً بانوار معرفتک و محبّتک علی شأن لا تحجبنى شبهات العالم و لا تمنعنى ظنونات الامم ثم اجعلنى يا الهى راضياً بما قدّرت لی بفضلک و احسانک و کرمک و الطافک اى ربّ لا تدعنى بنفسى بشّرنى فى کلّ الأحوال و الاحيان بالبشارات الّتى کانت مخصوصة لايّامک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت المهيمن القيّوم قد حضر کتابک و قرئناه و اجبناک بما تنادى به اللّه ربّ العالمين و تدعوه به فى ايّامک انّه لهو الآمر الخبير انّما البهاء علی الّذين نبذوا الورى متوجّهين الی اللّه فاطر السّماء الا انّهم من المحسنين و الحمد للّه ربّ العالمين .
(475) هو الغافريا امتى اسمى عليه بهائى و عنايتى نامه ات را بساحت اقدس فرستاد للّه الحمد عرف خلوص و عرفان حق جلّ جلاله از آن متضوّع لا يعادل بحرف من عنده ما خلق فى الارض وصيّت ميکنم تو و اماء اللّه را بانچه سزاوار يوم او و ظهور اوست از حق جلّ جلاله سائل وآمل که کلّ را بنور انقطاع و اکليل تقوى مزيّن فرمايد اماء آن ارض را از قبل مظلوم تکبير برسان نفوسى که در نامه ات مذکور هر يک بذکر مظلوم فائز هنيئا لکم و مريئاً لکم .
(476) هو القائم باسمه القيّومقل يامعشر البيان قد اتى الرّحمن بسلطان مبين هذا يوم فيه نادت الاشياء الملک للّه العزيز الحميد انّک سمعت النّداء و شربت رحيق البقاء من يد العطاء فضلاً من لدن مشفق کريم اشکر اللّه ربّک بهذا الفضل الاعظم الّذى لا تعادله خزائن العالم يشهد بذلک امّ الکتاب فى هذا المقام العزيز الرّفيع البهاء من لدنّا عليک و علی کلّ ثابت راسخ مستقيم .
(477) هو الکتاب المبينقد نزلت آيات اللّه المقتدر العليم الحکيم و ظهر ما کان مکنوناً فى العلم و مخزوناً فى کنز عصمة اللّه ربّ العالمين هذا کتاب نزل بالحقّ و يدع النّاس الی افق اشرق منه نيّر البيان امراً من لدن آمر حکيم انّا ذکرنا الّذين ارادوا الذّکر و امرنا هم بالتّوجه الی وجه اللّه المقدّس المنير طوبى لمن سمع النّداء و اجاب ويلٌ للغافلين قل يا ملأ البيان اتّقوا الرّحمن ولا تکونوا من المعتدين قد ملئت الآيات شرق الارض و غربها انصفوا فيما ظهر بالحقّ و لا تکونوا من الظّالمين انّ المظلوم کان صامتاً انطقته ارادة اللّه المقتدر القدير و کان ساکناً حرّکته يد العنايه امراً من لدن قوىّ قادر عزيز عظيم قد غلبت ارادة اللّه ارادة عباده و اظهر ماشاء و اراد و هو الفضّال الکريم البهاء من لدنّا عليک و علی الّذين اخذوا رحيق الوحى من يد عطاء ربّهم و شربوا منه باسمه العزيز البديع .
(478) هو المبيّن العليمامروز کتاب من غير ستر و حجاب جميع احزاب را بافق اعلى دعوت فرمود اوست کتاب اعظم که در فرقان بامّ الکتاب و نبأ عظيم مذکور و از براى کتاب معانى لا تحصى بوده و هست و همچنين دفاتر لاتُعد يک دفتر او دنياست و نفس دنيا از کتاب محسوب و اوست کتابى که داراى جميع اشياء واقاليم عالم است يک کتاب از قلم قدرت و صنع مکتوب و يک کتاب از قلم عباد مسطور کلّ شيئ احصيناه کتاباً ولکن اين کتاب از قلم اعلی جارى و نازل و اقتدار قلم اعلی خارج از حدّ احصا قيام نمود امام وجوه قيامى که قعود او را اخذ ننمود و صفوف و الوف و سطوت و غضب او را از اراده قويّه غالبه اش بازنداشت و يک کتاب بصحيفه حمراء او مخصوص است بذکر جواهر وجود و ايشانند آن نفوسى که عالم را يک وطن دانند و با کلّ بروح و ريحان حرکت نمايند درع اين نفوس تقوى بوده و هست بطراز امانت مزيّنند و بصدق و صفا و وفا موصوف داراى اخلاق مرضيّه اند و صاحب اعمال پسنديده نصرت نمايند ولکن بجنود اخلاق و آداب عالم تحت اراده حکيم حاذق است آنچه مصلحت عباد و مقتضيات عصر است فرموده و ميفرمايد لا يحيطون بشيئ من علمه الّا بما شاء وسع کرسيّه السّموات و الارض ذکر ارض که در کتاب نازل کلّ اراضى را شامل است عنده علم کلّ شىٌ فى کتاب مبين اگر نفسى بمرقاة بيان بسماء معانى عروج نمايد باين کلمه عليا که از افق سماء قلم اعلی اشراق نموده گواهى دهد و هى هذه لا رطب و لا يابس الّا فى کلمة اللّه المطاعه تا چه رسد بکتابى که ظاهر و هويداست مقصود از رطب و يابس در يک مقام اوامر و نواهى الهى بوده و در يک مقام ما ينفعهم و يضرّ هم فى الحيوة الاولی مختصر ذکر شد .
(479) هو المتعالی العليم الحکيمکتاب انزله الرّحمن لمن فى الامکان ليقربنّ الکلّ به الی اللّه رب العالمين من آمن به قد آمن بکتب اللّه کلّها و الّذى غفل انّه من المنکرين قل هذا لهو الّذى لا يعادل بکلمة منه ما نزّل من قبل قد شهد بذلک من بشّر العباد بظهورى و نطق باسمى العليم الخبير کم من عبد اذا سمع النّداء اقبل الی الافق الاعلى و کم من عبدٍ اعرض و اتّبع کلّ حاسد بعيد انّک اذا فزت بکتاب ربّک ان اقرأه بالرّوح و الرّيحان انّه يجذبک الی اللّه العزيز الحميد ثمّ اشکره بما جرى ذکرک من قلمه الاعلى انّ هذا لفضل عظيم ان اعرف و قل لک الحمد يا محبوب العالمين .
(480) هو المتعالی عن الذّکر و البيانکتاب انزله الرّحمن فضلاً من عنده الی الّذى اراد ان يشرب رحيق الحيوان فى هذا الظّهور البديع نوصيک بالاستقامة علی امر اللّه و نذکرک بهذا الذّکر الّذى به تذکّر من تقرّب الی اللّه ربّ العالمين ان افرح بذکرى ايّاک انّه يکون معک فى کلّ الاحوال لو تکون من الرّاسخين ستفنى الدّنيا و ما فيها اذاً يجدنّ المخلصون ما قدّرلهم فى الفردوس الاعظم من لدى اللّه الغفور الکريم انّ الّذين غفلوا اليوم عن اللّه و سلطانه سوف يرون انفسهم فى خسران عظيم قد ربح من اقبل الی الافق الاعلى و خسر من اشتغل بالهوى و اعرض عن مولی الورى انّ ربّک لهو المبيّن العليم کذلک نزّلنا الآيات لتجد عرفها و تکون من الذّاکرين.
(481) هو المتکلّم المبيّن العليماى دوستان ربيع رحمانى است و نسايم عنايت الهى جارى و سارى جهد نمائيد تا اشجار يابسه انسانى را از اين نسايم روحانى سبز و خرّم کنيد تا باثمار معارف الهّيه و اوراد حکم بالغه ربّانيّه مزيّن شوند اشجار يابسه لايق قطع است و اشجار مربّيه زينت حدائق و بساتين ان شاء اللّه بعناية اللّه چنان بخدمت امر مشغول شويد که ذکرش درکتاب الهى بدوام ملک و ملکوت باقى و ثابت ماند انّه ينصر من نصره و ينظر من توجّه اليه لا اله الّا هو الفرد الخبير البهاء عليک و علی الّذين نبذوا ما عند هم و اخذوا ما اُمِروا به فى لوح مبين .
(482) هو المتعالی عن کلّ ذکر و ثناءقد شهد القلم الاعلى و الّذين يطوفون حول الاسم الاعظم الابهى و لکنّ النّاس هم لا يسمعون انّه فى کلّ حين ينادى و يدعو هم الی افق الامر و لکنّ النّاس اکثر هم لا يشعرون قد اخذ هم سکر الغفلة علی شأن ما انتبهوا من نداء اللّه فى هذا اليوم الّذى فيه نصبت راية الامر و شهدت الذّرات انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم کذلک ماج البحر الاعظم بين الامم و لکنّ القوم اکثر هم لايفقهون قل ضعوا اصنام الاوهام انّ هذا مطلع آيات ربّکم العزيز المحبوب ايّاکم ان يمنعکم ما خلق فى الارض عن المقام الّذى نزل حکمه فى لوح مسطور .
(483) هو المشرق من افق البقاءسبحان من زيّن هيکلک بطراز الاذن و احضرک لدى العرش و اسمعک ندائه العزيز البديع هل يعادل بهذا شيئ لا و ربّ العالمين ان احمد فى کلّ الاحوال ثم اشکره و قل لک الحمد يا الهى بما ايّدتنى و شرّفتنى و احضرتنى مقامک الکريم.
(484) هو المشرق من افق الايقانبعنايت حق فائز شدى للّه الحمد و بصراطش آگاه گشتى للّه الفضل ذکرت مذکور و لحاظ شفقت بتو متوجّه ان شاء اللّه اين مقام بلند اعلى را باسم مالک اسما حفظ نمائى و از ضوضاء ظالمين و غافلين محزون نشوى و ممنوع نگردى سوف ياخذ هم اللّه بعدل من عنده و يُريک ما قدّر لک فى کتابه المبين البهاء عليک و علی کلّ ثابت مستقيم.
(485) هو المشرق من افق البيانکتاب انزله الرّحمن لمن فى الامکان ليقربهم الی اللّه ربّ العالمين قد منعت النّاس اهوائهم عن هذا الصّراط المستقيم قد اتّخذوا الموهوم معرضين عن اللّه العزيز الحميد فاعلم قد حضر کتابک لدى الوجه و سمعنا ما ناديت به اللّه و اجبناک بهذا اللّوح المبين طوبى للسان نطق بذکر المقصود و لعين توجّهت الی الوجه و ليد اخذت کتاب اللّه المحکم المتين سيفنى ما تراه و يبقى لک اجر ذکرک محبوب العالم و حضور کتابک فى هذا المنظر الکريم ان افرح بذکرى ايّاک و کن من الشّاکرين.
(486) هو المشرق من افق البيانقد امسى مطلع الظّهور بين اهل الفجور و بذلک تنوح الاشياء ولکن النّاس هم لا يفقهون قد اعترض علينا عباد لا يعرفون حرفاً من الکتاب و هم لا يشعرون قد نزّلت الآيات فى اللّيالی و الايّام و لکنّ القوم لا يسمعون قد خلقت الموجودات لايّام اللّه انّه ظهر بالحق و هم لا ينظرون قد اخذتهم اهوائهم علی شأن منعوا عن فضل اللّه المهيمن القيّوم اذا انزلنا الآيات جادلوا بها و اذا اظهرنا البيّنات کفروا باللّه ربّ ما کان و ما يکون انّ الّذى شرب رحيق البيان من يد عطائى انّه ممّن فاز بکلّ الخير يشهد بذلک لسان العظمة و الجلال فى هذا المقام المحمود ان افرح بذکرى ايّاک و توکلّ علی اللّه العزيز الودود .
(487) هو المشرق من افق البيانيا مهدى ان استمع ندائى من شطر سجنى انّه لا اله الّا انا العليم الحکيم قد ذکرناک و احبّائى فى هناک و نبشّر کم بما قدّر لکم من لدن مقتدر قدير البهاء عليک و على ابيک و على الّذين فازوا بهذا الامر العظيم و الحمد للّه العليم الحکيم .
(488) هو المشرق من افق سماء الفضليشهد المظلوم بوحدانيّة اللّه و فردانيّته و باسمائه الحسنى و صفاته العليا هو الّذى خلق العالم بکلمة من عنده و اظهر ما اراد انه هو المقتدر المختار و نشهد انّه اتى راکباً علی السّحاب فى يوم فيه اخذ السّکر سکّان الارض و السّماء الّا من شاء اللّه مالک المآب قد ظهر من کان ناطقاً فى سدرة الطّور و برز ما کان مکنوناً فى علم اللّه ربّ الارباب طوبى لک يا امّ الافنان و بنت الافنان اشهد انّک اقبلت الی افقى و حضرت تلقاء الوجه اذ کان لسان العظمة ناطقاً بذکره العزيز الجميل اشکرى ربّک بما ايّدک علی الاقبال و الحضور امام الوجه انّه هو المقتدر الفضّال نسأله تعالی ان يقدّر لک مايفرح به قلبک و تقرّ عينک انّه هو المقتدر علی ما تشاء و فى قبضته زمام الامور کلّها يشهد بذلک من عنده امّ الکتاب البهاء المشرق من اُفق سمائى عليک و علی اللّائى آمن باللّه منزل الايات .
(489) هو المشفق العطوف الغفور الرّحيمتاللّه يا اسمى الجيم قد قرء لدى العرش کتابک و وجدت منه نفحات حبّک للّه يشهد بذلک قلمى الاعلی فى هذا اللّيل الّذى فيه ينطق جمال القدم بما تضوّع منه عرف الحيوة بين العالمين و انّک اذا فزت به قم و قل لک الحمد يا اله العالمين ان يا اسمى الميم ان استمع النّداء من شطر السّجن لعمرى انّ لسانى يشهد بحبّک للّه و باقبالک اليه ان اطمئن بفضل ربّک و قل لک الثّناء يا محبوب العالمين ان يا اسمى الالف تشهد الف الابداع بانّک انت الّذى سمعت النّداء و اقبلت الی الافق الاعلى و تمسّکت بالمعروف و استقمت على حبّ مولاک اذ کان مضطرباً کلّ قوىّ امين ان يا اسمى اللّام انّ ربّک العلّام يناديک من مقرّ عرشه العظيم و يشهد لک بما تقرّ به عينک و يسرّبه قلبک و يأخذ عرف العناية کلّ صغير و کبير لا تحزن من شيئ انّه يسمع و يرى و ينزل لک ما تفرح به قلوب العارفين لعمرى لو تجد نفحات هذه الايام لتطير من الاشتياق و تصيح فى البيت لک الفضل يا من فى قبضتک ملکوت السّموات و الارضين انّا خلقناک و ربّيناک و اسمعناک و اريناک منظرى الکريم يا اسمى الجمال عليک بهاء اللّه فى کلّ حين و بعد حين و قبل حين انت الّذى تمسّکت بالحبل الاعظم و حملت الرّزايا فى حبّ اللّه ربّ العالمين انّا کنّا معک اذ دخلت فى السّجن و کانت معک انفس معدودات انّ ربّک لهو البصير الخبير ان اذکر من سمّى بعلی قبل اکبر انّه ممّن و فى بميثاق اللّه و عهده و استشهد فى سبيلی المستقيم انّا نذکره فى هذا الحين و نقول عليک بهاء اللّه و بهاء من فى الملأ الاعلی و بهاء الّذين فازوا بهذا الامر البديع يا علی قبل اکبر انّک انت دخلت الرّمس و محبوب العالم يذکرک فى هذا المقرّ الرفيع انت الّذى توجّهت الی وجه موليک و قطعت البرّ و البحر الی ان دخلت شاطى البحر الّذى ينادى کل قطره منه قد تمّ الميقات و اتى الرّحمن بسلطان مبين و اقبلت الی افق الظّهور و قمت لدى الباب و فزت بانوار الوجه و سمعت نداء اللّه المهيمن العزيز الحميد و کنت فى جوار رحمته ايّاما معدودات ثم رجعت باذنه و دخلت السّجن فى حبّه انّ ربّک لهو الشّاهد السّميع طوبى لمن يذکره بعده بما نطق به القلم الاعلی فى هذا المقام المنيع نشهد انّه ممّن انفق روحه فى حبّ مولاه فى يوم فيه زلّت اقدام العارفين انّا نذکره و الّذين معک ليشهد الکلّ بفضل اللّه و رحمته انّه لهو المعطى الغفور الکريم ثم نبشّرک بفضل اخر انّ ربّک لهو المبشّر الخبير انا قد غفرنا اخاک الّذى صعد الی اللّه و نشهد انّه ممّن اقبل الی الافق الاعلى و بلغ الغاية القصوى کلّ ذلک من فضلی عليک لتکون من الشاکرين انّه فى الافق الابهى يشهد بذلک لسان عظمتى فى هذا المقرّ المنير انّا نذکر فى هذا المقام من سمّى بعلی قبل نقى ليبقى ذکره بدوام اسم اللّه الملک المقتدر العزيز الحميد ان يا قلم الاعلى ان اذکره بالرّوح و الرّيحان ثمّ اشهد له بما شهد له الرّحمن انّ ربّک لهو المعلّم الامين قل طوبى لک يا من صعدت الی الرفيق الاعلى و توجّهت الی المقام الاسنى اشهد انّک قد سمعت النّداء و اقبلت و آمنت و کنت من الفائزين انت الّذى ما منعتک شئونات الخلق عن الحقّ قمت علی الذّکر و الثّناء بين ملأ الانشاء و توجّهت بوجهک الی وجه اللّه المشرق من هذا الافق المنير طوبى للّذين فازوا بهذا المقام و نعيماً لکلّ مقبل اقبل الی اللّه العزيز الجميل ثمّ نذکر من سمّى بعندليب الّذى طار فى هواء محبّة الرّحمن و فاز بظهور اللّه فى يومه البديع انّا نذکره باحسن الذّکر و نرسل اليه نفحات الآيات من هذا المقام الّذى فيه ينطق لسان العظمة الملک للّه العزيز المنيع يخاطبه جمال القدم و يقول عليک ثناء اللّه يا من کنت ناطقاً بذکر ربّک و عليک بهاء اللّه يا من کنت ناظراً الی مشرق فضل ربّک العليم کذلک ذکرنا الّذين سمعوا نداء اللّه و اقبلوا اليه بقلوبهم و شهدوا بما شهد الرّحمن اذ استوى علی عرشه العظيم نعيماً لهم و طوبى لهم بما فازوا فى هذا الحين بکوثر ذکر ربّهم المقتدر القدير هل تعادل بهذا الفضل کنوز العالم لا و اسمى الاعظم و لکنّ النّاس اکثر هم من الرّاقدين بشارة بعد بشارة بما توجّه وجه القدم من شطر سجنه الاعظم الی من سمّى بمحمّد قبل علی الّذى فاز بعرفان اللّه مالک الايجاد انّا نذکره بلحن اللّه ربّ الآخرة الاولى بذکر تمرّ به رائحة القميص بين العالم و يتضوّع عرف الرّحمن فى الامکان انت الّذى اقبلت الی قبلة الافاق و آمنت بالّذى اعرض عنه اکثر العباد طوبى لک بما فزت برحيق الحيوان الّذى ادارته انامل عطاء ربّک الرّحمن بين الامکان اشهد انّک تقرّبت و توجّهت و عرفت و اخذت و شربت باسم اللّه مالک الاديان هل من ذى اذن ليسمع لحن اللّه و هل من ذى بصر ليشاهد انوار الوجه هل من ذى شمّ يجد رائحة الفرح الّذى علّق علی ظهر اللّه المقتدر العزيز المنّان انت فى الرّفيق الاعلى و ربّک الابهى يراک و يذکرک ليکون ذکره اية لمن فى الابداع يا جمال قد سمعنا منک ما کان شاهداً لخضوعک للّه و خشوعک لوجهه و عجزک و ابتهالک لدى اللّه المقتدر العزيز الوهّاب انّه يکون معک فى کلّ الاحيان و يذکرک و الّذين معک انه لهو العزيز البصّار و نکبّر من هذا المقام الاعلی و المقرّ الاسنى علی اهلک و من نسب اليک انّ ربّک لهو المبيّن المختار لا يعزب عن علمه من شيئ يذکر من يشاء بما يبقى به ذکره بدوام ملک اللّه مالک الانام اى جمال کتابت بلحاظ مالک اسماء فائز و جواب آن از سماء مشيّت الهى نازل بشأنى که هر کلمه آن شهادت ميدهد بر فضل محبوب عالم و عنايت او ان اشهد و کن من الشّاکرين و مخصوص هر يک از اسماء که در کتاب آنجناب بود آيات بديعه منيعه نازل اى جمال قسم بشمس محبّت که از افق عالم مشرق است و باعلی الضيّا و ابهى النّور ظاهر و باهر که اگر جميع ناس در ساعتى از ساعات بقلوب مقدّسه مطهّره توجّه نمايند و نداء اللّه را اصغا کنند و اطوار اوراق سدره منتهى را مشاهده نمايند البتّه کلّ از فيض بحر اعظم محروم نمانند و در اين فجر منير بعنايت حق فائز گردند ولکن انّهم فى غفلة و ربّک لهو الشّاهد الخبير اهل خانه و منتسبين شما جميع لدى العرش مذکورند و جميع بعنايت الهى فائز شده و ميشوند لا تحزن من شيئ قد قدّر لک ما تفرح به القلوب انّ ربّک لهو الصّادق المخبر الامين يا اسمى الجمال قد توجّه فى هذا الحين وجه ربّک الی من سمّى ببزرگ ليجد نفحات الوحى و ينطق بثناء ربّه الخبير انّ الّذى توجّه الى اللّه انّه يتوجّه اليه من عنده و انا العليم من نطق بهذا الاسم الاعظم يوقن بانّه کان مذکوراً لدى العرش يشهد بذلک ربّک و انا الشّهيد کبّر من قبلی على وجهه قل تاللّه قد فُزتَ بالفوز الاعظم اذ ذکرک مالک القدم فى هذا اللّوح الحفيظ ان افرح بفضل موليک ثمّ اشکره انّ ربّک لهو السّميع هذا يوم فيه انجذبت الاشياء من نداء مالک الاسماء و يسمع من کلّ ذرة من الذّرات تهلّل و تکبّر و تتحرّک شوقاً الی ظهور اللّه فى هذا المقام المبين يا جمال ان اشهد ثمّ انظر ثمّ اذکر ما رأيت بعينک اذ کنت قائماً لدى الباب و کان متوجّهاً اليک وجه اللّه ربّ العالمين ان افرح بفضلی ثمّ عنايتى ثمّ مواهبى و رحمتى الّتى سبقت الاشياء و بحر کرمى الّذى احاط العالمين و ما ذکرت فى الّذين اقبلوا الی المظلوم بشّر هــــــــــــــــــــم بذکرى ايّاهم ليکوننّ من الفرحين قد عرض لدى العرش العبد الحاضر کلّ اسم کان مذکوراً فى کتابک و نزّلنا له ما فاح به عرف الفضل بين السّموات و الارضين طوبى لهم بما فازوا بعرفان اللّه فى ايّامه و تمسّکوا بحبله المنير يا اهل الطّاء لعمر اللّه انّ المقصود يذکر کم و يناديکم من هذا المقام البعيد و يدعو کم الی مقام لا ياخذه الفناء انّ ربّکم العليم لهو الشّاهد الامين قد ذکرنا کم مرةً بعد مرّةً ان افرحوا بفضل ربّکم و کونوا من الشّاکرين ان ابشروا بما توجّه اليکم وجه اللّه من هذا الافق البديع قولوا لک الحمد يا اله العالم و مالک القدم بما تحرّک باسمنا قلمک الاعلى و تضوّع منه عرف عنايتک لهؤلاء العباد نشهد انّک انت الفضّال و نحن من السّائلين و ما ذکرت فى اهل الهاء و الميم انّا نزّلنا لهم الآيات فضلاً من لدنّا و انا الکريم و نزّلنا لملّة الکليم فى هناک ما اردته من فضل ربّک الرّحيم و نذکر اهل الشّين و السّين و الميم الّذين فازوا برحيق البقاء الّذى فکّ ختمه باصبع ارادة مالک الانشاء طوبى لهم ثمّ طوبى لهم و حسن مآب ان يا احبّائى فى الشّين تاللّه قد ذکر کم مالک الاسماء بآيات لا يراها المحو فى ممالک الابداع انّ مالک الاختراع يشهد بذلک و عن ورائه کلّ عارف علّام يا رضا قد سمعت النّداء مرّهً بعد مرّةٍ ان استمع فى هذا الکرّة الاخرى و توجّه بالوجه الاطهر الی المنظر الاکبر و بالقلب الانور الی افق ظهور ربّک العزيز الوهّاب قل لک الثناء يا مالک البقاء و لک الذّکر يا من بيدک زمام الايجاد اشهد انّک قد قرّبتنى و شرّفتنى و عرّفتنى و اسمعتنى ندائک الاحلی فى ملکوت الانشاء و انّک انت الکريم الفضّال اسألک بالاسم الاعظم بان تجعلنى ناطقاً بذکرک و تؤيّدنى على الاستقامة الکبرى على امرک الّذى به انقلب الاسماء و ناحت قبائل الارض کلّها الّا من شاء کرمک الذى احاط الامکان و نذکر الّذين فهيناک ليحرّکهم عرف آيات ربّهم الرّحمن و نکبّر من هذا المقام علی وجوههم و نوصيهم بما ينبغى لهذه الايّام ان يا قلمى الاعلى ان اذکر من سمّى بطالب ليفرح بذکرى و يکون قائماً علی خدمة هذا الامر الّذى به زلّت الاقدام يا طالب ان استمع نداء المظلوم تاللّه انّه ما اراد لک الّا ما يقرّبک الی اللّه رب الغيب و الاجهار ان اعمل بما وصّيناک من قبل بلسان الصّدق ثم تشبّث بذيل رحمة ربّک فالق الاصباح قل اى ربّ لک الحمد بما عرّفتنى و علّمتنى و اشهدتنى قد توجّهت بکلّى اليک و اسألک بان لا تدعنى بنفسى و انّک انت المقتدر المنّان و نذکر احبّائى فى السّين قل ان افرحوا بذکرى و ثنائى لعمر اللّه يبقى لکم ما جرى من هذا القلم الّذى شهد انّه لا اله الّا انا المقتدر العزيز الفضّال انّا نرا کم فى حبّ اللّه و امره و نوصيکم بالاستقامة الکبرى لانّ بها ترتفع اعلام النّصرة بين الارض و السّماء و يغرّد عندليب البقاء فى الاجواء انّه لا اله الّا هو المقتدر علی الاکوان خذوا رحيق البيان باسمى ثم اشربوا منه بذکرى الّذى احاط الجهات طوبى لکم بما تشرّفتم بذکر اللّه و توجّهتم فى يوم فيه زلّت الاقدام يا قلمى توجّه الی اهل الميم الّذين شربوا رحيق العرفان فى ايّام الرّحمن و فازوا بهذا الذّکر الجميل انّا سمعنا نداء کلّ واحد منکم و نرا کم علی ماانتم عليه فضلاً من لدى اللّه العليم الخبير انّا نذکر من سمّى بعلی فى ملکوت الاسماء ليسمع نداء ربّه الکريم ان يا علی ان استعدّ لاصغاء نداء ربّک الابهى الّذى ارتفع من هذا الافق الاعلى و المنظر الاسنى لتشهد بما شهد الملأ الاعلى انّ ربّک لهو المبيّن العزيز الحميد قم علی خدمة موليک علی شأن يتحيّر به ما سواک کذلک يأمرک قلم الامر من هذا المقام المنير تمسّک بالعروة الاستقامة و تشبّث بذيل رحمة ربّک و قل يا اله الاسماء و فاطر السّماء و المهيمن علی الاشياء اسألک باسمک الّذى به انکسر ظهر الاصنام بان تجعلنى ناطقاً بذکرک ذاکراً بين خلقک ثم ايّدنى علی خدمة امرک انّک انت المقتدر على ما تشاء لا اله الّا انت العليم الحکيم ان يا علی اذ ارتفع نعيق ناعق فى هناک دعه بنفسه و توجّه بقلبک الی افق ظهور ربّک العزيز الحميد کذلک جرى اسمک من لسان المظلوم و نزّل لک ما يبقى به اسمک بين السّموات و الارضين و نذکر من سمّى بالباء و الزّاء ثمّ الرّاء و الکاف ليأخذه جذب آيات ربّه على شأن يقوم و ينادى قل تاللّه قد ظهر المحبوب و اتى الرّحمن بعرشه العظيم قل يا قوم لا تضيّعوا امر اللّه بينکم دعوا ما عند کم و خذوا ما اتيکم من لدى اللّه ربّ العالمين هذا يوم لا تنفعکم خزائن العالم و لا اعانة الامم توکّلوا علی اللّه و توجّهوا الی افقه المنير کذلک يعلّمک ربّک لتذکره بين عباده و تکون من الرّاسخين توجّه وجه القدم الی ارض النّون و يذکر الّذين آمنوا باللّه ربّ ما کان و ما يکون يا محمّد ان افرح بما يذکرک الفرد الاحد من هذا المقام الاعلی لتقوم علی ذکر مولاک الّذى سجن فى سبيل اللّه المهيمن القيّوم قل تاللّه قد جعل اللّه السّجن قصراً من الياقوت ينطق فيه مالک الملکوت انّه لا اله الّا انا العزيز المحبوب کن مستقيماً علی حبّ مولاک لانّ النّاعق ينعق بين العباد دعه بنفسه و تمسّک بحبل اللّه ربّ الغيب و الشّهود کذلک جرى من قلم الرّحمن ماء الحيوان ان اشرب و قل لک الحمد يا اله العالم و لک الشّکر يا مالک الوجود ان يا محمود يذکرک ربّک من هذا المقام المحمود و يناديک بنداء لو يجد من الوجود عرفه ليدعنّ ما عند هم و يطيرنّ فى هواء محبة ربّک العزيز الودود اذا فزت بآيات اللّه ان احفظها ثمّ اقرئها فى اللّيالی و الايّام لعمر اللّه تستضيئ بها الافاق و تستنير بها القلوب ايّاک ان تحزنک شئونات العالم کن ناظراً فى کلّ الاحوال الی هذا الافق الّذى منه ينادى الاسم الاعظم الملک للّه مالک الملوک قل يا عباد الرّحمن هل بينکم من ذى سمع ليسمع نداء اللّه و هل بينکم من ذى بصر لينظر ما ظهر فى يوم الموعود قل انّه يکتب لمن اراد اجر لقائه کذلک قضى الامر فى لوح محفوظ کم من عبد تقرّب و يا فاز و کم من عبد فاز باللّقاء اذ کان فى مقام بعيد کذلک يعلّمکم اللّه فضلاً من عنده انّه لهو العليم الحکيم انّا نذکر الّذين آمنوا باللّه فى ارض زيّنت باسم الميم فى هذا اللّوح المنيع يا اهل الميم و الزاء ان افرحوا بذکر اللّه و توجّهوا بقلوب نوراء الی مشرق الطّور الّذى فيه ينادى مالک الظّهور الملک للّه الفرد الواحد العليم الخبير انّا نذکر الّذين شربوا رحيق الوحى و فازوا بعرفان اللّه فى هذا الفجر المنير طوبى لکم بما سمعتم و اقبلتم و آمنتم باللّه ربّ العالمين انتم فى مقاعد کم و لسان المظلوم يذکر کم من هذا المقرّ الّذى يطوفه الملأ الاعلى ثمّ اهل مدائن الاسماء و الّذين يطوفون حول عرش عظيم هنيئا لکم و مريئاً لکم يا اصفياء اللّه و احبّائه طوبى لوجوهکم بما توجّهت و لقلوبکم بما اقبلت و لنفوسکم بما طارت و لعيونکم بما رأت و لالسنکم بما نطقت بثناء اللّه الملک الحقّ المبين انّا نوصيکم بالاستقامه علی امر اللّه لانّها تنفعکم فى الدّنيا و الآخرة انّ ربّکم الرّحمن لهو العليم خذوا کأس الحيوان باسمى الرّحمن رغماً للّذين کفروا بالبرهان اذ ظهر من لدى اللّه العزيز الجميل ثمّ اشربوا منه تارةً باسمه و طوراً بذکرى البديع المنيع کذلک يذکّر کم من سجن فى سبيل اللّه و کذلک يذکّر کم من استقرّ علی هذا المقام الکريم البهاء عليکم من لدى اللّه مقصود العارفين و الحمد للّه ربّ العالمين .
(490) هو المعزّى المسّلیيا افنانى انّا نذکر ما ورد عليکم من الاحزان فى ايّام الرّحمن نعزّيکم بآيات اللّه ربّ العالمين لعمر اللّه انّ الّذى صعد رأيناه فارغاً عن الدّنيا و مقدّساً عن غبارها و دخانها و وجدناه علی روح و ريحان علی شأن لو يظهر علی من الارض لينقطعنّ عما عند هم متوجّهين الی اللّه العزيز الحميد طوبى لک بما سمعنا من لسانک کلمة الشّکر و التّسليم و وجدنا من قلبک نفحات الرّضاء انّ ربّک هو العليم الخبير ان انظر ثمّ اذکر اذ ارسلنا مبشّرى بآياتى و اعطيناه ابناً سمّيناه باحمد و رفعناه الی مقام ما اطّلع به الّا اللّه العليم الحکيم و من قبله ارسلنا محمّداً رسولی و اعطيناه ابناً سمّى بقاسم و من بعده بعبد اللّه و من بعده بابراهيم و رفعنا هم حکمةً من عندنا و انا المقتدر القدير لقّبه المشرکون بابتر انزلنا عليه آية من عندنا و انا المنزل القديم المال و البنون زينة الحيوة الدنيا و الباقيات الصّالحات خير عند ربّک ثواباً و خير املاً و اخذنا المشرکين قهراً من عند نا و سلطاناً من لدنّا کذلک تضوّعت نفحات الوحى لتشکر ربّک الذّاکر العليم يا افنانى نحبّ ان نلقى عليک ما القيناه علی احد من احبّائى لتجد فى نفسک نور الاصطبار من لدن ربّک العزيز الفريد عظّم اللّه اجرک فى ابنک الّذى صعد اليه کما صعد ابنى مهدى فى اوّل الورود فى السّجن يا افنانى انّ الدّنيا مکدّرة مغبّرة قدّمت محنتها راحتها و سبقت نقمتها نعمتها و زاد تعبها طربها اوست محبوب غافلين و مبغوض عارفين راحت و وفا در او چون کيميا و بلاى او خارج از حد احصا يرى فيها الانسان ما لا يحبّ ان يراه و يعاشر مع من لا يريد لقائه لو کان لها مقام لترانى مستويّاً علی عروشها و لو کان لها قدر ما اعرض عنها موجدها و سلطانها ايّاک ان يحزنک حزنها او يسّرک زخرفها عزّ ها ذلّ و ثروتها فقر و بقائها فناء اين شوکة پرويز و ذهبه الابريز و اين شوکة الفراعنه و قصور هم العالية و اين ثروة الجبابره و جنود هم المصفوفة لو تنظر اليوم فى قصر کسرى لتراه محّلاً للعنکبوت و الصّدى ان اعتبروا يا اولی النّهى لا تحزن بما ورد عليک انّا نعزّيک و نسلّيک و نوصيک بالصّبر و الاصطبار انّ ربّک هو الآمر المختار انّا ما اردنا من الدّنيا الّا اهلها و انّها من حيث هى هى موطئ قدمى و مرتع اغنامى و منظر اوليائى و مطلع ظهورات قدرتى و مظهر اسمائى الحسنى و صفاتى العليا انّ ربّک هو المبيّن العليم و نذکر ورقتى التى احاطتها الاحزان بما ورد عليها من القضاء المبرم من لدى اللّه مالک القدم نسأله تعالی بان يبدّل حزنها بذکره و ثنائه و آياته و بيّناته و قربه و لقآئه لا تحزنى يا ورقتى انّه معک فى کلّ الاحوال يسمع و يرى و هو السّميع البصير انه يکفيک بالحق و هو المقتدر علی ما يشاء لا اله الّا هو الفرد الواحد العزيز الحميد البهاء المشرق من افق سماء رحمتى عليکم يا افنانى و يا اوراقى و علی من يحبّکم لوجهى و يسمع قولکم فى هذا النّباء العظيم .
(491) هو المعلّم العليمذکر من لدنّا لمن سمع نداء ربّه الابهى و اقبل الی الافق الاعلى اذ اعرض عنه اکثر الورى ليجذبه ذکر المحبوب علی شأن تنجذب به القلوب انّا ذکرناک من قبل و نذکرک فى هذا اللّوح الّذى ينطق انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم قد حضر کتابک لدى الوجه و انشد عبد الحاضر لدى العرش ما انشأته فى ذکر اللّه ربّ ما کان و ما يکون طوبى لنظمک و نثرک انّا وجدنا منهما رائحة حبّک ربّک العزيز الودود انّه يجزيک بالحق قد قدّر لک ما لا يعادله ما خلق فى الارض انّه لهو الحقّ علّام الغيوب اين الّذين اعرضوا عن اللّه و حاربوا بسلطانه و جادلوا بآياته و کفروا ببرهانه قد اخذنا هم بغتةً انّ ربّک لهو المقتدر على ما يشاء بقوله کن فيکون فسوف نأخذ الّذين ظلموا اليوم و قاموا علی الاعراض وعداً من عند نا و انا المقتدر علی ما اقول لا تبقى فى الارض انفسهم و لا اموالهم و لا آثار هم و يبقى لک و للّذين استقاموا ما لا يفنى بدوام الملک و الملکوت کبّر من قبلی عباد الّذين آمنوا باللّه العزيز المحبوب طوبى للسانک بما نطق بثنائى و لوجهک بما توجّه الی افقى و لاذنک بما سمعت ندائى المرتفع من هذا المقام المحمود .
(492) هو المغرّدقد حضر الخادم مع قلم و لوح و اراد ان ينزل له الايات قلنا انّها ملئت الارضين و السّموات يقول انّ البحر لا يسکّن عطش عرفانى اريد ان تجرى من معين قلمک الاعلى بحور فى ذکر اسمک الابهى نقول بها تخرب البلاد و تغرق فيها العباد يقول هذا خير لها و لهم و سلطانک المهيمن علی الاکوان قلنا هل ينفع الحوت النّار و السمندر الماء يقول لو تشاء کلّ ما يظهر من عندک انّه الدرياق الاعظم للامم و شفاء لکلّ الامراض قلنا عليک بالشّهود للاثبات يقول انت انت يا مطلع الآيات ترى من النّاس من يفرّ من الاسم الاعظم و منهم من جعل اللّه له کوثر القدم کذلک يشهد القلم من لدن عليم حکّام ياليت عرف النّاس تموّجات هذا البحر و ما ستر فيه من لئالی علوم ربّهم العزيز العلّام ان يا قلمى قد مضت ايّام و کنت صامتاً عن الذّکر و البيان بذلک ناحت الحقايق و التّبيان احى الاشياء من صريرک الاحلى مرّة اخرى لعلّ ترى من يقوم علی خدمة مولاک و ينصر ربّه منقطعاً عن الامکان نشهد بک جرت ينابيع الحکمة فى افئدة البريّة و فاض کوثر الحيوان لاهل العرفان و بک فاحت نفحات الالهام بين الانام و فوحات الوحى لاهل الاديان مع هذه القدرة القاهرة الغالبة و هذه الحکومة المحيطة النّافذة هل تقدر ان تنطق بما يفتح به باب جنّتى التى کانت مکنونة فى علم ربّک منوّر الانوار و ترى مشرقة من افقها شمس جمال ربّک الّذى انطقک بکلمة من عنده لمن فى الارضين و السّموات انّها جنّة عدّدت فيها آلاء العرفان و تطوف حولها الجنان فى العشىّ و الاشراق تعال يا قلمى لا قصّ لک و تقصّ لی ان لن تقدر بذلک و تجد نفسک عاجزاً عن وصف ذاک المقام و ما قدّر فيه هل تستطيع ان تتکلم بما يفرح به قلب ربّک او يسکن ظمأ من قام لدى الباب ذلک مع علمى بانّک لو تنزل الآيات على عدد قطرات الامطار و تملأ بها الواح الارضين و السّموات انّه يقول اين عنايتک الاخرى يا منزل النعمة من سماء العطاء لمن فى الابداع ان يا قلمى اليوم يومک تحرّک بين اصابع المحبوب بامر من عنده ثم اجتذب اهل الملکوت بنغماتک و اهل الجبروت بذکر هذا الجمال المشرق من افق الحسن و هذا النّور الّلائح من افق الجمال قل لک الحمد يا الهى بما شرّفتنى بلقائک و انطقتنى بثنائک اشهد بانّ هذا لم يکن منّى و لا يقتضيه استحقاقى بل من فضلک يا من بيدک زمام الممکنات تلک جنّه ترى الشّمس مشرقة من مشرقها و هى وجه ربّک الابهى و نور قمرها من جبين اللّه مالک المآب يسمع من خرير مائها انّه لا اله الّا انا البديع و من حفيف اشجارها انّه لا اله الّا انا المليح و من هزيز ارياحها لا اله الّا انا العزيز العلّام کلّ ما خلق فيها حىّ من روح اللّه ينطق انّى لِلّه ربّ الارباب من ذاق ثمراً من اثمارها يجد حلاوة ما فى الفردوس و ما دونه من الجنان سبحان اللّه کلّ ذلک فى مقام الوصف و انّها فى مقام انقطعت عنه الاذکار قل انّها مقام لا يجول فيه طرف الطّرف و لا يطير اليه طيور الاوهام قد جعله اللّه مقدّساً عن ذکر الخلق و منزّهاً عن عرفان من علی الارض يشهد بذلک کلّ عارف بصّار و سدرة منها تنادى قد شهد اللّه لمن ظهر انّه لا اله الّا هو و هو الکنز المخزون و السّر المکنون و البحر الحَيَوان و مطلع الرّحمن و به ظهر توحيد ذاتى و تقديس نفسى عن الامثال و به ظهرت الاسماء و الصّفات و نطقت الاشياء الملک و الملکوت ثمّ القدرة و اللّاهوت ثمّ القوّة و الجبروت للّه مشرق الآيات و اخرى تنطق شهد اللّه لمن ظهر انّه لا اله الّا هو به اشرقت شمس الکرم و تزيّن العالم بانوار القدم و به ارتفع کلّ سماء و هاج کلّ عرفٍ و ماج بحر العلم و العرفان قد نطق لسان العظمة فى الغرف المبيّنته من جوهر الحکمة و شهد لذاته انّه لا اله الّا هو طوبى لهذا الفجر بما تشرّف بعصر يوم فيه توجّه مالک القدر الی المنظر الاکبر و استقرّ عرش الرّحمن فى الحديقة الموسومة بالرّضوان اذاً تمايلت الاشجار و ابتسمت الازهار و اهتزّت الاثمار و غنّت الاطيار و انجذبت الاغصان و تطاولت الافنان و تحرّکت الجنّة و ما فيها شوقاً لنداء اللّه الملک المقتدر الغنىّ المتعال .
(493) هو المغرّد علی الاغصانيا رحيم فاعلم بانّ قلمى لم ير الرّاحة و السّکون فى کلّ الاحيان ارتفع صريره و دعا الکلّ الی اللّه ربّ العالمين انّ اللّسان ينطق و القلب ينادى و الاصابع تشير و لکنّ القوم اکثر هم من الغافلين قد منعت آذانهم عن اصغاء ترنّمات الوحى و ابصار هم من هذا المنظر الکريم طوبى لقوى خرق الاحجاب باسمى و شهد بما شهد اللّه ربّ السّموات و الارضين البهاء على اهل البهاء الّذين ما منعتهم الاسماء عن اللّه الفرد الخبير .
(494) هو المغرّد علی الافنانطوبى لمن اصبح فارغاً عن الاوهام و قائماً لخدمة الانام انّه من اهل هذا المنظر الکريم ان اختاروا لدونکم ما تختارونه لانفسکم کذلک ينصحکم قلم اللّه المتحرّک المحرّک العليم قد تحرّک به العالم و ظهر به ما کان مکنوناً فى کنز العلم و البيان طوبى للعارفين ينبغى لمن تمسّک بهذا الحبل ان يکون مطلع الخير لمن فى السّموات و الارضين انّا اردنا من السّماء فى بعض المقام المقامات العليا لتطّلعوا بما اراد ربّکم العليم الخبير قل يا اهل الانشاء دعوا الغلّ و البغضاء و زيّنوا هياکلکم برداء المحبّة و الاتّحاد و رؤوسکم باکاليل الموّدة و الوداد هذا ما امرتم به من لدن آمر عليم قد ذکر ذکرک فى المنظر الاکبر و نزّل لک هذا الّلوح المنير ان اقرأه بالرّوح و الريحان ثم اشکر ربّک العزيز الحميد .
(495) هو المقدّس عن الاسماء و الاذکارسبحان الّذى نطق و انطق کلّ شيئ علی انّه لا اله الّا هو المهيمن القيّوم قد انار افق العالم بشمس اسمى الاعظم ولکن النّاس اکثر هم لا يشعرون قد ملئت الآيات کلّ الجهات و لکنّ القوم لا يعرفون قد شهدت الذّرات لمنزل الآيات و لکنّ النّاس هم لا يسمعون قد ارتفع ندائى الاحلى بين الارض و السّماء طوبى لسميع سمع ولوجه اقبل الی اللّه مالک الملوک کذلک ذکرناک فضلاً من عندنا لتشکر ربّک العزيز الودود .
(496) هو المنادى باسمه القيّومذکرٌ من لدنّا لمن اقبل الی الوجه اذ ظهر من هذا الافق الّذى تزيّن بذکره کتب اللّه المهيمن القيّوم تاللّه قد ظهر ما کان مکنوناً فى حجب الغيب و اتى من کان مستوراً فى علم اللّه العزيز الودود هذا يوم بشّر به محمّد رسول اللّه من قبل و من قبله الانجيل و التّوراة و الزّبور قل انّه اتى بالحق و اظهر صراطه و انزل آياته و انطق الاشياء علی انّه لا اله الّا هو الحقّ علّام الغيوب ان افرح بما ذکرناک فى السّجن الاعظم و ارسلنا اليک هذا اللّوح المسطور خذ کتاب اللّه بقوة من عنده ثمّ اعمل بما امرت به من لدى اللّه مالک الوجود فاسئل اللّه بان يظهر منک ما ينبغى لظهوره و استوائه و سلطانه الّذى احاط الغيب و الشّهود طوبى للسان نطق بذکر اللّه و لقلب اشتعل بنار حبّه و لبيت ارتفع فيه اسمه العزيز المحبوب کذلک نوّرنا افق اللّوح بنيّر البيان طوبى لمن فازو ويل لکلّ غافل محجوب البهاء المشرق من افق البقاء عليک و علی الّذين نبذوا ما عند هم ورائهم مقبلين الــــــــــــــــــــــــی اسمنا القيّوم الّذى اذ ظهر ظهر الفرح الاکبر و الفزع الاعظم و نطق العندليب قد فتح باب السّماء و اتى مالک الاسماء بسلطان مشهود .
(497) هو المنادى بين الارض و السّماءيا ايّها النّاظر الی الافق الاعلی ان استمع نداء مالک الورى انّه يجذبک الی مقام لا تخوّفک سطوة العالم و لا تمنعک جنود الامم الّذين غفلوا عن هذا الامر الاعظم العظيم سيفنى ما تراه اليوم و يبقى الملک و الملکوت للّه الواحد المقتدر العليم الحکيم قل قد حکم ابوجهل الزّمان علی محمّد رسول اللّه و السّامرىّ علی الکليم و اليهود علی روحى العزيز المنير و قام اهل الفرقان علی منزل البيان و الرّقشاء قامت علی اللّه المهيمن العزيز القدير لانّها لدغت اصفيائى الّذين طاروا فى هوائى و توجّهوا الی وجهى و شربوا رحيق محبّتى و تمسّکوا بحبلی و تشبّثوا بذيلی المطهرّ المقدّس العزيز المنيع فانظر فى النّاس و اعمالهم انهم اتّخذوا الرّقشاء لانفسهم اماماً من دون اللّه و ارتکبوا ما ناح به الملأ الاعلى و الّذين طافوا حول عرش العظيم قد اخذ ها اللّه بسلطان من عنده و قدرة من لدنه و لکنّ النّاس اکثر هم من الغافلين انّهم فازوا بما اردا و انفقوا ارواحهم و اموالهم فــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــى سبيل اللّه ربّ العالمين و لکنّ القوم خسروا بما عملوا سوف يرون انفسهم فى خسران مبين قد نزّل من القلم الاعلى فى ذکر هم ما لا تعادله کنوز الارض کذلک قضى الامر من لدن ربّک الکريم طوبى لقوىّ ما اضعفته جنود الظلم و لناطق تمسّک باسمى الحکيم قل تمسّکوا بحبل الحکمة فى کلّ الاحوال هذا ما حکم به اللّه فى اکثر الالواح انّه لهو المبيّن العليم البهاء عليک و على من کان مستقيماً فى هذا الامر الّذى به اضطرب کلّ جاهل مريب.
(498) هو المنادى من افقه الاعلىقد ظهر الامر فى المنظر الاکبر بهذا الاسم الّذى به انار افق البيان و نطقت حمامة العرفان علی الاغصان انّه لا اله الّا هو العليم الحکيم قد فصّلنا الايات و اظهرنا البيّنات و لکنّ القوم اکثر هم من الغافلين انّک اذا فزت بآيات ربّک سبّح بحمده و قل يا الهى و آله من فى الارض و السّماء اسألک بالکلمة العليا التى سترت فيها بحور المعانى و البيان بان تجعلنى متشبّثاً بذيل غنائک و مستقيماً علی امرک اى ربّ انا المسکين و انت الکريم و انا المحتاج و انت الغنىّ المتعال لا اله الّا انت الغفور الرّحيم .
(499) هو المهيمن علی الاسماءيا جلال يذکرک الغنىّ المتعال من شطر سجنه الاعظم لتشکر ربّک العزيز الوهّاب انّه يذکر من ذکره و يريد من اراده فضلاً من عنده لا اله الّا هو العزيز العلّام خذ کتاب اللّه باسمه ثم اقرأه بالرّوح و الرّيحان انّه يحفضک و يعلّمک و يعرّفک سواء الصّراط طوبى لمقبل اقبل الی کعبة الوجود و لناطق نطق بهذا الاسم الّذى به خضعت الجبال کذلک انزلنا الآيات و ارسلناها اليک لتقوم علی الامر بالاستقامة الکبرى فى هذا اليوم الّذى فيه ناحت القبائل من کلّ الجهات.
(500) هو النّاطق امام الوجوهذکر من لدى المظلوم للّذين ما منعتهم العلوم و لا الظّنون عن اللّه المهيمن القيّوم الّذى به انفطرت السّماء و انشقّت الارض و نسف کلّ جبل مرفوع ايّاکم يا قوم لا تتّبعوا اوهامکم اتبعوا الحقّ علّام الغيوب کذلک نطق اللّسان اذ اتى الرّحمن من سماء العرفان ببيان مشهود يا ملأ الارض لعمر اللّه ما خلقتم الّا لعرفان هذا اليوم الّذى فيه ينادى المناد الملک لهذا الجمال المشهود ايّاکم ان تمنعکم ما عند القوم عن التّوجه الی اللّه و ايّاکم ان تحجبکم حجبات الّذين انکروا حجة اللّه و برهانه و قالوا ما لا قاله المنصفون انّا سمعنا ندائک ذکرناک فضلاً من عندنا و اجبناک بهذا اللّوح المحتوم قل يا قوم ان تريدوا الآيات انّها احاطت الجهات و ان تريدوا البيّنات انّها ظهرت بالحق و ان تريدوا الرّحيق تاللّه فتح ختمه باصبع القدرة من لدى اللّه مالک الوجود انّک اذا اخذک کوثر بيانى و اجتذبک ندائى قل الهى الهى لک الحمد بما هديتنى الی صراطک و سقيتنى سلسبيل عرفانک اسألک بالنّور الّذى سطع و لاح و بعرف قميصک الّذى تضّوع و فاح بان تجعلنى ناظراً الی امرک و ناطقاً بثنائک و متمسّکاً بحبل عنايتک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت العزيز الودود .
(501) هو النّاطق فى ملکوت البيانسبحان الذى اظهر نفسه بين الامم و به انار افق العالم و لکنّ النّاس اکثر هم من الغافلين انّ القوىّ من اقبل و شرب رحيق الحيوان باسمه العزيز البديع انّه يؤيّده بسلطان من عنده انّه لهو المقتدر القدير يا ميم ان استمع نداء المظلوم انّه يذکرک فى هذا المقام الکريم تاللّه لا ينفع النّاس ما عند هم سوف يرون انفسهم فى خسران عظيم طوبى لمن توجّه الی الافق الاعلى و سمع النّداء الّذى ارتفع من هذا المقام الابهى انّه ممّن فاز بکلّ الخير نشهد بذلک لسان العظمة و عن ورائه الّذين طافوا حول عرشه العظيم ان احمد اللّه بما اسمعک ندائه و توجّه اليک بوجهه المنير تشبّث بذيل رحمته و تمسّک بما امرت به فى لوح منيع البهاء علی الّذين نبذوا الاوهام و اخذوا ما امر هم به مطلع اليقين الحمد للّه ربّ العالمين .
(502) هو النّاطق فى ملکوت البيانطوبى للسان شهد اليوم بما شهد اللّه و لعين رأت ما لاح من الافق الاعلی و لقلب اقبل الی المنظر الاکبر المقام الّذى فيه ينطق مالک القدر انّه لا اله الّا انا العليم الحکيم لعمر اللّه هذا يوم لا يذکر فيه الّا هو و لکنّ النّاس فى نوم مبين من ملأ البيان من اعرض عن اللّه و اعترض عليه الا انّه فى ضلاله القديم نعيماً لک بما نبذت اوهام الّذين کفروا باللّه و اقبلت الی انوار الوجه اذ اشرقت من افق اليقين خذ لوح اللّه بقوّة من عنده و قدرة من لدنه ثمّ اذکره فى اللّيالی و الايّام و کن من الشّاکرين قد حضرت و سمعت و رأيت ما کان مستوراً فى ازل الآزال انّ ربّک هو المشفق الکريم قل لک الحمد يا الهى بما ايّدتنى و احضرتنى و اريتنى و اسمعتنى حفيف سدرة المنتهى فى هذا المقام الاعلی انّ الکرم فى يمينک و زمام الفضل فى قبضتک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت العليم الخبير.
(503) هو النّاطق فى ملکوت البيانيا علی عبد حاضر بکتابت حاضر و نزد مظلوم قرائت نمود عرف محبّت از او استشمام شد طوبى لمن صعدت زفراته و نزلت عبراته شوقاً للقاء المسجون الّذى دعا الکلّ الی اللّه ربّ العالمين سرّ کتب الهى اليوم ظاهر و باهر و لکن خلق از او محجوب يا علی هزار و سيصد سنه علماى ارض و فقهاى آن و ساير ناس در فراق نوحه نمودند و بجان يوم ظهور را طالب و آمل و چون مکلّم طور از افق ظهور مشرق و ظاهر و ملکوت لقا مزين و بحر وصال موّاج کلّ معرض و منکر و غافل مشاهده گشتند الّا معدودى از احرف وجه اينست شأن عباد از حق ميطلبيم ترا مؤيّد فرمايد بر آنچه لايق اين يوم عزيز بديع است و بر اين امر مستقيم دارد چه که بسيار عظيم است بگير کأس عرفانرا از يد عطاى مقصود عالميان و بنوش باسم مبارکش اوست معين و ناصر و اوست شاهد و گواه لا اله الّا هو الشّاهد النّاظر العليم الخبير نسأل اللّه بان ينزل عليک برکة من عنده و يجعلک مستقيماً على هذا الصّراط العزيز البديع البهاء عليک و على اخوانک و على من فاز بهذا المقام المنير .
(504) هو النّاظر من افقه الاعلىکتاب الهى امام وجوه کلّ ناطق و حجّت و برهان ظاهر در هر حين منادى از جهت عرش ندا مى نمايد و من علی الارض را بافق اعلى دعوت ميفرمايد طوبى از براى نفسى که زماجير رجال و ضوضاى ابطال او را از غنىّ متعال منع ننمود يا حزب اللّه وقت را غنيمت شماريد و جهد کنيد شايد از تجلّيات انوار ظهور قسمت بريد و بعرفان حقّ جلّ جلاله فائز شويد امروز ملأ اعلی و طلعات فردوس ابهى کلّ بحمد و شکر الهى ناطقند چه که انوار ظهور کلّ را احاطه نموده اگر يک نغمه از نغمات اهل فردوس در اين ايّام بآذان عباد برسد کلّ خود را از ما سوى اللّه منقطع مشاهده کنند و قصد ذروه عليا و افق اعلى نمايند طوبى لک و لمن سمع النّداء و اجاب ربّه المقتدر القدير قل لک الحمد يا مالک الفضل و العطاء و لک الشّکر يا سلطان الارض و السّماء اسألک بنفوذ مشيّتک و اقتدار ارادتک و صرير قلمک بان تقدّر لعبدک هذا ما يقرّبه اليک و ينفعه فى کلّ عالم من عوالمک انّک انت مولی الورى و ربّ العرش و الثّرى لا اله الّا انت الغفور الکريم .
(505) هو اللّه تعالى شأنه العناية و الالطافانّا نذکر من ذکرنا و نبشّر الّذين آمنوا باللّه ربّ العالمين قد ظهر ما کان مستوراً عن الابصار و برز ما کان مخزوناً فى علم اللّه العليم الحکيم انّ الّذى فاز بندائى و عمل بما امر فى کتابى انّه من اهل خباء مجدى عليه بهاء اللّه المقتدر القدير قل الهى الهى ترى عبدک لائذاً بحضرتک و اراد من بدايع فضلک ما يقرّبه اليک و يشرّفه بلقائک و يزيّنه بطراز عنايتک اسألک بلئالی بحر توحيدک و حرکة قلمک بان تقدّر له ما ينفعه انّک انت المقتدر على ما تشاء لا اله الّا انت الغفور الکريم .
(506) هو اللّه تعالى شأنه الحکمة و البيانيا نور مالک ظهور در طور عرفان که مقرّ سجن مقصود عالميان است ترا ذکر مى نمايد مقصود آنکه نداى الهى حزب خود را جذب نمايد و بانچه سبب ارتفاع کلمة اللّه است مؤيّد دارد در ليالی و ايّام اوليا را ذکر نموديم و بعفّت و عصمت و امانت امر فرموديم بعضى آگاه گشته و کوثر عرفان را از يد عطاى حق جلّ جلاله نوشيده و برخى انکار نمودند و بر کفران نعمت الهى دهان گشودند عمل نمودند آنچه را که زفرات مقرّبين متصاعد و عبرات مخلصين نازل سبحان اللّه عباد غافل بما عند هم مشغول و از ما عند اللّه غافل و محجوب حزب بيان ظالمترين احزاب مشاهده شدند ويل لهم و سحقاً لهم انکروا آيات اللّه بعد انزالها کفروا بنعمته بعد اظهار ها قل خافوا اللّه و لا تدحضوا الامر بما عند کم سوف ترجعون و ترون انفسکم فى اسفل الجحيم نامه شما که بعبد حاضر ارسال نمودى در ساحت اقدس عرض و بشرف اصغا فائز طوبى لک يا نور انت الّذى فزت بايّامی و کنت ساکناً فى ظلّى انظر ثمّ اذکر اذ کنت قائماً لدى الوجه و فزت بآيات اللّه ربّ العالمين طوبى لک و لابيک الّذى آمن فى يوم فيه ارتعدت فرائص الاسماء فى خشية اللّه العزيز الحميد نشهد انّه فاز بالمقام الاعلى و الرّتبة العليا نسأل اللّه تعالى ان ينزل عليه فى کلّ حين ما ينبغى لسماء رحمته و بحر جوده انّه فضّال کريم ذکر اسامى چند در نامه ات بود هر يک بآثار قلم اعلى فائز ليشکروا ربّهم الغفور الکريم هذا ما نزّل لجناب ميرزا صادق عليه بهاءاللّه هو السّامع المجيب ذکر من لدنّا لمن فاز بانوار الوجه و آمن باللّه الفرد الخبير يا صادق انّا نذکرک بالصّدق و نوصيک بما يرتفع به امر اللّه مالک هذا اليوم البديع قل الهى الهى قد اجذبنى ندائک الاحلى اسألک بآياتک الکبرى و نفحات وحيک يا مولی الورى بان تؤيّدنى على ما ينبغى لايّامک ثمّ اجعلنى فى کلّ الاحوال متمسّکاً بک و بآياتک انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت القوىّ القدير و نذکر من سمّى بمحمّد الّذى اقبل الی اللّه العزيز الحکيم يا محمّد بحکمت الهى تمسّک نما و بفضلش تشبّث هر روز منادى عزّت عباد را خبر داده و ميدهد و آنچه اليوم مقبول و محبوبست تبليغ امر الهى است طوبى از براى نفسى که بروح و ريحان اهل امکان را بمقصود عالميان هدايت نمود و نذکر الجواد الّذى فاز بالافق الاعلى و نوصيه بما ينبغى لايّام اللّه ربّ العالمين و نذکر من سمّى بمحمّد قبل باقر و نبشّره بعناية اللّه ربّه انّا ذکرنا هما فى الواح شتّى لا يعادل بحرف منها کنوز الارض يشهد بذلک کلّ عارف بصير و نذکر من سمّى بمحمّد قبل اسمعيل ليفرح بذکر ربّه و يکون من الشّاکرين يا عبد الرّحيم اسمع النّداء من شطر عکّا انه ذکرک بما انجذبت به افئدة الملأ الاعلى و قرّت عيون المقرّبين يا محمود انّ المظلوم فى السّجن الاعظم و يذکر اوليائه بما لا ينقطع عرفه بدوام ملکوت اللّه العزيز الحميد و نذکر من سمى بمحمّد قبل علی و نوصيه بالاستقامة الاکبرى فى هذا الامر الذى به ارتعدت فرائص الاسماء کذلک نطق لسان العظمة اذ کان مستوياً على عرش البيان فى هذا المقام الرّفيع يا عبد الکريم قد توجّه اليک وجه القدم و يوصيک بالامانة و الدّيانة و بما يرتفع به امر اللّه العليم الخبير و نذکر محمّداً قبل حسين بذکر به تنجذب الافئدة و القلوب نسأل اللّه ان يجعلک ثابتاً راسخاً فى هذا الامر الاعظم و هذا النّبأ العظيم يا عبداللّه طوبى لاذن سمعت ندائى و لعين رأت آثار قلمى و لوجه توجّه الی انوار وجهى المنير يا درويشعلی حضر اسمک لدى المظلوم اقبل اليک وجه القدم من شطر سجنه الاعظم و يذکرک بذکر تزيّنت به کتب العالم طوبى لمن شهد و عرف و ويل للغافلين و نذکر فى هذا الحين من سمّى بعبد الکريم و نلقى عليه من آيات ربّه ليکون من الرّاسخين علی هذا الامر الّذى به زلّت الاقدام و اضطربت افئدة المريبين يا غلامرضا مالک اسما در اين حين ترا ذکر مى نمايد و جميع دوستان را و کلّ را وصيّت ميفرمايد بآنچه که سبب اعزاز کلمه الهى است ما بين خلق يا حزب اللّه در الواح کلّ را باتّحاد و اتّفاق امر نموديم چه که اتّفاق سبب اعلاء کلمه بوده و هست و نصرت امر بجنود اعمال و اخلاق و بتقوى اللّه ربّ العالمين يا اهل البهاء بآنچه از قلم اعلى جارى شد تمسّک نمائيد ان شاء اللّه بعنايت حق جلّ جلاله کلّ موفق شده و ميشويد بآنچه رضاى او در آنست يا نور جميع منتسبين را از لسان مظلوم تکبير برسان بشّر هم بعنايتى و ذکّر هم بآياتى منتسبين اسم کمال لازال در نظر بوده و هستند قبل از صعود و بعد از صعود اسم کمال مخصوص او از قلم اعلى نازل شد آنچه که شبه و مثل نداشته انّا طهّرناه حين صعوده و غفرناه فضلاً من عند نا و قرّبناه الينا و ادخلناه فى الفردوس الاعلى رحمةً من لدنّا انّ ربّک هو الرّحمن الرّحيم الحمد للّه ربّ العالمين .
(507) هو الواحد النّاصر العليمان يا امتى ان اشهدى بما شهد اللّه انّه لا اله الّا هو و الّذى اتى انّه لهو الکنز المخزون قد ظهر من لدن مهيمن قيّوم قولی سبحانک يا من فى فراقک صعدت زفرات المخلصين و نزلت عبرات الموحّدين و بهجرک ذابت اکباد المقرّبين و تشبّکت صدور المشتاقين اسألک بالاسم الّذى اذا ظهر انصعق الصّنم الاعظم و اضطربت افئدة الامم و به اثمرّت اشجار عنايتک بين خلقک بان تکتب لامتک هذه من يرثها بجودک و فضلک اى ربّ هذه شجرة من اشجار محبّتک ان تزيّنها بالاثمار انّک انت المختار و باسمک ارتفعت راية يفعل ما يشاء فى الاقطار اى ربّ ترانى ناظرةً الی افق فضلک و آملةً بدائع جودک و احسانک اسألک بان تکتب لی فى کلّ الاحوال ما ينفعنى فى الآخرة و الاولى انّک اعلم بمصلحتى منّى اشهد انّى لا اعلم عندک و انّک انت العليم الحکيم .
(508) هو اللّه الامنع الاقدس الاعزّ الابهىاى علی نامهات بين يدى حاضر و ملاحظه شد حمد کن محبوب را که نفحات عنايتش از شطر رحمت بر تو مرور نموده و نسمات فضلش بر قلب و جانت وزيده لم يزل عنايت او بر تو بوده و خواهد بــــــــــــــــــــــــــــــود ان شاء اللّه ولکن اى علی قسم باين ناطق صامت که اگر ازحزن اين ايّام که بر محبوب وارد شده مطّلع شوى سر بصحرا گذارى و دل از جميع من فى الملک بردارى ولکن حزنم قميص ذکر دريده و جامه بيان از هيکل انداخته چه که بذکر و بيان معلوم نگردد و مشهود نيايد جز ذات قِدم احدى مطّلع نه و قادر بر احصا نخواهد بود اى علی ايّام لقا را فراموش مکن و کلمات محبوب را از دل محو منما جميع عالم را معدوم دان الّا من دخل ظل ربّک با احبّايم مأنوس شو و از اعدايم منقطع بعنايت حق مطمئن باش که فضلش تو را اخذ نموده و خواهد نمود در کلّ يوم عند اللّه مذکورى و التّکبير من لدنّا عليک و البهاء من عند نا على وجهک و على اخيک الّذى سمّى بمحمّد ليکون من الفرحين قل ان يا محمّد ان احمد اللّه ربّک بما عرّفک نفسه و وجّهک الی وجهه و جعلک من الفائزين اليوم جوهر امر آنکه احبّاى الهى کلّ متّفق باشند و بر صراط واحد قائم کلوا يا قوم من فواکه الّتى اثمرّت بها سدرة الفضل ثم استظلّوا فى ظلالها و کونوا من المجتمعين و المتوحّدين و الحمد للّه ربّ العالمين.
(509) هو اللّه الامنع الاقدس الابهىفسبحان الّذى نزّل الآيات بالحق من جبروت عزّ علياً و ينطق بالحق فى ملکوته الاعلی بلسانه الابدع الاحلی لعلّ الناس يتّخدنّ الی جهة الرّوح تلقاء عرش ربّهم الرّحمن بالحق سبيلاً قل يا قوم اتّقوا اللّه و لا تتّبعوا انفسکم ان ارتقبوا فضل اللّه و انّ فضله کان عليکم محيطاً و ان استشرقت عليکم شمس الکلمات عن افق مليک الاسماء و الصّفات اذاً لا تستکبروا ثمّ اسجدوا لجمال ربکم الّذى کان فى جبروت البقاء باسم البهاء فى ملکوت الانشاء بالعلىّ مذکوراً ان يا قوم لا تکفروا بآيات اللّه بعد انزالها و لا تتّخذوا الشّيطان لانفسکم وليّاٌ ايّاکم ان لا تضطربوا حين الّذى تضطرب فيه الاشياء و تنفطر فيه السّماء و تنشقّ ارض السّفلى و تندکّ الجبال و تتموّج البحار و تضع کلّ ذات حمل حملها و يأخذ السّکر سکّان السّموات و الارض و کذلک نزّل الامر بالحق من قلم القدس و کان اللّه على ما اقول شهيداً ضعوا ما يحجبنّکم عن اللّه ثمّ اصعدوا بجناحين التّقديس الی نداء السّماء التى قد ارتفعت بالحق و کانت على اسمى الابهى بالسّر مرفوعاً تاللّه قد هبّت نسايم الفضل عن مشرق العدل و بها حملت کلّ الاشياء ان انتم بذلک خبيرا و سوف يضع الامکان حمله اذاً تشهد المشرکين يفرّون من اليمين و الشّمال و لن يجدنّ لانفسهم مقراً امينا و کذلک انبئناک من نبأ الامر لتطّلع باسرار الّتى کانت خلف سرادق العزّ مقنوعاً قل يا قوم خذوا کأس الحمرا من انامل البها ثم انقطعوا عن کلّ من فى الارض و السّماء و ان استطعتم فى انفسکم فارکبوا باسمى الاعلى علی فلک الحمرا و سيروا على بحر الکبريا لتصلنّ الی مقعد الّذى کان عن رمى المشرکين محفوظا ان اسمعوا يا قوم نداء اللّه من کلّ الجهات و لا تلتفتوا الی الّذينهم کفروا بالّذى آمنوا به و کانوا عن سبل الحق بعيداً و من المشرکين من کان مجاهداً بامواله و نفسه لاعلاء امرى فلمّا ظهر عليه جمالی اذاً کفر به و کان علی عقبيه منقلبا و انّک انت يا عبد و لو ما حضر منک کتاب بين يدى العرش ولکن لمّا ذکر اسمک انزلنا اليک ما تقرّ به عيناک و عيون الّذينهم آمنوا باللّه و کانوا علی صراط العزّ مستقيماً ان استقم فى نفسک لئلّا يزلّک شيئ عن الصّراط ثمّ اشکر ربّک بما نزل عليک لوح عزّ بديعاً کذلک مننّا عليک من بدايع فضلنا و ارسلنا اليک ما تجد به روايح ربّک و تتّخذ فى ظلّ عصمة ربّک مقاماً کان علی الحقّ اميناً و من النّاس من اعرض عن اللّه جهرةً و اذا تتلی عليه آيات اللّه يسودّ وجهه و ينقلب الی اهله مبغوضاً و منهم من قال بانّها ما نزّلت علی الفطرة قل تاللّه انّ الفطرة قد خلقت بحرف منها و يشهد بذلک ما يجرى من قلم قدس بديعاً و منهم من افترى علی اللّه و قال ان هذا الّا ساحر يسحر النّاس و بما خرج من فمه حبطت اعماله و انکر النبيّين و المرسلين و کان فى دين اللّه بغياً قل يا قوم خافوا عن اللّه و لا تقولوا ما قاله المشرکون حين الّذى اشرقت شمس القدم عن مشرق الحجاز بسلطان مبيناً و کذلک قال المشرکون فى زمن کلّ نبىّ الی ان انتهت الايّام الی ايّام اللّه و اشرق جمال القدم عن افق اسم عليّاً و انّک انت يا عبد قدّس اذن القدس عن کلمات المشرکين ثمّ ادخل فى غمرات هذا البحر باذن ربّک الرّحمن لتجد لئالی حکمة ثميناً قل انّا اخذنا قبضة من التّراب و عجنّاه بمياه الامر من لدنّا و نفخنا فيه روحاً من امرنا ثمّ زيّناه باسمائنا الحسنى فى ملکوت الانشا و ارفعناه الی مقام الّذى اشتهر اسمه بين کلّ صغير و کبيراً فلمّا بلغ اشدّه و اطمئنّ فى نفسه اذاً استکبر علی نفس اللّه و سلطانه الی ان حارب معه جهرةً و کذلک کان حکم القضا علی جمال ربّک العّلی الاعلی من اصبع اللّه مقضياً قل يا قوم اتّقوا اللّه و لا تفرطوا فى جنب اللّه تاللّه هذا من نبأ الذى به قرّت عيون اهل ملأ البقا و کان خلف حجبات النّور بعصمة اللّه محفوظاً فلمّا تمّت الميقات اشرق عن افق القدس ببرهان الّذى کان علی العالمين محيطاً و انتم ان تنکروا هذا البرهان فباىّ برهان يثبت ايمانکم لا فو الّذى اشرقت السّموات بنور وجهه اذاً لن تجدنّ لانفسکم الی الحقّ دليلاً قل يا قوم اذا دخل عليکم رسول اللّه بامره قوموا عن مقاعد کم و خذوه بانامل التّسليم ثم استنشقوه ان وجدتم منه رايحة اللّه محبوبکم اذاً لا تنکروه کذلک نزّل الامر من جبروت القدس تنزيلاً من لدن عزيز قديراً و يا قوم ان اتّبعوا ملة اللّه و دينه و لا ترتکبوا ما نهيتم عنه فى الکتاب اتّقوا اللّه و کونوا على الامر مستقيماً فسوف يدعون المشرکون احداً من هناک و يدخلون فى قلبه بغض اللّه و مظهر نفسه و يرسلونه الی الدّيار و اليکم و معه ما يقلّب النّاس عن صراط عزّ منيراً فطوبى لمن لن يتحرّک من اهتزاز الشّرک و يکون مستقيماً علی امر مولاه تاللّه انّه لخير عند ربّک عمّن خلق بين السّموات و الارض جميعا ذلک من انباء الغيب نوحيها اليک فضلا ً من لدنّا عليک و علی کلّ موقن بصيراً و البهاء عليک و علی الّذين آووا فى ظلّ هذه السّدرة الّتى ارتفعت بالحق و کانت فى قطب الرّضوان بيد اللّه علی الفضل مغروساً .
(510) هو اللّه تعالی شأنه الحکمة و البيانيا حسين نامه شما که بجناب جواد عليه بهائى ارسال نمودى در ساحت اقدس حاضر و باصغاء مظلوم فائز للّه الحمد عرف محبّت الهى از او متضوّع از حق ميطلبيم اهل عالم را از لئالی بيان که در بحر عرفان مستور است محروم نفرمايد سبحات را باصبع قدرت شقّ نمايند و حجبات را بردرند تا کلّ بقلوب بافق اعلى توجّه نمايند و از فيوضات ايّامش ممنوع نمانند حق بمثابه آفتاب ظاهر و آيات بمثابه امطار نازل و بيّنات از اشطار مشهود مع ذلک اکثرى بما عند هم مشغول و از ما عند اللّه غافل بوهم متمسّکند و از انوار آفتاب يقين محروم معرضين بيان اخسر از ملل قبل مشاهده ميشوند مجدّد باوهام قبل ناطق از عبده اسما لدى اللّه مذکورند طوبى لک يا حسين بما اقبلت و فزت و شربت رحيق العرفان من يد عطاء ربّک الرّحمن نفوس مذکوره در نامه هر يک بذکر مالک اسما فائز و باثار قلم اعلى مزيّن از حق ميطلبيم کلّ را بطراز استقامت مزيّن فرمايد چه که نعيق مرتفع و گمراهان در کمينگاهان مترصّد نسأل اللّه ان يحفظ حزبه من الّذين نقضوا عهد اللّه و ميثاقه و جادلوا بآياته انّه علی کلّ شيئ قدير ذکر جناب رمضانعلی را نمودى از حق ميطلبيم او را بنور امر منوّر و بنار سدره مشتعل نمايد اشتعالی که آثارش ظاهر شود انّا نکبّر عليه من هذا المقام و نوصيه بما ينبغى لايّام اللّه انّه هو الجواد الکريم الحمد للّه ربّ العالمين .
(511) هو اللّهشجره عما در حرکت است و سدره وفا در بهجت تا دوحه بقا در ارض احديّت مغروس شود و ورقه نورا از فنون لقا بورقا مقرون گردد که شايد از مؤانست اين دو لطيّفه ربّانى و دو دقيقه صمدانى طلعت ثالثى پيدا شود تا نتيجه فعزّزنا بثالث در عرصه ظهور مشهود آيد.
(512) هو اللّه تعالی شأنه العظمة و الاقتدارحمد و ثنا شکر و بها مخصوص است بذاته تبارک و تعالی که باسباب زمين و آسمان تشنگان محبّت حقيقى را بکوثر لقا فائز فرمود و طالبان حضور مکلّم طور را بمقام اعلى و ذروه عليا راه نمود جلّت عنايته و جلّ فضله و سبقت رحمته و لا اله غيره روحى لذکر کم و بيانکم و استقامتکم الفداء دستخط حضرت عالی که مطلع خطوط عالم محبّت است بمثابه مصباح نورش مدينه دل و جان را منوّر نمود فى الحقيقه ناصرى بود معين و قاصدى بود امين چه که مژده صحّت آن وجود مبارک و همچنين ورود اوراق شجره رحمت را همراه داشت سرور کامل حاصل و بعد ازمشاهده و قرائت قصد مقام نموده امام وجه عرض شد و بشرف اصغا فائز گشت و بعد اين کلمات عاليات از مصدر بيان و مطلع حکمت ظاهر قوله ارواحنا فداه .
هو المشفق الکريميا افنانى عليک سلام اللّه و عنايته لازال در بساط مظلوم مذکور بوده و هستى لحاظ محبّت و عنايت بانجناب متوجّه و الواح شتّى که ازمشرق محبّت و وفا اشراق نمود گواه است بر آنچه از لسان بيان جارى گشت آنچه ذکر نمودى بآن گواهى داده و ميدهيم و خود آنجناب بر مقامات و مراتب عنايات مخصوصه شهادت داده و ميدهند و از براى اين فضل و عنايت ظهورى است در عالم ملک و همچنين در ملکوت عطاى الهى سوف يرون المقرّبون ما وعدوا به فى کتاب اللّه ربّ العالمين لا تحزن من شيئ توکلّ علی الّذى ايّدک و عرّفک و احضرک و اسمعک نداء المظلوم فى سجنه العظيم قل الهى الهى لک الحمد بما اريتنى امواج بحر بيانک و اسمعتنى ندائک الاحلی بالسن رسلک و اصفيائک اسألک بتضوّعات قميصک فى يثرب و بطحا و نفحات وحيک بين الورى ان تجعلنى من الّذين نصروا امرک و رفعوا اعلام هدايتک و رايات بيانک ثمّ افتح علی وجهى بمفتاح اسمک الاعظم ابواب العنايته و الجود و الکرم انّک انت المقتدر علی ما تشاء لا اله الّا انت العليم الحکيم اى ربّ ترانى مقبلاً اليک و متمسّکاً بحبلک و راجياً فضلک و عطائک اسألک ان لا تخيّبنى عن لآلی اصداف عمّان جودک يا مالک الوجود و المهيمن علی الغيب و الشّهود ونسلّم علی الّذين فى حولک و نسأل اللّه تبارک وتعالی ان يحفظهم بسلطانه و يقدّر لهم ما ينبغى لفضله و جوده انّه هو الجواد الکريم لا اله الّا هو العليم الحکيم جناب ابن عليه سلام اللّه و اوراق هر يک را از قبل مظلوم ذکر نمائيد و بتجلّيات انوار نيّر امر منوّر داريد اذن توجّه داشته و دارند هر هنگام حکمت و وقت اقتضا کند توجّه نمايند از حق ميطلبيم ظاهر فرمايد آنچه را که سبب فرح و علّت سرور است انّه هو الفيّاض العزيز العظيم انتهى الحمد للّه عنايت و شفقت و مرحمت از هر کلمه از کلمات ظاهر و هويدا لازال آن آقاى مکرّم ذکرشان در قلب مذکور و درحقيقت انسانى مکنون اميد آنکه اين حبّ تغيير ننمايد وتبديل نشود با شير اندرون شد امّا با جان بدر نرود ان شاء اللّه خروجش مقدّر نشده ونخواهد شد آنچه از حق جلّ جلاله در ليالی و ايّام و هر هنگام طلبيده و ميطلبم حفظ ونعمت و ثروت و خدمت امر که اعظم نعمت الهى است بوده و هست اميد آنکه ازحضور آن حضرت در آن جهات ظاهر شود آنچه که عباد را بشريعه اراده الهى رسانده و فائز شوند بآنچه که از براى آن بوجود آمده اند انّ ربّنا هو المقتدر القدير و بالاجابة جدير خدمت هر يک از منتسبين و واردين سلام و ثنا و عزّ و بها ميرسانم و از حق جلّ جلاله در باره هر يک ذکر ابدى و عنايت سرمدى ميطلبم انّه هو قاضى الحاجات و منزل الآيات و مالک الاسماء و الصّفات اينکه در باره جناب آقا محمّد علی عليه ٦٦٩ مرقوم داشتيد بعد از عرض فرمودند توجّهه و اقباله فازا بعزّ القبول فضلاً من عند نا علی افنانى عليه سلامى و عنايتى انتهى دوستان ارض را سلام ميرسانم و از براى ايشان ميطلبم آنچه را که داراى صيت محبوب است انّ الدّعاء من العبد و الاجابة من اللّه الغفور الرّحيم السّلام و الثّناء و الذّکر و البهاء على حضرتکم و على من معکم و يحبّکم لوجه اللّه ربّ العالمين و مقصود من فى السّموات و الارضين خادم فى ١٢ ج ا سنه ١٣٠٨
(513) هُو اللّهلم ادر يا الهى انطق ببدايع ذکرک بين عبادک و اعرّفهم خفيّات رحمتک و اسرار امرک او اجعل قلبی دعائها و لو انّ المحبّ لا يحب ان يسمع احدٌ حديث محبوبه و لکن لمّا جاء امرک المبرم باظهار امرک لا اتوقّف ابداً و اذکرک و لو تنزل علىّ من سحاب القضا سهام البلا فو عزّتک لا تمنعنى عن ذکر ما امرت به جنود السّموات و الارضين مع ارادتک ليس لی ارادة و عند مشيّتک ليس لی مشية اکون بفضلک فى کلّ الاحوال حاضراً لخدمتک و منقطعاً عمّا سواک و لکن يا الهى احبّ ان تأمرنى باظهار ما هو المکنون فى علمک ليطيرنّ المخلصون من الاشتياق الی هواء احديّتک و تضطربنّ المشرکون و يرجعنّ الی اسفل الجحيم مقام الّذى قدّرت لهم بسلطانک اى ربّ ترى احبّائک بين ايدى اعدائک و تسمع ضجيجهم من کلّ الاشطار بما ورد عليهم فى سبيلک اى ربّ انت تعلم بانّهم ما ارادوا الّا وجهک و ما اقبلوا الّا الی حضرتک و الّذين ظلموهم ما اردوا بذلک الّا الاعراض عنک و اخماد نار الّتى اشتعلتها بايدى قدرتک اى ربّ فاخرج من شفتى مشيّتک کلمة و سخّر بها من علی الارض کلّها الی متى يا الهى تنظر و تصبر قد اخذت الظلمة کلّ الجهات و کاد ان تنعدم آثارک فى بلادک استغفرک يا الهى عمّا ذکرت لانّک انت العليم و عندک من خفيّات الامور ما لا عند غيرک اذا اتى الوعد تظهر ما تريد و تسخّر کيف تحبّ ليس لنا ان نريد الّا ما انت اردت لنا عندک علم کلّ شيئ تعلم عاقبة الامور و انّک انت الحق علّام الغيوب فاغفرلی و لا حبّتى ثم ارزقهم خير الدّنيا و الآخرة و انّک انت الغفور الرّحيم .
(514) هو اللّه تعالى شأنه الحکمة و البيانعبد حاضر با نامهات حاضر و تلقاء وجه عرض نمود لِلّه الحمد نفحه استقامت از آن متضوّع از حقّ بطلب اين نفحه را باقى و پاينده دارد چه که خائنين در کمين و سارقين بر مراصد منتظر اولياى الهى را آگاه نما که شايد بمقامى فائز شوند که منع مانعين و نعاق ناعقين و شبهات مريبين ايشان را از مالک يوم الدّين محروم ننمايد و منع نکند اولياى مذکوره در نامه هر يک بذکر مظلوم فائز گشتند در ليالی و ايّام لسان ناطق و قلم متحرّک هر نفسى اقبال نمود بطراز قلم اعلى فائز گشت بعضى در ظاهر و بعضى در باطن هر يک را از قبل مظلوم تکبير برسان اقرأ لهم آيات ربّک لتفرح به قلوبهم و تجذبهم الآيات الی مقام لا يرون فى الوجود الّا اللّه مالک الغيب و الشّهود نسأله تعالی ان يويّد هم و يمدّ هم و يحفظهم بجنود الغيب و الشّهادة انّه هو المقتدر القدير اذا فزت باصغاء بيانى قل الهى الهى ترانى مقبلاً اليک اسألک بان تقدّر لی ما يقرّبنى اليک و اسألک يا اله الاسماء و فاطر السّماء بان تؤيّدنى علی ذکرک و ثنائک و الاستقامة علی امرک الاعظم و نبأک العظيم و اذکر ما ذکره احد اصفيائک اى ربّ لا تذرنى فرداً و انت خير الوارثين.
(515) هو اللّه تعالی شأنهقد بلغ الی هذا المسجون کتابک و اطّلعنا بما فيه نسأل اللّه بان يوفّقک علی عرفانه و يؤيّدک علی امره و يسقيک من کأس الحيوان لينقطعک عن الاکوان و يقرّبک الی مقام تجد رايحة السّبحان عن قميص مظهر اسمه الرّحمن فى تلک الايّام الّتى اعتدوا عليه المعتدون و اعترضوا عليه المشرکون الّذين خلقوا بقوله کن فيکون لم يزل و لايزال رايحه قميص معنوى از مصر الهى در هبوب و مرور بوده عارفين را از آن رايحه رحمانيّه در کلّ حين نصيب بوده و خواهد بود و نفوسى که بزکام نفس و هوى مبتلا بوده از اين رايحه قدس احديّه محروم و ممنوع اکمه را از مشاهده اشراق نيّر آفاق نصيبى نه و اصمّ را از استماع نغمات طيور بقا قسمتى نخواهد بود و لم يزل حجابى که ناس را از شريعه باقيه محروم نموده تقليد و وهم بوده چنانچه در ناس مشاهده مى نمائيد يعبدون الاوهام و لا يشعرون و يسجدون الاصنام و لا يفقهون ملاحظه در بصر ظاهر نمائيد که چگونه بحجاب رقيقى از مشاهده آنچه ما بين ارض و سماء خلق شده محروم ميگردد همچنين بصر معنوى با حجبات غليظه وهم و تقليد چگونه اشراق انوار توحيد را من غير تحديد ادراک نمايد بارى اين حالت خلق که ذکر شد و اين عبد در تمام عمر ما بين اين گروه مبتلی بوده و نسأل اللّه بان يظهر خليل القدرة و الاقتدار ليکسّر اصنام الوهم و الهوى و انّه لهو المقتدر المختار و ديگر آنکه چون آنجناب طىّ سبل نموده اند و نزديک شدند فرح روى نمود لعلّ اللّه يحدث بذلک امراً و اميد است که ببصر اطهر بمنظر اکبر ناظر شوند بشأنى که حجبات اهل ابداع منع ننمايد و اعراض و اعتراض اولی الشّرک و النّفاق حايل نشود ليس هذا علی اللّه بعزيز و ديگر آنجناب اظهار حيرت نموده بودند اگر چه حيرت در مقامى محبوب و مقبول است چنانچه صدر اصفيا روح ما سواه فداه فرموده ربّ زدنى فيک تحيّراً چه که حيرت در اين مقام از مشاهده انوار تجلّيات محبوب دست ميدهد اين است که گفتهاند و ما احترت حتّى اخترت حبّيک مذهباً فوا حيرتى ان لم تکن فيک خيرتى هميشه نظر حبّ بآنجناب بوده و اميد است از حيرتيکه ذکر نموديد باعانت الهى بيرون آئيد و برضوان قدس مکاشفه و شهود در آئيد و در مدينه يقين و اطمينان وارد شويد و السّلام و الرّحمة عليک و على عباد اللّه الموقنين.
(516) هو اللّه تعالى شأنه الحکمة و البيانقد حضر کتابک و عرضه العبد الحاضر لدى العرش اجبناک بما لا تعادله زخارف العالم و لا ثروة الامم طوبى لمن وجد عرف بيان الرّحمن و کان من الشّاکرين وجدنا من کتابک عرف حبّى و قدّرنا لک ما قرّت به اعين المقرّبين لمّا تحرّک قلمى الاعلى علی ذکرک تضوّع عرف البقاء بين الارض و السّماء طوبى للعارفين بذکرى نطقت الاشياء و بامرى ظهر کلّ امر عظيم قل هذا نبأ بشّرت به کتب اللّه من قبل اقرؤوا ما انزله الرّحمن فى الفرقان يوم يقوم النّاس لربّ العالمين قد اتى اليوم و النّاس فى غفلة و فى خسران مبين طوبى لک بما فزت بلوحى الّذى به لاحت شمس العدل علی من فى السّموات و الارضين فاسأل اللّه ان يوفّقک و يؤيّدک علی حفظ هذا الفضل و يقرّبک اليه انّه هو المقتدر القدير انّا نکبّر من هذا المقام عليک و علی الّذين نبذوا الاوهام متمسّکين بصراطى المستقيم البهاء عليک و عليهم من لدى اللّه الغفور الرّحيم .
(517) هو اللّه تعالى شأنهنامه ات قرائت شد و ما فيه مشهود و معلوم گشت آنچه بر شما وارد لاجل اللّه بوده انّما جزائه عند ربّک و بعد از رفتن شما امورى احداث شد که سبب ابتلاى کلّ گرديد مقصود انکه شما در بلايا با ماشريک بوديد طوبى للحاملين چه که فى سبيل اللّه و رضائه بوده ان شاء اللّه بکمال حکمت بذکر اللّه مشغول باشيد که شايد نهالهاى انسانى از امطار رحمت رحمانى خرّم شوند و بايّام اللّه فائز گردند مسافره مهاجره را از قبل مظلوم تکبير برسانيد نسأل اللّه بان يوفّقها و يحفظها و يجعلها آية الاستقامة بين امائه القانتات انّما البهاء عليکم.
(518) هو السّميع البصيريا غلام حسين نور مبين از افق اراده ربّ العالمين مشرق و لائح و نداى جان فزاى رحمانى از شطر سجن مرتفع بگو اى مالکان آذان بشنويد و اى صاحبان ابصار بشتابيد سبحان اللّه جماد ناطق و عباد صامت و محجوب اين طلسم اعظم را تصرّفها است احدى بر اسرارش جز نفسش آگاه نه کلّ غافل و محجوبند الّا الّذين نوّر اللّه ابصار هم بانوار وجهه مال فانى عباد را از مآل باقى منع نموده باشياى فانيه بشأنى تمسّک نموده اند که از نعمتهاى باقيه الهى ممنوع شدند بگو اى عباد ايّام در مرور و اشيا فانى جهد نمائيد شايد فائز شويد بمصباح عنايت حق جلّ جلاله مقرّ رجوع بر حسب ظاهر تاريک و ظلمانى مشاهده ميشود سراج لازم و تنهائى را رفيق واجب سبحان اللّه باز هم سبحان اللّه انسان از براى تکسّب در دنيا بچندين اسباب خود را محتاج مشاهده مينمايد و جميع همّش بتحصيل آن متوجّه و حال آنکه بتغيير و فنايش موقن است و حال از براى عالمى که بدوام ملک و ملکوت بايد در آن ساکن شود تدارکى ننموده بگو يا قوم خذ العمل قبل ان يأتى الاجل اغتنموا الفرصة قبل ان تفوت و المهله قبل ان تموت انّ الوقت يأتى بغتةً لعمر اللّه اذاً لا تحفظکم الحصون و لا تحرسکم الجنود اسمعوا نداء المظلوم انّه يذکّر کم لوجه اللّه و ينصحکم فضلاً من عنده خذوا ما نطق به لسان العظمة و ضعوا ما سمعتموه من الّذين کفروا بالنّعمة نشهد انّهم من الظّالمين فى کتاب اللّه ربّ العالمين البهاء من لدنّا عليک و على اخيک الّذى سمع و اقبل و اجاب موليه القديم نسأل اللّه ان يمدّه بجنود الغيب و يؤيّده على ما يحب و يرضى انّه هو المقتدر القدير.
(519) هو النّاطق و الحاکم بالاستحقاقيا امتى ان اشهدى بما شهد اللّه لذاته بذاته قبل خلق اسمائه و صفاته انّه لا اله الّا هو و الّذى اتى بالحق انّه لهو السّدرة المنتهى و الافق الاعلى و الکلمة الاولى من اقبل اليه قد اقبل الی اللّه و الّذى اعرض انّه من اخسر النّاس و لو يأتى بعمل العالمين ان اشربى کأس البيان باسمى و قدح العرفان بذکرى الجميل انّما البهاء علی اللّائى اقبلن الی المقصود علی شأن ما منعتهنّ اشارات الّذين کفروا باللّه ربّ العالمين .
(520) هو المقدّس الابهىاذاً ينادى قلم الاعلی بان ابشروا يا ملأ الوفا بما جرت فلک الحمرا علی لجّة الاسما و رکب عليها اهل البها باذن اللّه المقتدر المهيمن القيوم و انتم يا اهل اللّه لا تحرموا انفسکم عن الدّخول فيها و التمسّک بها تاللّه من تمسّک بها فقد نجى و من اعرض فقد کفر باللّه و کذلک جرى الامر ان انتم تعلمون قل يا قوم لا تکفروا باللّه و آياته بعد الّذى اشرقت شمس الجمال عن افق الجلال و وقف فى قطب الزّوال بسلطان الاستقلال و ينطق فى کلّ حين بابدع النّغمات بان يا ملأ الارض لا تحرموا انفسکم عن جماله و لا ابصار کم عن النّظر الی وجهه و لا آذانکم عن استماع آياته و لا قلوبکم عن عرفان نفسى العزيز المحبوب قل هل تظنّون بان ينفعکم ما عند کم لا فو نفس البها فسوف تجدون انفسکم منقطعاً عنه و هذا حتم قد قضى بالحق فى الواح عزّ محفوظ و ما ينفعکم هو ما قدّر لکم فى جبروت البقا من لدن ربّکم العلىّ الاعلى انتم لا تحرموا انفسکم عما قدّر لکم ان انتم موقنون و انّک انت يا عبد ذکّر العباد بما اذکرناک ثمّ ذکر ما ورد علی نفسى المظلوم ثمّ استقم على امر ربّک علی شأن لن يبدّلک نعاق الّذينهم کفروا و اشرکوا باللّه و کانوا بربّهم مشرکون والبهاء عليک تسلک سبل الامر بما علّمناک فى هذا اللّوح الدرّى المکنون .
(521) هو العزيز الجميلهذا کتاب من العبد الی الّتى آمنت باللّه و کانت من القانتات فى سرادق القدس مقنوعا و آمنت باللّه ربّها و عرجت حتى فازت بيوم کان فى امّ الکتاب محتوما و اتّبعت ملّة البيان و مضت علی صراط کان فى اعلی الفردوس ممدودا ان يا امة اللّه فاشکرى ربّک فيما اتاک بفضله و جعلک من تراب الرّوح فى هواء القدس مبعوثا ثمّ ارضى بما قضى الله لک و وهبک الی عبد کان باسمالله مذکورا و لا تحزنى فى شىٌ و لا تجزعى عن الضّراء و توکّلی علی اللّه انّه يحفظک عن رمى المشرکات و يجعلک فى سرادق العزّ منصورا کذالک نلقى عليک من آيات الّتى لن تطير اليها افئدة اهل البقاء لو يجتمع کلّ من فى الملک مجموعا لتستبشرى فى روحک و تعرجى الی خيام الحبّ الّتى کانت فى رفرف الجذب مرفوعاً قولی يانساء الارض لا تحرمنّ انفسکن و لا تبعدنّ عن شريعة الّتى کانت من غمام الفضل مرشوحاً سيُطوى کل ما بسط اليوم من زخارف الدّنيا و يجمعکن اللّه فى محضر کان علی العالمين مکتوباً اذا لن تجدنّ لا نفسکنّ من نصير و يأخذکن الله بنار کانت فى قلوبکنّ موقوداً ١٥٢.
39